Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΤΡΟΠΟ

Τα όνειρα είναι η ρίζα της μεταφυσικής, η πηγή της ιδέας ότι ψυχή και σώμα είναι ξεχωριστά.
Τίποτα δεν συμβαίνει αν πρώτα δεν ονειρευτούμε.
Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις…
Η πιο αληθινή μας ζωή είναι όταν είμαστε βυθισμένοι στα όνειρά μας ξύπνιοι.
Μόνο στα όνειρά μας είμαστε ελεύθεροι. Τον υπόλοιπο καιρό χρειαζόμαστε μισθούς.
Αυτοί που ονειρεύονται την ημέρα αντιλαμβάνονται πολλά πράγματα που διαφεύγουν από αυτούς που ονειρεύονται μόνο τη νύχτα. Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, έκανα το λάθος να πιστέψω πως το ξύπνημα από το όνειρο ήταν η πραγματικότητα.
Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που πιστεύουν στα όνειρά τους. Κάνε τη ζωή σου ένα όνειρο και το όνειρό σου πραγματικότητα.
Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις.
Το ταξίδι, όπως και η αγάπη, εκφράζει μια απόπειρα να μετατρέψουμε το όνειρο σε πραγματικότητα.
Ένα όνειρο που ονειρευόμαστε μόνοι μας είναι απλά ένα όνειρο. Ένα όνειρο που ονειρευόμαστε μαζί με άλλον, αυτή είναι η πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα μπορεί να καταστρέψει το όνειρο. Γιατί να μην μπορεί και το όνειρο να καταστρέψει την πραγματικότητα;
Ονειρεύομαι. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αυτό είναι το μόνο σωστό πράγμα που κάνω.
Μην εγκαταλείπεις τα όνειρά σου, αλλιώς τα όνειρά σου θα εγκαταλείψουν εσένα.
Τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Είναι καιρός να αρχίσετε να ζείτε τη ζωή που έχετε ονειρευτεί.
Λ

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΙ

Φωτογραφία από το Πυθαγόρειο της Σάμου, πριν 20 χρόνια.
ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΧΟ'Ι'ΛΟΥΣ
Ο Πυθαγόρας γεννήθηκε στη Σάμο το -584. Αφού ταξίδεψε αρκετά, κατέληξε στη Νότιο Ιταλία όπου υπήρχαν αναπτυγμένες αποικίες των Ελλήνων.
Ίδρυσε την Πυθαγόρεια Εταιρεία στην πόλη Κρότωνα.
Οι Πυθαγόρειοι (ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του) αποτελούν μια ιδιαίτερη σελίδα με πολύ ενδιαφέρον για την επιστήμη των μαθηματικών αλλά και της αστρονομίας.
Είναι οι πρώτοι που προσπαθούν να συνδέσουν τα φυσικά φαινόμενα με αριθμούς.
Στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποιούν απλώς τους αριθμούς για να περιγράψουν κάτι, αλλά τους θεοποιούν σχεδόν.
Αρχίζουν να ψάχνουν με πείσμα τη μυστική σχέση μεταξύ αριθμών σε κάθε σχήμα, φαινόμενο και δραστηριότητα.
Τους έκανε εντύπωση για πρώτη φορά πως η μουσική έχει σχέση με τους αριθμούς.
Και έτσι ξεκίνησαν όλα.
Ο ήχος που παράγει μια χορδή (η συχνότητα του) εξαρτάται από το μήκος της. Άρα λοιπόν η μουσική βασίζεται σε αριθμούς. Αυτό είναι βέβαια σωστό.
Επίσης οι Πυθαγόρειοι θεώρησαν σωστό και το αντίστροφο. Δηλαδή ότι από τη σχέση μεταξύ αριθμών μπορείς να ακούσεις μουσική.
Ενώ μέχρι τότε τα πράγματα αποτελούνταν μόνο από ύλη ξαφνικά δίνεται έμφαση στο σχήμα και στην ποιότητα των αντικειμένων.
Και επειδή το σχήμα περιγράφεται με αριθμούς, τα πάντα είναι αριθμοί.
Άρα δεν είναι ύλη αλλά πνεύμα.
Μία σωστή σχέση ανάμεσα σε αριθμούς μας δίνει μία σωστή ακολουθία και η μουσική που ακούμε απ'αυτούς είναι ευχάριστη.
Εδώ θα πρέπει να πούμε πως αυτή η θεωρία για τη "σωστή" διάταξη αριθμών που περιγράφουν νότες και μουσικές κλίμακες υπάρχει μέχρι και σήμερα και πολλοί φυσικοί ασχολούνται με τη θεωρία της μουσικής, αλλά και πολλοί μεγάλοι μουσουργοί κατά καιρούς την υιοθέτησαν, όπως ο Μόρτσαρτ που κατασκεύασε ένα είδος μουσικού παζλ.
Όλα τα γνωστά γεωμετρικά σχήματα προκύπτουν από συνδυασμούς των αριθμών.
Για να ανακαλύψει κάποιος το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων πρέπει να ανακαλύψει τη σχέση που έχουν αυτοί οι αριθμοί, να ακούσει τη μουσική τους.
Αν ασχοληθεί κάποιος με την αριθμολογία τότε μπορεί να ανακαλύπτει σχέση ανάμεσα σε μεγέθη, ημερομηνίες και γεγονότα που είναι άσχετα μεταξύ τους.
Βέβαια σε κάποιες περιπτώσεις οι αριθμοί όντως έχουν μια μυστική σχέση μεταξύ τους όπως οι "μαγικοί" αριθμοί στην πυρηνική φυσική ή οι κβαντικοί αριθμοί.
Αλλά, άλλο η κβαντική φυσική και άλλο η " κβαντική" μουσική.
Το σύμπαν, σύμφωνα με τους Πυθαγόρειους, είναι μια σφαίρα. Οι τροχιές των πλανητών περιγράφονταν με αριθμούς και οι αριθμοί αντιστοιχούσαν σε ήχους.
Αυτή την ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ δεν την ακούν όλοι οι άνθρωποι, αλλά μόνο όσοι έχουν μυηθεί στον Πυθαγόρισμο!
Οι υπόλοιποι ακούν μόνο την ψιθυριστή βοή των πλανητών.
Η ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΡΜΟΝΙΑ φανερώνει τα μυστικά της μόνο στους εκλεκτούς.(μυημένους).
Η Πυθαγόρεια Εταιρεία γρήγορα απέκτησε μεγάλη φήμη εξαιτίας του έντονου μυστικισμού της. Λειτουργούσε περισσότερο σε κλειστό κύκλο. (Ονομαζόταν ΟΜΑΚΟΕΙΟ).
Και οι μαθητές δεν επιτρεπόταν να φανερώνουν τις αποκαλύψεις στον έξω κόσμο.
Η συνεισφορά τους (των Πυθαγορείων) στην ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ήταν τεράστια διότι κατάφεραν για πρώτη φορά να συνδέσουν τα φαινόμενα με αριθμούς και μετρούμενα μεγέθη, που είναι πια μια θεμελιώδης μέθοδος για κάθε μορφή επιστήμης μέχρι τις μέρες μας.
ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΧΟ'Ι'ΛΟΥΣ

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ

Δείτε ως το τέλος το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ οδοιπορικό για τους Έλληνες που ζουν στην Ιταλία από τα Αρχαία χρόνια.

Η ΑΝΕΞΙΤΗΛΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

Ο Αριστοτέλης ο πρώτος πανεπιστήμονας όλων των εποχών. Έκανε πλούτο παρατηρήσεων στους χώρους της Αστρονομίας, της Μετεωρολογίας, της Φυσικής, της Ψυχολογίας και προπαντός της Ζωολογίας και Βιολογίας, όπου βασίζεται κατά κύριο λόγο η φήμη του ως ερευνητή- επιστήμονα. Έθεσε έτσι τα θεμέλια των βασικών σήμερα επιστημών και προσέφερε έναν αξιοθαύμαστο αριθμό ορισμών φιλοσοφικών και επιστημονικών κλάδων, όπως λογική, ηθική, ρητορική, πολιτική και οικονομική επιστήμη, φυσική, βιολογία, μετεωρολογία κ.λπ.
Παράλληλα δημιούργησε πλήθος όρων τους οποίους χρησιμοποίησαν και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν οι φιλόσοφοι και οι επιστήμονες ως σήμερα. Κύριος μοχλός της σκέψης του Αριστοτέλη στάθηκε η προσπάθεια να εξηγήσει τον κόσμο της εμπειρίας με έναν μετασχηματισμό που θα επέφερε σε βασικές θέσεις της πλατωνικής θεωρίας των ιδεών, διότι πίστευε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα σε δύο κόσμους δεν μπορούσε να προσφέρει ικανοποιητική εξήγηση για τη μεταβολή και το γίγνεσθαι που χαρακτηρίζει τον κόσμο της εμπειρίας.
Η στάση αυτή του φιλοσόφου είναι εμφανής και σε άλλα ζητήματα, όπως εκείνα της ηθικής, τα οποία συνέδεσε με τη φύση του ανθρώπου.
Δεν απέρριψε τελείως τα ανθρώπινα πάθη, αλλά πρότεινε τον μετριασμό τους. Η αναζήτηση της ουσίας της ηθικής ζωής τον οδήγησε στην έννοια του «μέτρου», δηλαδή της «μεσότητας» όπου η αρετή είναι η μεσότης μεταξύ δύο αντίθετων παθών. Μίλησε ακόμη για τη σημασία της πολιτικής αρετής και επικαλέσθηκε την καθολικότητα της ορθής χρήσης του λόγου στον πολιτικό βίο.
Αν θέλαμε, λοιπόν, να προβούμε σε μια συνολική εκτίμηση της πνευματικής μορφής του Αριστοτέλη, θα λέγαμε ότι υπήρξε ένας «δάσκαλος των σοφών»- όπως παρατήρησε ο Δάντης-, ένας κορυφαίος στοχαστής της Αρχαιότητας, η σκέψη του οποίου άσκησε τεράστια επίδραση στην ανθρώπινη διανόηση.
Το Λύκειο του Αριστοτέλη, μαζί με την Ακαδημία του Πλάτωνα αποτελούν τα πρώτα Πανεπιστήμια στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Δήμητρα Σφενδόνη-Μέντζου Καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο ΑΠΘ.
(απόσπασμα)
«BHMA», Σάββατο 9 Μαΐου 2009
https://ekivolosblog.wordpress.com

ΔΑΝΕΙΚΑ ΚΙ ΑΓΥΡΙΣΤΑ…

Λουκ. 6,34 «Εάν δανείζητε παρ’ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν ίνα απολάβωσι τα ίσα, (Λουκ. 6,35) πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί ύ ψιστου, ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχάριστους και πονηρούς»
(Κατά Λουκάν 6: 34-35).
[Μετάφραση: «Εάν δανείζετε σ' εκείνους, από τους οποίους περιμένετε να πάρετε πίσω τα δανεικά, ποια ευμένεια σας αρμόζει; Διότι και οι αμαρτωλοί δανείζουν τους αμαρτωλούς, για να λάβουν από αυτούς τα ίσα. Αλλά σεις να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευεργετείτε και να δανείζετε, χωρίς να αποβλέπετε σε καμμία ανταπόδοση και θα είναι ο μισθός σας πολύς και θα είστε παιδιά του Υψίστου, διότι και αυτός είναι αγαθός και ευεργετικός και προς αυτούς ακόμη τους αχάριστους και πονηρούς».]
Ο ισχυρισμός «να δανείζετε, χωρίς να αποβλέπετε σε καμμία ανταπόδοση» αλλάζει το νόημα του ρήματος «δανείζω». Σημαίνει πλέον «χαρίζω». Το αποκαλούμενο και «ιερό βιβλίο» αποτέλεσε για μία και πλέον χιλιετηρίδα το μόνο ανάγνωσμα για τα εκατομμύρια των Ελλήνων που βρέθηκαν κάτω από τον ζυγό της ιδεολογικής και φυσικής αυτής παρακμής του Ελληνισμού.
Στα δύο αυτά αποσπάσματα του «ευαγγελιστού» Λουκά συναντάμε τους ακρογωνιαίους λίθους της εθνικής μας συντριβής:
1. Την υλική μας εξουθένωση συστήνοντας: «Σκόρπιζε τα χρήματά σου σε όποιον απατεώνα σου ζητάει δανεικά και αγύριστα».
2.Τον ηθικό μας εκμαυλισμό προτείνοντας ως παγκόσμια πρωτοτυπία να αγαπάμε τους εχθρούς μας.
Όσον αφορά το πρώτο, οι «οικονομικές» συμβουλές που υπάρχουν στο «ιερό βιβλίο» συνοψίζονται στην φράση: «Οι καλοί χριστιανοί πρέπει να πεθαίνουν στην πείνα».
Όσον αφορά το δεύτερο, «Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών», έχουμε φτάσει σε τέτοια ηθική και πνευματική κατάντια που μας έπεισαν πως πρόκειται για μια ύψιστη φιλοσοφική αρχή που δεν κατάφεραν ούτε οι φιλόσοφοι πρόγονοί μας να διατυπώσουν.
Συμπέρασμα λανθασμένο αλλά βολικό: Ο Χριστιανισμός είναι ανώτερος του Ελληνισμού.
Επειδή το παράλογο έχει μεταβληθεί σε εγγενές χαρακτηριστικό του νεοέλληνα, με την λογική αυτή θα έπρεπε ο Ισοκράτης να γράφει λόγια αγάπης προς τους Πέρσες, ο Κολοκοτρώνης και όλοι οι αγωνιστές της Επανάστασης θα έπρεπε να πετάξουν τα όπλα τους και να αγκαλιάσουν τον «πολυλατρεμένο» τους εχθρό τον τούρκο, οι Ελληνικοί πληθυσμοί να στήσουν αγάλματα στους «εκπολιτιστές» βανδάλους και στους γενοκτόνους κάθε φυλής και ιδεολογίας που ασέλγησαν στο Έθνος μας.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΚΛΙΜΑΚΑ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΑΝΑΒΑΣΗΣ - ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΘΕΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ

«Η σοφία ανήκει στα ωραιότερα πράγματα, ο Έρωτας είναι έρωτας προς το ωραίο, άρα κατ᾽ ανάγκην ο Έρωτας είναι φιλόσοφος. Και ως φιλόσοφος που είναι, βρίσκεται ανάμεσα στη σοφία και την αμάθεια»
(Πλάτωνος - Συμπόσιον 204b).
«Όποιος λοιπόν διαπαιδαγωγηθεί σωστά στην ερωτική τέχνη και μάθει να βλέπει σωστά τη μία μετά την άλλη τις διάφορες μορφές του ωραίου, όταν φτάσει στο τέρμα της Ερωτικής Μυσταγωγίας, θα αντικρίσει ξαφνικά ένα κάλλος αξιοθαύμαστο - εκείνο ακριβώς το κάλλος χάριν του οποίου καταβλήθηκαν όλες οι προηγούμενες προσπάθειες. […] Αυτό το Ωραίο είναι κάτι αυθύπαρκτο, ενιαίο στη μορφή, αιώνιο· όλα τα άλλα ωραία πράγματα μετέχουν σ᾽ αυτό με τέτοιο τρόπο, ώστε ενώ εκείνα γεννιούνται και πεθαίνουν, αυτό ούτε αυξάνεται ούτε μειώνεται ούτε υφίσταται την παραμικρή αλλαγή.»
(Πλάτωνος - Συμπόσιο 210e-211b)
«Είναι δυσθεώρητες η δικαιοσύνη και η σωφροσύνη και όσα άλλα είναι πολύτιμα για τις ψυχές. Μόνο το κάλλος έχει τη μοίρα να είναι κάτι κατάφωτο και αξιαγάπητο και σε αυτό μπορεί να μας οδηγήσει η θεϊκή μανία του Έρωτα».
(Πλάτωνος - Φαίδρος 250b-d)
«Πρώτα έγινε το Χάος, έπειτα η πλατύστερνη Γαία και μετά ο Έρως, ο καλύτερος ανάμεσα στους αθάνατους θεούς».
Ησίοδος - Θεογονία
«Δεν έχει ανάγκη ώτων η ακοή του, ούτε οφθαλμών η όραση του Νοητού θεού. Και κατ εικόνα εκείνου, του οποίου Ο ΈΡΩΣ είναι απείκασμα, διακρίνεται για την απουσία οφθαλμών, το ανόματον……. ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΈΡΩΤΟΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΝ προς ότι προϋπήρξε αυτού. Και με διορατικό τρόπο κατανοεί το Κάλλος που υπήρχε ανέκαθεν στα αρχέγονα εκείνα στάδια, μέσα από την επίγνωση του δικού τους εγκόσμιου Κάλλους. Δεν προσλαμβάνει το ύπατο εκείνο Κάλλος μέσα από τις χωριστές αισθήσεις, αλλά η πρόσληψη αυτή είναι γνώση ολική και τέλεια και άμεση, μέσα από καθαρή, εσωτερική θέα του ιδεατού κόσμου.»
ΙΕΡΟΙ ΛΟΓΟΙ ΟΡΦΕΩΣ
«Οι άνθρωποι ονόμασαν τον Έρωτα φτερωτόν, γιατί έχει φτερά. Οι θεοί όμως τον ονόμασαν έτσι, επειδή έχει την δύναμη να δίνει φτερά» (Πλάτων)
«Ο Έρως είναι ο αρχιτέκτονας του σύμπαντος» (Ησίοδος)
«Ας είναι ευλογημένος ο έρωτας, ο κάθε λογής έρωτας για την δημιουργία» (Ασπασία)
Ο Έρως κατά τον Σωκράτη δεν είναι αυτό που κάνουν η αρσενικιά και η θηλυκά μύγα ή οι άνθρωποι για να αναπαραχθούν. Είναι και αυτό, αλλά είναι κάτι πολύ ευρύτερο, δυνατότερο, σημαντικότερο, μεγαλύτερο. Η σωματική ερωτική πράξη είναι το πρώτο και κατώτερο σκαλοπάτι για τον Αληθινό Έρωτα, που είναι ο θείος Δαίμων με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξεως (και όχι με την σημερινή συκοφαντική σημασία), που οδηγεί στον Κόσμο των Ιδεών.
Έρωτα ο Σωκράτης εννοούσε κάτι που συνέχει τα πάντα, μα τα πάντα στη ζωή, που είναι ο συνδετικός κρίκος και η γεννήτρια δύναμη κάθε δημιουργίας.
Ο Παυσανίας κάνει διάκριση σε δυο μορφές του Έρωτος, διότι και Αφροδίτες δυο υπάρχουν, η Ουρανία και η Πάνδημος. Ο Πάνδημος Έρως είναι Έρως των φαύλων ανθρώπων, που αποβλέπουν μόνο στα σώματα και καθόλου πάρα πέρα, ενώ ο Ουράνιος Έρως αποβλέπει στο ηθικό κυρίως μέρος.
Ο ιατρός Ερυξίμαχος, λέγει πως ο Έρως είναι η αρμονία των εναντίων σε όλον τον κόσμο, στα έμψυχα και στα άψυχα, και είναι κόσμιος και ευεργετικός, όταν υπάρχει αρμονική συνδιαλλαγή των στοιχείων, αισχρός και ολέθριος, όταν επικρατεί σε αυτά η ακολασία.
«Οι αμύητοι και οι άξεστοι με θυρόφυλλα πολύ μεγάλα να φράξουν τα αυτιά τους». Είπε ένας πρόγονος μας πριν ξεκινήσει να μιλά για των Έρωτα. Και να πάρουν τα μάτια τους από αυτά τα κείμενα. Το λιγότερο δεν θα καταλάβουν τίποτε…
Όποιος διακατέχεται από την θεία αυτή μανία του Έρωτα, αγαπά το ωραίο, είτε είναι μια ευγενική και καλοκαμωμένη ψυχή που η δροσιά της μαγεύει είτε σώμα, ή πρόσωπο, ή ένα ωραίο τοπίο, ή ένα ωραίο λουλούδι ή μουσική, ή ένας αξιόλογος ζωγραφικός πίνακας, ή ένας λόγος, που ακούει ή διαβάζει, μεστός από φιλοσοφικές αλήθειες κλπ.
Γιατί αγαπά το ωραίο;
Γιατί η ψυχή έχει στην προτέρα της ζωή αντικρύσει την Απόλυτη Ομορφιά. «Ανθρώπου ψυχή του Θείου μετέχει» και «πάσα ψυχή αθάνατος». Η ψυχή συνυπήρχε στην Θεία Ολότητα ως μετέχουσα του Θείου, πριν ξεπέσει στο σώμα-όστρακο. Ήταν η ψυχή του ανθρώπου ένα τμήμα από το Φως της Θεϊκής Ολότητας. Ένα «κομμάτι» από την Θεία Ολότητα, μια σπίθα ή φλόγα από το θείον Φως εμφυτεύεται στον άνθρωπο με την γέννηση του [Για να είμαστε σωστοί, με την σύλληψη του, τότε συλλαμβάνετε η ψυχή από την υλη και αυτό σημαίνει σύλληψη]. Και αφού μετείχε κάποτε στο θείο, διατηρεί τους δεσμούς της με Αυτό. Και ο Έρως την ξανά οδηγεί προς Αυτό.
Το ωραίο λοιπόν, λειτουργεί σαν καθρέφτης. Αντανακλά κάποιες λίγες αχτίδες από αυτήν την Θεία Ομορφιά, που κάποτε η ψυχή είχε ζήσει. Γίνεται αφορμή η θέα ή το άκουσμα (αν πρόκειται για μουσική) του κάλλους να ξαναθυμηθεί την προτέρα Ομορφιά, που κάποτε είχε γνωρίσει. Γι αυτό και ριγεί η ψυχή εμπρός στο ωραίο. Ένα ιερό γλυκό ρίγος την στιγμή αυτή του αντικρίσματος ή του ακούσματος του ωραίου την διαπερνά. Μια γλυκιά νοσταλγία αυτού που κάποτε είχε ζήσει. Και αυτό το θειο πάθος, κατά τον Σωκράτη, είναι αυτό που αποκαλούμε Έρωτα.
Να θυμίσουμε πως τον σωματικό έρωτα δεν τον απορρίπτει ο Πλάτων, απλώς τον θεωρεί ως το πρώτο σκαλοπάτι. Υπάρχουν κι άλλα ακόμη υψηλότερα. Ο κατεχόμενος από πνευματικό Έρωτα εγκυμονεί κι αυτός. Λ.χ. ο καλλιτέχνης κυοφορεί την έμπνευση, βασανίζεται να γεννήσει και γεννά το πνευματικό του έργο, λ.χ. το άγαλμα, ή τον ζωγραφικό πίνακα, ή το μουσικό κομμάτι που δημιούργησε. Οι γονείς γεννούν στα παιδιά τους τα λόγια και τις προτροπές για το πώς να τα βγάλουν πέρα στη ζωή τους. Ο παιδαγωγός εγκυμονεί τους λόγους για την αρετή, για το ποιος πρέπει να είναι ο άνθρωπος και ποιον δρόμο να ακολουθήσει στην ζωή του. Έτσι από μάθηση σε μάθηση θα καταλήξει στην μάθηση εκείνη, που δεν είναι τίποτε άλλο πάρα η Γνώση της Απολύτου Ομορφιάς.
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να ζει ο άνθρωπος, αυτό είναι το να φτάσει μέχρι την θέα αυτού του Απολύτου του Αγαθού. Το οποίον αν κανείς ποτέ το αντικρύσει, θα του φανεί πως δεν έχει καμία σχέση με τον χρυσό και τα ωραία ρούχα ή τα ωραία σώματα, τα οποία βλέπων τώρα, μένει με ανοιχτό τον στόμα και για τα οποία κάνει τα πάντα για να τα αποκτήσει. Αλλά αν κάνει έτσι για αυτά τα θνητά, τότε τι πρέπει να υποθέσουμε ότι συμβαίνει σε εκείνον τον άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να αντικρύσει αυτήν την Απόλυτη Ομορφιά, μη εξαρτώμενη από ανθρώπινα σάρκινα μέλη και την άλλη περισσή ματαιότητα της θνητής φύσεως;
Αυτό είναι ΕΡΩΣ για τους Αρχαίους Έλληνες.
ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ Ο ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΤΗΝ ΑΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ. «ΈΡΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΣΠΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΡΑ».
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ, ΩΡΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΚΕΝΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ.
«Μαχόμενος Ελληνισμός» 3ο  τεύχος, σελ. 279 του Αλκιβιάδη Μπεναρδή
Ο Έρωτας.  Των σοφών το θέαμα, των θεών το καύχημα. Ζηλευτός στους αμετόχους, θησαυρός για τους κατόχους. Της Απολαύσεως, της Ανέσεως, της Ευμαρείας, των Θελγήτρων, της Λαχτάρας. Του Πόθου πατέρας. Αγρυπνεί  για τους καλούς. Αδιαφορεί για τους κακούς. Σε κάθε κόπο, σε κάθε φόβο, σε κάθε πόθο, σε κάθε λόγο βοηθός, πολεμιστής, συμμαχητής και σωτήρας τέλειος. Όλων μαζί των θεών και ανθρώπων στόλισμα. Οδηγητής πανέμορφος, πανίσχυρος. Αυτόν ν' ακολουθεί χρεωστεί ο κάθε άνθρωπος μ' αρμονικά υμνολογήματα, να ενώνει τη φωνή του στο τραγούδι του, που τραγουδά, και των θεών και των ανθρώπων όλα τα στήθη σαγηνεύει. (ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΣΥΜΠΟΣΙΟ)
Ξέρεις τι είναι ο έρωτας; Το άγριο μπλε της θάλασσας, Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας. Το φλύαρο πράσινο του λειβαδιού. Το μεθυσμένο πορτοκαλί του χειμωνιάτικου ήλιου. (Αλκιόνη Παπαδάκη)

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΛΙΓΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΦΘΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥΣ

Δεν υπάρχει καλύτερη επένδυση από τη φιλία. Και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τη χρειάζεται στη ζωή του.
Γιατί όταν είναι αληθινή, έχει την ικανότητα να ξεγυμνώνει χαρακτήρες και να γεμίζει ψυχές. Να γίνεται αισθητή ακόμη κι όταν επικρατεί η απόλυτη σιωπή, γιατί πολύ απλά μπορεί να εκφραστεί χωρίς την παρουσία λέξεων.
Αληθινός φίλος λοιπόν, είναι αυτός που χαίρεται μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς του για την ευτυχία σου. Χωρίς να δηλητηριάζεται η ψυχή του από ζήλια και φθόνο. Χωρίς να αποδοκιμάζει τις επιλογές σου και να αμφιβάλλει για όλα όσα έχεις καταφέρει στη ζωή σου. Αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος που πετάει στα ουράνια με τις χαρές σου και πέφτει απ’ τα σύννεφα με τις λύπες σου. Που είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να σε δει να χαμογελάς και να βάλει στη θέση του όποιον τολμήσει να σε κάνει να δακρύσεις.
Δεν έχουν πολλοί το προνόμιο να έχουν δίπλα τους τέτοιους μοναδικούς ανθρώπους. Γιατί είναι όντως δυσεύρετοι. Κι αν έχεις την τύχη να μοιράζεσαι στιγμές και να δημιουργείς αναμνήσεις με φίλους πραγματικούς, μην τους αφήσεις ποτέ να φύγουν απ’ τη ζωή σου. Θα’ ναι πάντα εκεί για να σε ενθαρρύνουν όταν διστάζεις και να σε στηρίζουν όταν χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου. Είναι μέρος της ευτυχίας σου, γι’ αυτό και δε θα ζηλέψουν ποτέ την έντασή της.
Ήταν, είναι και θα είναι πάντα δίπλα σου γιατί έχουν ταιριάξει τα κομμάτια σας χωρίς πολλά-πολλά. Έχετε βρει αυτά που σας ενώνουν και δε θ’ αφήσετε ποτέ αυτά που σας χωρίζουν να μπουν στη μέση της φιλίας σας. Συμπληρώνετε με λίγα λόγια, ο ένας τον άλλο και μαζί, είστε ανίκητοι. Κι η φιλία να ξέρεις, γίνεται ακόμη πιο πολύτιμη με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί σημαίνει πως αντέχει στη φθορά του και ξεπερνάει με πείσμα κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στο μονοπάτι της. Όποια μορφή κι αν έχει.
Κι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να χαίρονται χωρίς ίχνος φθόνου για την ευτυχία των φίλων τους. Να το θυμάσαι όταν επιλέγεις τους ανθρώπους που θέλεις να κρατήσεις στο πλάι σου. Γιατί οι διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι πολλοί κι οι μάσκες διαθέσιμες για όποιον τις κάνει κέφι, ακόμη περισσότερες. Ό,τι κι αν έχεις ζήσει, μη γίνεις ένας από αυτούς. Να παραμείνεις ο παλιός, καλός εαυτός σου και πίστεψέ με, αυτοί που έχουν σημασία θα το εκτιμήσουν.
Αν γνωρίζεις λοιπόν για τη θλίψη του φίλου σου, μη διστάσεις να την κάνεις δικιά σου. Να είσαι εκεί και για τις χαρές, αλλά και για τις λύπες του. Και θα σ’ το ανταποδώσει. Θα ξημερωθεί στο πλάι σου, ακούγοντάς σε να ονειροπολείς και να γκρινιάζεις για το παραμικρό. Θα είναι εκεί για να σε ταρακουνήσει όταν είσαι έτοιμος να ξεστρατίσεις και να σε επαναφέρει στο σωστό μονοπάτι. Γι’ αυτό να εμπιστεύεσαι αυτούς που δεν πρέπει να το ζητήσουν. Τους σπουδαίους ανθρώπους που κατάφεραν να εγκατασταθούν στην καρδιά σου και δε θα φύγουν ακόμη κι αν σε μια στιγμή τρέλας και απόγνωσης, τους το ζητήσεις.

Συντάκτης: Έλενα Γεωργίου – pillowfights.gr , https://www.fumara.gr

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 1864 ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΣΙΑ ΤΕΙΧΗ! ΣΠΑΝΙΑ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΠΥΡΓΟΥ

Μια πανοραμική φωτογραφία της Θεσσαλονίκης, που χρονολογείται περίπου το 1860 και απεικονίζει τα παραθαλάσσια τείχη της πόλης αποτελεί ένα σπάνιο ντοκουμέντο, μοναδικής αξίας μιας και είναι το μοναδικό αρχείο μέχρι στιγμής που παρουσιάζει την πόλη περιστοιχισμένη από τα τείχη της, πριν γκρεμιστούν για να ανοίξει το μέτωπο της πόλης προς την θάλασσα. Τα τείχη της Θεσσαλονίκης είχαν  συνολικό μήκος 8 χιλιόμετρα και ύψος 10 με 12 μέτρα.  Είχαν σχήμα τραπεζίου με βάση το θαλάσσιο τείχος και τους δύο κάθετους βραχίονες, ανατολικά και δυτικά, που κατέληγαν σε τριγωνική ακρόπολη. Άρχισαν να χτίζονται από τον βασιλιά της Μακεδονίας Κάσσανδρο μετά την ίδρυση της πόλης το -315, ενισχύθηκαν από τους Ρωμαίους και την οριστική μορφή πήραν τον 4ο αιώνα από τον Θεοδόσιο (...). Το θαλάσσιο τείχος και το τμήμα του ανατολικού τείχους, από την οδό Αγίου Δημητρίου ως τον Λευκό Πύργο, αλλά και το δυτικό τείχος, στην περιοχή της πλατείας Δημοκρατίας, κατεδαφίστηκαν σταδιακά από το 1873 ως το 1911 για την επέκταση της πόλης και τη διάνοιξη λεωφόρων.
Τα τείχη συμπληρώθηκαν και συντηρήθηκαν πολλές φορές 
κατά τους βυζαντινούς αιώνες και την περίοδο της Τουρκοκρατίας. 
Στη φωτογραφία σημειώνονται οι χρήσεις εκείνης της εποχής 
αλλά και που βρίσκονται οι σημερινές οδοί.
Η φωτογραφία αναρτήθηκε από την ομάδα του Facebook Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης. Ένας από τους διαχειριστές της σελίδας, Ζαχαρίας Σεμερτζίδης διευκρίνησε ότι πρόκειται για την μοναδική μέχρι σήμερα φωτογραφική αποτύπωση της παραλίας της Θεσσαλονίκης πριν από την κατεδάφιση του παραθαλάσσιου τείχους. Υπάρχει η εκτίμηση ότι ελήφθη στα μέσα της δεκαετίας του 1860 και οπωσδήποτε πριν από το 1867. «Μια ιστορική λήψη, για την οποία όλοι εμείς στις Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης αισθανόμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι που έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε, να σχολιάσουμε και να την κάνουμε γνωστή στα μέλη μας και σε όλους όσους ενδιαφέρονται για το παρελθόν της πόλης μας»....
Η φωτογραφία ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια έρευνας με λέξη κλειδί το «Szaloniki». Βρισκόταν σε άλμπουμ με αρχεία της Κωνσταντινούπολης, τα οποία είχαν παρουσιαστεί στο Παρίσι το 1867. Ένα αντίγραφο φέρεται να αποκτήθηκε από την αριστοκρατική οικογένεια Festetics, ώσπου τη δεκαετία του 1940 κατέληξε στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας. Η φωτογραφία εκτιμάται ότι τραβήχτηκε από τους αδερφούς Αμπντουλλάχ, διάσημους Αρμένιους φωτογράφους και περιηγητές της οθωμανικής περιόδου, από το ύψος του Λευκού Πύργου.
Η ίδια λήψη μετά από 50 χρόνια.
Στην πανοραμική λήψη αποτυπώνονται τα θαλάσσια τείχη που βρίσκονται πάνω στην σημερινή οδό Προξένου Κορομηλά μέχρι και τον πύργο της Αποβάθρας, στη σημερινή περιοχή των Λαδάδικων. Η φωτογραφία αποτελεί μέρος ενός άλμπουμ των Αρμένιων αδερφών Αμπντουλάχ, επίσημων φωτογράφων του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Τραβήχτηκε  από τον Λευκό Πύργο, ενώ εικάζεται ότι πραγματοποιήθηκαν περισσότερες λήψεις από διαφορετικά σημεία, που δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί. Αποτυπώνονται τα θαλάσσια τείχη της Θεσσαλονίκης, όπως επισκευάστηκαν μετά τον σεισμό του 1829. Διακρίνεται ακόμα η περιοχή από τον Μεβλεβιχανέ μέχρι την παλιά Παλιά Καραντίνα και το πρώτο Τελωνείο στο λιμάνι. Στο βάθος διακρίνονται τα δέντρα του Μπέχτσιναρ και του Δενδροποτάμου. Αυτό που διακρίνει το έμπειρο μάτι του αρχιτέκτονα είναι ο γκρεμισμένος σήμερα Πύργος της Αποβάθρας, ο  οκταγωνικός πύργος της Θεσσαλονίκης, αλλά ένα μικρό κομμάτι στεριάς, όπου οι ψαράδες άπλωναν τα πανιά τους και τραβούσαν τα καΐκια τους. Ο προσεχτικός παρατηρητής και γνώστης της παλιάς πόλης εντοπίζει τον μιναρέ του Χαμζά Μπέη στη σημερινή Βενιζέλου και Εγνατία, και το τριώροφο σπίτι της οικογένειας Χαρίση, όπου αποτέλεσε και το πρώτο αγγλικό προξενείο....
Δείτε το βίντεο όπου ο αρχιτέκτων Γ.  Επαμεινώνδας περιγράφει στον Χρίστο Βασιλόπουλο την ιστορική φωτογραφία με τα θαλάσσια τείχη της Θεσσαλονίκης:

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΓΥΓΗ – ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

O Πλάτωνας, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα  του  Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.
Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα. Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. 
Όταν ανέβηκε στην επιφάνεια διαπίστωσε ότι το εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά. Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα. 
Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρα – συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση -τη δόξα και τον πλούτο.
Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι  είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί ο κοινός νους λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον. Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικειν η αδικεισθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικειν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα.
Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Διαπράχθηκε μια  αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.
Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να αλλάξει νοοτροπία να παλέψει με το κακό να θεαθεί το φως δηλαδή το ωραίο, το δίκαιο, το αρμονικό, το αληθινό και τούτο γίνεται με ένα και μόνο όπλο σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ένα όπλο ανίκητο ακόμα και σήμερα: Την Ολοκληρωμένη Παιδεία.
[Ο Γύγης – ιστορικό πρόσωπο – ήταν βασιλιάς της Λυδίας κατά το πρώτο μισό του -7ου αιώνα. Πήρε το θρόνο με τη βοήθεια της συζύγου του τελευταίου βασιλιά από τους απογόνους του Ηρακλή και ίδρυσε νέα δυναστεία των Μερμναδών.
Με το μύθο συμφωνεί ως ένα βαθμό και το γεγονός, ότι είχε στο σκήπτρο του και ένα δαχτυλίδι με μεγάλο πολύτιμο λίθο. Είναι επίσης γνωστό πως ήταν δραστήριος και ενεργητικός βασιλιάς και πως οδήγησε τη Λυδία και την πρωτεύουσα της, τις Σάρδεις, στην μεγαλύτερή της ακμή. Το βασίλειο του, συμπεριελάμβανε όλη τη δυτική Μικρά Ασία ως τον ποταμό Άλυ και η δυναστεία του έμεινε στην εξουσία πάνω από εκατό χρόνια.
Ο τελευταίος του απόγονος στο θρόνο της Λυδίας ήταν ο βασιλιάς Κροίσος, που έγινε ξακουστός για τα πλούτη του και για την κακή ερμηνεία που έδωσε στο χρησμό της Πυθίας.]
Ιωάννα Μπισκιτζή
Λέκτορας Κλασσικής Φιλολογίας
https://ekivolosblog.wordpress.com/

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

ΠΟΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Του Ι. Θεοδωρόπουλου
Αν ανατρέξουμε στην Αρχαία  Ελλάδα βλέπουμε ότι Ο Θαλής το -500 είχε ανακαλύψει το στατικό Ηλεκτρισμό. Ο Λεύκιππος και Ο  Δημόκριτος το -400  διατυπώνουν την Ατομική θεωρεία, που είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια υλιστικής εξήγησης του κόσμου, χωρίς παρέμβαση καμιάς υπερφυσικής  δύναμης.
Ο  Αρίσταρχος το  -300  διατύπωνε πρώτος την Ηλιοκεντρική  θεωρία. Ο Ερατοσθένης το  -250 αποδεικνύει  την  σφαιρικότητα της Γης, και υπολογίζει τη περίμετρο της, με αρκετή ακρίβεια, σε 252.000 στάδια. 
700  δε πλέον χρόνια αργότερα, αλλά ακόμη και σήμερα, η Εκκλησία μας λέει ότι η Γη επιπλέει των υδάτων, όπως σαφώς ψέλνεται την Μ. Πέμπτη «ο εν ύδασι την γην  κρεμάσας».  Χαίρε  σκότος... (Βλέπεις προτιμούσαν  το σκοτάδι και τα χοντροκομμένα ψέματα, διότι δεν ήθελαν να ακούν καν για Έλληνες Φυσικούς και Αστρονόμους).    
Ο Πυθαγόρας έβαζε τις βάσεις των Μαθηματικών, ο Ευκλείδης της  Γεωμετρίας, ο  Αρχιμήδης της Μηχανικής, και ο Ήρων ο  Αλεξανδρεύς  κατασκεύασε την  πρώτη ατμομηχανή, (Ατμοστρόβιλος), το  -150. Μια κατασκευή που είχαν εφαρμοσθεί σε δύο τρομερές εφευρέσεις. Η δύναμη του ατμού, που ακόμη και σήμερα κινεί πλοία και Ατμοηλεκτρικά  εργοστάσια, και η δύναμη των αερίων, που σήμερα είναι η τελευταία λέξη για την κίνηση των πυραύλων, των αεροπλάνων, και των διαστημοπλοίων.
Ο πολύπλοκος  μηχανισμός (υπολογιστής) των Αντικυθήρων  που ανασύρθηκε από τη θάλασσα τον περασμένο  αιώνα, το 1901,  κατασκευασμένος  το  -100 πιθανόν από τον μαθηματικό,  αστρονόμο, και γεωγράφο Ίππαρχο τον  Ρόδιο, μαρτυρεί και αυτός το υψηλό επίπεδο επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας των Αρχαίων  Ελλήνων.  Μια  γνώση που δεν θα αργούσε να δώσει τους καρπούς της που δεν ήταν άλλοι από την βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση. Προσφέροντας τα πολύτιμα αγαθά της στην ανθρωπότητα. Δυστυχώς όμως για την ανθρωπότητα, η επανάσταση που βήμα - βήμα ετοιμάζονταν να πραγματοποιήσουν οι Έλληνες, δεν πραγματοποιήθηκε διότι με την υποταγή τους στους στον Χριστιανισμό,  η επιστημονική τους γνώση οδηγήθηκε σε διαπόμπευση, κατασυκοφάντηση, και τελικώς στον ενταφιασμό της, από τους ( Άγιους) πατέρες της Εκκλησίας,  για πάνω από 15  αιώνες.  
Όλα αυτά τα ανωτέρω επιτεύγματα της τότε επιστήμης και τεχνολογίας τα σκέπασε το σκοτάδι της Χριστιανικής θρησκοληψίας για 1500 χρόνια, μέχρι που η βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση  έγινε τον 18ον  αιώνα. Μια επανάσταση που έφερε όχι μόνο υλικά αγαθά, αλλά και αλματώδη πρόοδο στην Ιατρική και την Φαρμακευτική, εξαλείφοντας τις τρομερές ασθένειες,  χολέρα, ευλογιά. τύφο,  πανώλης,  φυματίωση, που   είχαν  θερίσει  εκατομμύρια ανθρώπους, εξαφανίζοντας πολλές φορές πόλεις ολόκληρες. Όπως η πνευμονική πανώλης που ενέσκηψε στην Ευρώπη το  1346  είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο 25.000.000 ανθρώπων.
Εάν οι Ρωμαίοι (σ.σ.: Βυζαντινοί) δεν διέπρατταν το ολέθριο λάθος να επιβάλουν δια της βίας τον Χριστιανισμό στους  Έλληνες, και τους άφηναν  ελεύθερους, οι Έλληνες  θα προχωρούσαν στη τεχνολογική επανάσταση περί το  1000  και όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις, στα νέα επιτεύγματα οι πολεμικές βιομηχανίες θα είχαν το πρώτο λόγο, κατασκευάζοντας  ποιο ισχυρά και ποιο αποτελεσματικά όπλα.  Έτσι με λιγότερο στρατό και μικρότερες πολεμικές δαπάνες και με εγνωσμένη την πολεμική υπεροχή οι Αυτοκράτορες θα μπορούσαν να αποτρέπουν οιονδήποτε εχθρικό κίνδυνο. Με αυτό τον τρόπο η ακεραιότητα  της Αυτοκρατορίας θα ήταν δεδομένη.
Η Χριστιανική θρησκοληψία  είχε και έχει ρίξει τον κόσμο στην αναμονή ενός θαύματος, ενώ εκατομμύρια  θαύματα  έχει κάνει η επιστήμη και με αποδείξεις.   Μήπως έχει αναλογισθεί κανείς ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί των εκατομμυρίων ανθρώπων που χάθηκαν από τις τρομερές ασθένειες, λόγω μη υπάρξεως των σύγχρονων φαρμάκων. Καθ' ότι η τεχνολογική και βιομηχανική επανάσταση εικάζετε ότι έπρεπε να είχε  γίνει  1000  χρόνια νωρίτερα. Χωρίς καμία αμφιβολία οι ηθικοί αυτουργοί, για αυτό το μεγάλο έγκλημα  εις βάρος της Ανθρωπότητας, είναι ο Χριστιανικός σκοταδισμός, αλλά κυρίως  οι  ( Άγιοι ) πατέρες, για τον  τρόπο που τον εφάρμοσαν. Νόμισαν μέσα στη μικρότητα τους  αυτοί οι  νανίσκοι, ότι  είναι οι εκλεκτοί που είδαν το Φως το αληθινό, και μη δυνάμενοι να συγκριθούν  με το εκθαμβωτικό φως που εξέπεμπαν οι γίγαντες της Ελληνικής διανόησης, συνεπικουρούμενοι και από τα εξοντωτικά Αυτοκρατορικά διατάγματα, επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου Γκεμπελίστικη μέθοδο συκοφαντίας.  Επί πλέον δε οργάνωσαν ορδές καλογέρων ισοπεδώνοντας Ναούς και καταστρέφοντας έργα τέχνης πραγματικά αριστουργήματα του Ελληνικού πολιτισμού. Αλλά το χειρότερο ήταν ο ενταφιασμός της Ελληνικής επιστημονικής γνώσης για 15 αιώνες, με τραγικές συνέπειες γιά την ανθρωπότητα.       
Ι. Θεοδωρόπουλος
Κόρινθος
Αναδημοσίευση από http://eineken.pblogs.gr
ΠΟΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΑΝ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΩΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ;
Την απάντηση την δίνει ο Carl Sagan στο παρακάτω video, σχετικά με την εξέλιξη που θα είχε τεχνολογικά η ανθρωπότητα αν το Φως της Ιωνίας είχε επιβιώσει. Το απόσπασμα είναι από την σειρά επιστημονικού ντοκιμαντέρ Cosmos (1980) η οποία άφησε εποχή και κέρδισε πολλά βραβεία. Αυτό που πέτυχε ο  Carl Sagan ήταν να εκλαϊκεύσει  την επιστήμη ώστε  πολύ δύσκολες επιστημονικές έννοιες και θεωρίες να γίνουν προσιτές στο ευρύ κοινό. Επειδή πολλοί «Έλληνες» με απίστευτο μένος και επιμονή προσπαθούν να υποβαθμίσουν ή και να εκμηδενίσουν την αξία και την προσφορά των Αρχαίων Ελλήνων στην ανθρωπότητα  συνίσταται η επίδειξη του παρακάτω video μαζί με το βιογραφικό του  Carl Sagan Εδώ

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΩΤΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ

Ηρακλείδης ο Ποντικός (- 390 με -330) γεννήθηκε στην Ηράκλεια του Πόντου, σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα υπό τον Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Ο Ηρακλείδης διατύπωσε πρώτος τη θεωρία ότι ο χώρος είναι άπειρος. Δίδασκε ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της σε 24 ώρες και απέδιδε την ημερήσια περιστροφή της Ουράνιας σφαίρας στην περιστροφή της Γης.
Ο Ερατοσθένης (-276 με  - 194) ήταν μαθηματικός, γεωγράφος και αστρονόμος. Από τα πιο σπουδαία επιτεύγματά του ήταν ότι υπολόγισε για πρώτη φορά το μέγεθος της Γης, ότι κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς.
Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος (-190 με -120) ήταν αστρονόμος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μαθηματικός, θεωρούμενος από αρκετούς ως ο «πατέρας της παρατηρησιακής Αστρονομίας». Επίσης, του αποδόθηκε ο τίτλος του «θεμελιωτή της τριγωνομετρίας» ως και του «μεγαλύτερου αστρονόμου της αρχαιότητας», αλλά και «όλων των εποχών». Η υπομονή του, η οξυδέρκειά του αλλά και το βεβαιούμενο ιστορικά πάθος του με ότι καταπιανόταν τον οδήγησαν σε δρόμους που σήμερα, αναλογικά με τα δεδομένα της εποχής του, σίγουρα εντυπωσιάζουν.
Η Υπατία (+370 με +415 Αλεξάνδρεια) είναι η τελευταία φιλόσοφος και μαθηματικός της Αρχαίας Ελλάδας. Έγραψε σχόλια όχι μόνο για τα Μαθηματικά αλλά και για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου. Εκτός από τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, η Υπατία είχε ενδιαφέρον για τη μηχανική και την πρακτική τεχνολογία. Τα γράμματα του Συνέσιου περιέχουν σχέδια της για αρκετά επιστημονικά όργανα που περιλαμβάνουν κι έναν αστρολάβο. Ο αστρολάβος χρησιμοποιούταν για τη μέτρηση των θέσεων του άστρων, πλανητών και του ήλιου και για τον υπολογισμό της ώρας όπως και του ανερχόμενου ζωδίου του ζωδιακού.
Τι να πρωτοπούμε για την Υπατία. Δεν υπάρχει ούτε μία ούτε δύο αναρτήσεις προς τιμήν της σε αυτό το ιστολόγιο.
Η Υπατία ήταν ο τελευταίος εθνικός επιστήμονας του δυτικού κόσμου. Και αφού από τότε δεν υπήρξαν σημαντικοί πρόοδοι στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη φυσική σε όλη τη Δύση για άλλα 1000 χρόνια, η Υπατία έγινε σύμβολο του τέλους της Αρχαίας επιστήμης. Μετά την Υπατία ήρθε το χάος και ο βαρβαρισμός των Σκοτεινών Χρόνων.
Ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, σύγχρονος της Υπατίας. Την εξύμνησε με ένα επίγραμμα του, όταν αυτή η πανέμορφη Ελληνίδα δίδασκε φιλοσοφία και μαθηματικά:
Όταν σε βλέπω ή τα λόγια σου ακούω, προσκυνώ και η σοφία σου
με της παρθένου τον αστερισμό βλέπω να λάμπει.
Έτσι ουράνια όλα δικά σου Υπατία σεμνή, των λόγων πανέμορφη,
της μάθησης σοφό κι άχραντο άστρο.
Πόσες "Υπατίες" θα είδε όμως να σέρνονται στους δρόμους από τον πουριτανικό, αρνησίζωο, αγέλαστο Ιουδαιοχριστιανικό όχλο, ο οποίος ήταν πλέον ο παρακρατικός στρατός των αυτοκρατόρων. Σίγουρα πάντως είδε ο Παλλαδάς την καταστροφή του Σεράπειου, της βιβλιοθήκης και την κτηνωδία απέναντι στους Έλληνες υπερασπιστές του.
Ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς έβλεπε τον όχλο να του καταστρέφει τον κόσμο του. Άκουγε από τα ανοιχτά παραθύρια της ζεστής πόλης, την αξίνα του μοναχού, να καταστρέφει την Ελληνική ομορφιά και ο  ήχος διαπερνούσε τα αυτιά και πέρα ως πέρα το μυαλό του. Και έτσι πονεμένα έγραφε αντικρίζοντας ένα κατεστραμμένο άγαλμα του Ηρακλή:
Τον γιο τον χάλκινο του Δία που πριν δοξολογούσαμε
απόρησα που σ' ένα τρίστρατο τον είδα παραπεταμένο
κι είπα βαρύθυμος: ΤΡΙΣΕΛΗΝΕ
εσένα τον ανίκητο που απ' τα κακά μας γλίτωνες,
σήμερα σε ξάπλωσαν καταγής!
Οι νεκροί εγκατέλειψαν την πόλη που ήταν πριν ζωντανή.
Κι εμείς οι ζωντανοί, την πόλη κηδεύουμε τώρα.
Είμαστε αλήθεια ζωντανοί, ώ Έλληνες,
καθώς μας πήρε τώρα η συμφορά
κι έγινε η ζωή μας εφιάλτης;
Ή μήπως ζούμε εμείς κι έχει η ζωή πεθάνει;
Ο Πρόκλος (+412 με +485), ως  Διευθυντής της Πλατωνικής Ακαδημίας, λίγο πριν την κλείσει ο χριστανισμός, αποτελεί μια μεγάλη μορφή της Ελληνικής Φιλοσοφίας, ο οποίος σε εποχές δύσκολες κατόρθωσε να καταγράψει και να διασώσει ένα σημαντικότατο έργο και να εκπληρώσει την αποστολή του.
Ο Πρόκλος, κατέγραψε και διέσωσε πολλά από αυτά που εδιδάσκοντο μέσα στην Ακαδημία και που δεν είχαν μέχρι τότε καταγραφεί, που ο Αριστοτέλης τα είχε ονομάσει «Άγραφα Δόγματα».
Το έργο του Πρόκλου ήταν πολύ δύσκολο, διότι εκτός από τα εξεζητημένα θέματα της Φιλοσοφίας που διαπραγματευόταν, είχε να αντιμετωπίσει και την πνευματική παρακμή και τον σκοταδισμό που επικρατούσε εκείνη την εποχή στην Αθήνα.
Έτσι θα βρούμε διάσπαρτα στα κείμενα του, δείγματα της αγωνίας και της αντίστασης που ακόμα αντέτασσαν οι πνευματικοί Έλληνες στην υποδούλωση της ελευθερίας της σκέψης.
Ο ίδιος ο Πρόκλος αναφέρει ότι: «Ωστόσο, θα έλεγε κανείς, ότι και με άλλο τρόπο μπορεί να εκλείψει το ανθρώπινο γένος. Γιατί σήμερα δεν υπάρχουν κάτοικοι τούτων εδώ των τόπων της Αττικής, μολονότι δεν συνέβη ούτε κατακλυσμός ούτε εκπύρωση αλλά μια τρομερή ασέβεια η οποία αφανίζει ολοκληρωτικά τα ανθρώπινα».
Ο νεοπλατωνισμός στην πόλη της Παρθένου Αθηνάς, κατά τα έτη 431 – 485, με εντατικές προσπάθειες, από ανάγκη να κοινοποιήσει με εκατοντάδες κείμενα και διεξοδικές αναλύσεις την θρησκεία των Ελλήνων, ανέλαβε τον ρόλο του θεματοφύλακα σε οδό διασώσεως από την λαίλαπα της εισαγόμενης θρησκείας που επέβαλε με την βία το Βυζαντινό κράτος. Μιας θρησκείας που οι νεοπλατωνικοί, ειδικά της αθηναϊκής σχολής, όχι αδίκως χαρακτήριζαν ως «μεγάλη σύγχυση»! Και την εποχή εκείνη, «εποχή της μεγάλης σύγχυσης».
Με διατάγματα, κώδικες και νόμους της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο), ισοπεδώθηκαν έργα τέχνης, ιδέες και οι επιστήμες, ισοπεδώθηκε και ολόκληρος ο πλανήτης, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Υλικά και πνευματικά. Η εξέλιξη του ανθρωπίνου πολιτισμού διακόπτεται απότομα. Η ανθρωπότητα όχι απλώς έμεινε στάσιμη αλλά οπισθοδρόμησε.  Και η ίδια η Γη «γίνετε» επίπεδη και κάθε άλλη (επιστημονική) άποψη είναι αιρετική και έργο του διαβόλου.
Σε λίγο, μετά από δυό τρείς γενιές αμάθειας και με απαγόρευση της πρόσβασης  στην γνώση, την επιστήμη, στην φιλοσοφία και στην λογική, ο απλός άνθρωπος, δεν θα μπορέσει να ξεχωρίσει το πραγματικό από το φανταστικό, την αλήθεια από το ψέμα, το θεϊκό από το ανθρώπινο, αφού η ψυχή του βούλιαξε στα πελάγη της αγνοίας, των δεισιδαιμονιών και του φόβου...

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Σήμερα μία μυλόπετρα πλακώνει την παιδεία των παιδιών μας. Ένας βραχνάς γράφει το παρόν μίζερο, και διαγράφει απαίσιο το μέλλον της χώρας.
Γιατί η αγωγή των νέων είναι κακή. Και η αγωγή των νέων είναι το θεμέλιο της πολιτείας.
Η παιδεία των νέων είναι το δυνατό αίμα και ο αέρας του ιωδίου για το μέλλον των λαών. Επένδυση πιο ασφαλή για προοπτική μακρόπνοη δεν πρόκειται να βρεις.
Χρειάζεται να στηθούν οδοφράγματα στους δρόμους. Να στηθούν δικαστήρια στις αίθουσες και ίσως γκιλοτίνες στις πλατείες. Για να σταυρωθεί το κακό και να πάψει η βασκανία.
Εμείς, οι νεοέλληνες, αγνοούμε παντάπασι την κλασική Ελλάδα.
Δεν αγνοούμε μόνο την αλήθεια για την κλασική Ελλάδα, αλλά η εικόνα που αποχτήσαμε γι' αυτήν είναι παράμορφη και αντίστροφη.
Τ' αγάλματά είναι στο μουσείο. Καληνύχτα... γιατί τ' αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια, είμαστε εμείς… καληνύχτα... (Δημήτρης Λιαντίνης)
«Οι Θεοί ποτέ δεν έπαψαν να προσφέρουν τους αειφόρους καρπούς τους σε αυτή την Ιερή Χώρα. Οι Αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν και εδέχοντο τα δώρα των Θεών, γι΄ αυτό και αναδείχθηκαν ως παγκόσμιοι ηγήτορες σε όλους τους τομείς.  Οι σημερινοί Έλληνες, παρασυρόμενοι από αλλότριες δυνάμεις και ενεργώντας υπό το κράτος μιας συνεχιζόμενης πνευματικής κατοχής 17 περίπου αιώνων, "αρνήθηκαν" τους πατρώους Θεούς και τα δώρα τους». (Αμερικανίδα συγγραφέας Τζένη Χώλλ) Πηγή:  heliodromion
«Όταν μια χώρα απορρίπτει τους μύθους της, δεν βλέπει παρά ψευδολογίες στο παρελθόν και ο λαός της βλέπει τις επαρχίες του υπό το φως ανόητων και ψευτών. Αυτό είναι σημάδι της πτώσης της και η δόξα της δεν μπορεί να διαρκέσει. Κλαδιά που ξεραίνουν τις ρίζες τους, δεν αφήνουν ικμάδα για μακροχρόνιους καρπούς.»  (Ράντγιαρντ Κίπλινγκ)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΄80

(Για όσους δεν ξέχασαν…)

ΑΚΡΩΤΗΡΙΟΝ ΤΑΙΝΑΡΟΝ

Το ακρωτήριο Ταίναρο είναι η μεσαία χερσόνησος της Πελοποννήσου
και βρίσκεται μεταξύ του Λακωνικού και του 
Μεσσηνιακού κόλπου γι’αυτό το ονόμαζαν «Μεταπέα Άκρα
Το ακρωτήριο που οι αρχαίοι πίστευαν ότι εκεί βρισκόταν η πύλη για τον Άδη. Το ονόμαζαν «Μεταπέα Άκρα» και ο θεός Απόλλωνας το έδωσε στον Ποσειδώνα με αντάλλαγμα τους Δελφούς. Τι απέγινε το αρχαίο ιερό και το νεκρομαντείο.
Το ακρωτήριο Ταίναρο βρίσκεται στο μεσαίο πόδι της Πελοποννήσου και πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα Ταίναρο που ήταν γιος του Δία και ο οικιστής που ίδρυσε την πόλη Ταίναρο στην Ακρωταινάρια χερσόνησο.
Χιλιάδες χρόνια πριν, ήταν τόπος λατρείας, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Ήλιο. Σύμφωνα με την παράδοση, εκεί σταμάτησαν οι Κρήτες της Κνωσού κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στην Πύλο, για να θαυμάσουν τα πρόβατα που βοσκούσαν ελεύθερα κατά μήκος της χερσονήσου. Ο Απόλλωνας έδωσε στον Ποσειδώνα το Ταίναρο και πήρε ως αντάλλαγμα τους Δελφούς, όπου έχτισε το μαντείο του και όρισε πρώτους ιερείς τους Κρήτες.
Από τότε στην περιοχή κυριάρχησε η λατρεία του Ποσειδώνα και οι ναυτικοί που ταξίδευαν στη θάλασσα σταματούσαν συχνά στο ακρωτήριο για να προσκυνήσουν το ναό του Ταινάριου  Ποσειδώνα, ο οποίος ήταν χτισμένος στο ακρωτήρι...
Σύμφωνα με τον Στράβωνα από το ακρωτήριο Ταίναρο οι ναυτικοί υπολόγιζαν τις ναυτικές αποστάσεις.
Οι προσκυνητές του Ποσειδώνα ονομαζόταν «Ταιναρισταί» και η γιορτή που πραγματοποιούσαν οι Σπαρτιάτες προς τιμή του «Ταινάρια».
Ψηφιδωτό οικίας στην αρχαία πόλη του Ταινάρου. 
Η περιοχή ήταν σημαντικός λατρευτικός τόπος για τους Σπαρτιάτες. 
Ταινάρια. Πανάρχαιες σπαρτιατικές εορτές, κάτω από την εποπτεία ιδιαίτερου θιάσου θρησκευτών (των λεγόμενων «Ταιναριαστών»), αλλά με τη συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως των Λακώνων, προς τιμή του Θεού Ποσειδώνος «Ταιναρίου» και του τοπικού «διογενούς» ήρωος Ταινάρου, στον περιζωσμένο από Ιερό Άλσος Ναό του Θεού, που έστεκε στο ομώνυμο ακρωτήριο της Λακωνίας («Ταίναρον»).
Ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος αναφέρουν ότι σε ένα μικρό σπήλαιο στο ακρωτήρι, λειτουργούσε  επίσης νεκρομαντείο.
Από τον ναό του Ταινάριου  Ποσειδώνα, σήμερα σώζονται μερικά ερείπια. Το οικοδομικό υλικό χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της εκκλησίας του Ασωμάτου, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση [...κατά την προσφιλή μέθοδο (.......)].
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου