Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Η ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ.
Πολλές από τις ιδιότητες των κρυστάλλων είναι αγνωστες στη σημερινή επιστήμη και η αλόγιστη χρήση των ιδιοτήτων αυτών μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτες καταστροφές. Στο παρελθόν ο πλανήτης από την κακή χρήση των κρυστάλλων έφθασε στα πρόθυρα κατακερματισμού του και γνώρισε έναν πολύ μεγάλο κατακλυσμό, τον γνωστό σε όλους κατακλυσμό του Δευκαλίωνα που έγινε το -9.560 και καταβύθισε την Ατλαντίδα.
Πριν ένα χρόνο περίπου, διέρρευσε στον τύπο ότι η ΝΑΣΑ σκοπεύει να πειραματιστεί με κρυστάλλους και γιγαντιαία ηλεκτρομαγνητικά και ενεργειακά πεδία, πάνω στον ηλεκτρομαγνητικό μανδύα του πλανήτη. Έστω και το παραμικρό λάθος μελέτης αν υπάρξει, οι καταστάσεις που θα δημιουργηθούν θα είναι ανεξέλεγκτες και ένας νέος κατακλυσμός θα σαρώσει τα πάντα στην επιφάνεια της γης.
Η χρήση των κρυστάλλων όμως για ειρηνικούς σκοπούς μπορεί να επιλύσει το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειακών προβλημάτων με τη χρήση αντενέργειας και αντιβαρύτητας. Μπορεί επίσης να ρυθμίζει και να ελέγχει κατά βούληση τα καιρικά και φυσικά φαινόμενα, να εκτονώνει τη σεισμική ενέργεια να προκαλεί σεισμούς κατά βούληση.
Η ενέργεια των κρυστάλλων αποδεσμεύεται μόνο από εξωτερικές επεμβάσεις. Η χρήση τους για πολεμικούς σκοπούς απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, γιατί από μια στιγμή και μετά ξεφεύγει από τον έλεγχο, τα λάθη δεν διορθώνονται και όλες οι συνέπειες είναι ανεξέλεγκτες πλέον.
Και στο παρελθόν ο κατακλυσμός προήλθε από επιστημονικό λάθος, αλλά και στο εγγύς μέλλον αν συμβεί πάλι, σε επιστημονικό λάθος θα οφείλεται.
Το πώς έγινε η καταβύθιση της Ατλαντίδας φαίνεται στη συνέχεια από μήνυμα που πήραμε στην ερώτηση: Τι όπλα χρησιμοποιήθηκαν για την καταβύθιση της Ατλαντίδας;
«Η καταβύθιση της Ατλαντίδας οφείλεται σε λάθη των επιστημόνων της. Οι Ελλάνιοι υποβοηθούμενοι από την Αθηνά και τον Φοίβο Απόλλωνα, δημιούργησαν στα μέσα παρατήρησης των αποστατών του Κρόνου της Ατλαντίδας, εικονικές πραγματικότητες επιτιθεμένων δυνάμεων. Οι εικονικές πραγματικότητες αυτές μεταφέρθηκαν σαν υλοποιημένες σε πεδίο ταχυονικής σύνθεσης που δημιουργήσαμε εμείς ώστε να είναι αδύνατος ο οπτικός και ηλεκτρονικός έλεγχος της πραγματικότητας. Επίσης ήταν αδύνατη η προσέγγιση μέσων, ή επίσκεψη ενεργειακών οντοτήτων για αναγνώριση, όπως ήταν οι εξαϋλωμένοι ιερείς. Έτσι δημιουργήσαμε τη βεβαιότητα της πραγματικής ύπαρξης των μέσων μας, και της καταστροφής τους από τους Άτλαντες που είχαν χάσει κάθε έλεγχο της πραγματικότητας. Οι Άτλαντες εξήντλησαν τεράστιες ποσότητες ενέργειας για την εξουδετέρωσή των εικονικών μέσων μας. Η ενέργεια αυτή παραγόταν από ένα ενεργειακό πλέγμα γιγαντιαίων κρυστάλλων του δικού τους Γοργονείου. Όπλο καταστροφικό και βιαιότατο, το οποίο η δική σας τεχνολογία ούτε που το φαντάζεται. Οι κρύσταλλοι του Γοργονείου ήταν εγκατεστημένοι στο έδαφός της Ποσειδωνίας [Ατλαντίδας], καθώς και επί των ακτών της Αφρικανικής και Αμερικανικής ηπείρου. Ήταν στερεωμένοι σε μεταλλικά πλαίσια ώστε να μην επηρεάζονται από κλιματολογικές συνθήκες. Ο κεντρικός κρύσταλλος ήταν ο μεγαλύτερος όλων και ήταν απλησἰαστος από κάθε εχθρικό όπλο καταστροφής. Είχαν δαμάσει την ηλιακή ενέργεια και παρήγαγαν τεράστιες ποσότητες υλικής και αντιυλικής ενέργειας, την οποία αποθήκευαν σε ομφαλούς συμπυκνώσεως των γιγαντιαίων κρυστάλλων, μαζί με την κρυσταλλική ενέργεια αυτών. Την χρησιμοποιούσαν εκτός από πολεμικούς σκοπούς και στη διαφοροποίηση των συνθηκών ζωής του πλανήτη. Προκαλούσαν καταστροφικοὐς σεισμούς, κατακλυσμούς και ακραίες μετεωρολογικές καταστάσεις.
Για ειρηνικούς σκοπούς χρησιμοποιήθηκε στην τηλεοπτική και τηλεακουστική επικοινωνία στην επικοινωνία σκαφών θαλάσσης, αέρος και εδάφους, σε φάρους, και για τον έλεγχο κινήσεων ψαριών, πτηνών και ζώων. Είχαν τη δυνατότητα από το ενεργειακό κέντρο των κρυστάλλων, να κατευθύνουν εναντίον στόχων, ενεργειακές δέσμες μέσω εστιακής καμπύλης, χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς και να χτυπήσουν όποιο στόχο ήθελαν σε οποιοδήποτε σημείο της γης και να προκαλέσουν καταστροφές, σεισμούς ή πυρκαγιές [Σήμερα λέγεται ΗΑΑRΡ].
Χειριστές των κρυστάλλων του Γοργονείου των Ατλάντων, ήταν οι ανώτατοι ιερείς που το ενεργοποιούσαν με τη σκέψη, με νοητικές συχνότητες συντονισμένες στη συχνότητα των κρυστάλλων, κάτι που ήταν αδύνατο για τους αμύητους. Οι βάσεις των κρυστάλλων του Γοργονείου ήταν κοίλες, κρυσταλλικής δομής, και περιείχαν χημικές ουσίες, αντιύλη, πλάσμα και πρωτοϋλη, στις οποίες οι ιερείς με τη σκέψη προκαλούσαν αντιδράσεις και μεταβολές στη μάζα τους, δημιουργώντας έτσι εκτόνωση της συσσωρευμένης ενέργειας των κρυστάλλων. Όταν πετύχαιναν τον απόλυτο συντονισμό των πνευματικών συχνοτήτων τους με αυτές των κρυστάλλων, δημιουργούσαν ένα νοητικό ενεργειακό πλέγμα που τους έδινε τη δυνατότητα να γίνονται αόρατοι, να εξαϋλώνονται, να μετακινούνται ακαριαία στον χρόνο και τον χώρο, να κάνουν μαζική μετάγγιση σοφίας και εμπειριών στα στρατεύματά τους και να υλοποιούν τη σκέψη τους και επειδή είχαν νικήσει το γήρας όλος ο πληθυσμός ήταν μάχιμoς.
Όλη η εκπεμπόμενη ενέργεια των αμυντικών όπλων χρησιμοποιήθηκε για την αναχαίτιση των επιτιθεμένων εικονικών δυνάμεων. Επειδή αυτή δεν εκτονώθηκε στην εξουδετέρωση των στόχων διέφυγε και προσέκρουσε βίαια πάνω στον ηλεκτρομαγνητικό ιστό που περιβάλλει την Γαία. Ο ιστός αυτός είχε ενισχυθεί τεχνολογικά από τους Άτλαντες με ιονοσφαιρικές δέσμες, ώστε να ελέγχουν την είσοδο και την έξοδο ουρανίων δυνάμεων στην ατμόσφαιρα του πλανήτη σας. Ο κραδασμός που υπέστη ο ηλεκτρομαγνητικός ιστός της Γαίας, λόγω του ενεργειακού λακτίσματος από την ενέργεια των όπλων των αποστατών ήταν τόσο ισχυρός, που προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις τόσο στην ταχύτητα περιστροφής γύρω από τον άξονά της, όσο και στην ταχύτητα περιστροφής γύρω από τον ήλιο. Διαταράχθηκε η στατική ισορροπία της Γαίας με αποτέλεσμα να υποστεί παλμοδόνηση μεγάλης έντασης, η οποία προκάλεσε όχι μόνο ολίσθηση επί της τροχιάς της αλλά και επιτάχυνση της ταχύτητας περιστροφής γύρω από τον άξονά της. Λόγω της αδρανείας, παρουσιάστηκε το φαινόμενο μετακίνησης των υδατίνων όγκων της επιφανείας, ωκεανών, θαλασσών, λιμνών και ποταμών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν καταστροφικά κύματα που ξεπερνούσαν τα 2.000 μέτρα, στις θάλασσες και στους ωκεανούς. Οι άνεμοι που δημιουργήθηκαν ξεπερνούσαν τα 1000 χιλιόμετρα την ώρα [Σύμφωνα με επιστημονικές εκτιμήσεις τα στοιχεία αυτά πρέπει να είναι απολύτως σωστά]. Άλλαξαν οι μαγνητικοί και γεωγραφικοί πόλοι της Γαίας. Η επιτάχυνση της περιστροφής γύρω από τον άξονά της, καθώς και η αύξηση ταχύτητας περιφοράς γύρω από τον ήλιο, είχαν σαν αποτέλεσμα να μειωθεί η χρονική διάρκεια του ημερονυχτίου και το ημερολογιακό έτος. Το φαινόμενο της ολίσθησης της Γαίας επί της τροχιάς της διήρκεσε περίπου ένα μερόνυχτο και το φαινόμενο της παλμοδόνησης σε εκφυλιστική ακολουθία διήρκεσε περίπου σαράντα ημέρες. Η ηρεμία των υδάτινων όγκων επήλθε μέσα σε ένα γήινο έτος και η απόλυτη εξομάλυνση των κινήσεων της Γαίας γύρω από τον άξονά της και τον ήλιο έγινε σε ένα αιώνα σύμφωνα με δική σας ορολογία.
Εκτός από τα αποτελέσματα αυτά η ολίσθηση και η επιτάχυνση περιστροφής προκάλεσαν τεράστιους κραδασμούς και τριβές στις τεκτονικές πλάκες όπως σεις τις ονομάζετε. Αποτέλεσμα των τριβών αυτών ήταν η συσσώρευση τεραστίων ποσοτήτων ενέργειας στα ρήγματα των πλακών που προκάλεσαν καταστροφικούς σεισμούς. Η κατολίσθηση και η επιτάχυνση της ταχύτητας της Γαίας, οι κραδασμοί, οι τριβές, τα κύματα, και οι άνεμοι, προκάλεσαν τη μετακίνηση των πλακών που, συνοδεύτηκε με ταυτόχρονη εκτόνωση διάπυρου μάγματος.
Όλα τα φαινόμενα αυτά συντέλεσαν στον κατακερματισμό και την καταβύθιση της Ατλαντίδας. Ενα φαινόμενο που πολλές φορές έχει γνωρίσει ο πλανήτης της Γαίας. Όλα τα καταστροφικά φαινόμενα πήραν τη μεγίστη τιμή από την ανεξέλεγκτη λειτουργία του γοργονείου και των δυνάμεων που απελευθέρωνε αυτό μετά τους σεισμούς, οι οποίες σταμάτησαν με την τελειωτική καταβὐθιση της Ατλαντίδας. Η εικόνα της καθολικής καταστροφής ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία πυκνών νεφών καπνού, υδρατμών και απελευθέρωση δηλητηριωδών αερίων, που αφάνισαν κάθε είδος ζωής στην περιοχή αυτή για πολλά χρόνια.
Στην ολοκληρωτική καταστροφή της Ατλαντίδας συνέβαλε και η χρησιμοποίηση όπλων με συμπυκνωμένες ηχητικές και ενεργειακές δέσμες τρομερής εντάσεως από τους Ελλάνιους. Τα όπλα αυτά λειτουργούσαν με τη δέσμευση του θορύβου που κάνουν τα ουράνια σώματα με την κίνησή τους και την ακαριαία εκτόνωση του. Το ηχητικό αυτό όπλο δημιούργησε υλικές καταστροφές, προκάλεσε επίσης προβλήματα αστάθειας και πανικού και εξουδετέρωσε τη δυνατότητα που είχαν οι Άτλαντες να γίνονται αόρατοι.
Η κίνηση των ουρανίων σωμάτων παράγει συνεχή και έντονο θόρυβο, ο οποίος δεν φθάνει μέχρι τ' αυτιά των ανθρώπων. Αυτή η κοσμική ησυχία και σιωπή, επιτυγχάνεται με την παγίδευση των θορύβων αυτών σε κοσμικούς βρόγχους όπου και εκφυλίζονται. Είναι οι μυστηριώδεις νόμοι της φύσης και των γεγονότων που δεν ξέρετε πως πρόκειται να εκδηλωθούν στο μέλλον.
Η καταστροφή της Ατλαντίδας ήταν καθολική. Διασώθηκαν μόνο οι κορυφές των ορέων. Στη θέση που υπολογίζεται ότι ήταν η Ατλαντίδα, υπάρχει υποθαλάσσια οροσειρά που ονομάζεται μεσοατλαντική ράχη και ρηξιγενής ζώνη της Ατλαντίδας. Συμπίπτει με το σημείο επαφής της τεκτονικής Αφρικανικής πλάκας με τις πλάκες Β &Ν Αμερικής, όπου υπάρχει και σήμερα ισχυρότατο σεισμικό ρήγμα. Οι σεισμολόγοι και οι γεωλόγοι φοβούνται μήπως στο σημείο αυτό υπάρξει και πάλι σφοδρή σεισμική διέγερση από τα φαινόμενα που παρατηρούνται. Κατάλοιπα του κατεστραμμένου Γοργονείου της Ατλαντίδας βρίσκονται στις ακτές της Αμερικανικής ηπείρου, στην περιοχή που σεις ονομάζετε Μπαχάμες με δική σας ονομασία και είναι αυτά που δημιουργούν τα μυστηριώδη γαλάζια φώτα, στον βυθό της θάλασσας, τα οποία δεν έχετε ερευνήσει. Σε  αυτό το σημείο υπήρχε η κεντρική συστοιχία από υπερμεγέθεις κρυστάλλους του Γοργονείου των αποστατών. [«Στις Μπαχάμες και στο βυθό της θάλασσας των Σαργασὡν φαίνονται γαλάζιες φωτεινές ανταύγειες, τις οποίες είδε πρώτος ο Κολόμβος όταν ανακάλυψε την Αμερική. Αποτελούν όμως και τα τελευταία φωτεινά σημάδια της γης που βλέπουν οι αστροναύτες όταν απομακρύνονται στο διάστημα, όπως ανέφεραν οι αστροναύτες του προγράμματος «ΑΠΟΛΛΩΝ-12»].
Αυτή είναι η καινούρια εκδοχή του τρόπου καταβύθισης της Ατλαντίδας που φαίνεται να απαντά στις περισσότερες απορίες.
Από το βιβλίο, «Η Μεγάλη Προετοιμασία», του στρατηγού και συγγραφέως κ. Γεράσιμου Καλογεράκη, σελ. 271-280, εκδ. Δίον.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΡΡΗΤΩΝ
Υπάρχει πλήθος εγωιστικών προτάσεων από  ανθρώπους που νομίζουν ότι «τα ξέρουν όλα» και οι οποίοι κατέχονται από ανευθυνότητα και άγνοια. Δε θα φαινόταν τόσο επιπόλαιοι αν είχαν ασχοληθεί έστω και λίγο με την Αρχαία Ελληνική Θεουργία και το ιστορικό παρελθόν της Ελλάδας, γιατί τότε θα ήταν πιο σεμνοί και πιο μετρημένοι και θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τις κοσμικές εξελίξεις που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη. Θα ήξεραν επίσης ότι τα Αρχαία ιερατεία των Μυστηρίων φύλαγαν την άρρητη γνώση και την αποκάλυπταν μόνο στους μυημένους των Μυστηρίων.
Στην Αρχαία Ελλάδα ζούσαν δύο διαφορετικοί κόσμοι, με έντονες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ τους.
Ο πολύς κόσμος, που ήταν η μάζα, δούλοι της ύλης, της αμάθειας, της άγνοιας, του σκότους, της ηδυπάθειας και της τρυφής και από την άλλη οι ξεχωριστοί, που ήταν ο κόσμος του πνεύματος των σοφών, των Φιλοσόφων, των μυημένων του Φωτός και της παντοδυναμίας, των θαυμάτων και του αλτρουισμού, ο κόσμος της γνώσης και των Μυστηρίων. Αυτή η μερίδα των Ελλήνων ανύψωσε το Ελληνικό Πνεύμα σε δυσθεώρητα ύψη, ώστε να τα βλέπει με δέος και θαυμασμό ολόκληρη η σημερινή ανθρωπότητα, χωρίς να μπορεί να τα αγγίξει.
Όποιος αποκάλυπτε τα μυστικά των Μυστηρίων καταδικαζόταν σε θάνατο, γιατί ο λαός δεν ήταν έτοιμος να δεχτεί τις συγκλονιστικές αλήθειες τους και θα τις βεβήλωνε.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα με τους αδαείς και υλιστές που αρνούνται το Ελληνικό παρελθόν  και επιδίδονται σε μια ανίερη προσπάθεια υποβάθμισης των Αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων και γελοιοποίησης της θρησκευτικής παράδοσης των Ελλήνων.
Οι μυημένοι διαφύλατταν την «Ἀρρητη» γνώση και την αποκάλυπταν μόνο σε εκείνους που παρείχαν όλα τα εχέγγυα της διαφύλαξης της, αφού τα Μυστήρια ήταν πλήρη υπερβατικών θαυμάτων ακατανόητων από τους αμύητους.
Δυστυχώς σήμερα στην Ελλάδα επικρατούν αριθμητικά οι «χριστιανιστές» που επιτίθενται σε όποιον πει κάτι που δεν εγκρίνει η εκκλησία ή δεν μπορούν να το κατανοήσουν και αυτή την επίθεση την ονομάζουν γνώση.
Είναι αυτοί που προσπαθούν να γυρίσουν τον Ελληνικό κόσμο πίσω, σε σκοτεινές εποχές της ιστορίας του.
Το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού κόσμου, αγνοεί τελείως την αλήθεια ότι η απελευθέρωση της Ευρώπης από την ιερά εξέταση των αγίων διαβόλων του Βατικανού οφείλεται κατά μείζονα λόγο στους Έλληνες διαφωτιστές. Οι Έλληνες αυτοί αγωνιζόταν στην Ευρώπη να ελευθερώσουν την Ελλάδα από τους Τούρκους, δημιουργώντας μυστικές ομάδες όπως την «Φιλική Εταιρεία», ενώ οι σημερινοί πολιτικοί καταβάλλουν ανέντιμες «προσπάθειες» για να την υποδουλώσουν στους Γερμανούς. Μετά το 1789 που εκδηλώθηκε η Γαλλική επανάσταση, δημιουργήθηκε στο Παρίσι η «Απόκρυψη ιεραρχία των Μυστών» με τον Ελληνόψυχο γιατρό Αδαμάντιο Κοραή, με σκοπό την «ανασύσταση των Αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων» για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και του ραγιαδισμού που ασκούσε ο χριστιανισμός και η τουρκοκρατία στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Δεκτοί στην «Απόκρυφη Ιεραρχία των Μυστών γινόταν όσοι είχαν εντρυφήσει στη μελέτη της Θεογονίας του Ησιόδου και των επών του Ομήρου, της αρχαίας θεουργίας των Μυστηρίων και των διδασκαλιών του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πλουτάρχου, του Πλωτίνου, του Πορφυρίου, του Ιάμβλιχου, του Πρόκλου και του Ολυμπιόδωρου για να μη χάνονται σε άσκοπες αναζητήσεις για την αποκάλυψη της «Άρρητης Γνώσης».
Η μελέτη του Ελληνικού παρελθόντος είναι ιερή υποχρέωση όλων των Ελλήνων, αν θέλουν να κατανοήσουν το παρόν, διότι αυτό αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρος ο Δυτικός Πολιτισμός. Η γνώση του Αρχαίου Ελληνικού παρελθόντος δίνει κατά κάποιον τρόπον τα χρυσά κλειδιά των Μυστηρίων της Φύσεως που μας περιβάλλει. Η Ελληνική Μυθολογία, η πατρώα Θρησκεία, η Ποίηση, η Φιλοσοφία, οι Επιστήμες, τα περικαλέστατα έργα Τέχνης της Αρχαίας Ελλάδας, είναι άρρηκτα συνυφασμένα και συνδεδεμένα με τα μέγιστα προβλήματα του ανθρώπου, του σύμπαντος και της δημιουργίας των πάντων.
Ολόκληρη η ιστορία των Μυστηρίων και του κόσμου βρίσκεται καταχωνιασμένη στις υπόγειες στοές του Βατικανού και αν διαρρεύσει κάτι, τότε το Βατικανό κινεί ουρανό και γη για να το ανακτήσει. Κραυγαλέα περίπτωση αποτελεί η ιστορία του βιβλίου «ΩΓΎΠΑ» του Αθανασίου Σταγειρίτη. Όταν ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων κατέλαβε το Βατικανό έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν τις απέραντες στοές του με τίς ερμητικά κλειστές βιβλιοθήκες του. Πολλά βιβλία τα κατάσχεσε και τα πήρε στο Παρίσι για να τα μελετήσουν οι Γάλλοι καθηγητές ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Έλληνας καθηγητής της Ελληνικής γλώσσης στην Καισαροβασιλική Ακαδημία της Βιέννης, Αθανάσιος Σταγειρίτης. Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης εμπλούτισε το αρχείο της βιβλιοθήκης της «ΑπόκρυΦης Ιεραρχίας των Μυστών» με πανάρχαιους παπύρους και συγγράμματα από τα υπόγεια του Βατικανοὐ, που περιείχαν τα τεκμήρια και τις αποδείξεις της εξελίξεως του ανθρώπου και του πλανήτη μας διά μέσου των αιώνων. Με τις σημειώσεις που κράτησε έγραψε πέντε τόμους του έργου του «ΩΓΥΓΙΑ» ή «ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ» το οποίο εκδόθηκε λίγο πριν τον θάνατό του. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα, το Βατικανό διεκδίκησε δικαστικά τα βιβλία και τα χειρόγραφα και τελικά τα πήρε πίσω για να κλείσει ξανά τη γνώση στα σκοτεινά υπόγειά του. Το Βατικανό όπως τότε, έτσι και σήμερα, δεν επιτρέπει σε κανέναν ερευνητή τη μελέτη του αρχείου του. Το περίεργο είναι ότι το Βατικανό ενοχλήθηκε και με το βιβλίο ΩΓΥΓΙΑ που αναφέρει τόσες αλήθειες του Ελληνικού παρελθόντος και προφασιζόμενο πνευματικά δικαιώματα ζήτησε και πέτυχε την απόσυρση του βιβλίου από την κυκλοφορία εκείνης της εποχής.
Οι ισοπεδωτές της γνώσης που έχουν άγνοια των πάντων και οι οποίοι προσπαθούν παντοιοτρόπως να καταπνίξουν κάθε αντίθετη ιδέα που δε συμβιβάζεται με τα ερεβώδη σκότη της αγνοίας τους, θέλουν σήμερα να εκμηδενίσουν την ελευθερία σκέψεως, συνειδήσεως και συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν το Ελληνικό Πνεύμα και τις Φιλοσοφικές αξίες της Φυλής μας. Αγνοείστε τους.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ - ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ,  σελ. 164 – 167, εκδ. Δίον.

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΝ - ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ ΟΙ ΠΟΜΠΟΔΕΚΤΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

Οι κρύσταλλοι είναι από τα πρώτα υλικά που δημιουργήθηκαν με τις γεωλογικές διεργασίες τη στιγμή δημιουργίας του πλανήτη και ξεπερνούν τα όρια της ιστορίας της γνώσης και της φαντασίας και μας οδηγούν στον αρχέγονο χρόνο. Δεν θα ήταν λάθος μελετώντας τις συνθήκες δημιουργίας των κρυστάλλων αν τους χαρακτηρίζαμε σαν αρχέγονες μνήμες της Γης που διηγούνται την εξέλιξή της γιατί συλλέγουν και αποθηκεύουν τεράστια ποσά ενέργειας και πληροφοριών από τον ήλιο την πανσέληνο και τ' αστέρια.
Οι κρύσταλλοι είναι ορυκτά πετρώματα γνωστοί σαν πολύτιμοι και ημιπολύτιμοι λίθοι και ήταν γνωστοί από την αρχαιότητα. Η πρώτη γραπτή αναφορά περί των κρυστάλλων και των ιδιοτήτων τους γίνεται χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή μας από τον Ορφέα στα «ΟΡΦΙΚΑ - ΠΕΡΙ ΛΙΘΩΝ». Οι Αρχαίοι 'Έλληνες χρησιμοποιούσαν τους κρυστάλλους για θεραπεία ασθενειών του σώματος για την ανακούφιση από τσιμπήματα σκορπιών και φιδιών. Με την ακτινοβολία των κρυστάλλων  προστατευόταν η ψυχή και το πνεύμα των ανθρώπων βοηθιούνταν στο να ξεχνούν τις δυστυχίες τους θεραπεύονταν από το άγχος και υποβοηθούνταν στην αποκατάσταση επικοινωνίας με τους θεούς.
Οι πανάρχαιοι μύστες ήταν αλάθητοι θεραπευτές γιατί γνώριζαν άριστα τις ευεργετικές επιδράσεις της εκπεμπόμενης ακτινοβολίας των κρυστάλλων πάνω στο ανθρώπινο σώμα. Το φως που ανακλούν οι κρύσταλλοι είναι συχνότητες από την ταχύτητα και το εύρος των οποίων εξαρτάται το χρώμα που έχουν. Η εξέλιξη της σημερινής τεχνολογίας γέννησε τη σκέψη στους επιστημονικούς κύκλους μήπως όλοι οι κρύσταλλοι είναι τράπεζες πληροφοριών της κοσμικής νοημοσύνης που περιμένουν την αποκρυπτογράφηση τους για να πληροφορηθούμε το παρελθόν του πλανήτη;
Οι κρύσταλλοι διαφέρουν μεταξύ τους στις ιδιότητες ανάλογα με τη χημική σύνθεση το χρώμα το μέγεθος και την καθαρότητα τους. Οι πιο καθαροί κρύσταλλοι είναι οι πολύτιμοι λίθοι και χρησιμεύουν σε πάρα πολλές εφαρμογές της τεχνολογίας. Επειδή οι κρύσταλλοι δημιουργήθηκαν από τα πρώτα στάδια δημιουργίας της γης θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε χωρίς επιφύλαξη σαν το DΝΑ του πλανήτη.
Το 95% του στερεού φλοιού της γης αποτελείται από κρυσταλλικά πετρώματα (40% χαλαζιακά, 28% πυριτικά, 8% γρανιτικά άστριους μαρμαρυγίες πολύτιμους ημιπολύτιμους λίθους και 9% διάφορα άλλα πετρώματα). Με αυτή την κρυσταλλική σύνθεση ο πλανήτης μπορεί να θεωρηθεί σαν ένας τεράστιος κρύσταλλος που λειτουργεί σαν πομπός και σαν δέκτης που συλλέγει συμπαντικές πληροφορίες και μηνύματα των Ουράνιων που αποστέλλουν είτε με τη σκέψη είτε με το φως είτε με άλλες τεχνολογικές μεθόδους άγνωστες σ' εμάς.
Οι κρύσταλλοι έχουν στη μάζα τους μεγάλη ποσότητα συμπυκνωμένης ενέργειας. Φορτίζονται και προγραμματίζονται με τη βοήθεια ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και επηρεάζονται και από τα αντίστοιχα πεδία που δημιουργεί ο ανθρώπινος οργανισμός. 'Όταν βρεθούν μέσα σε ηλεκτρικό πεδίο μετατρέπονται σε πιεζοηλεκτρικούς κρυστάλλους αλλάζουν σχήμα και αποκτούν μυστηριώδεις ιδιότητες που τις χρησιμοποιεί η σημερινή τεχνολογία.

ΒΡΕΘΗΚΕ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ [ΕΙΚΟΝΑ]

Ένα πολύ εντυπωσιακό αρχαιολογικό εύρημα έφεραν στο φως οι εργασίες για την κατασκευή του Μετρό στην Θεσσαλονίκη.
Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για το ακέφαλο άγαλμα της θεάς Αφροδίτης, το οποίο ανακαλύφθηκε στο εργοτάξιο της Αγίας Σοφίας, πλησίον του εξίσου εντυπωσιακού Κρηναίου Οικοδομήματος και το οποίο έκανε γνωστό με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πρόεδρος της εταιρείας «ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.», Γιάννης Μυλόπουλος.
«Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.
Το πιο πρόσφατο ανάμεσα στα 300.000 και ίσως ένα από τα πιο... καλλίγραμμα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών του Μετρό Θεσσαλονίκης, είναι αυτή η ακέφαλη Αφροδίτη.
Βρέθηκε στο εργοτάξιο της Αγ. Σοφίας, πολύ κοντά στο εντυπωσιακό Κρηναίο οικοδόμημα» επισημαίνει ο κ. Μυλόπουλος στην ανάρτησή του.

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΘΑΛΗΣ ΕΚΡΙΝΕ ΠΩΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΗΤΑΝ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ, ΑΛΛΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟ.

Κι αλήθεια, ποτέ του δε θα μπορούσε ο Μέλισσος να λησμονήσει το Θαλή. Να τι είχε συμβεί πριν από χρόνια:
Ο Θαλής, απασχολημένος καθώς ήταν συνεχώς με την επιστημονική του έρευνα, δεν είχε φροντίσει να αποκτήσει χρήματα. Η απόκτηση χρημάτων δεν τον ενδιέφερε άλλωστε και ιδιαίτερα, αφού πίστευε ότι η πιο πολύτιμη αλλά και η πιο σταθερή περιουσία που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος στη ζωή του είναι η γνώση. «Ο πλούτος είναι κάτι το αβέβαιο», συνήθιζε να λέει ο Θαλής, όπως και όλοι οι σοφοί άνθρωποι του καιρού του, «όμως η γνώση, από τη στιγμή που την αποκτάς, είναι για πάντα δική σου και κανείς ποτέ δεν μπορεί να σου τη στερήσει».
Ο Μέλισσος, πολύ νέος τότε, άκουγε συνεχώς να παινεύουν το Θαλή για τη σοφία του και ζήλεψε τον έπαινο του δήμου. Πώς είναι δυνατόν, σκεφτόταν, να θαυμάζουν έναν άνθρωπο σχεδόν φτωχό μόνο και μόνο επειδή ξέρει τις αποστάσεις μεταξύ των αστεριών ή επειδή μπορεί να μετρήσει το ύψος των πυραμίδων της Αίγυπτου; Δε θα ήταν πιο λογικό να θαυμάζουν εκείνον, τον ίδιο το Μέλισσο, που είχε γεννηθεί σε οικογένεια με πολλά χρήματα και που ήταν ήδη ένας ικανός έμπορος, κι ας ήταν τόσο νέος;
Έτσι, ένα πρωί που συνάντησε το Θαλή στην αγορά της Μιλήτου, ο Μέλισσος τον χλεύασε μπροστά σε όλο τον κόσμο:
«Να, λοιπόν, και ο περίφημος Θαλής, που όλη του η γνώση και η σοφία δεν είναι αρκετές για να του φέρουν λίγα, έστω, χρήματα! Σπουδαία γνώση, μα την αλήθεια!»
Ο Θαλής δε μίλησε. Τα λόγια του ανόητου εκείνου νεαρού εμπόρου τον είχαν αφήσει αδιάφορο. Το ίδιο βράδυ όμως στο σπίτι του σκέφτηκε πως είχε ευθύνη απέναντι σε όσους είχαν ακούσει τα λόγια του Μέλισσου. Αρχικά, του είχε φανεί ότι δεν υπήρχε λόγος να του απαντήσει, καθώς τα προσβλητικά λόγια ενός ξιπασμενου νεαρού δεν μπορούσαν καν να τον αγγίςουν. Οι άλλοι όμως τι είχαν άραγε καταλάβει από αυτό το περιστατικό; Ο Θαλής συνειδητοποίησε πως όσοι είχαν ακούσει στην αγορά τα λόγια του Μέλισσου, και κυρίως οι πιο νέοι ανάμεσά τους, διέτρεχαν τώρα έναν κίνδυνο: τον κίνδυνο να πιστέψουν ότι ο ίδιος δεν είχε απαντήσει επειδή αναγνώριζε ότι τα λόγια του Μέλισσου ήταν σωστά. Γεννημένος δάσκαλος καθώς ήταν, ο Θαλής ένιωσε να βαραίνει στους ώμους του αυτή η ευθύνη. Κι έτσι, έκρινε πως το σωστό ήταν να απαντήσει στα προσβλητικά λόγια του Μέλισσου, αλλά με το δικό του τρόπο.
Συνεχίζοντας τις αστρονομικές του παρατηρήσεις ο Θαλής κατέληξε σε κάποια μετεωρολογικά συμπεράσματα.
Συμπέρανε δηλαδή ότι οι καιρικές συνθήκες θα ευνοούσαν εκείνη τη χρονιά τη σοδειά της ελιάς. Έτσι, φρόντισε από πολύ νωρίς να διαθέσει τις λιγοστές του οικονομίες για να νοικιάσει όλα τα ελαιοτριβεία του τόπου. Τα νοίκιασε, βέβαια, σε πολύ χαμηλή τιμή, καθώς ήταν ακόμη η εποχή που κανείς άλλος δεν ασχολιόταν με τις ελιές.
Έφτασε όμως και ο καιρός της συγκομιδής της ελιάς και η σοδειά ήταν τόσο πλούσια που υπήρχε πολύ μεγάλη ζήτηση για ελαιοτριβεία.
Κι αφού τα ελαιοτριβεία τα είχε όλα νοικιάσει ο Θαλής, κέρδισε πολλά χρήματα εκείνη τη χρονιά παραχωρώντας τα στους ενδιαφερομένους έναντι αμοιβής.
Πήγε τότε ο Θαλής και βρήκε το Μέλισσο.
«Όπως βλέπεις», του είπε, «αν το θελήσω, μπορώ να γίνω πλούσιος χάρη στις γνώσεις μου, και μάλιστα πολύ πιο πλούσιος από σένα».
Ο Μέλισσος ντράπηκε ακόμα και vα σηκώσει το βλέμμα του για να αντικρίσει αυτό του Θαλή. Καθώς όμως ήταν τίμιος νέος, αναγνώρισε το λάθος του. Από τότε μάλιστα άρχισε να αποζητα τη συντροφιά του Θαλή κι έγιναν, τελικά, φίλοι οι δυο τους.
Ο Μέλισσος δεν άφησε το εμπόριο, καθώς αυτή ήταν η εργασία του και την έκανε καλά, άρχισε όμως να σκέφτεται. Άρχισε να θέτει ερωτήματα, πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Έμαθε να μη θεωρεί τίποτα δεδομένο. Έμαθε ακόμα, κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό, να μην περιγελά όσους δεν του έμοιαζαν. Και, παρ’ όλο που ποτέ του δεν έγινε αληθινός σοφός, σαν το Θαλή, κατόρθωσε όμως κι εκείνος να αξιωθεί έναν κλήρο γνώσης.
ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΥΤΟΥΝΤΖΗ

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Η ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΣΜΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΩΣ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ – ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ – ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΙΩΝΕΣ

Η πίστη στη μαγεία πήρε μεγάλες διαστάσεις στα μεσαιωνικά χρόνια. Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, τα ξόρκια, η μαντεία και η επίκληση υπερφυσικών δυνάμεων ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένα. Η Εκκλησία, ωστόσο, μόλις τον 11ο αιώνα άρχισε να αντιλαμβάνεται τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι μάγισσες πετούσαν στον αέρα και ότι τις νύχτες καβαλούσαν ζώα ως ακόλουθοι της Άρτεμης…
Μια συνθήκη του 789, διακήρυξε ότι όλοι όσοι κρίνονταν ένοχοι για μαγγανεία ή μαντεία, θα παραδίδονταν στην Εκκλησία ως σκλάβοι.
Η εκκλησιαστική Σύνοδος της Παβίας (850), διαπίστωσε ότι οι μαγικές τέχνες βρίσκονταν ακόμα σε άνθηση. Γενικά, ο κλήρος αφόριζε εκείνους που κατέφευγαν στη μαγεία. Η Εκκλησία πίστευε ότι οι μάγισσες είχαν υπερφυσικές δυνάμεις στις οποίες έπρεπε να αντισταθούν οι Χριστιανοί.
Οι περισσότερες γνωστές δίκες για μαγεία στον πρώιμο Μεσαίωνα είχαν ως κατηγόρους, συνηγόρους ή κατηγορούμενους σημαντικές προσωπικότητες του δημόσιου βίου. Ο Γρηγόριος της Τουρ (540-594), στην «Ιστορία των Φράγκων», αναφέρεται σε μηνύσεις για μαγεία στη βασιλική αυλή της Γαλατίας κατά τον 6ο αιώνα. Έτσι, η βασίλισσα Φρέντεγκουντ, ύποπτη για μαγγανεία, κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε και μάγεψε τα ξίφη που σκότωσαν έναν εχθρό βασιλιά. Το 899, όταν ο αυτοκράτορας Αρνούλφος πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση, δύο άνδρες εκτελέστηκαν με την κατηγορία ότι τον είχαν μαγέψει. Όταν το 1028 ο Γουλιέλμος της Ακουιτανίας αρρώστησε βαριά, οι Αρχές παρουσίασαν πήλινα είδωλα ως τεκμήρια για τα μάγια που του είχε κάνει μια γυναίκα. Όσο για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, εκεί αρχικά αναλάμβαναν δράση πολίτες που αντιμάχονταν  τη μαγεία. Το 1075 οι πολίτες της Κολωνίας γκρέμισαν από τα τείχη της πόλης μια γυναίκα που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε μαγέψει πολλούς άντρες με την τέχνη της.
Το 1090, στο Votting, τρεις γυναίκες θεωρήθηκαν ύποπτες για την καταστροφή της σοδειάς μς μαγικά και άλλα τεχνάσματα. Υποβλήθηκαν στο μαρτύριο του νερού, για να αποδείξουν την αθωότητά τους και το πέρασαν με επιτυχία, ωστόσο το πλήθος ακόμα δυσπιστούσε. Στη συνέχεια μαστιγώθηκαν για να ομολογήσουν την ενοχή τους, χωρίς αποτέλεσμα, όμως τελικά κάηκαν ζωντανές.
Γύρω στο 1200 αναφέρεται η περίπτωση ενός νεαρού κληρικού στην πόλη Soest, ο οποίος αρνήθηκε τις ερωτικές προτάσεις μιας γυναίκας. Η γυναίκα αυτή τον κατηγόρησε ότι της είχε κάνει μάγια και το δημοτικό δικαστήριο διέταξε να τον κάψουν σαν μάγο.
Η δίωξη των μάγων πέρασε σταδιακά στη δικαιοδοσία της Ιεράς Εξέτασης. Την αρχή φαίνεται ότι έκανε ο Πάπας Γρηγόριος Δ’ (έμεινε στο θρόνο από το 1227 ως το 1241), που άρχισε να διορίζει ιεροεξεταστές με αποστολή να ψάχνουν για αιρετικούς. Ως τότε, αυτό ήταν έργο των τοπικών επισκόπων, καθώς όμως η απειλή των αιρέσεων γινόταν όλο και πιο έντονη, ο Πάπας οργάνωσε ένα σώμα από περιοδεύοντες δικαστές (συνήθως Φραγκισκανούς και Δομινικανούς μοναχούς), που επικουρούσε τους επισκόπους, λειτουργώντας όμως με σχετική αυτονομία. Οι ιεροεξεταστές ξεκινούσαν τη διαδικασία της δίωξης με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να περιμένουν να κατατεθεί μήνυση εναντίον κάποιου υπόπτου. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, οι δικαστές μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εκφοβισμό ή και βασανιστήρια, προκειμένου να αποσπάσουν μια ομολογία.
Από τα μέσα του 15ου αιώνα είχαμε γενικεύσεις των διώξεων εναντίον της μαγείας, κυρίως σε Γαλλία, Γερμανία και Ελβετία. Οι δίκες όχι μόνο ήταν περισσότερες, αλλά και είχαν μετατραπεί σε μαζικές διώξεις. Ιεροεξεταστές και άλλοι δικαστές παρότρυναν τους κατοίκους μιας πόλης ή ενός χωριού να υποδείξουν όσο το δυνατόν περισσότερους υπόπτους.
Αυτός που αποσκοπούσε μόνο στην καταστροφή των προσωπικών του εχθρών με μεμονωμένες πράξεις (sorcerer), έδωσε τη θέση του σ’ ένα άλλο είδος μάγων και μαγισσών, για να ακριβολογούμε (witches), που στόχευαν στην κατάλυση της Χριστιανοσύνης.
Πιστεύεται ότι το 85% των θυμάτων του ανελέητου αυτού κυνηγιού ήταν γυναίκες. Ποιοι ήταν όμως οι λόγοι που οι γυναίκες αποτελούσαν εύκολα θύματα;
Στον ύστερο Μεσαίωνα (όπως βέβαια και κατά το παρελθόν), η θέση της γυναίκας ήταν ιδιαίτερα επισφαλής. Όταν οι θεσμοί στρέφονταν εναντίον των γυναικών, αυτές είχαν πολύ λιγότερη δύναμη αντίστασης από ότι οι άντρες. Τα μισογυνικά στερεότυπα ενθάρρυναν τις διώξεις των γυναικών και οι διώξεις με τη σειρά τους ευνοούσαν την παραπέρα ανάπτυξη των στερεοτύπων.
Χαρακτηριστικό και μάλλον άγνωστο είναι ότι στη Σύνοδο της Μακόν στη Γαλλία (585) συζητήθηκε αν κατά τη Δευτέρα Παρουσία και την ανάσταση των σωμάτων, οι γυναίκες θα έπρεπε να πάρουν πρώτα ανθρώπινη υπόσταση αφού δεν την είχαν όσο ζούσαν (!!!). Η πρόταση απορρίφθηκε με μία μόνο ψήφο διαφορά!
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε ότι οι γυναίκες έρχονταν στον κόσμο με μοναδικό σκοπό «να ικανοποιούν τη λαγνεία των ανδρών»…
Ο Θωμάς ο Ακινάτης δίδασκε ότι η γυναίκα είναι απλά ένας ακρωτηριασμένος, αποτυχημένος, κακοφτιαγμένος άντρας και είναι ικανή μόνο να φέρνει παιδιά στον κόσμο (!!!).
Αν σκεφτούμε ότι ο δάσκαλός του, Μέγας Αλβέρτος, έλεγε ότι έπρεπε να έρχονται στον κόσμο μόνο αγόρια και ότι με τα κορίτσια κάτι πηγαίνει στραβά απ’ την αρχή (!!!), οι διδασκαλίες του Ακινάτη δεν προκαλούν ιδιαίτερη κατάπληξη…
Πάντως, στη Νότια Ευρώπη, τόσο στην αυστηρά καθολική Ιταλία όσο και στην επίσης καθολική Ισπανία, δεν είχαμε τόσες πολλές δίκες μαγισσών όσο στη Βόρεια και την Κεντρική Ευρώπη. Ίσως γιατί στον ευρωπαϊκό Νότο οι κοπέλες παντρεύονταν πολύ νωρίτερα κι έμπαιναν κάτω από την «προστατευτική ομπρέλα» της μεγάλης οικογένειας.
Μαζικές διώξεις μαγισσών έγιναν, όπως είπαμε, κυρίως τον 15ο αιώνα. Γνωστότερες ήταν αυτές των κοσμικών δικαστηρίων του Βαλές, το 1428 και το 1447. Στην πρώτη περίπτωση λέγεται ότι κάηκαν στην πυρά περισσότεροι από 100 άνθρωποι που κατηγορήθηκαν για δολοφονίες, για την καταστροφή της σοδειάς και για άλλα εγκλήματα που είχαν διαπράξει με χρήση της μαγείας. Αυτή είναι η πρώτη δίκη για την οποία έχουμε σαφή και ουσιαστικά στοιχεία για το στερεότυπο της μάγισσας του ύστερου Μεσαίωνα. Πετάει στον αέρα, μεταμορφώνει ανθρώπους σε ζώα, τρώει παιδιά και λατρεύει τον διάβολο. Στο Dauphin, 110 γυναίκες και 57 άνδρες εκτελέστηκαν από το 1428 ως το 1447.
Το 1669, στη σουηδική πόλη Μόρα, θανατώθηκαν 72 γυναίκες και 15 ανήλικοι που κατηγορήθηκαν, από μικρά παιδιά, για μαγεία.
Υπάρχουν, φυσικά, αναρίθμητα άλλα παρόμοια γεγονότα. Από τις αρχές του 17ου αιώνα, πάντως, κυρίως μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου(1648), φαίνεται ότι το ανελέητο αυτό κυνήγι μαγισσών σιγά σιγά φθίνει και κάπου τελειώνει.
Στην Ολλανδία, η τελευταία μάγισσα κάηκε στην πυρά το 1610. Στην Αγγλία, η θανάτωση της τελευταίας μάγισσας έγινε το 1684 και στη Γαλλία το 1745. Στη Γερμανία μόλις το 1775 είχαμε την τελευταία καταδίκη μάγισσας σε θάνατο στην πυρά (συγκεκριμένα στο Κέμπτεν του Αλγκάου). Μάλιστα, της δόθηκε χάρη και πέθανε τελικά στη φυλακή.
Η τελευταία εκτέλεση μάγισσας στην Ευρώπη, έγινε το 1782 στην Ελβετία.
Θρησκευτικά ξεκαθαρίσματα
Εκτός όμως από όλα τα άλλα, το κυνήγι της μαγείας έδωσε την ευκαιρία στην καθολική Εκκλησία και την κοσμική εξουσία να απαλλαγούν από αιρέσεις και ενοχλητικά θρησκευτικά (και όχι μόνο…) Τάγματα. Οι Καθαροί και οι Βαλντεσιανοί «κυνηγήθηκαν» από τη Σύνοδο της Τουρ (1163), τη Γ’ Σύνοδο του Λατερανού (1179) και τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ’, ο οποίος κάλεσε σε σταυροφορία εναντίον των Καθαρών (1209).
Οι πολυσυζητημένοι Ναΐτες, με επικεφαλής τον μέγα μάγιστρο Ζακόμπ ντε Μολέ, παραπέμφθηκαν σε δίκη (1307), με την κατηγορία της μαγείας και της ιεροσυλίας και 54 από αυτούς, αφού υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια, καταδικάστηκαν να καούν ζωντανοί (1314) μπροστά στην πύλη του Αγίου Αντωνίου στο Παρίσι.
Σε όλους είναι οικείες οι εικόνες με τις … ιπτάμενες μάγισσες και τους μάγους/μάγισσες που καίγονται στη φωτιά. Πού οφειλόταν όμως αυτή η έκρηξη των διώξεων κατά τον ύστερο Μεσαίωνα;
Υπήρχε η ανάγκη για κοινωνική αναμόρφωση της (Δυτικής) Εκκλησίας, που εκφράστηκε μετά το Συμβούλιο της Κωνσταντίας (1414-1418). Οι εκφραστές αυτής της τάσης επισήμαναν πολλά κακώς κείμενα στον εκκλησιαστικό χώρο και υπέδειξαν χρήσιμες μεταρρυθμίσεις, όμως δεν τους έλειπε ο φανατισμός. Ακόμα και μεγάλοι μεταρρυθμιστές θεολόγοι δεν έμεναν ανεπηρέαστοι από τους φόβους και τις προκαταλήψεις της εποχής. Οι διώκτες της μαγείας ήταν φανατικοί Χριστιανοί και εμπνέονταν από ένα μείγμα ιερού ενθουσιασμού και παρερμηνευτικών δογμάτων και αντιλήψεων. Αποτέλεσμα; 60.000 (τουλάχιστον) και σύμφωνα με άλλες εκδοχές 200.000 – 500.000 άνθρωποι θανατώθηκαν με την κατηγορία της (άσκησης της) μαγείας, μέσα σε τρεις μόνο αιώνες.
Κλείνοντας, να κάνουμε μια αναφορά στο περιβόητο βιβλίο “Malleus Maleficarum”, γνωστό ως «Σφυρί των Μαγισσών», βιβλίο που εκδόθηκε γύρω στο 1487. Συγγραφέας του ήταν ο Δομινικανός μοναχός Χάινριχ Κράμερ. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα βιβλία που γνώρισαν ευρεία διάδοση. Η έκδοση του βιβλίου αυτού συντέλεσε στη ραγδαία κλιμάκωση των διώξεων εναντίον των μαγισσών, καθώς συνέδεε ξεκάθαρα τη γυναικεία φύση με τη μαγεία, καθώς θεωρούσε ότι η σαρκική απόλαυση είναι χαρακτηριστικό της ακόρεστης επιθυμίας των γυναικών. Το «Malleus Maleficarum», προσπαθούσε να αποδείξει την ύπαρξη δαιμόνων και μαγισσών και πρόσφερε συμβουλές για το …πώς αναγνωρίζονται οι μάγισσες!
Το σίγουρο είναι ότι η μανία εναντίον των μαγισσών του 14ου με 17ο αιώνα αποτέλεσε ένα μοναδικό ιστορικό συνδυασμό κατηγοριών, κυρίως εναντίον γυναικών (ακόμα και για τη φοβερή μαύρη πανώλη* της Ευρώπης που μεταξύ1347-1353 στοίχισε τη ζωή σε 20-25 εκατομμύρια ανθρώπους κατηγορήθηκαν κάποιοι), οι περισσότερες από τις οποίες ήταν αθώες και της δημιουργίας ενός θεολογικού συστήματος όπου η μαγεία είχε πρωταρχική σημασία…
ΠΗΓΕΣ: Maria Anastasiou, “ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ» (από Academia.edu, Social networking website for academics)
RICHARD KIECKHEFER, Η ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ (εκδόσεις Kωσταράκη, 1990)
DIETER BREUERS, «Εις το Όνομα Τριών Δαιμόνων : Το Κυνήγι των Μαγισσών στον Μεσαίωνα», εκδόσεις Κονιδάρη, 2009
http://cretablog.gr/prota/


Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Άγιος Δημήτριος - Βισαλτίας, Σερρών

Οπτικοακουστικά: Giannisrc  ,  Σείριος - Εννέα Έτη Φωτός
 Οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, το καταφύγιο μας...
Αφιερωμένο!!!

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΙΔΕΑΙ

Η ψυχή φέρει τήν γνώσιν τών ΙΔΕΩΝ μέ τήν είσοδον της εις τό ανθρώπινον σώμα (Φαίδρ. 249). Η αναγνώρισις τών ΙΔΕΩΝ ενυπάρχει από τήν πρό τής ενσαρκώσεώς της κατάστασιν (Φαίδων 76Ε – 77Β καί 92D – E).
Ο Πλάτων παραδέχεται τήν μυστηριακήν διδασκαλίαν τής μετενσαρκώσεως (Φαίδων 83D «… ώστε ταχύ πάλι πίπτειν εις άλλο σώμα»), τήν οποίαν εδραιώνει διά τής θεωρίας τών αντιθέσεων (Φαίδ. 70C – 72E) καί τής θεωρίας τής αναμνήσεως (Φαίδ. 72Ε – 77Β καί Θεαίτ. θεωρία τών εκμαγείων καί τής Μνημοσύνης 191D, Φίληβος 33C – 36B).
Εις ατομικόν επίπεδον αι ΙΔΕΑΙ είναι αποτυπώματα/δακτυλίδια, τά οποία φέρει η ψυχή επί τού κηρού μέ τό σύνολον τών αναμνήσεών της εκ τών προγενεστέρων της βίων. Συνεπώς η γνώσις τών αισθητών γίνεται διά τής αναγνωρίσεως εις αυτά τής γενεσιουργού των αιτίας, πού είναι αι ΙΔΕΑΙ, αι αποτυπωθείσαι εις τό εκμαγείον τής ψυχής. Αι αφηρημέναι έννοιαι, αι οποίαι είναι αόρατοι (Ιδέα τής σωφροσύνης, τής οσιότητος, τής φιλίας κλπ.), δέν θά ήτο δυνατόν νά γίνουν ούτε αντιληπταί, ούτε κατανοηταί άνευ τής προϋπάρξεως τών Ιδεών/δακτυλιδιών, τα οποία αφήνουν τά αποτυπώματά των εις τό εκμαγείον/κερί τής ψυχής.
Τά αισθητά δέν θά ήτο δυνατόν νά γίνουν κατανοητά, αλλά μόνον αντιληπτά, διότι είναι αεί ρέοντα καί μεταβλητά. Καθίστανται νοητά, εφ’όσον αι αεί προϋπάρχουσαι ΙΔΕΑΙ, είναι μόνιμαι καί «αεί ωσαύτως έχουν» εις τήν ψυχήν, χωρίς ποτέ νά αλλοιούνται. Είναι αι αποτυπώσεις, τάς οποίας μεταφέρει η ψυχή από βίον εις βίον.
Πάς άνθρωπος έχει μίαν «δυνάμει» προκαταβολικήν γνώσιν τής ΙΔΕΑΣ τής Αρετής. Δέν τήν κατέχει. (Πολιτεία 617Ε, «Αρετήν δέ αδέσποτον, ήν τιμών καί ατιμάζων πλέον καί έλαττον αυτής έκαστος έξει. Αιτία ελομένου θεός αναίτιος»).
Όμως η «δυνάμει» υπάρχουσα γνώσις, καί όχι κατοχή τής Αρετής εις τήν ψυχήν, δέν είναι αρκετή. Τό άτομον είναι ανάγκη νά τήν επαναφέρη εις τήν συνείδησιν διά τής αναμνήσεως (θεωρία τής αναμνήσεως Θεαίτ.191D – 195Β) καί τής εντριφήσεως εις τάς ιδιότητάς της (Διάλογοι, Χαρμίδης «περί σωφροσύνης», Λάχης «περί ανδρείας», Πολιτεία «περί δικαίου»). Η φρόνησις, η τρίτη ιδιότης της Αρετής, επανέρχεται εις πολλούς διαλόγους τού Πλάτωνος, διότι άνευ φρονήσεως αι άλλαι ιδιότητες δέν έχουν ουσιαστικήν αξίαν. Περί φρονήσεως, λέγει τά εξής ο Σωκράτης εις τήν Πολιτείαν:
«Οι άλλες αρετές λοιπόν πού ονομάζονται αρετές τής ψυχής είναι σχεδόν παρόμοιες μέ τίς αρετές τού σώματος, γιατί πραγματικώς ενώ στήν αρχή δέν υπάρχουν, ύστερα αποκτώνται μέ τήν συνήθεια καί τήν εξάσκηση. Η αρετή όμως τής φρονήσεως, καθώς φαίνεται, έχει πολύ περισσότερο θεϊκή προέλευση εν σχέση μέ κάθε άλλο πράγμα, δέν χάνει ποτέ τήν δύναμη της, ανάλογα δέ μέ τήν περιστροφή της γίνεται χρήσιμη καί ωφέλιμη ή τουναντίον άχρηστη καί βλαβερή, (Πολιτεία 518D – E).
Μέ οδηγόν πάντοτε τήν ΙΔΕΑΝ τού Αγαθού, η ψυχή θά πρέπει νά ενεργοποιήση καί νά εφαρμόση τήν αρετήν εις τήν πρακτικήν τής καθημερινότητος τού βίου. Υπάρχει μέθοδος πρός τούτο;
Η ψυχή οφείλει διά τού συνεχούς αυτοελέγχου, τού προσωπικού της δικαστηρίου, «τόν λόγον διδόναι», νά εξετάζη συνεχώς τάς πράξεις τού βίου της (Σοφ. 230Α, Πρωτ. 336C, Πολ. 344D, Θεαίτ. 190 «καλώ καί τήν δόξαν λόγον ειρημένον… αλλά σιγή πρός αυτόν»), ώστε διά τού προσωπικού ελέγχου, αλλά καί τήν κριτικήν τών συνανθρώπων της, νά βελτιώνη τάς ενυπάρχουσας ιδιότητας τής Αρετής υπό τήν επίβλεψιν πάντοτε τής Ιδέας τού Αγαθού.
«Τόν έλεγχον λεκτέον, ως άρα μεγίστη καί κυριωτάτη τών καθάρσεών εστι». (Ο κριτικός έλεγχος είναι ο πιό σπουδαίος καί μεγάλος καθαρμός, Σοφιστής, 230d).
Η Μαιευτική τού Σωκράτους καί η Διαλεκτική τού Πλάτωνος θά ήτο εις θέσιν νά επαναφέρουν τήν ίασιν εις τήν πάσχουσα ψυχή τής ανθρωπότητος, εάν επανήρχοντο εις τήν πράξιν διά τής Παιδείας καί τού ορθού Λόγου.
Αλτάνη

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ

Τον σκοπό της δημιουργίας οι θρησκείες τον καθόρισαν περισσότερο με το συναίσθημα και λιγότερο με την πραγματικότητα, αφού δεν υπήρχαν αποδείξεις για να πείσουν τους οπαδούς τους.
Η επιστήμη έφτιαξε το δικό της παραμύθι, της μεγάλης έκρηξης που έγινε χωρίς την επέμβαση κανενός, έκανε διάσπαση του χάους και γέννησε το άπειρο διάστημα των απείρων διαστάσεων και του απείρου χωροχρόνου και εμφανίζει το φαινόμενο της ζωής στο σύμπαν σαν τυχαίες εκδηλώσεις της νεκρής ύλης και όχι σαν εκδήλωση της θείας πνοής.
Ο άνθρωπος ανάλογα με τις υποδομές του διαλέγει κατά περίπτωση τον τρόπο της δημιουργίας που τον ικανοποιεί.
Οι σημερινές μορφές ζωής δεν έχουν σχέση με τις αρχικές. Έχουν υποστεί ποικίλες εξελίξεις και ποικίλες επιμιξίες ομοειδών όντων όπως: • Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Συμπάντων.• Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Γαλαξιών.• Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Αστρικών Συστημάτων.• Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Πλανητών. Μία ακατανόητη βιολογική διασταύρωση - επέμβαση που ολοκληρώνει το έργο της δημιουργίας του Όλου φωτός. Η μετακίνηση των όντων της γης σε άλλες συμπαντικές περιοχές δεν γνωρίζουμε τι βιολογικές επιπτώσεις θα προκαλέσει και τι πνευματικές ανατροπές θα υποστεί ο άνθρωπος. Η αρχική συμπαντική ενέργεια άγνωστης υφής και προέλευσης, προκάλεσε όλες τις δημιουργικές διεργασίες και όλες τις πραγματικότητες που δεν μπορεί ούτε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.
'Υλη με χαμηλή ενέργεια και συχνότητες δημιουργεί τη γνώριμη μορφή της που κυριαρχεί στον τρισδιάστατο χώρο. Ενδιάμεσες μορφές ενέργειας δημιουργούν τις αιθερικές πραγματικότητες. Υψηλών συχνοτήτων ενέργεια κυριαρχεί στις αστρικές δημιουργικές διεργασίες.
Ο ανθρώπινος οργανισμός καταναλώνει τεράστια ποσότητα ενέργειας για τη συντήρηση του.
Τα δυσάρεστα συναισθήματα δημιουργούν πτώση ενέργειας στο δυναμικό πεδίο του σώματος, ενώ οι ευχάριστες καταστάσεις, πυροδοτούν το σπινθήρα του πνεύματος, ισορροπούν τις σκέψεις και δημιουργούν προϋποθέσεις πνευματικής ανόδου.
Η άσχημη ανθρώπινη συμπεριφορά διαταράσσει την οικολογία της γης και εξουδετερώνει τις προϋποθέσεις της κοσμικής σύνδεσης. Η ζωή σε όλες τις μορφές της, άνθρωπος, χλωρίδα και πανίδα, έχει τον ρόλο της ενεργειακής ασπίδας της Γαίας για την αδιασάλευτη ισορροπία μεταξύ ύλης και ενέργειας στον πλανήτη. Όλοι οι κατοικημένοι πλανήτες του σύμπαντος αποτελούν χώρους καλλιέργειας της ζωής για τη συντήρηση του συμπαντικού οργανισμού. Το υλικό σύμπαν ισορροπείται χάρη στην ισοκατανομή ύλης και ενέργειας, σε αδιατάρακτη σχέση. Διατάραξη της ισορροπίας αυτής εκδηλώνεται με ακραίες καταστροφικές αντιδράσεις.
Η Γαία είναι συλλέκτης ενέργειας που παράγει η ίδια, κοσμικής, αστρικής, ηλιακής, που καταναλώνονται για τη συντήρηση των όντων, ζώων και φυτών. Αν δεν καταναλωθεί η συλλεγόμενη ενέργεια, απορροφάται από τον κορμό του πλανήτη, που εκτονώνεται με καταστροφές για την αποκατάσταση της ισορροπίας. Ο δικός μας πλανήτης αποτελείται από ισότροπο και κατάλληλα κατανεμημένο πλέγμα χημικών στοιχείων, οι ποσότητες και η διάταξη των οποίων δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες ζωής. Η διατάραξη της ποσοστιαίας αναλογίας αυτών με την εξόρυξη ορυκτών, άντληση πετρελαίου, καταστροφή δασών και ποικιλόμορφη μόλυνση του περιβάλλοντος, έχουν εξουδετερώσει σε μεγάλο βαθμό τις ιδανικές συνθήκες διαβίωσης του ανθρώπου. Όσο πολυπλοκώτερος είναι ένας οργανισμός τόσο πιο πολλές μορφές ενέργειας χρειάζεται για τη συντήρηση του και τις αντλεί από το περιβάλλον. Έλλειψη ή διατάραξη μιας από αυτές επιφέρει τον θάνατο. Ο υπερπληθυσμός, η καταστροφή χλωρίδας και πανίδας, η διατάραξη της γαιολογικής συνθέσεως του πλανήτη, τον οδηγούν σε σταδιακό αφανισμό αφού ανατρέπεται η σχέση ύλης - ενέργειας.
Ελλάνιοι. Ανήκετε στους ουρανούς αλλά θα ζήσετε στη Γαία. Είστε ουράνιοι και γήινοι μαζί, ανθρώπινοι και θεϊκοί, όμως αγνοείτε τα πάντα γύρω από αυτά. Για ν ' αποκτήσετε την αληθινή γνώση πρέπει να εξουσιάσετε την ανθρώπινη φύση, τις αισθήσεις, τα ένστικτα και τα πάθη. Οι ανθρώπινες σκέψεις ανανεώνονται συνέχεια, καθώς ο νους εξελίσσεται, ανέρχονται πνευματικά και αναζητούν την ουράνια γνώση, η απόκτηση της οποίας φανερώνει μέρος από το υπέρτατο μεγαλείο του Δημιουργού. Την στιγμή που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον προορισμό του συμμετέχει στην ουράνια ευδαιμονία. Ανήκετε στη φωτισμένη γενιά των ουρανών και των άστρων μεταφέρετε την ουράνια γνώση στη Γαία την οποία και θα μεταδώσετε. Είστε οι πνευματικοί οδηγοί των ανθρώπων.
Μη θεμελιώσετε τη γνώση σε ακατανόητες παραδοχές γιατί θα οδηγήσετε στην αμάθεια τις γενεές που θα ακολουθήσουν. Διαφυλάξτε το έργο της δημιουργίας. Προστατέψτε τη φύση και τον κόσμο. Δημιουργείστε έναν κόσμο κάλλους και γοητείας και πλημμυρίστε τον από ομορφιά και αρμονία σκορπώντας το πλεόνασμα της αγάπης που φέρατε από τ ' άστρα. Ο θάνατος της φύσης θα σημάνει και το δικό σας τέλος.
Η ζωή του ανθρώπου και κάθε ζωντανού οργανισμού είναι ένα τραγούδι δόξας και ευχαριστίας προς το Όλον Φως. Μη διαταράξετε αυτή τη θεία μελωδία καταστρέφοντας τη φύση.
Η γη είχε προορισμό παραδείσου, όμως η ανθρώπινη αλλαζονία και μωρία την μετέβαλε σε κόλαση, καταστρέφοντας την αλόγιστα.
Πιστεύω ότι τίποτε δεν είναι ατομικό. Τα πάντα είναι κοινά σε ότι αφορά την πορεία μέσα στο χώρο. Ο άνθρωπος καλό θα ήταν να αλλάξει την πορεία του μέλλοντος επιδρώντας αποφασιστικά στη διαμόρφωση του. Το εγώ πρέπει να αφανισθεί και να αντικατασταθεί με το εμείς · μόνο τότε ο άνθρωπος θα αποκτήσει όραμα για το μέλλον του.
Γεράσιμος Καλογεράκης, Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, εκδ. Δίον.

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

ΟΡΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ - ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΣ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ / ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ

Αλτάνη
Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία έχει μίαν ιδιαιτέραν ορολογίαν, μέ τήν οποίαν ερχόμενος εις επαφήν ο αναγνώστης διά πρώτην φοράν ευρίσκεται εις απορίαν ως πρός τήν ακριβή σημασία τών λέξεων. Άν καί γνωστόταται αι λέξεις καί εν χρήσει καί σήμερον, εν τούτοις δέν ανταποκρίνονται εις τήν σημασία τών αρχαίων κειμένων. Η αδυναμία κατανοήσεως τών λέξεων καθιστά τά αρχαία κείμενα άλλοτε δυσνόητα καί άλλοτε απομεμακρυσμένα από τήν πραγματική των σημασίαν. Καί τό χειρότερον, συχνά αποδίδεται εις αυτά μία ερμηνεία, η οποία δέν έχει σχέσιν μέ τήν ουσίαν τών συλλογισμών τού εκάστοτε φιλοσόφου.
Αι ερμηνείαι τών λέξεων, αι οποίαι έχουν επιλεγεί μέ κριτήριον τήν αλλαγήν τής σημασίας των, έχουν τήν αρχή των κυρίως εις τά πλατωνικά κείμενα, ώστε μέ τήν καθαυτό προσέγγισιν νά γίνεται η, κατά τό δυνατόν, καλυτέρα κατανόησις τών εννοιών. Ο αναγνώστης θά ημπορεί νά ανατρέξη εις τάς παραπομπάς τών κειμένων διά νά αποκτήση τήν πλήρη καί ακριβή εικόνα.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΡΩΝ ΤΗΣ «ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ» ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ
Η ΜΑΙΕΥΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ: ΣΩ.: «Εις τήν ιδικήν μου μαιευτικήν τέχνην υπάρχουν τά γενικά χαρακτηριστικά όσα υπάρχουν καί εις τήν ιδικήν των (τών μαιών), υπάρχει όμως η διαφορά ότι η ιδική μου ξεγεννά άνδρας καί όχι γυναίκας καί ότι επιβλέπει τάς ψυχάς αυτών κατά τόν τοκετόν των καί όχι τά σώματα. Τό σπουδαιότατον δέ εις τήν ιδικήν μου τέχνην είναι τούτο, ότι δηλ. δύναται νά ελέγχη ποικιλοτρόπως εάν η διάνοια τού νέου γεννά παιδί φαινομενικόν καί ψευδές ή ζωντανόν καί αληθές». (Θεαίτητος, 150B – C, 184B, περί μαιευτικής καί εις τόν επίλογον 210C).
Η Μαιευτική τέχνη τού Σωκράτους είναι η ανάδυσις γνώσεως από την ψυχήν τού συνομιλητού, η οποία προϋπήρχε καί τήν οποίαν επαναφέρει ο Σωκράτης διά τών εντέχνων ερωτήσεών του (Θεαίτητος, Μένων, ο δούλος καί τό Δήλιον πρόβλημα κλπ.). Άλλως εις αντίθετον περίπτωσιν, κατά την οποίαν ο συνομιλητής νομίζει ότι γνωρίζει, αναγκάζεται νά παραδεχθή τήν άγνοιάν του (Αλκιβιάδης Α’, Ευθύφρων, Ευθύδημος , Γοργίας κλπ.).
ΣΩΚΡΑΤΙΚΗ ΕΙΡΩΝΕΙΑ (Πολιτεία 337Α, Κρατ. 384Α) είναι η προσποιητή άγνοια, μέ τήν οποίαν ήρχιζε τήν συνομιλίαν του ο Σωκράτης εις τήν αγοράν, άνευ ιδιαιτέρας επιλογής μαθητών. Εις τήν Απολογίαν του ηρνήθη ότι είχε μαθητάς (Απολογία 33, «Εγώ δέ διδάσκαλος μέν ουδενός πώποτ’ εγενόμην»). Οιοσδήποτε προσερχόμενος ήτο ελεύθερος νά παρακολουθήση τήν συζήτησιν. Μεταξύ τών παρευρισκομένων ο Σωκράτης επέλεγε τόν συνομιλητήν του, κατά προτίμησιν επώνυμον ή κατέχοντα εξουσία, προκειμένου νά δημιουργήση διά τών ερωτήσεων τό κατάλληλον φιλοσοφικόν κλίμα. Ο σκοπός ήτο η διερεύνησις τής ουσίας τής αρετής καί γενικώτερον τών αξιών καί προτύπων. (Απολογία Σωκράτους 30C – 31C).
Διά τών ερωτήσεων τού Σωκράτους ο συνομιλητής προχωρούσε εις τό θέμα, τό οποίον ενόμιζε (= ώετο) ότι κατείχε, ενώ δέν τό κατείχε. («τήν οίησιν» Αλκιβιάδης 120C – 122C, «η τού οίεσθαι ειδέναι, ά ουκ οίδεν» Απολογία Σωκράτους, 39Β), «… ακούοντες χαίρουσιν εξεταζομένοις τοίς οιομένοις μέν είναι σοφοίς, ούσι δ’ού» (… διότι ευχαριστούνται νά ακούουν νά ελέχγωνται οι νομίζοντες μέν ότι είναι σοφοί, ενώ δέν είναι… Απολογία Σωκράτους, 33C). «… ουκ οιόμενος ειδέναι, ά μή οίσθα». (Δέν θά φαντάζεσαι ότι γνωρίζεις, όσα δέν γνωρίζεις, Θεαίτ. 210C, Πολιτεία 506Ε καί 524Ε).
ΑΠΟΡΙΑ: Ο συνομιλητής, έχων περιέλθει εις αδιέξοδον μετά από τάς αλλεπαλλήλους ερωτήσεις τού Σωκράτους, περιπίπτει εις απορίαν, αντιλαμβανόμενος τάς αντιφάσεις. αι οποίαι τόν οδηγούν εις αδιέξοδον. (Απορία =Α στερητικόν + πόρος = πέρασμα, αδυναμία διελεύσεως ή προχωρήσεως. Η έλλειψις π ό ρ ο υ ή διεξόδου).
Η ελεγκτική διαδικασία τού Σωκράτους, αφορμωμένη από τήν ειρωνεία, γίνεται αιτία δημιουργίας ΑΠΟΡΙΩΝ. ΑΠΟΡΗΤΙΚΟΙ είναι οι πρώτοι διάλογοι τού Πλάτωνος, οι οποίοι δέν καταλήγουν εις τόν ορισμόν τής εξεταζομένης εννοίας, εφ’ όσον ο ίδιος ο Σωκράτης ομολογεί ότι δέν γνωρίζει. (Αριστ. Σοφιστικοί Έλεγχοι, 183Β, 7 «Σωκράτης ηρώτα, αλλ’ ουκ απεκρίνατο. ωμολόγει γάρ ουκ ειδέναι»).
ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΕΕΙΝ έχει εκκίνησιν από τήν αρχικήν θέσιν τού Σωκράτους, ότι «έν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Η παραδοχή τής αγνοίας τού Σωκράτους εντέχνως παρεισφρήει εις τόν διάλογον. Τά εξεταζόμενα θέματα αφεώρουν πάντοτε τήν ηθικήν, προσωπικήν ζωήν τών ατόμων (Απολογία Σωκράτους, Τό παράδειγμα τής αλογόμυιγας εις τά ώτα τού ίππου 31). Η ομολογία τής αγνοίας τής σημασίας τών εννοιών περιέρχεται εις τόν συνομιλητήν, όταν διά τών αντιφάσεων, εις τάς οποίας περιπίπτει μέ τάς ερωτήσεις τού Σωκράτους, αναγκάζεται νά ομολογήση ενώπιον όλων ότι δέν γνωρίζει (Πολιτεία 477Ε).
ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΕΕΙΝ είναι η πρώτη φάσις καθάρσεως τής ψυχής από τήν φαντασίωσιν, τήν ψευδή, ελλειπή ή μονομερή διά λόγων έκφρασιν τής εννοίας τής «Αρετής», τών αξιών καί αρχών, τών οποίων τώρα ο συνομιλών αναγνωρίζει «τήν καθαρκτικήν τέχνην» (Φαίδων 69C – 70).
Αρετή: Διά τόν Σωκράτην όλοι οι άνθρωποι έχουν τήν δυνατότητα νά αποκτήσουν «Aρετήν» καί ως εκ τούτου έχουν χρέος νά τήν αναζητήσουν. Η επίγνωσις τού Αγαθού ενυπάρχει εις όλας τάς ψυχάς. Υπό τήν καθοδήγησιν τού Αγαθού, μέ μεγάλους κόπους καί μακροχρόνιον προσπάθειαν, αποκτάται η «Αρετή».
Δυστυχώς σήμερον η εκ τών ουκ άνευ γνώσις τής σημασίας της έχει παντελώς εκλείψει: πρώτον ως θεωρία καί δεύτερον, καί ουσιαστικώτερον, εις τήν καθημερινή πρακτική. Η φιλοσοφική διάστασις τής Αρετής είναι ασυλλήπτου βεληνεκούς. Διότι η Αρετή πρέπει νά έχη πλήρη εφαρμογήν εις τήν πρακτικήν της εξάσκησιν κατά τήν διάρκειαν της ζωής, άλλως τό φιλοσοφικόν οικοδόμημα είναι άνευ αντικρύσματος.
Η Αρετή αναλύεται εις τούς διαλόγους τού Πλάτωνος καί είναι η αρμονική σύζευξις τών τεσσάρων ιδιοτήτων: τής σωφροσύνης, τής ανδρείας, τής φρονήσεως καί τής δικαιοσύνης (Πολιτεία 442C – 445D, 500C – 501, 504 – 506Β, Φαίδων 68D – 69E, 114C, 115, Πρωταγόρας 322C – E, Απολογία 18, Φίληβος 33A – C, κλπ.),
Αι τιμαί δέ όσον αφορά εις τήν κατοχήν καί άσκησιν τής αρετής πρέπει νά κατανέμωνται από τήν πολιτείαν κατά λόγον. Μεγαλύτεραι εις τούς ασκούντας ταύτην καί μικρότεραι εις τούς ολιγώτερον κατέχοντας αυτήν. (Νόμοι, Βιβλίον ΣΤ, 757C).
Η ουσία τής Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, όπως αναπτύχθη αρχικώς από τούς Πυθαγορείους, καί εν συνεχεία από τόν Πλάτωνα, τόν Αριστοτέλην καί τούς Στωκούς, είναι θεωρία καί πράξις. Εγκειται πρώτον εις τήν κατανόησιν καί δεύτερον εις τήν εφαρμογήν τής ουσίας τής Αρετής, διότι φιλοσοφία άνευ Αρετής εις τόν ιδιωτικόν καί τόν δημόσιον βίον είναι συνταγή μαγειρικής άνευ αντιστοίχου εδέσματος. Δηλ. απόκτησις γνώσεως τής Αρετής είναι η προετοιμασία τού εδέσματος, άνευ όμως προσλήψεως καί αφομοιώσεως τής ουσιαστικής τροφής. Διότι πρόσληψις καί αφομοίωσις τής πνευματικής τροφής / φιλοσοφίας / Αρετής είναι η εφαρμογή της εις τόν δημόσιον καί τόν ιδιωτικόν βίον.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΡΩΝ ΤΗΣ «ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ» ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΑ
Ι Δ Ε Α (είδος/μορφή) είναι τό περιεχόμενον τής ουσίας τών όντων, τά οποία είναι εξ ολοκλήρου νοητά. Αι ΙΔΕΑΙ είναι τά πρότυπα σύμφωνα μέ τά οποία τό θείον εδημιούργησε τόν αισθητόν κόσμον (Πολιτεία 476 – 484 καί 597Β, παράδειγμα κλινοποιού, ζωγράφου, Παρμενίδης 129 – 135C, κλπ. ).
Αι ΙΔΕΑΙ είναι τά αιώνια πρότυπα τών αισθητών. Επειδή τά αισθητά είναι τά μιμήματα τών ΙΔΕΩΝ, είναι ατελέστερα αυτών (Τίμ. 28, 48Ε, 50C, Φαίδ. 74Ε). Τά μιμήματα τών ΙΔΕΩΝ εις τό αισθητόν είναι άπειρα, ενώ αι ΙΔΕΑΙ εις τό νοητόν είναι μονοειδείς, έχουν μόνον μίαν μορφήν. Ο εντός τού Σπηλαίου κόσμος τού Ζ’ Βιβλίου τής Πολιτείας είναι ο ορατός κόσμος τών αισθήσεων, ο εκτός τού Σπηλαίου είναι ο νοητός τών Ιδεών, ο οποίος είναι δυνατόν νά γίνη προσιτός διά τής επιστήμης τής αστρονομίας. «. . . αύτη γε αναγκάζει ψυχήν εις τό άνω οράν καί από τών ενθένδε εκείσε άγει». (…διότι αυτή, η αστρονομία, αναγκάζει τήν ψυχή νά βλέπη πρός τά επάνω καί οδηγεί από τά πράγματα τού εδώ κόσμου στά πράγματα τού νοητού). (Πολιτεία, 529).
Αι ΙΔΕΑΙ, υπαρκταί εις τόν νοητόν κόσμον καί όχι εις τόν αισθητόν, είναι αγέννηται, άφθαρτοι, ούτε αυξάνουν, ούτε πάσχουν (Συμπ. 211Α). Ουδεμίαν αλλοίωσιν επιδέχονται, αλλ’ «αεί ωσαύτως έχουν» (Φαίδρ. 78C). Αποτελούν τών πραγμάτων τήν ουσίαν καί τής γνώσεως τό υποκείμενον εις τό νοητόν. Αύται είναι η αιτία τής μορφοποιήσεως τής ύλης εις τόν αισθητόν κόσμον, συνδέουσαι τό αόρατον μέ τό ορατόν πεδίον.
«Καί τά μέν δή (πράγματα) οράσθαί φαμεν, νοείσθαι δ’ ού, τάς δ’ αύ ιδέας νοείσθαι μέν, οράσθαι δ’ ού». (Καί δεχόμεθα ότι τά μέν αντικείμενα είναι ορατά, όχι όμως νοητά, οι ιδέες εξ άλλου είναι νοηταί, όχι όμως ορατές, Πολιτεία 507).
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ είναι ο απολογισμός, πού γίνεται διά τών ερωταποκρίσεων περί τής ΟΥΣΙΑΣ τών ΙΔΕΩΝ καί τών ΟΝΤΩΝ, η οποία ΟΥΣΙΑ «ωσαύτως αεί έχει καί κατά ταυτά». (περί Διαλεκτικής Πρωτ. 336B – 337C).
«ΔΙΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΠΟΡΕΥΕΣΘΑΙ»: Η πορεία διά τών Λόγων μέ τήν μέθοδον τών ερωταποκρίσεων αποκαλύπτει τάς ΙΔΕΑΣ. Αι αισθήσεις ατονούν βαθμηδόν. Αφού εξ αυτών έγινεν η εκκίνησις έχουν δώσει τήν θέσιν των εις τήν νόησιν. Η αλληλουχία τών φαινομένων τής αισθητής πραγματικότητος υποχωρεί πρό τής νοητής επεξεργασίας τών δεδομένων.
«Σω.: Ή καί διαλεκτικόν καλείς τόν λόγον εκάστου λαμβάνοντα τής ουσίας;» (Σω.: Ονομάζεις αλήθεια, διαλεκτικόν εκείνον πού γνωρίζει τόν λόγον τής ουσίας τού κάθε πράγματος; Πολιτεία 533B). » (Λέγω δέ χαλεπώτατον τό περί τούς λόγους«. (Λέγω δέ ότι τό δυσκολότερο μέρος τής φιλοσοφίας είναι η διαλεκτική, Πολιτεία 498).
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ είναι η πορεία πρός τήν πρώτην αρχήν τού παντός, τήν ανυπόθετον αρχήν («τό επ’ αρχήν ανυπόθετον εξ υποθέσεων ιούσα» Πολιτεία 510B). Χρησιμοποιών ο φιλόσοφος μόνον τόν λόγον ανέρχεται ερευνών τάς Ιδέας, χωρίς τήν παρέμβασιν εικόνων τών αισθητών πραγμάτων, αλλά ούτε καί τών υποθέσεων, ως χρησιμοποιεί τάς υποθέσεις η μαθηματική επιστήμη (Πολιτεία 533 – 535).
ΛΟΓΟΣ εις τήν Διαλεκτικήν είναι η σταθερά καί πραγματική ύπαρξις τών δεδομένων (Θεαίτ. 201D καί 209D), ουδεμίαν, εις τήν προκειμένην φιλοσοφικήν πορείαν, σχέσιν έχων (ο Λόγος) μέ τήν ομιλίαν, τήν αιτίαν, τήν αναλογίαν, τόν μέσον καί άκρον όρον κλπ.
«Ουκούν ερωτηθείς, ώς έοικε, τί εστίν επιστήμη, αποκρινείται ότι δόξα ορθή μετά επιστήμης διαφορότητος. Λ ό γ ο υ γάρ πρόσληψις τούτ’ άν είη κατ’ εκείνον». (Συντόμως λοιπόν ερωτηθείς εκείνος ο άνθρωπος τί είναι γνώσις, θ’ απαντήση ότι είναι γνώμη ορθή μέ γνώσιν τής διαφοράς. Διότι απόκτησις λ ό γ ο υ θά ήτο αυτό τό πράγμα κατά τήν γνώμην εκείνου, Θεαίτ. 210).
Διαλεκτική καί λόγος συνάπτονται μετά από μακρόν καί κοπιώδη αγώνα, καθώς συναντώνται κατά τήν συλλογιστικήν πορείαν. Η μέν Διαλεκτική είναι η πορεία διά τών λόγων. Οι δέ λόγοι είναι η σταθερά καί πραγματική ύπαρξις τών δεδομένων εις τήν γνώσιν τών οποίων ωδηγήθη ο διαλεγόμενος διά τών υποθέσεων.
ΥΠΟΘΕΣΙΣ εις τήν Διαλεκτικήν είναι η υφισταμένη πραγματικότης, τής οποίας η αρχή έχει διερευνηθή καί αποδειχθή. Δέν είναι η παραδοχή κατά σύμβασιν μιάς αρχής, ως δογματικώς αποδέχεται η μαθηματική επιστήμη (Πολιτεία 509C – 511E, 533C). Αι ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ διαστέλλονται από τά ΕΙΔΗ/ΙΔΕΕΣ, διότι έχουν στοιχεία εποπτικότητος, πού προέρχονται από τόν αισθητόν κόσμον.
Tήν ΥΠΟΘΕΣΙΝ τού επιστήμονος, τήν βασιζομένην εις εικόνα τού αισθητού κόσμου (γεωμετρία, κύκλοι, τρίγωνα, διάμετροι κλπ.) τήν μετατονίζει ο διαλεκτικός εις ΙΔΕΑΝ / ΕΙΔΟΣ / ΜΟΡΦΗΝ, διότι ούτος κατανοεί τάς συναφείας τών όντων εις τήν νοητήν σφαίραν διά τών υποθέσεων. Είναι εις θέσιν νά συνθέση δια των λόγων, τά επί μέρους όμοια στοιχεία καί νά τά εντάξη εις τό σύνολον τών εννοιών τής επισκοπουμένης Ιδέας, εις τήν Ιδέαν τού Τριγώνου, τού Κύκλου κλπ. Αι αποκαλυπτόμεναι ΙΔΕΑΙ / ΕΙΔΗ / ΜΟΡΦΑΙ δια των υποθέσεων έχουν καί λογικήν καί μεταφυσικήν έννοιαν. Καθίστανται αντιληπταί από «τού τής ψυχής όμματος» διά τής ενοράσεως.
«Αι θείαι θεωρίαι» (Πολιτεία 517D) τών ΙΔΕΩΝ φέρουν τόν αφυπνιζόμενον συνομιλητήν εις τήν ενόρασιν, μέ τήν προϋπόθεσιν, ότι «έχει γίνει φίλος τού εαυτού, έχων συναρμολογήση τά τρία ψυχικά του στοιχεία όπως ακριβώς τούς τρείς τόνους τής μουσικής αρμονίας, δηλαδή τήν κατωτάτη βάση, τήν ανωτάτη καί τήν μεσαία καί ό,τι άλλο υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτά. Όλα αυτά αφού τά συνδέση καί γίνει ένας μονάχα ολόκληρος από τά πολλά, φρόνιμος καί αρμονικός, τότε νά αρχίση τίς ενέργειές του…» (Πολ. 443Β -C).
Τότε ο συνδιαλεγόμενος είναι εις θέσιν νά παραμερίση τάς προσωπικάς του απόψεις καί αντιλήψεις καί νά αποδεχθή τάς από κοινού εξεταζομένας αρχικάς ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ μέ τήν ορολογίαν τής διαλεκτικής τέχνης. Προχωρών καί κατανοών τήν πορείαν από μίαν ΥΠΟΘΕΣΙΝ πρός μίαν νέαν ΥΠΟΘΕΣΙΝ ως νά ήσαν βαθμίδες κατευθύνεται πρός τό Αγαθόν ή πρός τήν ΑΝ + ΥΠΟΘΕΤΟΝ Αρχήν (Πολιτεία, 509C – 511E, «τό επ’ αρχήν ανυπόθετον εξ υποθέσεως ιούσα» καί 534B – D). Εισχωρών εις τήν αντικειμενικήν πραγματικότητα τού νοητού κόσμου πορεύεται πρός τόν Υπερουράνιον Τόπον τού Φαίδρου, ο οποίος έχει σταθερότητα, σοφία, κάλλος καί διαπνέεται εκ τής ΙΔΕΑΣ τού ΑΓΑΘΟΥ. Εκεί ο ΦΘΟΝΟΣ δέν έχει προσπέλασιν καί θέσιν. «Φθόνος γάρ έξω θείου χορού ίσταται» (Φαίδρος 247Β)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου