Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

ΔΕΙΝΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΙΩΓΜΟΣ - ΤΙΝΕΣ ΔΕ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΣΥΝΕΤΕΛΟΥΝ ΠΡΟΘΥΜΟΤΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟΝ ΤΟΥΤΟΝ

Ο Ευνάπιος ιστορεί, ότι οι μοναχοί διηυκόλυναν πολύ την επιδρομήν του Αλαρίχου, βεβαιών επί λέξεως ότι "τοιαύτας αυτώ τας πύλας απέδειξε της Ελλάδος, η των τα φαιά ιμάτια εχόντων ακωλύτως προσπαρεισελθούσα ασέβεια."
Εκ τούτων πιθανόν υπελήφθη ότι ο Ρουφίνος, περί την εκτέλεσιν των προδοτικών αυτού βουλευμάτων, ωφελήθη προ πάντων από την κατά της ειδωλολατρείας αντιπάθειαν των χριστιανών, οίτινες, ευάριθμοι όντες εις την ενταύθα Ελλάδα και μέχρι των χρόνων τούτων βλέποντες τους εθνικούς ακωλύτως εκπληρούντας τα της λατρείας αυτών, ήσαν διατεθειμένοι να συμμαχήσωσι μετά των Γότθων ίνα καταφέρωσιν επί τέλους καιρίαν κατά των αντιπάλων πληγήν. Ήσαν δε οι Γότθοι αρειανοί μεν αλλ' ουδέν ήττον χριστιανοί και επιτήδειοι να συντελέσωσιν εις τον θρίαμβον των συμμάχων αυτών, ιδίως δια της των ιερών καταστροφής....
Οι δε, καθοδηγούμενοι υπό πολυαρίθμων μοναχών, κατεπλημμύρησαν πάντα τα μεταξύ Θερμοπυλών και Αττικής, Λοκρίδα, Φωκίδα, Βοιωτίαν, λεηλατούντες και καταστρέφοντες χώρας και πόλεις, και τους μεν άνδρας ηβηδόν αποσφάττοντες, παίδας δε και γυναίκας αγεληδόν συνεπαγόμενοι. Η συμφορά υπήρξε τοσαύτη ώστε ο πεντηκονταετίαν βραδύτερον ακμάσας Ζώσιμος βεβαιοί, ότι μέχρι των χρόνων αυτού εφαίνοντο έτι τα στίγματα αυτής.
Συγχρόνως εξέδωκε νόμους αυστηρούς, δι' ών αφηρείτο εκ μέσου νυν μεν τούτο, νυν δ' εκείνο του αρχαίου ελληνικού βίου και ιδίως του αρχαίου ελληνικού θρησκεύματος. Ο Θεοδόσιος κατήργησεν εν έτει 394, δια νόμου, τον μέγαν ολυμπιακόν αγώνα, κατά την 293 Ολυμπιάδα αφ' ής ενίκησεν ο Κόροιβος' και εξέλιπεν ούτω τότε δια παντός η επιφανεστάτη εκείνη των αρχαίων ελληνικών πανηγύρεων. Ωσαύτως,επί βαρυτάταις χρηματικαίς ζημίαις και ύστερον επί ποινή θανάτου, απηγορεύθησαν αλληλοδιαδόχως αι εν ημέρα και εν νυκτί θυσίαι, αι ιεροσκοπίαι, η των ειδώλων λατρεία, η εις τους ναούς είσοδος και εν γένει πάσα δημοσία και απόρρητος τελετή του αρχαίου θρησκεύματος.
Τινές δε των επισκόπων και οι πλείστοι των μοναχών συνετέλουν προθυμότατα εις τον όλεθρον τούτον.
Εις μάτην διεμαρτύροντο οι εθνικοί' εις μάτην ο περιώνυμος σοφιστής Λιβάνιος, επ' ελπίδι του να συγκινήση την ψυχήν του Θεοδοσίου, περιέγραφεν υπερβολικώτερον ίσως της αληθείας τα παθήματα του αρχαίου θρησκεύματος, λέγων προς τοις άλλοις' "οι δε μελανειμονούντες ούτοι... θέουσιν εφ' ιερά, ξύλα φέροντες και λίθους και σίδηρον, οι δε, και άνευ τούτων, χείρας και πόδας... των πρώτων δε κειμένων, δρόμος επί τα δεύτερα και τρίτα' τολμάται μεν ούν καν ταις πόλεσι' το πολύ δε εν τοις αγροίς... χωρούσι τοίνυν δια των αγρών ώσπερ χείμαρροι κατασύροντες δια των ιερών τους αγρούς". Η φωνή αυτού δεν εισηκούσθη και το έργον της καταστροφής εκηκολούθησε.
Τοιουτοτρόπως επί Θεοδοσίου εθριάμβευσεν ο χριστιανισμός.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ,  Βιβλίον όγδοον, εκδόσεις ΓΑΛΑΞΙΑ-ΕΡΜΕΙΑ.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΡΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ Σ' ΟΣΟΥΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΓΑΠΙΟΥΝΤΑΙ

"...οἱ μὲν δὴ οὖν Διὸς δῖόν τινα εἶναι ζητοῦσι τὴν ψυχὴν τὸν ὑφ᾽ αὑτῶν ἐρώμενον· σκοποῦσιν οὖν εἰ φιλόσοφός τε καὶ ἡγεμονικὸς τὴν φύσιν, καὶ ὅταν αὐτὸν εὑρόντες ἐρασθῶσι, πᾶν ποιοῦσιν ὅπως τοιοῦτος ἔσται".
Πλάτωνος Φαῖδρος, 252e - 253a
Απόδοση: Οι οπαδοί του ΔΙΟΣ επιδιώκουν την ψυχή εκείνη  που οι ίδιοι αγαπούν να είναι κατά τρόπον συγγενής του ΔΙΟΣ, με τον τρόπο αυτό ψάχνουν να βρουν ένα πρόσωπο να ερωτευτούν που να είναι από την φύση του  φιλόσοφος και ηγεμονικός. Κι όταν την ερωτευτούν κάνουν τα πάντα για να συνεχίσει το άτομο αυτό να είναι τέτοιο.
Έτσι κατ' ανάγκη λόγω ότι οι ίδιοι μιμούνται τον θεό τους προβαίνουν συντονισμένα  προς τον έρωτα τους για να ανακτήσουν τα χαμένα φτερά τους. Αυτή είναι η πραγματική ερωτική μανία που αποφέρει ευτυχία σ' όσους ουσιαστικά αγαπιούνται και, σαν έρθει η στιγμή να πετάξουν μαζί στον ΟΥΡΑΝΙΟ ΟΛΥΜΠΟ ΤΟΥ ΣΕΙΡΙΟΥ....

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΟ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΟΥ, ΑΜΑ ΑΥΤΟΣ ΘΑΡΡΕΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ;

Ο Πλάτων στο έργο του «Τίμαιος», βάζει τον Αιγύπτιο ιερέα να λέει στον Σόλωνα, ότι οι «Έλληνες αεί παίδες εισίν». Δηλ. ότι οι Έλληνες παραμένουν πάντα παιδιά. Εμείς κρατήσαμε τη ρήση αυτή σαν έναν χαρακτηρισμό, πως εμείς οι Έλληνες, είμαστε πάντα παιδιά ανέμελα, πως δεν εμβαθύνουμε στα πράγματα, λίγο παράτολμοι, αλλά και εγωιστικοί.
Όμως ο Αιγύπτιος ιερέας το λέει ξεκάθαρα, πως οι Έλληνες σαν παιδιά, ποτέ δεν διδάσκονται από την Ιστορία και το παρελθόν τους. Δεν διδάσκονται από τη σοφία των προγόνων τους. Δεν αξιοποιούν την Ιστορία και τη διδαχή των προγενέστερων γενεών, που είναι τόσο πλούσια πηγή σε διδάγματα και μάθηση. Δεν αξιοποιούν αυτό που λέει σήμερα ο λαός μας: «Ο παθιός και μαθιός». Χάνουν ένα βάθρο ισχυρό. Έναν τηλαυγή φάρο για την ομαλή μας ιστορική πορεία. Εμείς θα το λέγαμε σήμερα, ότι στερούμεθα μιας δημοκρατικής, ηθικοπλαστικής παιδείας.
Ο καθένας μας σκέπτεται και ενεργεί, σα ν` ανακαλύπτει τα πάντα για πρώτη φορά.
Αδιαφορούμε για την Ιστορία μας.
Πολλοί μάλιστα Έλληνες, όχι μόνον ανιστόρητοι, αλλά και εσκεμμένοι παραχαράκτες την παραποιούν.
Θυμόμαστε και τιμούμε το παρελθόν μας με φαμφάρες και λογύδρια. Όμως δεν μαθαίνουμε απ` αυτό. Τόσα χρόνια υπό το κράτος της αβελτηρίας, του ωχαδερφισμού και του εγωισμού, πνιγόμαστε σε μια έλλειψη πολιτικής αυτοσυνειδησίας.
Αλλά όποιος αγνοεί την Ιστορία του και πιο πολύ την παραποιεί, δεν έχει μέλλον. Σαν Έλληνες ποτέ δεν διδαχθήκαμε από τις έριδες, τις εμμονές ή τις ιδεοληψίες μερικών κακών στιγμών της Ιστορίας μας. Μα ούτε και από τα έπη των δικών μας.
Αλλά ποιος να πείσει τον άρρωστο να πάρει το φάρμακό του, άμα αυτός θαρρεί πως είναι καλά;
Ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε για τον αποκεφαλισμό των Ερμών, που ξεσήκωσε τους Αθηναίους και τον κατεδίκασαν. Εμείς όμως τρέφουμε μια εγχώρια τρομοκρατία, σε μια Πατρίδα, που τρώει τις σάρκες της. Πολλοί βραδύνοες την αποκαλούν αντίδραση των αδικημένων.
Ποτέ. Δε ρωτήσαμε να μάθουμε, πώς οι Ίωνες της Μικράς Ασίας με τόσες αντιξοότητες, είχαν υποδειγματικά Σχολεία;
Τα «καινά δαιμόνια» του Σωκράτη τύφλωσαν τους Αθηναίους και του έδωσαν το κώνειο. Τα σημερινά μας καινά δαιμόνια, τα αντεθνικά, τα αλλοπρόσαλλα, τα βέβηλα, γιατί δρουν ατιμώρητα;
Του Κων/νου Ι. Παπακωνσταντίνου (Απόσπασμα)

ΦΙΛΟΜΑΘΕΙΑ - ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ – ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ - ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι κανείς δεν  μπορεί να αποδείξει πως πριν από τον τελευταίον προχριστιανικό αιώνα δεν υπήρξαν πολλοί πολιτισμοί, που δημιούργησαν οι Έλληνες του απώτατου παρελθόντος.
Μάλιστα, ο Ορφεύς δίδασκε πως η Γη είναι ΣΦΑΙΡΙΚΗ, πως ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΤΗΣ!
Εις τον Ύμνο της Φύσεως, ο Ορφεύς λέγει: «Δεινοκαθεκτε, άψοφον αοτρογάλοισιν ποδών ίχνος ειλίσουσα».
Δηλαδή, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΣΕ ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΕΣΑΙ (ΚΙΝΕΙΣΑΙ) ΑΘΟΡΥΒΩΣ, ΩΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΤΟΥΜΕ ΕΠΑΝΩ ΣΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΣΟΥ!
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι στο απώτατο παρελθόν οι Πυρφόροι Έλληνες είχαν έναν ανώτερο πολιτισμό, απ, ό,τι είχαν στην κλασσική εποχή. Όλα αυτό είχαν ως φυσικό επακόλουθο να μην τα γνωρίζουν οι Έλληνες της τελευταίας προχριστιανικής χιλιετίας, για τούτο και ο Σόγχις, δηλ. ο ιερεύς της Σαίδος είπε στον Σοφό Αθηναίο: «Σόλων, Σόλων, σεις οι Έλληνες είσθε αιωνίως παιδιά- κανείς Έλλην δεν είναι γέρων.... διότι πολλαί καταστροφαί ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν…».
Ο Έλλην γνώριζε -ενστικτωδώς- ότι είναι υποχρεωμένος να ερευνήσει για το παρελθόν του. Πρόκειται για ένα γεγονός το οποίο το αποδέχονται όλοι οι ανεξάρτητοι ερευνητές. Ο Χρήστος Αυλωνίτης στο εξαίρετο έργο του «ΟΔΥΣΣΕΩΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ» ταυτίζει σε ένα σημείο τον Οδυσσέα με τον κάθε Έλληνα, γράφοντας ότι «η τόση νοσταλγία, αλλά και φιλομάθεια του Οδυσσέα, μοιάζει να είναι ο απόηχος της άσβεστης επιθυμίας κάθε Έλληνα ταξιδευτή, για προσπέλαση συνόρων, εξερεύνηση του αγνώστου κι επιστροφή πίσω στην Πατρίδα. Μοιάζει με αναφορά στη Μητρόπολη του ξενιτεμένου ελληνισμού». (Χ. Αυλωνίτης: «Οδυσσέα Περίπολος, η Γιγάντια Εξάπλωση των Ελλήνων», σελίς 246, εκδόσεις “ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ”, Αθήναι). Συμφωνούμε απόλυτα με τον εν λόγω συγγραφέα!
Από το βιβλίο του Ανέστη Κεραμυδά, Ατλαντίς το Μυστικό των Μυστικών, σελ. 82-83, εκδ. Ιστοριογνωσία.

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

30.000 ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Τρις γαρ μύριοι εισίν επί χθονί πουλυβοτείρη Αθάνατοι Ζηνὁς φύλακες θνητών ανθρώπων.
Υπάρχουν πάνω στη γόνιμη γη τρεις φορές από δέκα χιλιάδες (30.000) Αθάνατοι του Διός Φύλακες των θνητών ανθρώπων.
(Ησίοδος «Έργα και Ημέρες» Στίχοι 248 - 255)
Οι τριάντα χιλιάδες Αθάνατοι του Διός ζουν και υπάρχουν δίπλα μας. Αποτελούν πραγματικότητες ενός άλλου κόσμου που συμβιώνει μαζί μας.
Ελάτε μαζί μου στην αναζήτηση των Αθανάτων του Διός, εσείς που τολμάτε να ονειρεύεστε, εσείς που ψάχνετε την ελπίδα, όσοι έχετε το θάρρος να διώξετε τον φόβο από τις τρομαγμένες ψυχές σας, όσοι μπορείτε να δείτε τις ανοιχτές πύλες των ουρανών που περιμένουν να τις διαβείτε, όσοι πιστεύετε ότι ξημερώνει μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, η οποία δεν έφθασε στο τέλος της, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι. Είναι η κατάλληλη στιγμή.
Όλα γίνονται στην ώρα τους, όλα έχουν τη σειρά τους, όλα μπορούν να συμβούν. Είμαστε ένα μόλις βήμα πριν το κοσμικό άλμα της ανθρωπότητας, οι ουράνιες κοινωνίες περιμένουν την άφιξή μας, όσο και αν ακούγεται παράξενο και απίστευτα τρελό.
Ψάξτε να βρείτε τη δική σας, την προσωπική σας αλήθεια. Είναι τόσο συναρπαστικό το γεγονός, που αξίζει τον κόπο ακόμη και να γελαστείτε.
Ήρθε η ώρα.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου Αναζητώντας τους 30.000 Αθανάτους του Διός Γεράσιμος Καλογεράκης Δίον, 2015

«ΤΑ ΠΕΡΙΞ ΔΕΝ ΤΑ ΣΩΣΑΜΕ Μ’ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ – Ο,ΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΜΑ ΠΑΛΙ ΘΑ ΧΡΩΣΤΑΜΕ…»

Θα φτιάξω έναν κήπο μαγικό για να πουλάω ηλιαχτίδες και γιογιό και πεφταστέρια.
Θα φτιάξω ένα κιόσκι εξωτικό για να πουλάω φεγγαράδες και λωτό τα καλοκαίρια.
Αν θες μαζί μου έλα κι εσύ δυο πειρατές σ' ένα νησί σ' ένα νησί των θησαυρών και Κρούσος μα και Ροβινσών.
Θα φτιάξω ένα κήπο εξωτικό για να χαρίζω έναν ήλιο τροπικό και μια βεντάλια.
Θα φτιάξω ένα κιόσκι εξωτικό για να χαρίζω της αγάπης το χυμό και ματογυάλια...
Στίχοι: Νανά Νικολάου, Μουσική: Νότης Μαυρουδής, Πρώτη εκτέλεση: Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου

«ΚΡΕΙΤΤΟΝ ΣΙΓΑΝ»

Η θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας ουδέποτε υπήρξε ειδωλολατρική. Πρόκειται για θρησκεία καταγεγραμμένη σε κείμενα υψηλού κύρους, ήθους και διανοίας («Θεογονία» Ησιόδου, Ομηρικά Έπη, Ορφικοί Ύμνοι, κείμενα Ερμή Τρισμέγιστου κ.λπ.), με υψηλής ποιότητος (εξωτερική) κοσμοθέαση και (εσωτερική) ενδελέχεια και, επιπλέον, είναι πλήρως απαλλαγμένη από μισαλλοδοξίες, φανατισμούς, αιρέσεις και «κολάσεις»...
Γι' αυτό, άλλωστε, οι μετέχοντες αυτής, ανεδείχθησαν στους κατ' εξοχήν σκεπτομένους και φιλοσοφημένους ανθρώπους όλων των εποχών και δεν υπήρξαν ποτέ «ποίμνιο» και «πτωχοί τω πνεύματι»...
Στα τελετουργικά στοιχεία της θρησκείας των Αρχαίων Ελλήνων υπήρχε σειρά εορτών προς τιμήν της άνοιξης και της αναγέννησης της φύσης, προσωποποιουμένων στον Διόνυσο και τον Ορφέα, οι οποίες ήταν πάνδημες και περιελάμβαναν εντυπωσιακές τελετουργίες.
Η ηγεσία της χριστιανικής Εκκλησίας, αφ' ότου αυτή αναγορεύθηκε, «εκ των άνω», σε επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής (και μετέπειτα «Βυζαντινής») αυτοκρατορίας, στην μισαλλόδοξη προσπάθειά της να εξουθενώσει την Αρχαία Ελληνική θρησκεία, δεν δίστασε να «εντάξει» στις χριστιανικές τελετουργίες τις περισσότερες από τις σημαντικές εορτές της (με την ίδια «λογική» που έκτιζε τις εκκλησίες της -όπου μπόρεσε- επάνω ή μέσα στα θεμέλια των αρχαίων ναών, αφού προηγουμένως «φρόντιζε» να τους καταστρέψει συστηματικά και αμείλικτα... -[Διάταγμα αυτοκράτορος Θεοδοσίου (το περίφημο «Ες έδαφος φέρειν»...), Απαγόρευση Ολυμπιακών Αγώνων, κλείσιμο φιλοσοφικών σχολών από τον Ιουστινιανό κ.λπ.].
Επειδή λοιπόν ο ελληνικός λαός δεν ήταν διατεθειμένος να απεμπολήσει την πάτρια θρησκεία του, τα ήθη και τα έθιμά του «αυτόματα», πέρα από τους απάνθρωπους νόμους που επεβλήθησαν, τις άπειρες βιαιότητες, αυθαιρεσίες και εγκλήματα που συνέβησαν προκειμένου να... «πεισθούν» οι Έλληνες και να αλλαξοπιστήσουν (η αντίσταση του Ελληνικού λαού υπήρξε ηρωική, πεισματική και μακραίωνη, αλλά άνιση και «επιμελώς αποσιωπούμενη»...), η χριστιανική εκκλησιαστική εξουσία αντελήφθη ότι έπρεπε να προσαρμόσει τις αρχαίες εορτές στις δικές της, οικειοποιούμενη τα τελετουργικά τους στοιχεία, ώστε ο απλός πολίτης της αυτοκρατορίας να αισθάνεται ότι υπήρξε «ομαλή συνέχεια» στην εναλλαγή των θρησκειών.
Επομένως, όταν ομιλούμε για τελετουργίες που είναι «συνυφασμένες με τις παραδόσεις του τόπου μας», ας μην υποκρινόμαστε ότι αυτές είναι αποκλειστικά χριστιανικές, γιατί είναι συνυφασμένες με τον ελληνικό λαό και τις παραδόσεις του, εκατοντάδες έως και χιλιάδες χρόνια πριν από την επικράτηση του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας και, απλώς, «προσαρμόστηκαν» κατ' ανάγκην...
Αυτή η, εκ προθέσεως, «σύζευξη» παραδοσιακών εορτών αλλά και εθνικών επετείων με θρησκευτικές χριστιανικές εορτές (για φανερούς και ευνόητους λόγους...) είναι χαρακτηριστική στην περίπτωση της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821, η οποία, ενώ είναι γνωστό ότι είχε εκραγεί πολύ πριν από την 25η Μαρτίου 1821, εν τούτοις επιβλήθηκε ο (συν) εορτασμός της κατά την ημερομηνία αυτή, προκειμένου να «συμπίπτει» με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Αλήθεια, γιατί η ηγεσία της χριστιανικής Εκκλησίας της Ελλάδος δεν έχει εντάξει ακόμη στο πάνθεον των αγίων της (έστω των οσίων της...) τον κληρικό-μάρτυρα και ήρωα της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 Αθανάσιο Διάκο (αλλά και τον Παπαφλέσσα και τον Σαλώνων Ησαΐα κ.ά.), όταν έχει «αγιοποιηθεί» ακόμη και ο Νεκτάριος της Αίγινας... Μήπως ήταν περισσότερο του «δέοντος» Έλληνες απ' ό,τι χριστιανοί και εκείνο το ηρωικό: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε' να πεθάνω» παραπέμπει πολύ μακριά;
«Κρείττον σιγάν», λοιπόν, όπως έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί μας.

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΓΑΠΗ – ΦΙΛΙΑ

Πριν τις ανακαλύψουν οι χριστιανοί και τις κάνουν επάγγελμα.
«Η Αγάπη προς τον άνθρωπο μας προστάζει να βοηθάμε τους ξένους.» (Επίκουρος)
«Φιλοφρονήσασθαι αλλήλους» (Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, Πλάτων, Νομ. 738 D, επίσης, Ξενοφών, Κυρ. Αναβ.4.5,34).
«Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν.» (Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ, όχι για να μισώ, Σοφοκλής, Αντιγόνη)
«Να αγαπάτε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη φυλή η την θρησκεία στην οποία ανήκουν.» (Επίκτητος)
«Αγάπησις απόδεξις παντελής.» (Η Αγάπη είναι η παντελής αποδοχή, Πλάτων, Ορισμοί)
«Όλους αγάπα.» (Φωκυλίδης)
«Ο ανώτερος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε τι, αφιερώνεται στη Σοφία και την Αγάπη. Το πρώτο είναι θνητό αγαθό ενώ το δεύτερο είναι αθάνατο.» (Επίκουρος,  Επικ. Προσφ. 78)
«Φιλοφρόνει πάσιν.» (φιλοφρονώ=φρονώ φίλα=σκέφτομαι με Αγάπη για κάποιον/κάτι, Δελφικό Παράγγελμα)
«Αφετηρία των αρετών είναι η ευσέβεια, και κορυφαίο όριό τους η Αγάπη.» (Πυθαγόρας ο Σάμιος)
«Η Αγάπη προς τους ανθρώπους είναι καθήκον, αφού είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου θεού.» (Επίκτητος)
«Φιλότητα αντί διαφοράς εθέλειν.» (Να θέλετε Αγάπη αντί της έχθρας, Ανδοκίδης)
«Αγαπάσθαι και οικείν ευδαιμόνως.» (Να αγαπιέσθε και να κατοικείτε με ευδαιμονία μεταξύ σας, Πλάτων, Πολιτεία)
«Ν’ ανταποδίδης την Αγάπη με Αγάπη.» (Ησίοδος, Έργ. και. Ημ.)
«Φιλία Αγάπα.» (Να αγαπάς, Δελφικό Παράγγελμα)
«Χρω φιλανθρώπως και δικαίως τοις εντυγχάνουσι.» (Να αγαπάς τους ανθρώπους και να τους συμπεριφέρεσαι με δικαιοσύνη, όσους τυχαίνει να έχεις σχέσεις, Πλούταρχος, Ηθιλά, 88c)
«Αγάπα τον πλησίον μικρά ελαττούμενος.» (Να αγαπάς τον πλησίον σου λίγο περισσότερο από ότι αγαπάς τον εαυτό σου, Θαλής ο Μιλήσιος)
«Φιλίαν αγάπα.» (Ξενοκράτης, Βλέπε Δελ.Π.)
«Του φρονίμου τοίνυν εστί μόνου το φιλείν» (Λοιπόν, η Αγάπη είναι χαρακτηριστικό μόνο του φρόνιμου ανθρώπου, Επίκτητος, Περι φιλίας, D.a.A.d,2,22,3,5-6)
«Αγάπης δε ουδέν μείζον ούτε ίσον εστί» (Τίποτε δεν είναι σπουδαιότερο ούτε ίσο με την Αγάπη, Μένανδρος)
«Από όλα τα δώρα που η θεία πρόνοια μας χαρίζει για να κάνει τη ζωή μας πλήρη και χαρούμενη, η aγάπη/φιλία είναι το ομορφότερο.» (Επίκουρος)
«Καλλιέργησε την Αγάπη και τη φιλία με έναν εχθρό.» (Πιττακός ο Μυτιληναίος)
«Καταφέρετε να βλέπετε τον χειρότερο εχθρό σας σαν αγαπητό φίλο σας, με την ίδια λαχτάρα.» (Σωκράτης)
«Τον δε εχθρόν ευεργετείν.» (Κλεόβουλος ο Λίνδιος, Διογ. Λαέρτ. Βίοι Φιλ. Α,91)
«Τον εχθρόν φίλον ποιείν και ευεργετείν.» (Κλεόβουλος)
«της φιλίας αντέχεσθαι δει, τουτ έστι της φιλανθρωπίας προς άπαντας.» (Ιεροκλής, In Au. Ca. 7,10,5-6)
«Ούτω και έθνει κοινή και πόλεσι ταις προεστώσαις και καθ εαυτήν εκάστη πόλει μεγάλων αγαθών η προς αλλήλους φιλία και ομόνοια.» (μεγάλα αγαθά είναι η Αγάπη μεταξύ των ανθρώπων και η ομόνοια, Αριστείδης, Περι ομονοίας ταις πόλεσιν,531,1-3)

Ο Ελληνικός κόσμος,  είναι ένας κόσμος στον οποίον το κύριο στοιχείο είναι η Αγάπη. Αυτός είναι ο βιότοπος του Ελληνισμού και ο καθολικός προσδιοριστικός όρος του Ελληνικού Πολιτισμού, που τον καθιστά μοναδικό.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ

…υποσχόμενος να τους δώσει 2000 πουγκιά…, δεκαετή ασυδοσία και οποιαδήποτε άλλη τοποθεσία εκλέξουν εις την Ελλάδα για κατοικία.
Και σε αυτές τις προτάσεις αποκρίθηκαν τα εξής:

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΚΝΩΣΟΥ - ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΟΥ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΔΩΣΕΙΣ

Όταν δίνει κανείς μια διαβεβαίωση ή υπόσχεση ή ορκίζεται πως θα κάνει κάτι, πρέπει να φροντίσει να πραγματοποιηθεί. Αν κάποιος λέει πως πρόκειται να κάνει κάτι, θα πρέπει να το κάνει. Αν λέει πως δεν πρόκειται να κάνει κάτι, θα πρέπει να μην το κάνει.
Η εκτίμηση προς κάποιο άτομο βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό, στο αν το άτομο αυτό κρατάει το λόγο του ή όχι. Για παράδειγμα, ακόμα κι οι γονείς, θα εκπλήσσονταν με το πόσο πέφτουν στην εκτίμηση των παιδιών τους όταν δεν κρατούν μια υπόσχεση.
Τους ανθρώπους που κρατούν το λόγο τους, τους εμπιστεύονται και τους θαυμάζουν. Οι άνθρωποι που δεν τον κρατούν είναι αναξιόπιστοι. Δεν είναι άξιοι να γίνουν πιστευτοί, είναι ανάξιοι εμπιστοσύνης.
Σ’ εκείνους που αθετούν το λόγο τους συχνά ποτέ δεν τους δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία.
Ένα άτομο που δεν κρατά το λόγο του μπορεί σύντομα να βρει τον εαυτό του μπερδεμένο και παγιδευμένο σε κάθε είδους «εγγυήσεις» και «περιορισμούς» και μπορεί ακόμα να βρει τον εαυτό του αποκλεισμένο από τις κανονικές σχέσεις με τους άλλους. Δεν υπάρχει πιο σίγουρη απομόνωση από τους συνανθρώπους του, από το να παραλείψει κανείς να κρατήσει τις υποσχέσεις που έδωσε.
Ποτέ δε θα πρέπει να επιτρέπει κανείς σ’ έναν άλλο να δίνει το λόγο του επιπόλαια. Θα πρέπει να επιμένει πως, όταν δίνεται μια υπόσχεση, πρέπει να τηρείται. Η ίδια η ζωή του μπορεί να διαταραχτεί πολύ αν προσπαθήσει να συνδεθεί με ανθρώπους που δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους. Δεν είναι μια απλή υπόθεση.
Είναι κατά πολύ ευκολότερο να διαβεί κανείς το δρόμο προς την ευτυχία μαζί με ανθρώπους που μπορεί να εμπιστεύεται.

H ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

Κατά τους Αρχαίους Έλληνες η ηθική δεν περιοριζόταν στη θεωρητική μόνο ενασχόληση με το ζήτημα της αρετής αλλά κατ’ εξοχήν ενδιαφερόταν για την άσκησή της ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ: όχι μόνο να στοχάζεται και να διερευνά κανείς το αγαθό, αλλά κυρίως ΝΑ ΤΟ ΠΡΑΤΤΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ.
«H αρετή από μόνη της δεν εξαρκεί», δίδασκε ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του (1. 325 b, 12-13), «πρέπει επίσης να υπάρχει η δύναμη να μετατραπεί σε πράξη». Πράγμα που σημαίνει ότι εφόσον έχει ληφθεί μια απόφαση με ηθικά κριτήρια πρέπει κατόπιν να εφαρμοσθεί με συνέπεια. Βέβαια, ο μετασχηματισμός της αξίας σε πράξη και η σύμπτωση των απώτερων σκοπών και επιδιώξεων με τα συγκεκριμένα ενεργήματα συνιστά μείζον πρόβλημα που θέτει σε δοκιμασία την ηθική αντοχή και την ακεραιότητα του δρώντος υποκειμένου. «Φυσικά, η πράξη σε πολύ μικρότερο βαθμό προσεγγίζει την αλήθεια από ό,τι η σκέψη», επεσήμαινε ο Πλάτων στην Πολιτεία του (473 a, 1-2).
Εν τούτοις ο Σωκράτης έδειξε ο ίδιος με το παράδειγμά του, τη δύναμη και την ετοιμότητα του ανθρώπου με ήθος, να ζήσει σύμφωνα με τα κριτήρια και τις αξίες του.
«Σφάλλεις αν νομίζεις πως κάποιος που έχει την παραμικρή αξία», υποστήριζε στην Απολογία του (28b, 5-9), «θα υπολόγιζε τον κίνδυνο της ζωής ή του θανάτου ή οτιδήποτε άλλο αντί να εξετάζει τούτο μόνο: Εάν η πράξη του είναι δίκαιη ή άδικη, και εάν αρμόζει στα έργα ενός καλού ή κακού ανθρώπου».

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Με βάση τις έρευνες από διάφορους επιστήμονες, ιδρύματα και πανεπιστήμια. 
Φτιαγμένο από τον Νίκο Κορακάκη

ΔΙΕΣΩΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ;

Του Μ. Καλόπουλου
Όταν έχεις μια σκλάβα παλλακίδα, μπορεί να την καταπιέζεις με χίλιους τρόπους, αλλά ποτέ δεν της χαλάς το σώμα και το πρόσωπο. Έτσι και οι παπάδες διέσωσαν την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας, για να επιδεικνύονται στα περίτεχνα θρησκευτικά τους άσματα. Το ίδιο έκαναν και με την αρχιτεκτονική, ώστε να μπορούν να στεγάσουν το μεγαλείο τους, χτίζοντας αναρίθμητους ναούς-παλάτια.
Για να θέσουμε όμως το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στις παρακάτω βασικές ερωτήσεις:
Από ποιον κίνδυνο ακριβώς την διέσωσαν;
Μπορεί να θεωρηθεί κάποιος διασώστης μιας γλώσσας, όταν είναι ο ίδιος που την ώθησε βίαια και βάρβαρα στον ακραίο αφανισμό;
Ποιος κατέστρεψε όλες της βιβλιοθήκες των ελλήνων, αρχής γινομένης από τον απόστολο Παύλο που έκαψε τα βιβλία της Εφέσου (Πραξ. Αποστόλων 19.19) λέγοντας πως ήταν βιβλία μαγείας;
Ποιοι ξεκίνησαν τους διωγμούς των κέντρων γλώσσας που ήταν οι βιβλιοθήκες;
Ποιοι κατέστρεψαν το μεγαλύτερο παγκοσμίως κέντρο επιστημών και γλωσσικού πλούτου στην Αλεξάνδρα, σκοτώνοντας και την βιβλιοθηκάριο Υπατία;
Μήπως όμως… μετά την επικράτησή τους, μετανιωμένοι διέσωσαν πράγματι την ελληνική γλώσσα;
Στην πραγματικότητα η ελληνική γλώσσα, από επιστημονικής και φιλοσοφικής πλευράς, παρέμεινε καθηλωμένη στα ιδία επίπεδα που την βρήκε ο ιουδαιο-χριστιανισμός. Όταν η ελληνική γλώσσα πέφτει στα χεριά των χριστιανών, είναι ήδη ένας γίγαντας πνευματικότητας, ένας πανάρχαιος ιαματικός συλλεκτήρας σοφίας και ευεργετικών υποδείξεων, ικανός να πετύχει την απελευθέρωση της παγκόσμιας νοημοσύνης. Ένα ασύλληπτο εργαλείο αφύπνισης και μεταφοράς απειράριθμων και παντοειδών γνώσεων, που στα χεριά των χριστιανών, υποχρεώθηκε να περιοριστεί στον ταπεινωτικό ρόλο του υμνητή των ιουδαϊκών βιβλικών ιδεών και ηρώων!
Υποχρεωμένη μάλιστα, να απορροφήσει σταδιακά τα αναρίθμητα δηλητηριασμένα θεολογικά λύματα και ψευδο-σωτηριακά ευρήματα του ιουδαιο-χριστιανισμού, μετεβλήθη σταδιακά από αξιοθαύμαστο ιαματικό της ψυχής φάρμακο και ευκαιρία απελευθέρωσης, σε εντυπωσιακό και αποτελεσματικότατο μηχανισμό περίτεχνης υποδούλωσης!
Αν αυτή την "διάσωση" εννοούν… τότε έχουν τεράστιο δίκαιο!
Αυτή η "διάσωση" λοιπόν, δεν μπορεί να αποτελεί καύχημα εκείνου που την εγκλώβισε βίαια στις δικές του σκοπιμότητες, και την καθήλωσε σε διαχρονική μονομερή χρήση, άρα αχρήστευση και σκλαβιά. Πρέπει κάποιος να τους ενημερώσει πως όταν ένα εργαλείο απελευθέρωσης, μετατρέπεται σε μηχανισμό υποδούλωσης, πάει καιρός πια που δεν ονομάζεται "διάσωση", αλλά κακοποίηση και διαστρέβλωση!
Είναι περίπου αυτονόητο, πως η γλώσσα που δεν έχει την ελευθέρια να επεκταθεί σε όλους τους τομείς της γνώσης, δεν μπορεί να είναι παραγωγική! Αυτή δε η υποδούλωση, που χυδαία μετονομάστηκε σε "διάσωση", αποδεικνύεται απ’ την μακραίωνη απαγόρευση της επέκτασής της σε νέους επιστημονικούς ορίζοντες. Αν στο ίδιο διάστημα των δεκαεπτά αιώνων, οι επιστήμες (που είναι ο φυσικός χώρος της ελληνικής γλώσσας) είχαν αφεθεί ελεύθερες, η ελληνική γλώσσα θα είχε δεκαπλασιαστεί.
Αυτή η μακραίωνη καχεξία, μόνο διάσωση δεν μπορεί να ονομαστεί, αλλά σκαιότατο και ειδεχθές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας! Η καθήλωση μια υψιπετούς γλώσσας λοιπόν δεν μπορεί να θεωρηθεί ευεργέτημα, ούτε διάσωση… αλλά ταπεινωτική υποδούλωση ενός εργαλείου νοημοσύνης που προορισμός του ήταν η απελευθέρωση της παγκόσμιας ευφυΐας! Άλλο λοιπόν διάσωση βιτρίνας (φυλακισμένη δύναμη) και άλλο δυναμική άνθηση και καρποφορία που σημαίνει ελεύθερη καλλιέργεια και επέκταση σε νέους άγωστους ορίζοντες.
Οι καταστροφείς του ελληνικού πολιτισμού δεν μπορούν να καυχηθούν για την διάσωση του δυναμικότερου εργαλείου έκφρασης του, που λέγεται ελληνική γλώσσα ή Ελληνική Γραμματεία! Κυρίως ελέω χριστιανισμού, η Ελληνική Γραμματεία κατακρεουργήθηκε και μόνο το ένα εκατοστό της έφτασε σε μας. Ξεχνούν οι αναίσχυντοι τα αναρίθμητα μοναστηριακά παλίμψηστα που μετέτρεψαν τα αριστουργήματα των ελλήνων (περγαμηνές) σε ξύσματα για να γράψουν πάνω τους τα δακρύβρεχτα Γιαχβικά άσματα τους; Μόνο εγώ έχω έναν ολόκληρο τόμο (κατάλογο χειρογράφων) από το μοναστήρι της Άγιας Αικατερίνης του Σινά, όπου σε κάθε σχεδόν σελίδα του, σημειώνεται το ανατριχιαστικό έγκλημα, με την στερεότυπη φράση: "αρχαιοελληνικό κείμενο - προσευχή μοναχού ή κείμενο παλαιάς Διαθήκης"!
Αντί λοιπόν με κατεβασμένο κεφάλι, να δεχθούν ότι ιστορικά αποτελούν την αδίστακτη σιδερένια ράβδο που κατασύντριψε σαν ανυπεράσπιστο κεραμικό σκεύος το πλέον περίτεχνο διανοητικό κατασκεύασμα της ανθρώπινης νοημοσύνης, αυτοί ξεδιάντροπα επιχειρούν να φανούν ως οι κατ’ εξοχήν διασώστες του!
Θυμηθείτε άλλωστε πως ακριβώς αυτό που έκαναν, είχε προφητευθή από την σκοτεινή δύναμη που ελλοχεύει στην Παλαιά Διαθήκη: «Ζήτησον παρ' εμού, και θέλω σοι δώσει τα έθνη κληρονομίαν σου, και ιδιοκτησίαν σου τα πέρατα της γής· θέλεις ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά· ως σκεύος κεραμέως θέλεις συντρίψει αυτούς».Ψαλμοί 2. 8-9 Βλέπε και (Ψαλμοί 22.27 // Ψαλμοί 27.8)
Και το ίδιο ακριβώς επανέλαβε και ο δήθεν φωτισμένος ιδρυτής του χριστιανισμού: «Και εκ του στόματος αυτού εξέρχεται ρομφαία κοπτερά, διά να κτυπά με αυτήν τα έθνη· και αυτός θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά». Αποκάλυψη 19:15
«θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά, θέλουσι συντριφθή ως σκεύη κεραμέως». Αποκάλυψη 2.27.
Δεν υπάρχουν λοιπόν λόγια για να περιγραφεί το μεγαλύτερο έγκλημα από καταβολής κόσμου, που είναι ακριβώς αυτή η συντριβή της Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας απ’ αυτούς που μέχρι σήμερα επιτρέπουμε να παρουσιάζονται και ως διασώστες της.
Τελικά είναι να θαυμάζει κανείς το θράσος και την ιστορική αλητεία κάποιων. Ε λοιπόν… εγκληματικοί καταστροφείς και κακοποιητές ναι… αλλά με τίποτα διασώστες! 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου