Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΕΙΜΕΝΙΟΙ ΒΛΑΧΟΙ. ΜΕΡΟΣ 3ο. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ. ΟΜΙΛΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ

Οι Φρυκτωρίες παρουσιάζουν το συνέδριο με θέμα: Έλληνες Αρειμένιοι Βλάχοι.
Μέρος 3ο. Εισαγωγή Μαρία Τζάνη. Ομιλία Κωνσταντίνου Χατζηγιαννάκη.
Η εκδήλωση έγινε την Κυριακή 20/11/2016, στην αίθουσα του κινηματοθεάτρου ΚΝΩΣΟΣ, Πατησίων 195 & Κνωσού 11, Πατήσια (Στάση Καλλιφρονά).

ΟΙ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ο Επίκουρος και οι μαθητές του, διατύπωσαν ένα σημαντικό αριθμό θεωριών για διάφορα φυσικά φαινόμενα.
Από τον 4ο αιώνα και μετά εξέλειπε, βέβαια, κάθε δυνατότητα ανάπτυξης φυσιοκρατικών ιδεών, δεδομένου ότι η υποβάθμιση και εξαφάνιση των φιλοσοφικών σχολών και η επιβολή της μοναδικής θεοκρατικής «αλήθειας», μαζί με τις μεθοδικές καταστροφές των βιβλιοθηκών, οδήγησαν και τις επικούρειες ιδέες στη λήθη.
Κι όμως, με τη σταδιακή αποτίναξη του θρησκευτικού δογματισμού από την Αναγέννηση και μετά, άρχισαν οι ερευνητές να αναζητούν με εμβρίθεια τη σύνδεση με τα νήματα της επιστημονικής γνώσης που είχε διακοπεί και αυτή η αναζήτηση οδηγούσε στους φυσιοδίφες της ελληνιστικής εποχής. Σχεδόν κάθε νεότερη κατάκτηση της επιστημονικής έρευνας επιβεβαίωνε τις επικούρειες απόψεις, μέχρι που ο Νίτσε έφτασε στο σημείο να διατυπώσει σαρκαστικά στο τέλος του 19ου αιώνα ότι «Η επιστήμη έχει βαλθεί να επιβεβαιώσει τον Επίκουρο!»
Θα παραθέσουμε εδώ συνοπτικά τις επικούρειες απόψεις, δάσκαλου και μαθητών, οι οποίες επιβεβαιώνονται από τη σύγχρονη επιστήμη και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Η παράθεση αυτή προέρχεται από τη βιβλιογραφία στο τέλος του κειμένου:
►      Από την περιοχή της Φυσικής: Ατομική δομή της ύλης, αρχή της απροσδιοριστίας, αρχή σταθερής ταχύτητας υποατομικών σωματιδίων. Η «Ουράνια Μηχανική» του Νεύτωνα αποτελεί επιβεβαίωση των επικούρειων απόψεων. Επειδή δε αυτές οι αντιλήψεις είχαν υιοθετηθεί από τον εκκλησιαστικό μηχανισμό -ελλείψει άλλων-, δεν έγιναν αποδεκτές οι απόψεις του ευσεβέστατου χριστιανού Νεύτωνα. Στην Ισπανία απαγορευόταν για πάνω από έναν αιώνα να διδαχθεί η Μηχανική του Νεύτωνα!
►      Από την περιοχή της Χημείας: Αφθαρσία της ύλης, δημιουργία ενώσεων από άτομα, νέες ιδιότητες αυτών των ενώσεων. Ο Robert Boyle παραμέρισε τις αλχημιστικές αντιλήψεις της εποχή του και επανασυνέδεσε την επιστημονική έρευνα με τις απόψεις των επικούρειων.
►      Από την περιοχή της Αστρονομίας: Το σύμπαν αποτελείται από άτομα και κενά, τα άστρα είναι ήλιοι σαν το δικό μας, η Γη είναι πλανήτης, υπάρχουν αμέτρητα ηλιακά συστήματα με πλανήτες που άλλοι μοιάζουν με τη Γη και άλλοι όχι, η δημιουργία και καταστροφή των ουράνιων σωμάτων είναι τυχαία φυσικά συμβάντα, που οφείλεται στην περιπαλλασσόμενη και στροβιλιζόμενη κίνηση των ατόμων. Ο Γαλιλαίος γνώριζε τις επικούρειες αντιλήψεις και επηρεάστηκε από αυτές στην κοσμοθεωρία του, με την οποία συγκρούστηκε ο εκκλησιαστικός μηχανισμός.
►      Από την περιοχή της Βιολογίας: Υπάρχει ζωή και σε άλλους πλανήτες, λειτουργεί μηχανισμός εξέλιξης των ειδών, τα βιολογικά χαρακτηριστικά κληρονομούνται, οι αισθήσεις έχουν υλικότητα και εξαφανίζονται με το θάνατο. Η «Εξέλιξη των Ειδών» που διατύπωσε ο Δαρβίνος αποτελεί επίσης επιβεβαίωση των επικούρειων απόψεων.
►      Από την περιοχή της Ψυχολογίας: Ερμηνείες για τη συμπεριφορά ζώων και ανθρώπων, ο νους και η ψυχή έχουν υλικότητα, υπάρχει το υποσυνείδητο, τα όνειρα αποτελούν συνειρμικές κατασκευές του νου, διαδικασίες για την ανάπτυξη της γλώσσας, περιγραφή των καταστάσεων ευτυχίας.
►      Από την Κοινωνιολογία: Οργάνωση κοινωνιών, νομοθεσία, ανθρώπινα δικαιώματα, αναζήτηση ευτυχίας, φιλία.
►      Από την περιοχή της επιστημονικής μεθοδολογίας: Ασαφής λογική, κανόνες επαλήθευσης ή απόρριψης επιστημονικών θεωριών, συστηματικό και τυχαίο σφάλμα.
Αυτές είναι οι κυριότερες επιστημονικές απόψεις που διατύπωσαν οι Επικούρειοι και επιβεβαιώνονται από τη σύγχρονη επιστήμη. Ο ίδιος ο μεγάλος φιλόσοφος και ιδρυτής της «Σχολής του Κήπου» ήταν «πολυγραφότατος και πάντας υπερβαλλόμενος πλήθει βιβλίων», πιθανόν και σε σύγκριση με τον Αριστοτέλη. Λέγεται δε ότι τα συγγράμματά του γέμιζαν 300 παπύρους. Τελικά έχουν διασωθεί εξ ολοκλήρου μόνο τρεις επιστολές του Επίκουρου και ένα σύνολο 40 γνωμικών, οι «Κύριαι Δόξαι».
ΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΕΣ και τη φθορά του χρόνου λόγω έλλειψης συντήρησης και διασώθηκαν, εκτός από τα λίγα που προαναφέρθηκαν, μόνο μέσα από τα συγγράμματα επικούρειων και άλλων μαθητών, όπως του φιλοσόφου Φιλόδημου, του Ρωμαίου ποιητή Λουκρήτιου (Titus Lucretius Carus), του φιλοσόφου Διογένη Οινοανδέως (2ος αι), του Σύρου σατυρικού συγγραφέα  Λουκιανού Σαμοσατέως και του συγγραφέα Διογένη Λαέρτιου (αρχές 3ου αιώνα).
Έγραφαν λοιπόν οι Επικούρειοι, αξιοποιώντας και εξελίσσοντας την ατομική θεωρία του Δημόκριτου, ότι: «Η φύση αποτελείται από άφθαρτα άτομα και κενό. Το σύμπαν είναι αιώνιο και η συνολική ύλη διατηρείται, αλλάζει όμως διαρκώς μορφές, αφού ο αριθμός των ατόμων είναι άπειρος, όπως και οι δυνατοί συνδυασμοί τους στην αιωνιότητα. Αυτοί οι συνδυασμοί δημιουργούν ήλιους, σφαιρικούς κόσμους (πλανήτες) και ζωντανούς οργανισμούς.» 
ΚΑΘΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΠΟΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ  ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ…
Βιβλιογραφία:
1. Χρήστου Γιαπιτζάκη: «Επικούρειων Δόξαι», Εκδόσεις «Βερέττα»
2. «Κήπος του Επίκουρου», περιοδικό τριμηνιαίας έκδοσης, Εκδόσεις «Βερέττα»
Πηγή: ΕΚΗΒΟΛΟΣ (απόσπασμα)

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ «ΘΕΟΣ ΤΙΜΩΡΟΣ» ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΩΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

slideshare.net/lambrinikoufaki
Η δεισιδαιμονία ήταν διαδεδομένη ανάμεσα στους απαίδευτους ανθρώπους ανεξάρτητα κοινωνικής τάξης και οικονομικής επιφάνειας, κυρίως στους Ανατολικούς λαούς (Αιγυπτίους, Φοίνικες κ.λπ.). Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.
Ο Πλούταρχος λέει σχετικά με όσους θεοποιούν από τον φόβο του αγνώστου τις δυνάμεις της φύσης: «Όποιος όμως φοβάται τους θεούς φοβάται τα πάντα, τη γη, τη θάλασσα, τον ουρανό, το σκοτάδι, το φως, τον θόρυβο, τη σιωπή, το όνειρο» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί δεισιδαιμονίας». 165Ε).
Ο Πλούταρχος στο χριστιανικό δίλημμα «Κόλαση ή Παράδεισος», πού κατατρύχει τους ανθρώπους και δίνει στον κλήρο θεϊκή εξουσία μέσω της «άφεσης αμαρτιών», άπαντα (αν και αγνοούσε τον Χριστιανισμό) βάσει των ελληνικών λαϊκών παραδόσεων περί μεταθανάτιων τιμωριών: «Γιατί όμως μακρηγορούμε; Για όλους τους ανθρώπους ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής άλλα όχι και της δεισιδαιμονίας, αφού αυτή περνάει τα σύνορα της ζωής προς το επέκεινα, κάνοντας τον φόβο πιο μακροχρόνιο από τον βίο, συνδέοντας με τον θάνατο την αντίληψη περί κακών αθανάτων και θεωρώντας, τη στιγμή πού απαλλάσσεται από τα δεινά, ότι τότε μπαίνει σε βάσανα πού δεν έχουν τελειωμό. Ανοίγουν τότε κάποιες βαθειές πύλες του Άδη και πύρινοι ποταμοί ενώνονται με ρεύματα της Στυγός, και το σκοτάδι γεμίζει από τρο­μακτικές εικόνες φανταστικών μορφών, πού επιτίθενται βγάζοντας φοβερές φωνές, ενώ δικαστές και τιμωροί, χαράδρες και κόλποι βρίθουν μύριων κακών. Με τον τρόπο αυτό η κακοδαίμων δεισιδαιμονία, με την υπερβολική προσπάθεια της ν’ αποφύγη Οτιδήποτε φαίνεται φοβερό, χωρίς να το καταλαβαίνη υποβάλλεται από μόνη της σε κάθε είδους δεινά» (Πλούταρχος, Ηθι­κά, «Περί δεισιδαιμονίας», 166Ρ).
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο δεν υπάρχει «θεός τιμωρός» παρά μόνο μέσα στα μυαλά των δεισιδαιμόνων: «Για τον δεισιδαίμονα όμως κάθε σωματική ασθένεια καθώς και ή απώλεια χρημάτων και οι θάνατοι των παιδιών του και ή κακή του πορεία και αποτυχία στην πολιτική ζωή ονομάζονται πλήγματα από τον θεό, χτυπήματα από τη θεία τύχη. Έτσι δεν τολμάει να επιχείρηση να επανόρθωση το κακά ούτε να το εξάλειψη ή να το αντιμετώπιση, για να μη δώση την εντύπωση ότι αντιδικεί με τον θεό και αντιδρά στην τιμωρία που του επιβάλλεται, αλλά, όταν είναι άρρωστος, διώχνει τον γιατρό, όταν πενθεί, δεν αφήνει να μπη ο φιλόσοφος πού θα τον συμβουλεύση και θα τον παρηγόρηση. «Άσε με», του λέει, «άνθρωπέ μου, να τιμωρηθώ ο ασεβής, ο καταραμένος, ο μισητός από θεούς και δαίμονες» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί δεισιδαιμονίας», 168C).
Ενάντια στην λαϊκή πίστη, πού θέλει τον θεό τιμωρό, είχε καταφερθή πριν από τον Πλούταρχο ο Πλάτων: «Τα αίτια των συμφορών κάπου αλλού πρέ­πει να αναζητάμε και όχι στο θεό» (Πλάτων, Πολιτεία. 379ο)· «Μάταια οι άνθρωποι κατηγορούν τους θεούς, υποστηρίζοντας ότι από εκείνους προέρ­χονται οι συμφορές τους» (Πλάτων, Αλκιβιάδης Α΄, 142d).
Κατά της δεισιδαιμονίας έχει γράψει και ο Πρόκλος: «...μήτε να με αποπλάνηση το γένος δεισιδαιμόνων ανθρώπων από την ιεράν οδόν την φεγγοβόλον, με τους λαμπρούς καρπούς» (Πρόκλος, Ύμνος εις τάς Μούσας).
Στέφανος Μυτιληναίος (απόσπασμα)

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

ΑΓΝΕ ΔΗΛΙΕ ΑΝΑΞ

«Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ».
Τα δε σημαίνοντα διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους, ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ, ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΥΗΤΙΚΗ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗ. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα προς αυτούς.
Είναι:
ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας.
ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται.
ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια.
ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια.
ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας   
          - Ηράκλειτος -

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

υπό του Δρος Ιωάννου, Νεοκλέους Φιλαδέλφου, Μ. Ρούσσου Καθηγητού Μαθηματικών
Ο χώρος ως ολότητα είναι ο άπειρος τρισδιάστατος Ευκλείδειος χώρος, αλλά παρουσιάζει καμπυλώσεις εντός ορισμένων ορίων εκεί όπου υπάρχει συγκέντρωση ύλης. Το γνωστό πεπερασμένο σύμπαν κείται εντός αυτού του απείρου χώρου. Οι νόμοι της Φυσικής, όπως τους ανακαλύπτομε, οι διαταραχές και οι καμπυλώσεις του χώρου που δημιουργούνται από τις τοπικές και σχετικά μικρές συσσωρεύσεις ύλης ισχύουν εντός του γνωστού σε μας σύμπαντος. Για τον χώρο έξω του γνωστού σύμπαντος δεν δυνάμεθα να ισχυριστούμε ή να φανταστούμε παρά μόνο πολύ λίγα πράγματα.
Ο χρόνος είναι μια συμπαντική παράμετρος η οποία κατανοείται βάσει των μεταβολών που συμβαίνουν εντός του χώρου, όπως τον εννόησε ο Αριστοτέλης και ο Newton. Οι νόμοι του χρόνου καθώς και οι διαταραχές του, όπως τους γνωρίζομε, ισχύουν εντός του γνωστού σύμπαντος. Επειδή ο χρόνος νοείται μέσω των μεταβολών εντός του χώρου παρουσιάζει διαταραχές αλλά εντός ορισμένων ορίων. Οι τετραδιάστατες δομές, όπως ο Χώρος του Minkowski, κλπ., που χρησιμοποιούνται στην Ειδική Σχετικότητα, είναι απλώς μαθηματικά αφηρημένα μοντέλα, τα οποία μεν είναι δυνατόν, υπό ορισμένη έννοια, να είναι τοπικώς ισόμορφα με την πραγματικότητα, εντός του γνωστού σύμπαντος, αλλά δεν είναι ταυτόσημα με την πραγματικότητα. [Π. χ., στα μαθηματικά πολλές φορές αντιμετωπίζομε ένα (3) τρισδιάστατο πρόβλημα με δύο (2) επί πλέον ανεξαρτήτους παραμέτρους, ας πούμε, αλλά για διαφόρους λόγους ευκολίας και σκοπιμότητας, προτιμούμε να το θεωρήσομε σαν ένα (5=3+2) πενταδιάστατο πρόβλημα. Ή, σε άλλες περιπτώσεις έχομε ισομόρφους χώρους αλλά ο καθένας τους αποτελείται από διαφορετικά στοιχεία, κλπ.].
Διά ταύτα χρειάζεται να ξεκαθαρίσομε αν έχομε να κάνομε με μαθηματικές ή με φυσικές διαστάσεις. Αυτές οι δύο έννοιες δεν είναι πάντοτε ταυτόσημες. Ούτως, επί τη βάσει όλων των αποτελεσμάτων που εκθέσαμε εδώ, είτε κάνομε εκ των προτέρων ανεπιβεβαίωτες υποθέσεις «περί αρχής» και «αρχικών συνθηκών», κατά πάσαν πιθανότητα μεροληπτικές και της ορέξεώς μας και επομένως αντιεπιστημονικές, είτε ομολογούμε άγνοια και αδυναμία τουλάχιστον προς το παρόν, είτε οφείλομε να επισκεφτούμε και να θεωρήσομε την φιλοσοφική έννοια της κοσμοθεάσεως (Weltanschauung).
Οι κοινοί θνητοί και τα μαθηματικά τους, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσαν να καθορίσουν εκ των προτέρων την ολική πολλαπλότητα τού κόσμου, και πιθανόν να μην μπορέσουν να το κάνουν ποτέ.
Στην Αρχαία Ελληνική κοσμοθέαση η αρχή «εκ τού μηδενός, μηδέν», ή “ex nihilo, nihil” στην Λατινική, ευρίσκει την φυσική και μαθηματική της ισχύ και δικαίωση επί τη βάσει των ανωτέρω αποτελεσμάτων. Αυτή η ιδέα προετάθη από το τους Ελεάτες Φιλοσόφους το πρώτον, και δεύτερον διατυπώθηκε από τον Δημόκριτο και τον Διογένη τον Απολλωνιάτη {Testimonia 1319.001, απόσπασμα 1, γραμμή 8} ως η αρχή: «Ουδέν εκ τού μή όντος γίγνεσθαι ουδέ εις τό μή όν φθείρεσθαι» Η ίδια ιδέα και αρχή υιοθετήθηκε και υποστηρίχθηκε από τον Αναξαγόρα και όλους τους προσωκρατικούς φιλοσόφους οι οποίοι μάλιστα την εκφράσανε με διάφορες διατυπώσεις αλλά πάντοτε με την ίδια σημασία. Αυτή η ίδια αρχή ευρίσκει επιστημονική και μαθηματική καταξίωση από τον Einstein και την θεωρία του, όπως αποδεικνύει εδώ ο Καθηγητής Δωρ Νικίας Σταυρουλάκης.
Ο πατήρ της Θεωρίας της Μεγάλης Εκρήξεως ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και κοσμολόγος G. H. J. É. Lemaitre (Βέλγος, 1894-1966) μπορεί να είχε θέσει αξιωματικά στο κοσμολογικό μοντέλο του, το έτος 1927, τις αρχικές συνθήκες ότι εν αρχή (οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει αυτό, ή πώς ο ίδιος εγνώριζε ότι κάποτε υπήρχε αρχή και τί ήταν αυτή;) ο χώρος, η μάζα, η ενέργεια και ο χρόνος ήταν μηδέν, δηλαδή εν αρχή δεν υπήρχε τίποτα. [Όμοιες ιδέες ευρίσκομε και στις εργασίες του Ρώσου A. A. Friedman (1888-1925) το έτος 1922, και του Ολλανδού W. de Sitter (1872-1934) το έτος 1932, κλπ.].
Για τον Lemaitre όμως, Θεός υπήρχε και πριν απ’ αυτή την αρχή, όπως και πάντοτε, και έτσι «αμέσως από την αρχή» διέπραξε τη λογική και φιλοσοφική αντίφαση με τις έννοιες του «τίποτα» και της «αρχής». (Λέγεται ότι, το Βατικανό άσκησε πίεση στον Lemaitre για να παραγάγει μια θεωρία που να ομοιάζει με την αρχή του βιβλίου της Εβραϊκής Γενέσεως, περί δημιουργίας! Φαίνεται ότι και ο Ρωσο-Εβραίος Friedman είχε τέτοιες προκαταλήψεις.). Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, αν και ο Einstein ήταν Γερμανοεβραίος και αντιμετώπιζε το σύμπαν με θρησκευτiκότητα εντοσούτω είχε εγκαταλείψει πλήρως την θρησκεία του Αβραάμ!
Αυτό το ίδιο λογικό και φιλοσοφικό σφάλμα ευρίσκεται και στη Ιουδαίο-Χριστιανική κοσμοθέαση, σύμφωνα με την οποία ο ένας εξωσυμπαντικός Θεός (οτιδήποτε είναι αυτό) εδημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός σε μια χρονική στιγμή, επειδή έτσι του κατέβηκε να κάνει για να μην βαριέται να κάθεται πια μόνος του. Αλλά πάλι σύμφωνα μ’ αυτή την κοσμοθέαση, ο Θεός αυτός υπήρχε ήδη πριν απ’ αυτή την χρονική στιγμή, όπως και πάντοτε, και επομένως η φράση «εκ του μηδενός» ή η λέξη «τίποτα» είναι «από την αρχή» ψευδής, διότι Θεός όμως υπήρχε! Θα ήταν πιο λογικό να ισχυριστούν ότι ο Θεός, που πάντοτε υπήρχε όπως επιμένουν, εδημιούργησε τον κόσμο σε κάποια δική του χρονική στιγμή (όχι αρχική αφού ο Θεός τους ήταν επ’ άπειρον υπάρχων) από ένα μέρος του (π.χ. από ένα μέρος της ενέργειάς του ή της δυνάμεώς του).
Οι αντιφάσεις αυτές, που έχουν αφετηρία στον εξωκοσμικό Θεό, δημιουργούν μια ατέρμονα αλυσίδα αντιφάσεων οι οποίες εδημιούργησαν πλείστες όσες αιρέσεις και διχογνωμίες τόσο στον Χριστιανισμό όσο και στον Ιουδαϊσμό καθ’ όλη την ιστορική διαδρομή τους.

ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ Μ. ΡΟΥΣΣΟΥ σελ. 772 -774 

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Ο άνθρωπος συμβιώνει με έναν ορατό και έναν αόρατο κόσμο, που χαρακτηρίζεται από την απειρία των μορφών του. Τους κόσμους αυτούς τους επισκεπτόμαστε και επικοινωνούμε μαζί τους δια ζώσης, με τη σκέψη μας, με τη φαντασία μας, ακόμη και στον ύπνο με τα όνειρα μας.
Ο ύπνος είναι μια κατάσταση, όπου η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα και επισκέπτεται τον κόσμο από τον οποίον προέρχεται και στον οποίον ζει περισσότερο χρόνο, από ότι ζει στη γήινη υλική κατάσταση.
Το αστρικό σώμα του ανθρώπου είναι ο ταξιδευτής του απείρου και του χάους. Αναχωρεί οικειοθελώς για το σύμπαν και επισκέπτεται τα υπερβατικά πεδία. Διασχίζει τα αστρικά ρεύματα, δέχεται οράματα και πληροφορίες τις οποίες ακολούθως μετατρέπει σε νοητικές εικόνες που αποθηκεύει στο υποσυνείδητο του.
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τον αόρατο κόσμο που επισκέπτεται ο άνθρωπος στον ύπνο του, ή και στον ξύπνιο του. Και όμως υπάρχουν πολύπλοκες επιστημονικές συσκευές που φωτογραφίζουν τα ανθρώπινα όνειρα και τις ανθρώπινες σκέψεις που είναι ενεργειακές οντότητες.
Η φαντασία μεταφέρει τον άνθρωπο πέρα από την πραγματικότητα σε γνώριμους κόσμους που ξέχασε με την ενσάρκωση του στη γη. Τι είναι η φαντασία; Είναι η αναδρομή του ανθρώπου σε μέρη που έζησε σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του, στη γη ή σε άλλα αστρικά συστήματα και τις εκδηλώνει πότε με εικόνες και πότε με περιγραφές ή αφηγήσεις. Προβάλλει η ανάγκη να ερευνήσουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει και να ενταχθούμε μέσα σε αυτόν με τον αρμονικότερο τρόπο, αν θέλουμε να συμβαδίζουμε με τη λογική του σύμπαντος.
Ο άνθρωπος είναι μια πολύπλοκη ενεργειακή οντότητα, που ανήκει σε πολλά επίπεδα και διαστάσεις. Ανήκει στον ουρανό και τη γη, τον ορατό και αόρατο κόσμο, στον υλικό και τον άϋλο, τον θεϊκό και τον ανθρώπινο, είναι μέρος του σύμπαντος. Συνυπάρχουμε με τις συχνότητες και τους κραδασμούς, τις υπερβατικές και τις ουράνιες οντότητες, χωρίς ο κόσμος της ύλης να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη τους ή να ενοχλείται από την αόρατη παρουσία τους, γιατί είμαστε δύο χωριστές πραγματικότητες.
Η γη σύμφωνα με τις πανάρχαιες φιλοσοφικές θεωρίες, είναι ο τόπος της υλικής δοκιμασίας της ανθρώπινης ψυχής, από την οποία όποιος βγαίνει νικητής, ανέρχεται στον ανώτερο βαθμό μακαριότητας στους ουρανούς. Για να βγει νικητής ο άνθρωπος πρέπει να κυριαρχήσει στις επιθυμίες του, να αποφύγει τη θανατηφόρα αποπλανητική μαγεία των παθών και τη λαγνεία της ύλης που ρίχνουν σε λήθαργο την ψυχή και το πνεύμα και τον οδηγούν στην άβυσσο της ανυπαρξίας, στην οποία υπάρχει μόνο ο ναός του σκότους και του αφανισμού.
Υπάρχουμε και δεν υπάρχουμε ανάλογα με τα κριτήρια, το σύστημα αναφοράς και τη μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιούμε για να προσδιορίσουμε τη ζωή. Αν συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους γιγαντιαίους αστέρες, μοιάζουμε μπροστά τους όπως μοιάζουν τα αόρατα μικρόβια μπροστά μας, τα οποία φαίνονται μόνο με ισχυρότατα ηλεκτρονικά μικροσκόπια. Αν συγκρίνουμε τη διάρκεια της ζωή μας σε σχέση με την ηλικία του σύμπαντος, μοιάζει με τη ζωή των υποατομικών σωματιδίων συγκρινόμενη με τη δική μας, γιατί αυτά ζουν μερικά δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου. Αν συγκρίνουμε τη δομή των κυττάρων του ανθρώπινου σώματος σε σχέση με την πυκνότητα των άστρων του γαλαξία μας, τα κύτταρα παρουσιάζουν μεγαλύτερα κενά από ότι τα άστρα του γαλαξία μεταξύ τους.
Σύμφωνα με τις νεώτερες επιστημονικές θεωρίες η ύλη παρουσιάζει 95% κενό. Τα άτομα δεν συνδέονται μεταξύ τους και μόλις που εφάπτονται οι τροχιές των ηλεκτρονίων τους. Οι κραδασμοί, οι δονήσεις και οι συχνότητες του ηλιακού μας συστήματος και του ανθρώπινου σώματος, ως προς τις αόρατες ενεργειακές οντότητες, βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, «στον πάτο του πηγαδιού», γιατί οι οντότητες αυτές κινούνται πέρα από τις συχνότητες του φάσματος του ηλιακού φωτός.
Τα περισσότερα επιστημονικά όργανα κατασκευάστηκαν έτσι ώστε να βλέπουν μόνο την ύλη που γίνεται αντιληπτή από τις αισθήσεις, πλην του υπερηχογράφου του φασματογράφου, των ακτινών «γ», «χ» κ.α. Οι αισθήσεις δημιουργούν απατηλές πραγματικότητες και μας παραπλανούν· αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστες, όμως δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους· άλλος δεν βλέπει ή δεν ακούει καλά· άλλος δεν έχει καλή όσφρηση ή γεύση, ή υπολειτουργεί η αφή του. Σε μερικούς λειτουργεί η τηλεπάθεια και η έκτη αίσθηση και σε άλλους όχι. Για ποιους λόγους υπάρχουν αυτές οι διαφορές; Μήπως για να επικοινωνούμε ή όχι με τον υπερβατικό κόσμο;
Ονομάζουμε επιστημονική έρευνα κάθε τι που βλέπουν οι ειδικοί με το μικροσκόπιο, το τηλεσκόπιο και τα διάφορα όργανα μέτρησης και το εντάσσουν σε μια κατηγορία ή το δικαιολογούν με εξισώσεις. Είναι η παραδοχή των πολλών, έστω και αν ξεκίνησαν με λαθεμένες εκτιμήσεις και αρχές, και βασίζεται κατά κανόνα μόνο σε ότι αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις του ανθρώπου και σε ότι μπορεί να μετρήσει με τα επιστημονικά όργανα.
Η επιστήμη χαρακτήρισε τις φιλοσοφικές και τις θρησκευτικές θεωρίες πλάνη και επειδή δεν μπορούσε να εντάξει την ψυχή στις μαθηματικές εξισώσεις, ή να την παρατηρήσει στο εργαστήριο με το μικροσκόπιο ή στον ουρανό με τα διαστημικά τηλεσκόπια, την αγνόησε τελείως και αρνείται την ύπαρξη της. Οι επιστημονικές απόψεις περί ψυχής, κατεβάζουν τον άνθρωπο σε πολύ χαμηλό επίπεδο, στο ίδιο επίπεδο με τους πιο ασήμαντους μικροοργανισμούς, που δεν έχουν κανένα άλλο προορισμό από την αυτοσυντήρηση και την αναπαραγωγή τους. Έτσι η επιστήμη παρέμεινε παγερά αδιάφορη για τις μεταθανάτιες δοξασίες και εξάντλησε όλη τη δραστηριότητα της γύρω από την ύλη, για να βελτιώσει τις υλικές απαιτήσεις του ανθρώπου ή να τον σκοτώσει ή να τον καταστρέψει, αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ψυχή.
Ο σύγχρονος άνθρωπος συμφώνησε με τους επιστήμονες από ανάγκη και έθεσε σκοπό της ζωής του τον απόλυτο υλισμό. Έτσι όταν ακούει για αορασία, ενέργεια, κραδασμούς και συχνότητες, δεν νοιώθει τίποτε, γιατί δεν μπορεί να τα κατανοήσει. Και όμως αυτά μπορούν να εξηγήσουν όλα τα ανεξήγητα που συμβαίνουν γύρω του. Οι άνθρωποι δεν βλέπουν στο απόλυτο σκοτάδι αλλά και όταν κοιτάζουν κατ' ευθεία τον ήλιο· δεν βλέπουν όμως και τα αόρατα μικρόβια, τους ιούς και τα ατομικά σωμάτια, που είναι όλα υπαρκτές πραγματικότητες, αλλά δεν φαίνονται λόγω της ατέλειας των αισθήσεων. Η δομή του ανθρώπινου σώματος αποτελείται από μικροσκοπικά κύτταρα και ενεργειακά πλέγματα, τα οποία κάτω από ορισμένες συνθήκες συχνοτήτων και κραδασμών, μπορούν να μεταβάλλουν τη δομή τους και να μετατρέψουν το ανθρώπινο σώμα σε ένα ενεργειακό αόρατο σκεπτόμενο σύνολο. Για να συμβούν αυτά χρειάζονται οι κατάλληλοι ενεργειακοί χώροι, οι χρονολογικές προϋποθέσεις, η ψυχολογική και σωματική προετοιμασία του ανθρώπου. Η σημερινή ανθρωπότητα έχει πολώσει όλες της τις προσπάθειες της γύρω από υλιστικά θέματα και απολαύσεις, έτσι αδράνησε το πνεύμα και έχασε ο άνθρωπος την ουράνια λάμψη της ψυχής και του σώματος του. Ο υλισμός μας έκανε να φοβόμαστε τον θάνατο, αν και είναι αναπόφευκτος και ενώ θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι γι αυτόν, δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι κάποτε θα έρθει και η δική μας σειρά για να τον αντιμετωπίσουμε.
Αν θέλουμε να ζήσουμε ευτυχείς και να πεθάνουμε γαλήνιοι, θα πρέπει να προσπεράσουμε τις φοβίες του θανάτου και να πιστέψουμε ότι μπορούμε να γίνουμε αθάνατοι αν το επιδιώξουμε, ή ότι θα ξαναεπιστρέψουμε ενσαρκωμένοι και πάλι στη γη αν το θελήσουμε. Είναι συμπαντική νομοτέλεια ο συνεχής κύκλος των ενσαρκώσεων, όχι μόνο στη γη και σε άλλους πλανήτες, αλλά και σε άλλα σύμπαντα, μια δοξασία που πρέπει να αποτελέσει την πίστη μας που εκφράζει τη σοφία και την αγάπη του δημιουργού. Πρέπει να εξαλείψουμε τα ελαττώματα μας, την αρνητικότητά μας, να βελτιώσουμε τη συμπεριφορά μας και να γίνουμε μυσταγωγοί της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης, των Αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τον Υπέρτατο Νου.
Όσο πιο γρήγορα εγκαταλείψουμε το μαντρί του δόγματος τόσο πιο γρήγορα θα αντιληφθούμε τι γίνεται γύρω μας. Τα δόγματα ευθύνονται για την αποκτήνωση των ανθρώπων και την παρακμή των κοινωνιών. Τα ιερατεία είναι οι εμπνευστές και κήρυκες των πολέμων· αυτά τους ευλογούν και τους συντηρούν. Θρησκεία εναντίον θρησκείας, πιστοί εναντίον απίστων.
Γεράσιμος Καλογεράκης «Η Υπέρτατη Μύηση», σελ. 36 – 44, εκδ. Δίον

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΤΙ ΗΤΑΝ Η ΑΡΓΩ;

Στα Αργοναυτικά αναφέρεται ότι στην Αργώ τοποθετήθηκε η «Φηγός» η Δωδωναία δρυς. Επίσης τοποθέτησαν το σιδερίτη, τον ομιλούντα λίθο, για τον οποίο τα Ορφικά στο κεφάλαιο «Περί Λίθων» αναφέρουν ότι είχε μαγικές ιδιότητες αφού συμπύκνωνε από το σύμπαν τις φωνές των θεών και δημιουργούσε τρομερές εμπειρίες.
Σε πολλά σημεία των Αργοναυτικών γίνεται αναφορά για πτήση της Αργούς και πολλά άλλα παράξενα που δεν εξηγούνται με ένα πλεούμενο σκάφος όπως αναφέρεται η Αργώ.
Στα Αργοναυτικά διαβάζουμε: «Ο Κάνθος ο Αβαντιάδης πέθανε όταν η Αργώ πετούσε πάνω από τη Λιβύη» (στίχος 145).
«Η εύλαλος (καλλίφωνη) Αργώ καθόριζε το δρομολόγιο και τα εμπόδια που θα συναντούσε μπροστά της» (στίχοι 246, 1163).
«Με εντολή της Αθηνάς η Αργώ σηκώθηκε πολύ γρήγορα» ( στίχος 270).
«Ο αργοναύτης Αγγαίος ήξερε τις κινήσεις και την πορεία των άστρων» ( στίχος 208).
«Οι γιοι του Βορέου, Ζήτης και Κάλαις, πετούσαν με τα υποπόδια που είχαν κάτω από τις φτέρνες των ποδιών τους και έμοιαζαν με αθάνατους» ( στίχος 224).
«Η Αθηνά αναχώρησε πετώντας στους ουρανούς» ( στίχος 558).
«Η Κίρκη πέταξε προς τα πίσω» (στίχος 1244).
Στο βιβλίο «Αληθινή Προϊστορία» (Ι . Πασσάς), διαβάζουμε ότι οι Αργοναύτες βρέθηκαν στη λίμνη Τριτωνίδα της Λιβύης.
Επ ' αυτού ο Ηρόδοτος γράφει: «Ενώ περιέπλεε το Μαλέα παρασύρθηκε από ισχυρό άνεμο και ρίχθηκε στους βράχους της Τριτωνίδας λίμνης της Λιβύης». Μια τέτοια πορεία μόνο με πτήση δικαιολογείται και αν ριχνόταν στα βράχια θα είχε διαλυθεί τελείως.
Αλλά και ο σύγχρονος ερευνητής Ι . Ρισπέν μας πληροφορεί ότι η λίμνη Τριτωνίδα απέχει από τη θάλασσα απόσταση τόση που ένας πεζός για να τη διανύσει έπρεπε να βαδίζει 12 μερόνυχτα, δηλαδή μια απόσταση γύρω στα 1000 χιλιόμετρα. Γεγονός απίθανο να μεταφέρθηκε η Αργώ τόση απόσταση από 50 Αργοναύτες που δε μπορούσαν ούτε να τη σηκώσουν. Εκεί, αναφέρει το βιβλίο «Αληθινή Προϊστορία», πέρασαν τις Ηράκλειες στήλες και βγήκαν στον Ατλαντικό και από τις εκβολές του ποταμού Ρίο Ντε Λα Πλάτα έφθασαν στα υψίπεδα του Περού (Απολλόδωρος Βιβλ . Α), όπου το 1978 βρέθηκαν ελληνικοί αμφορείς και ο ελληνικός Μαίανδρος στους Ίνκας.
Για χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα υποχρεώθηκε να ζει μέσα στην ιστορική αμνησία και την ιστορική άγνοια της κοσμικής διαδρομής της.
Μας φαίνεται αδιανόητο το γεγονός ότι η Γαία παλαιοτέρα είχε έναν υπέρλαμπρο πολιτισμό, με τον οποίον ήταν μέλος της γαλαξιακής κοινωνίας, και πώς αργότερα τέθηκε σε απομόνωση λόγω της αρνητικής συμπεριφοράς της ανθρωπότητας.
Γερ. Καλογεράκης – η Διαθήκη του Προμηθέα & η Γη σε τροχιά θανάτου
"Αχνοφαίνονται τα κάστρα στην Αρχαία Ιωλκό
Του ουρανού μοιάζουν άστρα που προσμένουν την Αργώ.
Οι αιώνες που περνάνε σαν ταξίδια μακρινά
Τον Ιάσονα τηράνε σε αστέρια φωτεινά" 
Διαβάστε επίσης:
&

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

ΠΕΡΙΗΛΙΟΝ

Περιήλιο είναι το σημείο της τροχιάς ενός σώματος (π.χ. ενός πλανήτη) του Ηλιακού Συστήματος που βρίσκεται στη μικρότερη απόσταση από τον Ήλιο. Έτσι κι εμείς ερχόμαστε και φεύγουμε… κι όταν βρισκόμαστε στο «περιήλιο μας», μέσα στο χώρο και με το πέρασμα του χρόνου, ας αφήσουμε σημάδια στο διάβα μας.
Ας προστατέψουμε τη φύση και τον κόσμο. Ας δημιουργήσουμε έναν κόσμο κάλλους και γοητείας και ας τον πλημμυρίσουμε από ομορφιά και αρμονία.
Κι όταν αφήσουμε το περιήλιο και βρεθούμε στο περίαστρο μας, στις  τροχιές γύρω από άλλους αστέρες της ουράνιας καταγωγής μας, τότε θα ανέλθουμε πνευματική βαθμίδα, που είναι ο σκοπός της παρουσίας μας στα σύμπαντα, αφού θα έχουμε προσφέρει και θα έχουμε συμβάλει με ανιδιοτέλεια στο έργο της δημιουργίας που δεν σταματά ποτέ.
Οφείλουμε να γράψουμε την ιστορία της παρουσίας μας που είναι και ιστορία του κόσμου ολόκληρου, σκορπώντας το πλεόνασμα της αγάπης που φέραμε από τ' άστρα.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΣ

Έρωτας. Αυτό που συνέχει τα πάντα, μα τα πάντα στη ζωή. Που είναι ο συνδετικός κρίκος και η γεννήτρια δύναμη κάθε δημιουργίας.
Η σωματική ερωτική πράξη είναι το πρώτο σκαλοπάτι για τον Αληθινό Έρωτα, που είναι ο θείος Δαίμων με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξεως που οδηγεί στον Κόσμο των Ιδεών.
Δυο είναι οι μορφές του Έρωτος, διότι και Αφροδίτες δυο υπάρχουν, η Ουρανία και η Πάνδημος.
Ο Πάνδημος Έρως είναι Έρως των ανθρώπων, που αποβλέπουν μόνο στα σώματα, ενώ ο Ουράνιος Έρως αποβλέπει στο ηθικό κυρίως μέρος.
Ο Έρως είναι η αρμονία των εναντίων σε όλον τον κόσμο, στα έμψυχα και στα άψυχα, και είναι κόσμιος και ευεργετικός, όταν υπάρχει αρμονική συνδιαλλαγή των στοιχείων.
«Οι αμύητοι και οι άξεστοι με θυρόφυλλα πολύ μεγάλα να φράξουν τα αυτιά τους» είπε ένας πρόγονος μας πριν ξεκινήσει να μιλά για των Έρωτα. Και να πάρουν τα μάτια τους από αυτά τα κείμενα. Το λιγότερο δεν θα καταλάβουν τίποτε…
Όποιος διακατέχεται από την θεία αυτή μανία του Έρωτα, αγαπά το ωραίο. Είτε είναι μια ευγενική και καλοκαμωμένη ψυχή που η δροσιά της μαγεύει είτε σώμα, ή πρόσωπο, ή ένα ωραίο τοπίο, ή ένα ωραίο λουλούδι ή μουσική, ή ένας αξιόλογος ζωγραφικός πίνακας, ή ένας λόγος, που ακούει ή διαβάζει, μεστός από φιλοσοφικές αλήθειες κλπ.
Γιατί αγαπά το ωραίο;
Γιατί η ψυχή έχει στην προτέρα της ζωή αντικρύσει την Απόλυτη Ομορφιά. «Ανθρώπου ψυχή του Θείου μετέχει» και «πάσα ψυχή αθάνατος». Η ψυχή συνυπήρχε στην Θεία Ολότητα ως μετέχουσα του Θείου, πριν ενσαρκωθεί. Και αφού μετείχε κάποτε στο θείο, διατηρεί τους δεσμούς της με Αυτό. Και ο Έρως την ξανά οδηγεί προς Αυτό.
Το ωραίο λοιπόν, λειτουργεί σαν καθρέφτης. Αντανακλά κάποιες λίγες αχτίδες από αυτήν την Θεία Ομορφιά, που κάποτε η ψυχή είχε ζήσει. Γίνεται αφορμή η θέα ή το άκουσμα (αν πρόκειται για μουσική) του κάλλους να ξαναθυμηθεί την προτέρα Ομορφιά, που κάποτε είχε γνωρίσει.
Γι αυτό και ριγεί η ψυχή εμπρός στο ωραίο. Ένα ιερό γλυκό ρίγος την στιγμή αυτή του αντικρίσματος ή του ακούσματος του ωραίου την διαπερνά. Μια γλυκιά νοσταλγία αυτού που κάποτε είχε ζήσει. Και αυτό το θειο πάθος, κατά τον Σωκράτη, είναι αυτό που αποκαλούμε Έρωτα.
Ο κατεχόμενος από πνευματικό Έρωτα εγκυμονεί κι αυτός. Λ.χ. ο καλλιτέχνης κυοφορεί την έμπνευση, βασανίζεται να γεννήσει και γεννά το πνευματικό του έργο, λ.χ. το άγαλμα, ή τον ζωγραφικό πίνακα, ή το μουσικό κομμάτι που δημιούργησε. Οι γονείς γεννούν στα παιδιά τους τα λόγια και τις προτροπές για το πώς να τα βγάλουν πέρα στη ζωή τους. Ο παιδαγωγός εγκυμονεί τους λόγους για την αρετή, για το ποιος πρέπει να είναι ο άνθρωπος και ποιον δρόμο να ακολουθήσει στην ζωή του. Έτσι από μάθηση σε μάθηση θα καταλήξει στην μάθηση εκείνη, που δεν είναι τίποτε άλλο πάρα η Γνώση της Απολύτου Ομορφιάς.
Την οποίαν αν κανείς ποτέ την αντικρύσει, θα του φανεί πως δεν έχει καμία σχέση με τον χρυσό και τα ωραία ρούχα ή τα ωραία σώματα, τα οποία βλέπων τώρα, μένει με ανοιχτό τον στόμα και για τα οποία κάνει τα πάντα για να τα αποκτήσει.
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να ζει ο άνθρωπος, αυτό είναι το να φτάσει μέχρι την θέα αυτού του Απολύτου του Αγαθού.
Αυτό είναι ΕΡΩΣ.
Από το περιοδικό «Μαχόμενος Ελληνισμός» 3ο  τεύχος, σελ. 279 του Αλκιβιάδη Μπεναρδή- απόσπασμα.

ΒΡΟΧΗ

Ύψωσε τα λόγια σου, όχι τη φωνή σου.
Είναι η βροχούλα που κάνει τα λουλούδια να μεγαλώσουν, όχι η καταιγίδα.
Τζελαλαντίν Αλ Ρουμί, Πέρσης ποιητής
Η βροχή της ψυχής, η καταιγίδα της κοινωνίας και όλες οι μπόρες που βιώνουμε ας γίνουν πηγή έμπνευσης και δημιουργίας για τον καθένα μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη χαρά της δημιουργίας. Μέσα από την αθλιότητα της καθημερινότητας ας αναδείξουμε το ουράνιο τόξο που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ιωάννα Χαρμπέα
Ούτε η γη ανθίζει χωρίς βροχή, ούτε η ψυχή χωρίς δάκρυα.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Η ιστορική μας παρουσία στη Γαία και η εξελικτική μας πορεία είναι τελείως άγνωστα στη ανθρωπότητα, και δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που μας διδάσκουν στα σχολεία μας.
Μας φαίνεται αδιανόητο το γεγονός ότι η Γαία παλαιοτέρα είχε έναν υπέρλαμπρο πολιτισμό, ο οποίος ήταν μέλος της γαλαξιακής κοινωνίας, και πώς αργότερα τέθηκε σε απομόνωση λόγω της αρνητικής συμπεριφοράς της ανθρωπότητας.
Ο υλιστικός φανατισμός στον οποίο περιέπεσε η ανθρωπότητα και η θεοποίηση των υλικών απολαύσεων απόφραξε όλους τους διαύλους επικοινωνίας με τους ουρανούς και γι' αυτό δυσκολεύονται οι άνθρωποι να γίνουν πνευματικά όντα.
Η Γαία είναι βυθισμένη σε νέφη πυκνής αρνητικότητας, που πηγάζουν από την ασέβεια των ανθρώπων προς τη φύση και τις απάνθρωπες μεταξύ τους σχέσεις.
Η αρνητικότητα που εκπέμπουν οι άνθρωποι της Γαίας είναι η πιο ρυπογόνος ουσία, πολύ πιο επικίνδυνη και από τους βιομηχανικούς ρύπους, που γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνοι όταν εμποτίζονται από την αρνητικότητα των ανθρώπων.
Η Γαία είναι ένας πλανήτης εθελοντικής ενσαρκώσεως και δοκιμασίας ηρωικών ψυχών, οι οποίες προσπαθούν να καθορίσουν το ουράνιο πεπρωμένο τους, να βελτιώσουν το επίπεδο φωτός στο οποίο βρίσκονται για να ανέλθουν στην επόμενη βαθμίδα των φωτεινών όντων.
Οι συνειδητοποιημένοι, οι αφυπνισμένοι και οι πνευματικοί άνθρωποι της γαίας, που ασχολούνται με το ουράνιο παρελθόν και το ουράνιο μέλλον του πλανήτη αποτελούν τους προάγγελους της νέας εποχής που μόλις τώρα ανατέλλει.
Ο γαλάζιος πλανήτης μας, βαδίζει σε μια νέα κοσμική δοκιμασία που πρέπει να φέρει μια νέα επαναγέννηση.
Πρέπει όμως και η ανθρωπότητα να βοηθήσει τον εαυτό της με την πνευματική της απελευθέρωση.
Γεράσιμος Καλογεράκης - Η Γη σε τροχιά θανάτου, Εκδ. Δίον

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

ΕΤΣΙ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟ ΠΟΛΥΚΕΦΑΛΟ ΘΡΕΜΜΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ

Όλα αυτά είναι ό,τι είδε ο ποιητής στα έγκατα πάθη της ανθρώπινης φύσης. Οι νάρκες και τα ναρκωτικά, τα δηλητήρια και τα φαρμάκια που δίνουν και παίρνουν ακατασίγαστα, και γιομίζουν τις μέρες και την αγορά των ανθρώπων. Είναι τα παραπατήματα, οι πλημμέλειες, οι κακουργίες που μας κυκλώνουν άλλοτε σαν σκοτεινές επιφορές και προθέσεις, και άλλοτε σαν άγριοι επιτελεσμοί.
Έτσι βλέπει ο ποιητής το πολυκέφαλο θρέμμα που κρύβει μέσα του ο καθένας μας. Βλέπει και στοχάζεται, και απορεί και τρομάζει. Απελπίζεται, και κλαίει και περιγράφει. Περιγράφει την κτηνωδία να ξεσυνερίζεται την απανθρωπιά. Τα ψεύδη και την υποκρισία να προσκυνιούνται τις Κυριακές στους ναούς. Τη χαιρεκακία και το φθόνο να δικάζουνε τους αναίτιους. Την πλάνη και τη δεισιδαιμονία καθισμένες στο θρόνο. Ζωγραφίζει την αλαζονεία στα ψηλά και στους εξώστες. Τη φιληδονία να βγαίνει περίπατο με τη μαϊμού και τον κόκκινο πρωκτό της. Τον αισχρό εγωισμό τον κουφόηχο και τη φιλαυτία μπροστάρηδες στο δρόμο. Την αμάθεια γενική οικονόμο στο σπίτι και στο βουλευτήριο. Και την προδοσία του ψωμοπάτη. Την ξετσιπωσιά, τη σιμωνία, τη λαιμαργία, την ασωτεία, τους μισερούς, τους κίβδηλους, τους κόλακες, την ακαλαίσθητη αηδία και ταραχή από νεόπλουτους και «μορφωμένους».
Πάπες, πατριάρχες, καρδινάλιοι, ηγεμόνες, πρίγκιπες, βασιλιάδες, σύμβουλοι κρατικοί, αξιωματούχοι, έμποροι, καλαμαράδες, διοικητικοί, στρατιώτες, ο απλός κοσμάκης. Όλοι συνωθούνται και κατακρούονται, χορεύουν, τραγουδούν, βιάξουνται, σκούζουν, βρίζουνται, μαχαιρώνουνται, γελούν, συνουσιάζουνται στο αλκοολικό πανηγύρι του κόσμου. Καθώς τους τυλίγει σαν τεράστιο χταπόδι η νύχτα της Κόλασης με τις ρίζες, τους ιστούς, και τους λώρους ενός πόνου που δεν έχει πέρας.
ΝΕΚΥΙΑ – ΓΚΕΜΜΑ  Δ. Λιαντίνης                                      Οπτικοακουστικό: LiantinisORG      
______________________________
Όπως λέγει ο Πρόκλος, στο «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδη, βιβλίο Β’, 244.3 – 251.2», μέσα στον καθένα μας υπάρχει ένα «πολυκέφαλον θηρίον» (Πλάτων «Πολιτεία, 588.c»), όπως έχει πει ο ίδιος, που είναι αντίστοιχο του πλήθους.
Αυτό, πράγματι, είναι ότι ο όχλος μέσα στην πόλη, «τὸ ποικίλον καὶ ἄλογον καὶ ἔνυλον εἶδος τῆς ψυχῆς», το πεζότατο (το πιο χαμηλό) στοιχείο μέσα μας.
Ο Σωκράτης λοιπόν προτρέπει προς την απομάκρυνση από την ατέρμονη επιθυμία και τη διάλυση του πλήθους της ζωής μας και του όχλου που υπάρχει μέσα μας, με το σκεπτικό ότι ο τελευταίος δεν είναι αξιόπιστος κριτής για την φύση των πραγμάτων ούτε γενικά δεκτικός κάποιας επιστήμης. Είναι γεγονός ότι κανένα άλογο στοιχείο δεν μπορεί, από την φύση του, να μετέχει στην επιστήμη, πολύ περισσότερο το υποδεέστερο από τα άλογα στοιχεία, αυτό που ενυπάρχει στον όχλο...

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ "ΚΛΗΡΟΣ"

Η λέξη κλήρος παράγεται από το "κλαράκι" (ηχοποίητον, από τον κρότο που ακούγεται όταν σπάμε ένα κλαδάκι).
Κατά την "κλήρωσιν" ό καθείς έθετε το κλαδάκι του, δηλ. το δικό του "ξυλαράκι" με χαραγμένα επάνω σημεία η γράμματα, εντός κοίλου σκεύους (στον πόλεμο εντός μιας περικεφαλαίας) και ακολούθως έπαλλον μέχρις στου εκτιναχθή και πέση στην γη ό πρώτος "κλάρος" η "κληρος".
Ό Όμηρος εις το Γ της Ιλιάδος, όπου αφηγείται την μονομαχία Μενελάου-Πάριδος, περιγράφει παραστατικά πώς "πάλλουν κλήρους" δια να καθορισθεί από τύχη ποιος θα ρίξει πρώτος το ακόντιον. Τους κλήρους τους "έπαλεν" εντός κράνους ό Έκτωρ "αψ όρών", δηλ. κοιτάζοντας προς τα πίσω και Όχι προς την " κληρωτιδα", δι' ευνοήτους λόγους.
Και ο θεός "εξόρουσε" (=εκανε να εκπηδήση, να εξορμήση) πρώτος ο κλήρος του Πάριδος, πέφτοντας ακολούθως στην γη. Εξού και ή σημερινή έκφρασης "τού έπεσε ό κλήρος", "μου έπεσε το λαχείο".
Με κλήρους εμοιράσθηκαν τα πρώτα αγροτεμάχια, εξού και κλήρος = περιουσία• "νέμειν κλήρον" σημαίνει ότι διανέμονται οι παίδες την πατρφαν κτησιν (εξ αυτού, τόσον το ρήμα κληρονομώ = λαμβάνω μερίδιον από την περιουσίαν, και το κληροδοτώ = δίδω τον "κληρον" μου).
Από το βιβλίο της Άννας Τζιροπούλου, "o εν τη λέξει Λόγος"
Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος
ΜΥΘΑΓΩΓΙΑ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ


Στην αρχαιότητα ο Νάρκισσος ήταν μυθικό πρόσωπο, γιος του Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης. Ήταν ονομαστός για τη σπάνια ομορφιά του και υπάρχουν διάφορες παραδόσεις γι’ αυτόν. Σύμφωνα με μία από αυτές ο νέος ήταν τόσο όμορφος που τον είχαν ερωτευθεί όλες οι νύμφες του δάσους. Εκείνος όμως τις αγνοούσε και αυτοθαύμαζε το καθρέφτισμά του στο νερό. Οι Θεοί αποφάσισαν να τον τιμωρήσουν και κάποια μέρα έπεσε στο νερό και πνίγηκε.
Νάρκισσοι συνεπώς υπήρχαν πάντα, από την αρχαιότητα ως σήμερα, από τότε που ο άνθρωπος πρωτοσυνάντησε το είδωλό του.
Σε κοινωνικό επίπεδο, σήμερα,  που ο καθένας ανεβάζει δεκάδες είδωλά του, χάρη στην κατάρα και ευλογία των social media (Facebook, Pinterest, Twitter, Foursquare, Instagram), ο ναρκισσισμός, εκτός από υπαρκτός, είναι και ψηφιακός
Οι διαταραχές που προκαλούνται από τη μανία της εξαντλητικής αυτοφωτογράφισης (selfie) και της online υπερέκθεσης απασχολεί όλο και πιο συχνά τα ψυχιατρικά συνέδρια, με τους ειδικούς να επιμένουν ότι η υπέρμετρη προσήλωση στο «εγώ και ο εαυτός μου», εκτός από γραφική, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη.
Οι έρευνες μαρτυρούν ότι τα επίπεδα του ναρκισσισμού είναι πολύ υψηλότερα σε σύγκριση με τις περασμένες γενιές και δεκαετίες και όλο και περισσότερα τεστ γίνονται για να μετρηθεί η στάθμη της επικίνδυνης εγωμανίας σε άνδρες και γυναίκες.
Ο ναρκισσισμός ξεσπά και εξαπλώνεται σαν επιδημία. Έχουμε να κάνουμε με την εκδίκηση του κοινού θνητού, του μέσου ανθρώπου, ο οποίος, ζηλεύοντας και χλευάζοντας επί χρόνια τη ζωή των σταρ, τώρα έχει βαλθεί να τους αντιγράψει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Μια κοινωνία σε πρώτο ενικό με τις φατσούλες emoticon ως μάσκες της σύγχρονης τραγωδίας ή κωμωδίας που βιώνει ο καθένας.
Θέλουμε πολλά τετραγωνικά για τον εαυτό μας και πολλά πίξελ για το είδωλό μας. Παραπονιόμαστε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που μας καταλαβαίνουν πραγματικά και όταν τελικά βρεθούν, νιώθουμε ότι πνιγόμαστε όπως ο Νάρκισσος στο ρηχό νερό, σε μια ύστατη προσπάθεια να ζήσει για πάντα ερωτευμένος με τον εαυτό του.
Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει να επενδύσει σε τίποτα έξω από τον εαυτό του. Ιδέες, όπως το Έθνος, η Παιδεία, η Δημοκρατία, η Κοινωνική Δικαιοσύνη, δεν τον συγκινούν πλέον και αδυνατούν να κινητοποιήσουν τον συναισθηματικό του κόσμο και την ενεργητικότητά του. Τί απομένει;
Η υπερεπένδυση στο Εγώ, η αυτολατρεία, η αυτοπραγμάτωση. Εξ ού και η λατρεία της νεότητος και ο τρόμος και η αποστροφή στο γήρας. Εξ ού και η υπερβολική φροντίδα τού σώματος, η προσπάθεια να διατηρηθεί νέο και ακμαίο, παρά την φυσιολογική φθορά τού χρόνου. Η υγιεινή διατροφή, η γυμναστική, τα σπα, το μασάζ, η γιόγκα, το βιάγκρα κ.ά. εντάσσονται στην αγωνιώδη, αλλά και άπελπι μέριμνα τού σύγχρονου ανθρώπου να υπερβεί την αναπόφευκτη φθορά τού χρόνου και να διατηρηθεί αιώνια νέος και σφριγηλός.
Φαίνεται πως ο σύγχρονος νάρκισσος άνθρωπος αρνείται να παραδεχθεί τη θνητότητά του, το βέβαιο και αναπόφευκτο του θανάτου, το γεγονός ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι υποταγμένη σε αμετακίνητα όρια που δεν μπορεί να ξεπεράσει. Ο περιβάλλων κόσμος, είτε ο φυσικός είτε ο ανθρώπινος, δεν αποσκοπεί σε τίποτε άλλο παρά να ικανοποιεί ή να ματαιώνει τις δίχως όρια επιθυμίες του.
Ο σύγχρονος νάρκισσος άνθρωπος ζει σ' ένα αδιάστατο παρόν αποκομμένος από τις ιστορικές του ρίζες και δίχως προοπτική και μέριμνα για το μέλλον. Αδιαφορεί για οτιδήποτε του κληροδότησε το παρελθόν και για οτιδήποτε θα κληροδοτήσει αυτός στις επερχόμενες γενεές. Αυτή η έλλειψη ιστορικής συνέχειας, η εξάλειψη της αίσθησης ότι ανήκουμε σε μία «διαδοχή γενεών που είναι ριζωμένες στο παρελθόν και επεκτείνονται στο μέλλον» χαρακτηρίζει και γεννά την ναρκισσιστική κοινωνία, όπως γράφει ο Κρίστοφερ Λας στο βιβλίο του «Η κουλτούρα τού ναρκισσισμού».
Να ζούμε στο παρόν, μόνο στο παρόν και να καρπούμεθα άπληστα οτιδήποτε αυτό μας προσφέρει αδιαφορώντας για τους προγενέστερους και τους μεταγενέστερους είναι το σύνθημα της σύγχρονης ναρκισσιστικής κοινωνίας. Ο μετανεωτερικός νάρκισσος άνθρωπος έχει μειωμένη έως παντελώς μηδενισμένη ιστορική, εθνική, πολιτική και θρησκευτική συνείδηση, ενώ παρουσιάζει υπερτροφικά ανεπτυγμένη καταναλωτική συνείδηση.
Σύνθεση από επιλογές με προσωπικές προσθήκες των άρθρων “Ναρκισσισμός ή εξιδανίκευση” της Μάρω Μπέλλου  και από τα άρθρα BHmagazino 21/9/14 & περιοδικό «Ευθύνη», Φεβρουάριος 2009. (απόσπασμα)
Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος
http://mythagogia.blogspot.gr/2016/11/blog-post_19.html

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ - Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΩΜΟΥ, από ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ

Μώμος: Συ, που έκανες το θάμα των πέντε ψωμιών, δεν έδινες στους πεινασμένους τη χάρη να κάνουνε κι αυτοί το ίδιο θάμα;
Έτσι θα καταργούσες την Πείνα. Και μαζί της θ’ αφανιζόντανε κι η Άγνοια κι η Κάκητα. Και τότες δε θα ύπαρχε ανάγκη σωτηρίας μετά θάνατον…
Μα όσα ψωμιά και να φκιάνανε, είτε πέντε χιλιάδες είτε κι ένα μοναχό, πάλι θα πεινούσανε.
Θαν τους τα παίρναν όλα οι Δυνατοί.
Οι Φαρισαίοι κι οι παπάδες όλου του κόσμου μετά λίγα χρόνια θα σε κάνουνε Θεό. Θα σου χτίζουνε μεγαλόπρεπες εκκλησιές και θα σε προσκυνάνε ντυμένοι στο μάλαμα. Και θα καίνε ζωντανό όποινε σ’ αρνιέται.
Εσύ, Θεός- Πνέμα, Σωτήρας της ψυχής, θα γίνεις ο Θεός- Σωτήρας της Κοιλιάς τους.
Γι αφτούνους απόθανες.
Αντίς να φέρεις τη βασιλεία των Ουρανών, θεμέλιωσες τη βασιλεία του Πλούτου. Θάπρεπε ν’ αφάνιζες τους Φαρισαίους και τους μεγαλοπαπάδες, αν ήθελες να σώσεις τα μιλιούνια των σκλάβων. Μα τότε δε θα γινόσουνα Θεός.
Περισσότερο απ’ όλους θα σε πιστέψουν οι πλούσιοι. Γιατί ’ναι ξυπνοί. Υπάρχει αληθινότερος θεός από κείνον, που τους επιτρέπει να ’ναι πλούσιοι, δηλαδή να κλέβουνε τους φτωχούς;
Απ’ όλες τις αρετές βάζεις πρώτη και καλύτερη την πίστη.
Κι απ’ όλες τις αμαρτίες πρώτη και χειρότερη την απιστία.
Έτσι ο θεομπαίχτης, που πιστεύει από εξυπνάδα, είναι καλύτερος από τον άθεο, που δεν πιστεύει από γνώση.
Διαβάστε το ολόκληρο: ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Ο Μονόλογος του Μώμου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου