Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΕΚΠΤΩΣΙΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ = ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ-ΗΘΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ, ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.

Η έκπτωσις της αυθεντικής Αρχαιοελληνικής Γλώσσας με τις υψηλές Αξίες και Γνώσεις της Ζωής και του Κόσμου, που εμπεριέχει, από την ενεργό καθημερινότητα στην σύγχρονη Ελλάδα, εξαιτίας αγνοίας είτε σκοπιμότητας των ιθυνόντων της εξουσίας, οδήγησε στο πνευματικό-ηθικό-κοινωνικο-πολιτικό έλλειμμα, στην έλλειψη γνήσιου νοήματος Ζωής, στην παθητικοποίηση, στην αδράνεια, στον ατομικισμό, την αλλοτρίωση, την έλλειψη συνεργασίας και δημιουργικότητας υπέρ της ευτυχίας του Συνόλου, στην έλλειψη αυτογνωσίας και πολιτικής ευθύνης και σε διαδοχικές κρίσεις υποταγής κι εξωκατεύθυνσης του Ελληνικού Λαού.
Η προϊούσα συρρίκνωσις της Γλώσσας μας, επέφερε οδυνηρή κι επικίνδυνη συρρίκνωση της σκέψης, προκαλώντας πολλαπλές ανεπάρκειες σε όλους τους τομείς και παραχάραξη της ιστορικής μνήμης, με επακόλουθη αποσύνθεση σε όλη την λειτουργική δομή της των Ελλήνων Πολιτείας.
Για κατάργηση και εξυγίανση όλων αυτών των δυσμενών συνθηκών, οφείλουμε να επανασυνδεθούμε με τις πρωταρχικές ρίζες του φωτεινού ΕΛΛΗΝΟΣ ΛΟΓΟΥ, ως δονητικού πνευματοενεργισμού, σε άμεση αγαπητική βιωματική αρμονική  επαφή με τις κοσμικές δυναμοενέργειες  και τους συνανθρώπους μας, ανελισσόμενοι στον περιστροφικό Χορό της Παγκόσμιας Αρμονίας.
Γιώργος Σεφέρης :
«Η Ελληνική Γλώσσα, ο άνθρωπος, η θάλασσα... Για κοιτάξτε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πως από την εποχή, που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλάμε, ανασαίνουμε, τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα. Κι όλοι αυτοί οι μεγάλοι και οι μικροί, που σκέφθηκαν, μίλησαν, μέτρησαν ελληνικά, δεν πρέπει να νομίσετε πως ήταν ένας δρόμος, μια σειρά ιστορική, που χάνεται στη νύχτα των περασμένων ή βρίσκεται έξω από σας. Πρέπει να σκεφθείτε πως όλα αυτά βρίσκονται μέσα σας όλα μαζί, πως είναι το μεδούλι των κοκάλων σας και πως θα τα βρείτε, αν σκάψετε αρκετά βαθιά τον εαυτόν σας»
(Δοκιμές, 1ος τόμος)
Αυτήν την εσωτερικά κληροδοτημένη γνώση, που διαπίστωσε και απέδειξε ο Καρλ Γιουνγκ, οφείλουμε να την αφυπνίσουμε, διανθίζοντας τον ενεργό σπόρο του Θείου Λόγου εντός μας, συνειδητά κι εναρμόνια στην Μουσική του ΕΛΛΗΝΟΣ ΛΟΓΟΥ.
ΕΛΛΗΝ σημαίνει ενεργειακά εκτεταμένος εκδηλωμένος φωτεινός ηλιακός σε διπλή ισχυρή διαρκή κάθοδο Νους. Αυτή η φωτεινή ηλιακή-αστρική νοερή ενέργεια εξανθρωπίζει και προάγει το ον ΑΝΘΡΩΠΟΣ στον Συμπαντικό Προορισμό του.

ΜΥΘΟΣ = ΣΥΜΒΟΛΟ-ΙΔΕΑ ΑΙΘΕΡΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ. ΑΙΘΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΠΟΥ ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΦΘΑΝΟΥΝ ΩΣ ΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ. Ο ΑΜΥΗΤΟΣ ΑΚΡΟΑΤΗΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΛΟΚΗΣ ΤΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟΥ ΜΥΘΟΥ.

Στο έργο του «ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» ο Paul Desarme (Πωλ Ντεσάρμ) διευκρινίζει ότι «Οι ΜΥΘΟΙ είναι απλούν περικάλυμμα, που κρύβει θησαυρούς Μυστηριακής Επιστήμης. Σε αυτήν την επιστήμη οι πρώτοι φιλόσοφοι απέκρυψαν γνώσεις περί της Αρχής των όντων και των μεγαλυτέρων Νόμων του Κόσμου. Ευτυχώς, η Ελληνική Γλώσσα παρέχει κριτήριον ασφαλέστατον για την Ελληνική Μυθολογία.»
Ο εσωτεριστής Νικόλαος Μαργιωρής επισημαίνει ότι «Ο Μύθος είναι τεχνικό κατασκεύασμα, για να περιγράψει ενός συμβόλου το περιεχόμενο. Το σύμβολο είναι πάντα μια Μήτρα ιδεατή. Ένα παρουσιαζόμενο αιθερικό ή υπερφυσικό (πέραν από της φύσης τα κατασκευάσματα). Είναι αιθερική παράστασις και εκδήλωσις μιας αλήθειας, που οι ρίζες της είναι βαθιές και φθάνουν ως τις πνευματικές περιοχές.
Κατά συνέπειαν, ο Μύθος είναι το φυσικό ξέσπασμα του αιθερικού συμβόλου ή το φυσικό παρουσίασμα του αοράτου αιθερικού συμβόλου-ΙΔΕΑΣ ή αιθερικού προτύπου. Όμως, το κάθε αιθερικό πρότυπο-ιδέα-σύμβολο, για να νοηθεί, εξηγηθεί, να συνειδητοποιηθεί απ’ τον άνθρωπο, πρέπει να φυσικοπαρουσιασθεί. Τότε παίρνει μορφή Μύθου, που περιέχει μέσα του φάσεις γεγονότων, ώστε να κατανοηθεί. Αυτός που θα μπορέσει να μπει στην αλληγορία του μύθου, θα βρει μπροστά του την ιδέα-σύμβολο-ουσία και θα δικαιώσει τον μύθο.
Αυτό το σύμβολο-ιδέα-ουσία,  πρότυπο, εκμαγείο δεν είναι δυνατόν, ως εκ της φύσεώς του, να παρουσιασθεί στην συνειδητή αντίληψη. Βρίσκεται κατανοητό μόνον από την υποσυνείδηση, που αιθερικοδονείται, ή σπάνιο γεγονός  με την υπερσυνείδηση, που πιάνει υπερδονήσεις πολύ ανώτερες από την συνείδηση, υποσυνείδηση και όλης της ολόγυρα φύσης... Αντιλαμβάνεσθε μια θεία τάξη, που έχει μέσα της το καθετί και που σ’ αυτήν συμπεριλαμβάνεται ο νους του ανθρώπου. Αυτή η θεία τάξη έχει καθορίσει τις σχέσεις ιδέας-συμβόλου με τον μύθο. Υφίσταται ΠΑΝΤΑ μια αλληλουχία  ανάμεσα στο σύμβολο-ιδέα-ουσία (αιθερικό πρότυπο) και του μύθου. Αυτοί που μυθοπλόκησαν είχαν μπροστά τους  τα σύμβολα-ιδέες-ουσίες, τα αιθερικά πρότυπα. Πάνω σ’ αυτές τις γνώσεις μυθοπλόκησαν.
Ο Ελληνικός Μύθος ανέλαβε την ηθική διδασκαλία, στον περιορισμένο χώρο του πεπερασμένου, την διδασκαλία του καλού, ώστε να περιορισθεί η αχαλίνωτη αισθησιακή ικανοποίηση, σε όρια περιορισμένα, για την ισορροπία του ΔΥΙΣΜΟΥ. Οι μύθοι, στην εξωτερική πλοκή τους, διδάσκουν ακριβώς αυτό, την απαραίτητη ηθική και τον μετασχηματισμό ιδανικών, ώστε να πετυχαίνεται η αρμονία και η συνεργασία Πνεύματος και ύλης.
Οι ξακουσμένοι ημίθεοι και ήρωες αναγνωρίσθηκαν  απ’ τους ανθρώπους σωστά παιδιά του Θεού, αφού η γήινη ζωή τους χαρακτηρίσθηκε σαν υπόδειγμα συμπεριφοράς, εκδήλωσης και άριστης διέλευσης από την μορφική παράσταση.
Ο Μύθος προέρχεται από την υποσυνείδηση και εκφράζεται με το όργανο της συνείδησης, την γλώσσα. Είναι ένα σύστημα κωδικοποιημένο, που οι πράξεις των Θεών και Θεαινών συγκινούν ή αγανακτούν ή προβληματίζουν ή εμπνέουν και ερεθίζουν σε σκέψεις υψηλές και πρωτογνώριμες, σκέψεις που γεννούν νέες εντυπώσεις, που φθάνουν στο σημείο να αποσυμβολίζουν τις διηγήσεις των μύθων. Έτσι, σιγά-σιγά, θα μπούμε  με στοχασμό ως το αποκορύφωμά του, τον διαλογισμό, σε μια άλλη κατάσταση κρίσης και αντίληψης, που να ανακαλύπτουμε αυτά που κρύβονται πίσω από τις διηγήσεις του μύθου. Τότε ανακαλύπτουμε πως οι Θεοί και οι Θεές, οι Ημίθεοι και οι ήρωες δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα κωδικοποιημένο σύστημα, που απόκρυφες δυναμοενέργειες ή δυνάμεις ανωτέρων καταστάσεων, που οι δονήσεις τους είναι καθορισμένο τι αποτελέσματα θα προσφέρουν και τι φαινόμενα θα κάμουν-βγάλουν.
Είναι, λοιπόν, Μύθος η προσωπίδα του συμβόλου-ΙΔΕΑΣ, ένα αιθερικής προέλευσης κατασκεύασμα, το φυσικό ένδυμα, η παραποίηση της αλήθειας του αιθερικού πραγματικού. ΙΔΕΑ-σύμβολο είναι η αιτία και αποτέλεσμά της είναι ο μύθος, ως ανάτυπό της.
Ένας τέλειος τύπος μύθου , δηλ. ένα εσωτερικευμένο σύμβολο ή μια Μήτρα Ιδέα περιλαμβάνει 7 είδη ΚΛΕΙΔΙΑ ή  7 ΑΝΑΒΑΘΜΙΔΕΣ ή 7 ΔΟΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΤΑΞΗΣ. Πρόκειται για αιθερικά σύμβολα ή Μήτρες ΙΔΕΕΣ, που καλύπτονται από διηγήσεις, μύθους, ώστε ο αμύητος ακροατής να μην καταλαβαίνει τίποτε άλλο, εκτός από τις συγκινήσεις της πλοκής του εξεταζόμενου μύθου.

Η ΓΝΩΣΙΧΡΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΓΑΛΟΓΡΑΜΜΑΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Η Αρχαία Ελληνική Μεγαλογράμματη Γλώσσα, η οποία ενεργοποιεί τα περισσότερα εγκεφαλικά μόρια, όπως απέδειξαν νεότερες επιστημονικές έρευνες της νευροφυσικής, είναι γλώσσα κωδική των Συμπαντικών λειτουργιών και η θεόπνευστη δημιουργία του Αρχαίου Ελληνικού Αλφαβήτου των 27 αριθμοδυναμικών Γραμμάτων. Ανάγεται στα βάθη των χιλιετιών και φαίνεται να αποδίδεται στον σοφό ΠΑΛΑΜΗΔΗ.
Τα Κεφαλαία Γράμματα της Αρχαιοελληνικής Γλώσσης, τα οποία απαντώνται στα αρχαιοελληνικά κείμενα, σε επιγραφές, σε αγγειογραφίες κ.α., εικονίζουν επακριβώς την νευραξονική κίνηση, που διαγράφει κάθε αντιληπτό ερέθισμα των ανθρωπίνων αισθήσεων, όταν εισέρχεται στον εγκέφαλο. Έτσι, υπάρχει πιστή αλάνθανθαστη ακριβής ανταπόκρισις ανάμεσα στο «σημαίνον» (την λέξιν) και στο «σημαινόμενον» (πράγμα-κατάστασιν), που κατοχυρώνει την «Γνώσιν της Αληθείας» στην κατανόησιν του Κόσμου, του Εαυτού, στην έκφραση και στην υγιή δημιουργική σκέψη.
Η γνωσιχρησία της Αρχαιοελληνικής Μεγαλογράμματης Γλώσσας οδήγησε στην άνθιση του υπέροχου Πολιτισμού της Ελλάδος, ο οποίος παρέχει πλείστα πνευματικά φώτα σε όλην την Ανθρωπότητα.
Κάθε Γλώσσα αποτελεί σύστημα επικοινωνίας διαπροσωπικής-διαχρονικής-διατοπικής, προς γνωστική αφομοίωση του ΕΑΥΤΟΥ και του ΑΛΛΟΥ, που αποδεικνύεται Ομοουσία Ταύτισις στον Κύκλο του ΕΝΟΣ. Η Γλώσσα ως ερμηνευτικό σύστημα πραγμάτων και καταστάσεων στον Ανθρώπινο Πολιτισμό κατέχει ένα ευρύ ανοδικό φάσμα, που εκτείνεται από την συν-εννόηση πρακτικών αναγκών ως την κατα-νόηση του Σύμπαντος Κόσμου και την λειτουργική θέση της Ατομικής Ύπαρξης μέσα στην όλη Δημιουργία.
Ο ερευνητής Θόδωρος Αξιώτης υποστηρίζει ότι «Ο άνθρωπος είναι πνεύμα και ύλη. Όπως το υλικό σώμα εξελίσσεται, το ίδιο συμβαίνει και με το πνεύμα, που τείνει να επανέλθει στην αγνή του πρώτη ουσία.
Για την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου οι θεϊκές δημιουργικές ακτινοβολίες μορφοποιούνται σε καταληπτά σχήματα και σύμβολα. Οι πρώτες αρχές γίνονται αρχέτυπα ικανά να διαβιβασθούν με την συμβολική τους μορφή σε όλους τους ανθρώπους. Τα θεϊκά σύμβολα, αιώνια και αμετάβλητα, παραμένουν στον θεϊκό, τον αόρατο κόσμο και συνιστούν τις λεγόμενες μνήμες της φυλής, του πλανήτη, του Σύμπαντος κλπ.
Ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός διδάσκει ότι «οι αρχαίοι θεοί είναι νοητικαί φυσικαί ενέργειαι, που διοικούν έν ωρισμένον βασίλειον: ο Ποσειδών την μορφήν, το όριον...` η Ήρα την πολλαπλότητα ` ο Απόλλων την ταυτότητα ` η Άρτεμις την διάκρισιν `ο Ήφαιστος την μονιμότητα ` ο Διόνυσος την αυθόρμητον κίνησιν ` η Αθηνά την δεκτικήν κίνησιν, την ώσιν και την απόρριψιν του περιττού ` ο Ερμής τους επιγείους δαίμονας` ο Ζευς αποκαλείται «βασιλεύς, αυτοών, αυτοέν, μέγας τωόντι και υπερμέγας, ος γέγονεν εξ ουδενός, ου ουδείς πρεσβύτερος, προαιώνιος και μόνος δη των πάντων πάντοτε και πάντως αγέννητος».
«Ο ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ εκφράζει τις ουράνιες δυνάμεις, που ρέουν ως φωτοενέργειες ή Ιδέες, για να δομήσουν τον φυσικό κόσμο.
Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ αποτελεί ένα οργανωμένο σύστημα σκέψεως, που μας επιτρέπει να αντιληφθούμε μ’ έναν άμεσο τρόπο το νόημα της λέξεως.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΜΕΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΕ, ή ΠΟΙΟΣ ΔΙΩΞΕ ΠΟΙΟΝ

ΟΙ «ΠΑΡΑΒΟΛΑΝΟΙ»
Όπως επισημαίνει ο Γερμανός φιλόσοφος Σποπενχάουερ: “οι πολυθεϊστικές θρησκείες είναι συνήθως ανεκτικές όταν βρεθούν αντιμέτωπες με άλλες θρησκείες. Είναι από την ίδια τη φύση τους ότι ο κόσμος κατοικείται από μυριάδες θεότητες και είναι δεδομένο λοιπόν ότι άλλοι άνθρωποι έχουν άλλους Θεούς. Η θρησκευτική αδιαλλαξία είναι καθαρά γνώρισμα του μονοθεϊσμού”. Είναι με άλλα λόγια γνώρισμα των λεγόμενων “Αβρααμικών θρησκειών” τις μόνες πρωτόγονες, άκαμπτες και αδιάλλακτες, χωρίς περιθώρια εξέλιξης και χωρίς την διαλλακτικότητα και ευελιξία των παγανιστικών θρησκειών.
Βέβαια οι Χριστιανοί, μας έχουν εμποτίσει με χίλια μύρια ψέματα για τους διωγμούς που έγιναν εναντίον τους από διάφορους εθνικούς Ρωμαίους αυτοκράτορες κι έχουν χαλκεύσει ποικίλες εντυπωσιακές ιστορίες για μάρτυρες, βασανιστήρια και άγρια θηρία που τους κατασπαράσσουν για την πίστη τους, θέλοντας να αλώσουν με τη φρίκη και τον αποτροπιασμό γι’ αυτές τις ακρότητες τις ψυχές των απλών ανθρώπων, ώστε να τους καταστήσουν ευκολότερα προσήλυτους στις απόψεις τους. Και αποσιωπούν βέβαια και συγκαλύπτουν τις δικές τους θηριωδίες και ακρότητες. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν έγιναν πραγματικά διώξεις εναντίον τους στη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων. Οι διώξεις αυτές ήσαν σποραδικές και εντοπισμένες και εξαρτώνταν από το πολιτικό κλίμα και τη διάθεση του κάθε αυτοκράτορα. Δεν έγιναν ποτέ από μισαλλοδοξία προς τη θρησκεία τους, αλλά για τα καμώματά τους και τα έργα τους (μυστικές συνεδριάσεις και τελετουργίες τους, στις οποίες κατηγορούνταν ότι γίνονταν διάφορα πράγματα) και βασικά για την ασέβειά τους προς τους πατρώους θεούς, οι οποίοι εγγυώνταν την ασφάλεια και ευημερία της αυτοκρατορίας και στους οποίους αυτοί αρνούνταν να θυσιάσουν (σ.σ.: κυρίως λόγω άρνησης στρατεύσεως στον ρωμαικό στρατό).
Ο Ρωμαίος ιστορικός Σουετόνιος τους αποκαλεί "μια κατηγορία ατόμων που επιδίδονταν σε μια νέα και κακόβουλη δεισιδαιμονία", ενώ ο νεοπλατωνικός Πορφύριος αναρωτιέται πώς μπορούσαν “να είναι τόσο ασεβείς και άθεοι που να έχουν αποστατήσει από τα έθιμα των προγόνων τους μέσα από τα οποία διατηρείται κάθε έθνος και πολιτεία”.
Οι περισσότερες συστηματικές διώξεις των Χριστιανών από τις ρωμαϊκές αρχές συνέβησαν μέσα στην χρονική περίοδο (249-251 και 303-311). Την περίοδο μάλιστα 303-311 ήταν περιοδικές και περιορισμένες. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (243-316) που θεωρείται από τους ισχυρότερους διώκτες τους, ήταν αρχικά ανεκτικός στη θρησκεία τους. Είναι γεγονός πάντως ότι το 303 εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο την απαγόρευε και αρκετοί τότε Χριστιανοί εκτελέστηκαν και δημεύθηκε η περιουσία τους, Όσον αναφορά τώρα τον Νέρωνα, που υποτίθεται ότι έβαλε ο ίδιος τη μεγάλη πυρκαγιά στη Ρώμη το 64 και κατηγόρησε τους Χριστιανούς γι’ αυτό και τους εδίωξε, στην πραγματικότητα αυτός εκτέλεσε μερικούς αποδεδειγμένους εμπρηστές Χριστιανούς! Οι γενικά εχθρικοί προς το Νέρωνα ιστορικοί Τάκιτος και Σουετόνιος θεωρούν δίκαιες αυτές τις διώξεις και βέβαια δεν αποδίδουν τη πυρκαγιά σε αυτόν, αλλά στους ίδιους τους Χριστιανούς, και την τιμωρία των εμπρηστών γι’ αυτή καθεαυτή την πράξη τους και όχι για τη θρησκεία τους ή για την “πίστη” τους (Διαβάστε: ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΡΩΜΗ; Ο ΝΕΡΩΝΑΣ ή Ο ΠΑΥΛΟΣ;).
Από τους 54 αυτοκράτορες που κυβέρνησαν την αυτοκρατορία μεταξύ του 30 και του 311, μόνο καμιά δωδεκαριά από αυτούς δίωξαν μεμονωμένα τους Χριστιανούς.
Αντίθετα, οι διωγμοί που εξαπέλυσαν οι ίδιοι Χριστιανοί εναντίον της Αρχαίας θρησκείας και Φιλοσοφίας, όταν απέκτησαν δύναμη, ήταν εκτεταμένοι, άγριοι, αποτρόπαιοι και ανηλεείς, με σκοπό την πλήρη εξόντωση και αφανισμό των “ειδωλολατρών” ή ακόμα των “αιρετικών”, και διήρκεσαν δεκαεπτά αιώνες! Διάφοροι μάλιστα “άγιοι” ή “πατέρες” τους βάλθηκαν να δικαιολογήσουν θεολογικά αυτούς τους διωγμούς, τα εγκλήματα και τις δολοφονίες με τη διάσωση, υποτίθεται, με αυτόν τον τρόπο των ψυχών των “αιρετικών” και “απίστων” (που διαφορετικά θα ήταν καταδικασμένοι να περάσουν την αιωνιότητα στην κόλαση) ή για τη σωτηρία των ψυχών των ευσεβών χριστιανών που κινδύνευαν να παρασυρθούν από τις ολέθριες διδασκαλίες τους και να απολέσουν έτσι την αιώνια σωτηρία! Με άλλα λόγια μια ύστατη υποκρισία και φιλαυτία: σε σκοτώνω, αφού έτσι κι αλλιώς είσαι μεταφυσικά καταδικασμένος και δεν υπάρχει καμιά σωτηρία για σένα και δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα με το να ζεις, για να μην με παρασύρεις και γίνω κι εγώ σαν εσένα και χάσω έτσι τη δική μου σωτηρία!
Ο Ερνέστ Ρενάν είναι κατηγορηματικός: Μπορούμε να ψάξουμε μάταια ολόκληρο το ρωμαϊκό νόμο πριν τον Κωνσταντίνο για μια μοναδική έστω παράγραφο ενάντια στην ελευθερία της σκέψης. Η ιστορία της αυτοκρατορικής κυβέρνησης δεν παρέχει κανένα παράδειγμα μιας δίωξης εξ’ αιτίας της αποδοχής ενός αφηρημένου δόγματος.
Από την άλλη μεριά η περίοδος 96-180, από το θάνατο δηλαδή του Διομητιανού μέχρι την άνοδο του στο θρόνο του Κόμοδου, χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο ιστορικό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Εδουάρδο Γκιμπόν σα μια εποχής ειρήνης, ακμής και ευτυχίας. Αυτή ακριβώς την περίοδο οι χριστιανοί δημιούργησαν τις Γραφές τους και έκαναν τις πρώτες κατακτήσεις τους στο φτωχό και αμόρφωτο πληθυσμό. Κατανοούμε λοιπόν πολύ καλά πόσο ψεύτικος είναι ο ισχυρισμός τους ότι ήλθαν δήθεν για να εξιλεώσουν την ανθρωπότητα από το διανοητικό σκοτάδι και την ηθική διαφθορά, όταν αυτοί ήταν στην πραγματικότητα που προκάλεσαν την παρακμή του πολιτισμού και τη βύθισή του στα ζοφερά σκοτάδια του Μεσαίωνα!
Όσο τώρα για το συνολικό αριθμό των μαρτύρων τους από τους διωγμούς των εθνικών εναντίον τους, μια έρευνα έχει δείξει ότι αυτοί ανέρχονται περίπου στους 3000, με τους 1500 να έχουν συμβεί κατά τους τρεις πρώτους αιώνες. Με άλλα λόγια τα συνολικά θύματά τους ήταν όσα περίπου τα θύματα των εθνικών, εβραίων ή αιρετικών στο διάστημα μιας μέρας ή έστω ενός μηνός κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας της “Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας” εναντίον τους! Ποιος τελικά λοιπόν δίωξε ποιον; Μάλλον μας κοροϊδεύουν!
Όταν οι ίδιοι οι Χριστιανοί διακινδύνευαν να διωχθούν, μιλούσαν με θέρμη για θρησκευτική ανοχή και ανεξιθρησκεία. Όταν όμως ανήλθαν στην εξουσία, τον τέταρτο αιώνα, ξέχασαν αμέσως όλες αυτές τις προτροπές τους και εξαπέλυσαν μια δριμεία και ανελέητη επίθεση εναντίον όλων των υπολοίπων θρησκειών της αυτοκρατορίας. Ακολουθώντας τις προτροπές των μισαλλόδοξων και μνησίκακων επισκόπων και κληρικών τους, ρίχθηκαν με θρησκευτικό μένος και φρενίτιδα εναντίον των αρχαίων ναών, των έργων τέχνης και των βιβλιοθηκών ισοπεδώνοντας και καταστρέφοντας τα πάντα.
Ο φιλόσοφος και ρήτορας Λιβάνιος στο έργο του “Υπέρ Ιερών”, το “Κύκνειο Άσμα του Θνήσκοντος Ελληνισμού”, όπως έχει χαρακτηρισθεί από τον Εμμανουήλ Ροΐδη, το οποίο απέστειλε στον κωφεύοντα αυτοκράτορα Θεοδόσιο ζητώντας δικαιοσύνη γι’ αυτούς τους διωγμούς, αναγράφει το 386: «...Bεβαίως εσύ ο ίδιος (Θεοδόσιος) δεν διέταξες να κλείσουν τα ιερά, ούτε απαγόρευσες την είσοδο στους ναούς ούτε το ιερόν πυρ των ναών ούτε το λιβάνι ούτε τις προσφορές άλλων θυμιαμάτων σε ναούς και βωμούς, όμως οι μαυροφορεμένοι αυτοί που τρώνε περισσότερο και από τους ελέφαντες και κατεβάζοντας αμέτρητα ποτήρια παρενοχλούν όσους συνοδεύουν το ποτό τους τραγουδώντας, αυτοί που συγκαλύπτουν τις επιδόσεις τους στο φαγοπότι με μια τεχνητή χλωμάδα του προσώπου τους' αυτοί, ω βασιλιά, και ενώ ο νόμος είναι σε ισχύ, ορμούν πάνω στα ιερά κρατώντας ξύλα και πέτρες και σίδερα, και μερικές φορές χωρίς αυτά, με γυμνά χέρια και πόδια. Ακολουθεί η "Μυσών λεία" (ο,τιδήποτε μπορεί να ληστευθεί ατιμώρητα), το "κατέβασμα" της οροφής, η κατεδάφιση των τοίχων, το σπάσιμο των αγαλμάτων, το αναποδογύρισμα των βωμών ' και οι (πολυθεϊστές) ιερείς πρέπει να σωπαίνουν ή να πεθαίνουν' και αφού (οι μαυροφόροι) κατεδαφίσουν ένα (ιερό), προχωρούν στα δεύτερα και τρίτα ιερά και τρόπαια επί τροπαίων στοιβάζουν, ενάντια στο νόμο.
Τέτοια τολμούνται και μέσα στις πόλεις, περισσότερο όμως στους αγρούς. Και είναι πολλοί οι κάθε φορά επιτιθέμενοι και μετά τα μύρια κακά το διασκορπισμένο πλήθος συγκεντρώνεται και ζητούν λόγο ο ένας του άλλου, για το τι έπραξαν, και θεωρούν ντροπή το να μην έχουν διαπράξει τα μέγιστα αδικήματα. Ξεχύνονται στους αγρούς σαν χείμαρροι και μαζί με τα ιερά, ερημώνουν και τους αγρούς. Διότι όταν ένας αγρός στερηθεί το ναό του, αυτός τυφλώνεται και κείται και πεθαίνει. Τα ιερά, βασιλιά, είναι η ψυχή των αγρών, τους πρωτοέδωσαν ζωή και δια πολλών γενεών αφέθηκαν στους τωρινούς (ανθρώπους)…..
Τέτοιο αντίκτυπο έχουν στις μεγάλες υποθέσεις του κράτους οι βιαιότητες που αποτολμούν ενάντια στον κόσμο της υπαίθρου οι άνθρωποι αυτοί που ισχυρίζονται ότι πολεμούν τα ιερά. Όμως ο πόλεμός τους είναι γι' αυτούς πηγή εισοδήματος, διότι αρπάζουν όχι μόνον ο,τι βρίσκεται μέσα στους ναούς, αλλά και τα υπάρχοντα των ταλαιπώρων αγροτών, την παραγωγή τους και τα ζώα. Και αποχωρούν τελικώς οι εισβολείς κουβαλώντας τα υπάρχοντα των πολιορκημένων. Σε εκείνους δεν αρκούν αυτά, αλλά σφετερίζονται και ξένη γη λέγοντας ότι η γη του τάδε γεωργού είναι περιουσία του ιερού (συνεπώς μπορούν να την κλέψουν μαζί με τα λάφυρα από το ιερό), και με αυτον τον τρόπο πολλοί έχουν χάσει πατρικές περιουσίες, με ψευδείς τίτλους. Από τα δεινά των άλλων, καλοπερνούν αυτοί, που ισχυρίζονται ότι νηστεύοντας, λατρεύουν τον θεό τους. Εαν κάποιοι από τα θύματά τους πάνε στην πόλη και βρουν τον "ποιμένα", - έτσι αποκαλούνται κάποιοι άνθρωποι όχι και τόσο αγαθοί -, και κλαίγοντας του διηγηθούν όσα έπαθαν, ο "ποιμένας" αυτός επαινεί τους κακοποιούς, και ξαποστέλνει τους παθόντες λέγοντάς τους ότι είναι κερδισμένοι που δεν έπαθαν χειρότερα.
Και όμως, βασιλιά, δικοί σου υπήκοοι είναι και αυτοί και σου είναι πιο χρήσιμοι από τους άλλους που εγκληματούν σε βάρος τους, όσο πιο χρήσιμος είναι ένας εργαζόμενος από έναν άεργο. Αυτοί είναι οι μέλισσες, ενώ εκείνοι οι κηφήνες. Και όταν ακούν ότι σε κάποιο αγρό υπάρχει κάτι που να μπορούν να αρπάξουν, άμεσα κατηγορούν τον κτηματία ότι κάνει θυσίες και άλλα κακά, και ότι πρέπει να γίνει ένοπλη επέμβαση, και νάσου καταφθάνουν οι σωφρονιστές, αυτό το όνομα ("σωφρονισμός") δίδουν στις "ληστείες", αν και λίγα είπα. Ο ληστής προσπαθεί να ξεφύγει αρνούμενος την πράξη του και αν τον πεις "ληστή", θα το θεωρήσει προσβολή. Ενώ αυτοί, υπερηφανεύονται και καμαρώνουν για τα κατορθώματά τους και τα διηγούνται σε όσους δεν τα γνωρίζουν, και επί πλέον έχουν την αξίωση να ανταμειφθούν γι' αυτά....»
Την ποιότητα ή ηθικό ανάστημα των χριστιανών επισκόπων ή “ποιμένων” την κατανοούμε άμεσα από το παραπάνω απόσπασμα του Λιβάνιου.
Ο “άγιος” Ιερώνυμος εξορκίζει τον τέταρτο αιώνα τους Χριστιανούς να κατευθύνουν το μίσος τους ακόμα και εναντίον των συγγενών τους: «Εάν ο πατέρας σου κείται κάτω στο κατώφλι, εάν η μητέρα σου αποκαλύπτει στα μάτια σου το στήθος που σε βύζαξε, ποδοπάτησε το άψυχο σώμα του πατέρα σου, ποδοπάτησε το στήθος της μητέρας σου και με μάτια στεγνά και ξηρά, πέταξε προς τον Κύριο που σε καλεί!» Ακατανόητη μισαλλοδοξία και ακρότητα, βασικό γνώρισμα του φανατισμού…
Όλοι οι σοβαροί μελετητές της ιστορίας αναγνωρίζουν ότι η επικράτηση τελικά του Χριστιανισμού στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εγκαινίασε μια εποχή διανοητικής συσκότισης και σκλαβιάς που οδήγησε στην τυραννία και στην Ιερά Εξέταση.
Όπως επισημαίνει ο Draper: "αυτός ακολούθησε μια πορεία που προσδιόρισε ολόκληρη τη μελλοντική σταδιοδρομία του και έγινε ένας φραγμός για τη διανοητική πρόοδο της Ευρώπης για περισσότερα από χίλια χρόνια (John William Draper -Ιστορία της Διανοητικής Εξέλιξης στην Ευρώπη).

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ

Ιλιάδα Δ 164
160      Εἴ περ γάρ τε καὶ αὐτίκ᾽ Ὀλύμπιος οὐκ ἐτέλεσσεν,
ἔκ τε καὶ ὀψὲ τελεῖ, σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισαν
σὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν.
Εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·
ἔσσεται ἦμαρ ὅτ᾽ ἄν ποτ᾽ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ
τι αν δεν παιδέψει ο ρήγας του Ολύμπου μεμιάς τους ορκοπάτες,
θα τους παιδέψει αργά, μα σίγουρα· βαριά θα το πλερώσουν
οι Τρώες, κι ατοί τους και τα ταίρια τους και τα παιδιά τους—όλοι!
τι εγώ στο νου μου και στα φρένα μου καλά το ξέρω αλήθεια:
Θα ξημερώσει μέρα κάποτε πού θα χαθεί το κάστρο
της Τροίας…
……………………
Ιλιάδα Ζ 448
445       αἰεὶ καὶ πρώτοισι μετὰ Τρώεσσι μάχεσθαι
ἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδ᾽ ἐμὸν αὐτοῦ.
Εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·
ἔσσεται ἦμαρ ὅτ᾽ ἄν ποτ᾽ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.
και μέσα στη σφαγή να βρίσκομαι στους Τρώες τους μπροστομάχους,
την τρανή δόξα του πατέρα μου και μένα να κρατήσω'
τι εγώ στο νου μου και στα φρένα μου καλά το ξέρω αλήθεια:
Θα ξημερώσει μέρα κάποτε πού θα χαθεί το κάστρο
της Τροίας κι ο Πρίαμος ο πολέμαρχος κι όλος μαζί ο λαός του.
……………………
Ο τελευταίος χρησμός που δόθηκε από το Μαντείο των Δελφών, διά στόματος Πυθίας, μιλά για την επάνοδο του Ελληνικού Πνεύματος.
«Έσσεται ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται».
«Θα έρθει ημέρα που ο Φοίβος (Απόλλων) θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα».
Κανείς δεν μπορεί να μας πάρει τα όνειρα και τις ελπίδες μας.
Η Ελπίδα, όχι, δεν πεθαίνει τελευταία. Είναι σαν την Ελλάδα. Ποτέ δεν πεθαίνει.
Η Αρχαία Ψυχή είναι εδώ, όπως άλλωστε πάντοτε ήταν, κι απομένει στον καθένα μας προσωπικά ν' ανοίξει τα μάτια και να την αντικρύσει, ν' ανοίξει τα φράγματά του και να ενωθεί μαζί της.
 Ένας απλός διαλογισμός σ' έναν οποιονδήποτε χώρο που φιλοξενεί αρχαίους ναούς, μπορεί να το αποδείξει καλύτερα από εκατομμύρια συντεταγμένες λέξεις κι εκατομμύρια σελίδες τυπωμένου χαρτιού.
Είναι τα γκρεμισμένα από χέρια βαρβάρων, μάρμαρα, η αιώνια κατοικία της και ο παντοτινός Ναός της.
Είναι όλες οι κορυφές των ελληνικών βουνών, που για πολλές χιλιάδες χρόνια εφιλοξενούσαν τους Ιερούς βωμούς των Ελλήνων, είναι τα δεκάδες Σπήλαια -Ιερά Άντρα, είναι τα δεκάδες ιερά ρυάκια που αυλακώνουν την επιφάνεια της ανθρωπογεννήτρας Μάνας Γης.
Αιώνιοι Ναοί που κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ του να βεβηλώσει.
Διότι καμμία δύναμη δεν μπορεί να τα βάλει, χωρίς να συντριβεί παραδειγματικά, με την Απέραντη και Απαραβίαστη Φύση, με τους απαράβατους Συμπαντικούς Νόμους.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΗΛΙΔΑΣ, ΕΝΔΥΜΙΩΝΑ

O συγγραφέας Γιώργος Λεκάκης μας παρουσιάζει τους μύθους για τον άγνωστο έρωτα της αρχαιότητας, αυτόν της Σελήνης με τον Ενδυμίωνα, βασιλιά της Ήλιδας. 
Η εκπομπή μεταδόθηκε από το κανάλι Ε στις 20-1-2017.

ΔΟΜΗ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ – ΝΟΗΤΙΚΟΣ ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ

Το χάος φιλοξενεί όχι ένα αλλά περισσότερα σύμπαντα, ο αριθμός των οποίων φθάνει τα 32 σύμφωνα με πληροφορίες των ουράνιων. Το κάθε σύμπαν ανάλογα με την ηλικία και το μέγεθος του, πιέζει τα εφαπτόμενα με αυτό, άλλα τα συστέλει, σε άλλα εισχωρεί μέσα σ ' αυτά και σε άλλα σημεία υποχωρεί αυτό. Έτσι εξηγείται η συστολή και διαστολή του κάθε σύμπαντος. Η φυγή γαλαξιών, η εμφάνιση νέων και ο παλμός του σύμπαντος διαμορφώνουν το σχήμα του σε τελείως ακανόνιστο και όχι σφαιρικό.
Κατά τη φάση της μεγάλης έκρηξης που δεν υπήρχε χώρος και χρόνος, δε γνωρίζουμε τη συμπεριφορά της εκτίναξης των υλικών στο χάος. Μιλάμε για χωροχρονικές στρεβλώσεις χωρίς να ξέρουμε τι είναι, ενώ με αυτή την παραδοχή προσπαθούμε να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα.
Η ροή της δημιουργίας και αναδημιουργίας είναι συνεχής και αέναη ώστε να προκαλεί ίλιγγο ακόμη και η γραφή του αριθμού ετών της δημιουργίας.
Οι συμπαντικές διεργασίες απελευθερώνουν ασύλληπτες ποσότητες ενέργειας, ισχυρότατα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, τρομακτικές πιέσεις, ισχυρούς κραδασμούς και υψηλές συχνότητες παλμοδονήσεων και παράγουν φως δισεκατομμύρια φορές ισχυρότερο από αυτό του ηλίου. Πολλά νεφελώματα κινούνται με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός που αδυνατεί το ανθρώπινο μάτι να ιδεί.
Στην ίδια κατηγορία υπάγονται και υπερβατικές οντότητες που γίνονται αντιληπτές με μείωση της συχνότητας τους, ή με συντονισμό τους με τις ανθρώπινες συχνότητες.
Καταστάσεις μυστηριώδεις αλλά υπαρκτές, που ο άνθρωπος θέσπισε νόμους και κανόνες για να μπορεί να μετρήσει και να παραστήσει με αυθαίρετα σύμβολα. Όλη η γήινη επιστήμη είναι ένα σύνολο αυθαιρέτων παραδοχών που σιγά σιγά αναθεωρείται γιατί οι αρχικές εκτιμήσεις αποδεικνύονται λάθος. Ο χρόνος ακολουθεί σε κυματισμούς την παλμοδόνηση της δημιουργίας· λόγω αναταράξεων φθείρει ανομοιόμορφα τη ζωή και τη νεκρή ύλη, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την υφή του, να ελέγξουμε τη ροή του, να τον εντάξουμε σε θεωρήματα και μαθηματικούς τύπους.
Σήμερα η επιστήμη κατέρριψε το θεώρημα της αναδίπλωσης του χρόνου όταν η ταχύτητα είναι μεγαλύτερη από αυτή του φωτός αφού η ίδια πέτυχε, την επιτάχυνση φωτονίου 3-4 φορές περισσότερο από την ταχύτητα του φωτός . Επομένως οι ανθρώπινες γνώσεις περιορίζονται στις πραγματικότητες του τρισδιάστατου χώρου και αγνοούν τα εκτός αντιλήψεων του γεγονότα.
Από την άλλη πλευρά οντότητες που πέτυχαν να απαλλαγούν από το υλικό περίβλημα του σώματος, ρυθμίζοντας βιοβαρυτικούς και βιορυθμικούς κύκλους κατά βούληση, έχουν τη δυνατότητα να κινούνται και έξω από τη σφαίρα της ανθρώπινης φαντασίας. Αυτά που γνωρίζουμε για το σύμπαν μπροστά στην πραγματικότητα είναι ένα τεράστιο τίποτα, ασχέτως αν συνέχεια καυχόμαστε ότι ανακαλύψαμε και κάτι νέο. Επειδή ο άνθρωπος προσπαθεί να εισχωρήσει στο σύμπαν με λογικές παραδοχές, θα βρίσκεται συνέχεια σε σύγκρουση με τη συμπαντική πραγματικότητα που αποτελείται από σύνολο παραλογισμών ακατανόητων από την ανθρώπινη λογική. Επομένως όλες αυτές οι υποθέσεις περί δημιουργίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια κοινή παραδοχή χωρίς στοιχεία απόδειξης.
Ο άνθρωπος θα πληροφορηθεί τα πάντα για τα μυστικά της δημιουργίας μόνον αν του τ ' αποκαλύψουν οι ουράνιοι, ή απελευθερώσουν το νοητικό του στρόβιλο με την ενεργοποίηση ολόκληρου του ανθρώπινου εγκέφαλου. Το να αρνούμαστε κάποιες μη απτές πραγματικότητες είναι λογικό για πολλούς λόγους, διότι ανατρέπουμε κατασκευασμένες δομές, κουράζουμε τον εγκέφαλο που προτιμά τις εύκολες λύσεις της ανθρώπινης λογικής και σκανδαλίζουμε τα θρησκευτικά μας πιστεύω, αφού τα πάντα τα έκανε ο θεός και δεν χρειάζεται να ψάχνουμε.
Όταν χρησιμοποιούμε τους όρους «υπερβατικές οντότητες», «θεότητες», «Ολύμπιους» και άλλα παρόμοια, εισάγουμε καινά δαιμόνια και γινόμαστε δυσάρεστοι· όμως υπάρχουν και αυτοί που προσπαθούν να επικοινωνήσουν με κάτι διαφορετικό και γι ' αυτούς γίνεται η προσπάθεια ενημέρωσης.
Η ταχύτητα του φωτός έχει μετρηθεί σε 300.000 χιλιομ./ δευτερ. όμως κάποιοι αιρετικοί επιστήμονες το 1992 στο Ινστιτούτο Φυσικής της Κολωνίας επιτάχυναν φωτόνια που απέκτησαν ταχύτητες 3-4 φορές την ταχύτητα του φωτός. Ένα ερέθισμα που έγινε αφορμή για πλήθος αμφισβητήσεων και υποθέσεων που στέλνουν το μυαλό του ανθρώπου πέρα από τις συμβατικές πραγματικότητες.
Τα ταχυόνια είναι υποατομικά σωμάτια μόλις τώρα ερευνώμενα, με ταχύτητες πολλαπλάσιες της ταχύτητας του φωτός.
Τα νιόνια είναι άγνωστα σ' εμάς σωμάτια με άπειρες φορές την ταχύτητα του φωτός. Η γήινη επιστήμη τα υποψιάζεται οι Ολύμπιοι τα χρησιμοποιούν σε μόνιμη βάση.
Οι σκέψεις αυτές έδωσαν τεράστια ώθηση στην επιστήμη η οποία μας είπε ότι η ανθρώπινη συνείδηση στέλνει στο σώμα μικρομηνύματα. Η διαπίστωση αυτή δημιούργησε το νέο κλάδο της Ιατρικής «Την Υπερφωτεινή Ιατρική», αφού το ανθρώπινο σώμα δημιουργεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, στο οποίο το πνεύμα μέσω του εγκεφάλου μεταβιβάζει ακαριαία μηνύματα και πληροφορίες σε όλο το σώμα. Ο Γερμανός βιολόγος Ρορ διαπίστωσε ότι ο γενετικός κώδικας (DΝΑ ) του ανθρώπου παράγει συνεχώς υπεριώδη φωτόνια.
Η Ιατρική διαπίστωσε αφύσικη ανάπτυξη μικροβίων σε ανθρώπους που βρισκόταν σε αγχωτική κατάσταση, είτε λόγω ενοχών, είτε λόγω έμμονων ιδεών και φόβου. Στις περιπτώσεις αυτές παρατηρείτο αποσυντονισμός της συνείδησης που έστελνε λάθος μηνύματα στα κύτταρα. Αυτά έχαναν τον ειρμό τους, υπολειτουργούσαν, με αποτέλεσμα η λανθασμένη λειτουργία να μειώνει τις αντιστάσεις του σώματος που επέτρεπε την ανάπτυξη μικροβίων και την εμφάνιση νοσημάτων. Τόσο αυτές οι διαπιστώσεις όσο και άλλες που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, ενθάρρυναν τους επιστήμονες να εισχωρήσουν στα μυστικά της ψυχής με την αναπαραγωγή του φαινομένου του κλινικά νεκρού ανθρώπου (παραθανατική κατάσταση) με αξιώσεις πειραματικής μελέτης της ψυχής.
Διανύουμε μία νέα Κρόνειο εποχή που έχει εξοργίσει τη Γαλαξιακή Συνομοσπονδία των «Ε», που θα επέμβει και πάλι με τον Ιερό Άρχοντα Φωτός το Δία. Η συμπαντική νομοτέλεια επιβάλλει και πάλι την ιερή παρουσία του στη γη για την αποκατάσταση της συμπαντικής τάξης στον πλανήτη.
Συνεχίζοντας, υποβάλαμε και την ερώτηση αν το φάσμα φωτός των διπλών άστρων είναι ίδιο με αυτό του ηλιακού συστήματος και αν τα όντα των πλανητών τους αλλάζουν μορφή  και συγκεκριμένα αν γίνονται διαφανή. «Το φάσμα φωτός το δικό μας είναι ίδιο με το δικό σας, πλην όμως το δικό σας είναι πολύ περιορισμένο σε σχέση με το δικό μας. Εμείς έχουμε τη δυνατότητα να βλέπουμε περισσότερα χρώματα πάνω και κάτω από την φωτεινή κλίμακα. Κάθε άστρο έχει τη δική του ηλικία, φωτεινότητα, ένταση και χροιά φωτός· οι ακτινοβολίες τους λόγω μεταβολής συχνοτήτων και κυματισμών παράγουν χρώματα άγνωστα σ ' εσάς. Τα διπλά άστρα παράγουν χρωματισμούς που ποικίλουν αναλόγως της θέσης και της απόστασης των πλανητών. Τα έντομα και τα πτηνά της Γαίας αντιλαμβάνονται τελείως διαφορετικό το φάσμα φωτός απ ' ότι ο άνθρωπος· τούτο είναι απόρροια της διαφορετικής συμπαντικής προέλευσης αυτών και των διαφορετικών πραγματικοτήτων που ήταν αναγκασμένα να ζουν.
Στο διπλό άστρο του Σειρίου Α - Β, το φάσμα φωτός που δεχονται οι πλανήτες τους είναι διαφορετικό από το δικό σας. Τούτο δεν οφείλεται σε χρονοστρεβλώσεις που συμβαίνουν σε διπλά άστρα, ήλιους, λευκούς νάνους ακόμη και σε πλανήτες, αλλά στο φαινόμενο παγίδευσης τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, υπερυψηλής θερμοκρασίας ή θερμοκρασίας που πλησιάζει το απόλυτο μηδέν (-273°C) με δική σας ορολογία, καταστάσεις που διαφοροποιούν τη μοριακή δομή της μάζας. Σε πολλούς ήλιους οι επιφανειακές εκρήξεις διαφοροποιούν το χωροχρόνο. Ο δικός σας εγκέφαλος εκπέμπει σε μια ορισμένη συχνότητα και αντιλαμβάνεται μόνο ένα εύρος παλμών και συχνοτήτων ορισμένου μήκους κύματος και έχει σαφή όρια εύρους χρωματικού, υποχρωματικού και υπερχρωματικού φάσματος· τούτο διότι όλες οι μορφές της ύλης και ενέργειας εκπέμπουν παλμούς σε ποικίλες συχνότητες με τις οποίες γίνονται αντιληπτές στα διάφορα όντα. Τα όντα των πλανητών, διπλών άστρων, ευρισκόμενα σε χωροχρονικές στρεβλώσεις δεν γίνονται διαφανή, όμως σε κάθε περίπτωση τα όντα που βρίσκονται σε στρεβλώσεις χωροχρόνου ή αλλάζουν διαστάσεις ή αφανίζονται. Οι συμπαντικοί κραδασμοί του δικού σας πλανήτη, οι παλμοδονήσεις των άστρων και του γαλαξία, συντηρούν οντότητες άλλων διαστάσεων, αραιότερες των υλικών, διαφανείς ή όχι ανάλογα με την ποσότητα φωτός που απορροφούν. Οι κραδασμοί αυτοί αποκωδικοποιούνται από τον εγκέφαλο που σχηματίζει τρισδιάστατη εικόνα της πραγματικότητας και λειτουργεί όπως οι δικές σας μηχανές προβολής εικόνων μεγίστης ακρίβειας, και έτσι γίνεται ορατή η ύλη. Τις αόρατες πραγματικότητες επειδή αδυνατεί να τις συλλάβει, τις αγνοεί και τις αντιπαρέρχεται. Σεις βλέπετε όντα που έχουν ισότιμους κραδασμούς με τους δικούς σας. Εμείς (ΟΛΥΜΠΙΟΙ) μπορούμε να συντονιζόμαστε κραδασμιακά και να παρουσιαζόμαστε κατά βούληση σε πολλούς μαζί ή να συντονιζόμαστε σε απόλυτα προσωπική ιδιοσυχνότητα του ατόμου που μας βλέπει μόνο αυτό και όχι οι άλλοι».
Το ηλιακό μας σύστημα παρουσιάζει συμπαντικό ενδιαφέρον; Κρύβει κάποια μυστικά; 
«Το ηλιακό σύστημα ΑΠΟΛΛΩΝ είναι ένα από τα μικρότερα του σύμπαντος. Η υλική του κατάσταση και η πυκνότητα του είναι μια μέση κατάσταση, αφού υπάρχουν βαρείς και υπερβαρείς ήλιοι που βρίσκονται στο τέλος των δημιουργικών διεργασιών. Σεις αγνοείτε πραγματικά τον ρόλο που έχει για την ζωή το ηλιακό φως που συντηρεί τη ζωή στο σύμπαν».
Πάνω στις πληροφορίες αυτές των Ολύμπιων υπάρχουν και οι επιστημονικές θεωρίες ή υποψίες, που μελετώνται με σοβαρότητα στην εποχή μας.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ - Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, σελ. 151- 161, εκδ. Δίον, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2001

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ - Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΗΧΩΝ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ν, ή ς ΚΑΙ Η ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΠΟΥ ΑΣΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΥΡΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΑΨΕΙΣ ΜΑΣ.

Τα φωνήεντα στο αλφάβητο όχι μόνο “δονούν” συγκεκριμένες περιοχές του ανθρώπινου εγκεφάλου αλλά “μεταφράζονται” σε ήχους και αριθμούς.
Η επίδραση του ολυμπιακού πνεύματος στην ανθρώπινη πρόοδο” ήταν η εισήγηση του καθηγητή Γεωλογίας Σταύρου Π. Παπαμαρινόπουλου, στο πλαίσιο του διεθνούς συνεδρίου με θέμα, η οποία τάραξε τα νερά της επιστημονικής κοινότητας και μάλιστα των γλωσσολόγων. Φαίνεται ότι την πολυδιάστατη μυστική σχέση γλώσσας, αριθμών, μουσικής αλλά και ανθρώπινης σκέψης γνώριζαν πολύ καλά οι Πυθαγόρειοι
Φαίνεται ακόμη ότι η αφαίρεση ήχων, όπως το τελικό ν ή ς, ή ακόμη η απλούστευση της ελληνικής γλώσσας έχει αποδυναμώσει την επίδραση που ασκεί στους νευρώνες και τις συνάψεις μας.
Πριν από μερικές ημέρες ο διακεκριμένος καθηγητής που υπήρξε θεμελιωτής του θεσμού του παγκόσμιου συνεδρίου για την Ατλαντίδα, καλεσμένος της ομάδας προβληματισμού και διαλόγου “Παλλάδιον”, έδωσε στο Νόησις μια μοναδική διάλεξη, φέρνοντας στο φως τη μοναδική αλλά και μυστικιστική, κατά μία έννοια, 
επίδραση που έχουν το ελληνικό αλφάβητο και η ελληνική γλώσσα με συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλουΑποσπάσματα της ομιλίας του Σταύρου Παπαμαρινόπουλου παρουσιάζουμε παρακάτω.
“Η πιθανή επίδραση του ελληνικού αλφαβήτου στον ανθρώπινο εγκέφαλο άρχισε να μελετάται από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα από την περίοδο που ένας φιλόλογος, ο Eric Havelock (1963), είχε την έμπνευση να μελετήσει σε βάθος τα πλατωνικά κείμενα. Με βάση τον Πλάτωνα ερμήνευσε την έλευση του θεάτρου και τη νοητική έκρηξη του λεγόμενου χρυσού πέμπτου αιώνος στην Αθήνα ως αποτέλεσμα της επίδρασης του αλφαβήτου στην τελική του μορφή στον εγκέφαλο των Αθηναίων και άλλων πολιτών των ελληνίδων πόλεων. ”Στην προσπάθεια αυτή προστέθηκε αρχικώς και ο νευροφυσιολόγος Joseph Bogan (1975), ο οποίος είπε ότι το ελληνικό αλφάβητο ενεργοποίησε λίγο περισσότερο από άλλα αλφάβητα την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, εκεί όπου υπάρχει το κέντρο επεξεργασίας της γραπτής γλώσσας, της εκφοράς του λόγου και της αναλυτικής σκέψης”, εξήγησε στη διάρκεια της εισήγησής του ο κ Παπαμαρινόπουλος.
Ο κ. Παπαμαρινόπουλος αναφέρθηκε στο σπουδαίο, όπως το χαρακτήρισε, βιβλίο της Jacqueline de Romilly ‘Γιατί η Ελλάδα;’ που απεικονίζει την Αρτέμιδα στη ζωοφόρο του Παρθενώνα. Η συγγραφέας, ως ιστορικός, προσπάθησε να δώσει απαντήσεις στο πιο πάνω ερώτημα. Η απάντησή της ήταν ότι ο πολιτισμός των Ελλήνων είχε τον άνθρωπο ελεύθερο στο κέντρο των γεγονότων. Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο κινήθηκε σε εκπληκτικές κατακτήσεις του πνεύματος από καθαρή αγάπη για την ελευθερία.
Οι κάτοικοι της περιοχής που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα είχαν δημιουργήσει ένα είδος γραφής πολύ πριν από τους Φοίνικες.
Ο Kerckhove (1988) στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει την επίδραση του ελληνικού αλφαβήτου στον εγκέφαλο έθεσε το εξής ερώτημα υπό τη μορφή της επιστημονικής υπόθεσης έρευνας: Είχε το φωνητικό αλφάβητο, το οποίο αναπτύχθηκε πλήρως από τους Έλληνες και το οποίο σήμερα ομιλείται στην Ελλάδα (και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο στις παράγωγες λατινογενείς και σλαβογενείς μορφές) επίδραση στις διαδικασίες του εγκεφάλου; Η χρήση φωνηέντων, με τη σειρά της είχε ως συνέπεια την επανοργάνωση της στρατηγικής του εγκεφάλου στη γραφή και την ανάγνωση. Ποια ήταν η βαθύτερη ανάγκη χρήσης των φωνηέντων κατά την ανάγνωση και τη γραφή για τους Έλληνες, ενώ δεν ήταν για τους Σημίτες, παραμένει άγνωστο.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΑ 440 Hz ΜΑΣ ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ 432 Hz;

Το μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας μουσικής έχει ρυθμιστεί στα 440Hz από το Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (ISO), που εγκρίθηκε το 1953. Οι πρόσφατες ανακαλύψεις, σχετικά με
την παλμική / ταλαντευόμενη φύση του σύμπαντος, δείχνουν ότι αυτό το σύγχρονο διεθνές πρότυπο έντασης του ήχου μπορεί να δημιουργήσει ανθυγιεινή επίδραση ή αντικοινωνική συμπεριφορά στη συνείδηση των ανθρώπων.
Η συχνότητα A=432 Hz, γνωστή ως Βέρντι ‘Α’ είναι ένας εναλλακτικός συντονισμός που είναι μαθηματικά συνεπής με το σύμπαν. Η μουσική με βάση τα 432 Hz εκπέμπει ευεργετική θεραπευτική ενέργεια, διότι είναι ένας καθαρός ήχος των θεμελιωδών μαθηματικών για τη φύση.
Υπάρχει μια θεωρία ότι η μετάβαση από τα 432 Hz στα 440 Hz υπαγορεύτηκε από τη ναζιστική προπαγάνδα του υπουργού Joseph Goebbels. Χρησιμοποίησε αυτή την αλλαγή για να κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται και να αισθάνονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, και να τους κάνει αιχμαλώτους ενός συγκεκριμένου τρόπου συνείδησης. Στη συνέχεια, γύρω στο 1940, οι ΗΠΑ επέβαλαν τα 440 Hz σε όλο τον κόσμο, και τελικά το 1953 έγινε το πρότυπο ISO 16.
Τι είναι τα 440 Hz;
Τα 440 Hz είναι ένα αφύσικο πρότυπο συχνότητας συντονισμού που απέχει από τη συμμετρία των ιερών δονήσεων και αρμονιών, πράγμα που έχει κηρύξει πόλεμο στο υποσυνείδητο μυαλό του δυτικού ανθρώπου.
Σε ένα έγγραφο με τίτλο “Μουσική Λατρεία Ελέγχου”, ο Δρ. Leonard Horowitz γράφει: «Η μουσική βιομηχανία προβάλλει αυτή την επιβαλλόμενη συχνότητα, η οποία “εκτρέφει” τους πληθυσμούς με μεγαλύτερη επιθετικότητα, ψυχοκοινωνικές αναταραχές και συναισθηματικές διαταραχές που προδιαθέτουν τους ανθρώπους σε σωματική ασθένεια
Απλά βγείτε στο δρόμο και ρίξτε μια ματιά τριγύρω. Τι βλέπετε; Τα παιδιά στο σχολείο, τους νέους ενήλικες στο δρόμο τους προς τη δουλειά, μια γυναίκα με το μωρό της στο καροτσάκι, ένας άντρας βγάζει το σκύλο του βόλτα – και τι έχουν όλοι αυτοί κοινό; iPods και MP3 Players! Δαιμόνιο, έτσι δεν είναι;
Αν θες να μάθεις τα μυστικά του σύμπαντος, να σκέφτεσαι από την πλευρά της ενέργειας, της συχνότητας και των δονήσεων.” – Nikola Tesla
Μειώνουν με επιτυχία τις δονήσεις, όχι μόνο της νέας γενιάς, αλλά και των υπόλοιπων από μας επίσης. Αυτές οι καταστροφικές συχνότητες παρασύρουν τις σκέψεις προς την αναστάτωση, τη δυσαρμονία και το διχασμό. Επιπλέον, ενθαρρύνουν το ελεγκτικό όργανο του σώματος, τον εγκέφαλο, σε δυσαρμονικό συντονισμό, ο οποίος τελικά δημιουργεί την αρρώστια και τον πόλεμο.
Η διαφορά μεταξύ 432 Hz και 440 Hz. Ακούστε το βίντεο και προσπαθήστε να διακρίνετε τη διαφορά. Ποια από τα δύο φαινομενικά ίδια κομμάτια απολαμβάνετε περισσότερο;
Η κρυμμένη δύναμη της Συμπαντικής Συχνότητας και Δόνησης
Η συχνότητα και η δόνηση κατέχουν ακόμη μια πάρα πολύ σημαντική κρυμμένη δύναμη που επηρεάζει τη ζωή μας, την υγεία μας, την κοινωνία μας και τον κόσμο μας. Η επιστήμη της Κυματικής (δηλαδή η μελέτη του ορατού ήχου και δόνησης) αποδεικνύει ότι η συχνότητα και η δόνηση αποτελούν τα “αντικλείδια” και τα οργανωτικά θεμέλια για τη δημιουργία όλης της ύλης και της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη.
Όταν τα ηχητικά κύματα κινούνται μέσω ενός φυσικού μέσου (την άμμο, τον αέρα κλπ.), η συχνότητα των κυμάτων έχει άμεση επίπτωση στις δομές που δημιουργούνται από τα ηχητικά κύματα, καθώς περνούν μέσα από το συγκεκριμένο μέσο.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη δύναμη της συχνότητας του ήχου, δείτε το εκπληκτικό βίντεο που ακολουθεί:
“Αν κάποιος επιθυμεί να μάθει εάν ένα βασίλειο κυβερνάται καλά, εάν τα ήθη του είναι καλά ή κακά, η ποιότητα της μουσικής του θα παρέχει την απάντηση.”  Κομφούκιος
Η μουσική έχει μια κρυφή δύναμη να επηρεάζει το μυαλό μας, το σώμα μας, τις σκέψεις μας και την κοινωνία μας. Όταν η μουσική βασίζεται σκόπιμα σε ένα πρότυπο ρύθμισης που απομακρύνεται από τις φυσικές αρμονίες που βρίσκονται στη φύση, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι η “ψυχική δηλητηρίαση” των μυαλών της ανθρωπότητας.
Όπως το ντοκιμαντέρ Kymatica αναφέρει, η γνώση της επιστήμης του ήχου δείχνει πως ο ήχος είναι κάτι περισσότερο από απλά δονητικά σήματα. Και όχι μόνο ο ήχος αλληλεπιδρά με τη ζωή, αλλά τη διατηρεί και την αναπτύσσει. Λειτουργεί ως αγωγός της συνειδητής πρόθεσης μεταξύ ανθρώπων, κοινωνιών και ολόκληρων πολιτισμών.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΤΟ. ΤΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ...

«…το γνώρισμα της θρησκείας είναι «η εξ αποκαλύψεως αλήθεια» και το «δόγμα». Όροι, που για την επιστήμη δεν έχουνε νόημα.»
«Ο Αυγουστίνος, ένας πρώιμος και βαθύς θεωρητικός των χριστιανών, έλεγε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Χριστιανισμό είναι τα μαθηματικά. Η πιο καθαρή δηλαδή μορφή της επιστήμης...»
Αν διατάξει κανείς το πρόβλημα της σχέσης Ελληνισμού και Χριστιανισμού μετωπικά, και το κοιτάξει κατάματα, θα βρει να κρατήσει δύο κρατούμενα. Το ένα είναι πως η σύνθεση αυτών των δύο κοσμοθεωριών σε ενότητα συνιστά το ακρότατο σημείο του αφύσικου μέσα σε ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος. Το άλλο είναι πως η απόπειρα να συνταιριαστούν αυτές οι δύο αταίριαστες ροπές δυνάμεων συνιστά την κατεξοχήν ερμηνευτική τερατωδία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μεγαλύτερη πομφόλυγα, και πιο γελοίο τσαλίμι από αυτό που ονομάστηκε «Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός» δε θα μπορούσε να σκαρφιστεί και να σκαρώσει ο άνθρωπος. Βλέπω έναν Τουρκαλβανό, με προβιά και τουλουπάνι, να πηδοκοπά και να λυγίζει χορεύοντας βαλς στα Χειμερινά Ανάκτορα της Πετρούπολης την εποχή του Στολύπιν...
Χαλκεύουμε και τεχνουργούμε το νέο άνθρωπο εκατό τοις εκατό πλαστικό, και εκατό τοις εκατό αφύσικο. Γιατί αφύσικη και πλαστική ως το μυελό των οστών της είναι τούτη η περιλάλητη ελληνοχριστιανική σύνθεση. Ενώστε το τραγί και την έλαφο, και θα 'χετε τραγέλαφο. Ενώστε την κατσίκα και την έχιδνα, και θα 'χετε χίμαιρα. Ενώστε τα σκέλη του ίππου με την κεφαλή και τις πλάτες του Θαλή του Μιλήσιου, και θα 'χετε Κένταυρο. Ενώστε τα μπροστινά του Ερμή με τα βυζάκια της Αφροδίτης, και θα προβάλει ντροπαλός ο Ερμαφρόδιτος... Παράλογα και αφύσικα, και πανούργα και γελοία, ανυπόστατα και καρκινοπαθή, και εγκληματικά και απάνθρωπα έργα του ανθρώπου ψάχνοντας θα βρούμε πολλά. Η έμπνευση όμως που είχαν κάποιοι να επιχειρήσουν τη μίξη του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό, και στη συνέχεια να την ονομάσουνε «εύκρατη κράση», είναι μία πράξη που μένει σαν η αποθέωση του θράσους, της άγνοιας, της πανουργίας, και της σύγχυσης των φρενών...
Τι ορίζει τη διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και στους χριστιανούς; Μία διαφορά, που από ένα σημείο και πέρα γίνεται αντίθεση, εναντίωση, ρήξη, πάλη της φωτιάς με το νερό; Εκείνο που ορίζει τη διαφορά είναι κάτι απλό και σαφές, όσο και το φύλλο της ελιάς. Αλλά γι' αυτό ακριβώς είναι απόλυτο και ακραίο. Η διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι πως οι Έλληνες οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην παρατήρηση και στη νόηση, ενώ οι χριστιανοί οικοδόμησαν ένα κόσμο που στηρίζεται στην υπόθεση και στη φαντασία.
Η παρατήρηση των Ελλήνων είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε πάντα να βεβαιώνεται πρακτικά από τα συμβαίνοντα στη φύση, και πάντα να αποδεικνύεται χειροπιαστά από το πείραμα στο εργαστήριο. Λέμε, για παράδειγμα, σήμερα ατομική φυσική, και ξεκινάμε από το «άτομο» του Δημόκριτου. Και στην ατομική φυσική τίποτα δεν γίνεται δεκτό από την κοινότητα των φυσικών, εάν προηγουμένως δεν του δοθεί το «ναι» του εργαστηρίου. Αντίθετα, η υπόθεση των χριστιανών είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε μένει αναπόδειχτη. Οποιοδήποτε δεδομένο των χριστιανών ποτέ δε θα βρει την εφαρμογή του μέσα στην κλίμακα της φύσης. Ποτέ και κανείς, λόγου χάρη, δεν είδε τον θεό μέσα στις εξισώσεις του Αϊνστάιν ή στο λαμπορατόριο. Ποτέ και κανείς δεν είδε ένα νεκρό να ξανανεβαίνει στο φως, και να βγάζει λόγο για τον Παράδεισο και την Κόλαση. Ποτέ και κανείς δεν αγάπησε το ξένο παιδί όσο αγαπά το δικό του, ή δέχτηκε να πεθάνει το δικό του παιδί στη θέση του παιδιού ενός ξένου.
Πιο απλά, οι Έλληνες ξεκινούν από τη φύση και το ορατό. Το όργανο της μελέτης τους είναι η λογική... Αντίθετα, οι χριστιανοί ξεκινούν από την ψυχή και το αόρατο. Το όργανο της μελέτης τους είναι η φαντασία και το συναίσθημα... «Με τη φαντασία γίνεσαι Θεός και Ρήγας, κι έχεις την ψυχή μιας μύγας», καθώς λέει ο καλός Βάρναλης. Με τη λογική μου όμως, για να φτάσω στη Σελήνη, απόσταση ένα δευτερόλεπτο φωτός, έπρεπε να οργανώσω τη γνώση μου σ' ένα σύστημα αναγκαίας διαδοχής κατακτημένων πληροφοριών... Ξεκινώντας λοιπόν από τις αφετηρίες της παρατήρησης και της φαντασίας βρίσκουμε και εξηγούμε, γιατί η μέθοδος των Ελλήνων οδήγησε στην επιστήμη, και γιατί ο τρόπος των χριστιανών οδήγησε στη θρησκεία. Και πάρα πέρα, βρίσκουμε και εξηγούμε, γιατί το κριτήριο της επιστήμης είναι η πειραματική απόδειξη της γνώσης, και στη συνέχεια η αναγκαστική αποδοχή της από κάθε φρόνιμο άνθρωπο, ενώ το γνώρισμα της θρησκείας είναι «η εξ αποκαλύψεως αλήθεια» και το «δόγμα». Όροι, που για την επιστήμη δεν έχουνε νόημα.
Ο Αυγουστίνος, ένας πρώιμος και βαθύς θεωρητικός των χριστιανών, έλεγε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Χριστιανισμό είναι τα μαθηματικά. Η πιο καθαρή δηλαδή μορφή της επιστήμης. Ήξερε ο άνθρωπος...
Τον Αναξίμανδρο και τον Λεύκιππο τους έχει ακουστά ένας στους χίλιους Ευρωπαίους. Τον Αβραάμ όμως και τον Βαπτιστή Ιωάννη τους έχουν ακουστά εννιακόσιοι εβδομήντα στους χίλιους Ευρωπαίους. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι ο Αναξίμανδρος και ο Λεύκιππος ανήκουν στην περιοχή της επιστήμης, ενώ ο Αβραάμ και ο Βαφτιστής ανήκουν στη μη επιστήμη...
Οι χριστιανοί του Μεσαίωνα, και μάλιστα του βυζαντινού, ήσαν πολύ πιο έντιμοι από τους σύγχρονους ανεμοκυκλοπόδηδες, που με τον ζήλο τους να συγχρωτίσουν Ελληνισμό και Χριστιανισμό ανακάτεψαν τον λαγό με τη χελώνα. Γιατί είπαν καθαρά και ξάστερα ότι οι Έλληνες ήσαν μωροί. Τους κηρύξανε μια και καλή σε πνευματική πτώχευση ως την αυτοκτονία. Και διαρρήξανε μαζί τους τελειωτικά όλους τους ιστούς και όλους τους συνδέσμους. «Τί πλανώνται προς Πλάτωνα; Τί Δημοσθένη στέργουσι τον ασθενή; Τί μη ορώσιν Όμηρον όνειρον αργόν;», λέει ο Ρωμανός σε κάποιον ύμνο του για τη μωρία, την αφασία, και την παραλυσία των Ελλήνων... Είναι έντιμη στάση, γιατί από το βάθρο της καθαιρεί τη λογική των Ελλήνων και στη θέση της υψώνει την πίστη... Η σύγχρονη όμως τακτική των σχολείων μας που θέλει να ερμηνεύει τους Έλληνες μέσα από το καλειδοσκόπιο των χριστιανών, είναι οικτρή απόπειρα ευνουχισμένων στο κρεβάτι. Και τρομάρα νεκροφάνειας στο φέρετρο...
Απόσπασμα από «Τα Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη

ΔΥΟ ΔΕΙΓΜΑΤΑ…

Αποσπάσματα από τα «Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη
Θα φέρω δύο δείγματα, για να δείξω ότι αυτό το μίσος είναι η οξύτερη μορφή εχθροπάθειας, που μπόρεσε να ξεδιπλώσει η ανθρώπινη φύση. Το ένα δείγμα είναι η επινόηση της Κόλασης με τα βασανιστήρια της. Αναλογίστηκες ποτέ, τι σημαίνει την ώρα που πεθαίνει ο άνθρωπος να του φορτώνεις τον τρόμο του αιώνιου μαρτυρίου της Κόλασης; Η ώρα του θανάτου που κάποτε θα 'ρθει για τον καθένα μας, ο θάνατος είναι η μοναδική σταθερά της ανθρώπινης φύσης, είναι μια ώρα απερίγραπτης τραγικότητας. Γιατί εκείνη τη φοβερή στιγμή ο άνθρωπος εξοφλεί την επιταγή της ζωής. Μην κοιτάς τι σημαίνει να σου πουν ξαφνικά ότι κέρδισες ένα δισεκατομμύριο στο λόττο. Αλλά να κοιτάς τι σημαίνει να σου πουν ξαφνικά ότι οφείλεις να πληρώσεις και μάλιστα αμέσως, ένα δισεκατομμύριο που δεν ήξερες ότι το 'χεις χρεωθεί και το 'χεις σπαταλήσει. Και που πια δε σου βρίσκεται ούτε δραχμή.
Ρωτάς: Ποια είναι η χρέωση και ποια είναι η σπατάλη μου; Μα είναι η ίδια η ζωή. Η ζωή η δική σου που έζησες, με όλες τις χαρές που σού 'δειξε. Ότι είδες τον ήλιο το πρωί, και τη θάλασσα τον Ιούλιο. Ότι περπάτησες σε μια ρεματιά τον Μάη μ' ένα κορίτσι στο πλάι σου, κι ακούσατε τ' αηδόνι. Ότι δίψασες, και ήπιες το κρύο νερό της πηγής. Αυτά πληρώνεις την ώρα που πεθαίνεις.
Εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή της ανεκλάλητης χρείας και της φρικτής εγκατάλειψης είναι ακριβώς που διάλεξε η Εκκλησία να φορτώσει τον αφελή χριστιανό με τους αιώνιους τρόμους της Κόλασης:
Θα ζεις, του λέει, αιώνια κλεισμένος σ' έναν πύρινο τάφο.
Θα περνάς τους αιώνες με το αίσθημα του ραγδαίου ιλίγγου ενός ανθρώπου που γκρεμίζεται από του τριακοστό όροφο.
Θα περπατάς γυμνός σε άδεντρο τόπο, κάτου από ένα ορμητικό φλογοβρόχι.
Θα σε ρίχνουν χωρίς σταμάτημα σ' ένα βαθύ πηγάδι γιομάτο με κόκκινα, και μαύρα, και κίτρινα φίδια. Κόμπρες, οχιές, κροταλίες.
Θα βουτάς σε βόθρους. Και θα πνίγεσαι επαναληπτικά και ακατάπαυστα μπουκωμένος τα περιττώματα.
Μυτερώνυχοι διάβολοι θα σε καρφώνουν ανάσκελα με τεράστιες πηρούνες.
Θα 'σαι φυτεμένος αιώνια στους πάγους, και θα σε φυσάει κατάγυμνο ο δρεπανηφόρος Καικίας.
Θα μεταμορφώνεσαι σε δέντρο, σε φίδι, σε τέρας. Θα ζεις, δηλαδή, το μαρτύριο της αλλαγής της σάρκας σου.
Και όλα αυτά τα φρικώδη στους αιώνες των αιώνων. Χωρίς την ελπίδα της παύλας. Ο Δάντης εκείνους που διαβαίνουν την πύλη της Κόλασης τους βάζει να διαβάζουν μια επιγραφή που δεν παρηγοριέται με τίποτα: «Την πάσα ελπίδα αφήστε όσοι περνάτε!».
Να φορτώνεις λοιπόν τον άνθρωπο τον αφελή και τον αθώο κάπου, γιατί είναι το μεγάλο σου θύμα, με τέτοιες φρικτές φαντασίες την πανίερη και την υπέρτατη και τη φοβερή ώρα που ψυχομαχεί· την ώρα που δίνει την πιο άγρια μάχη -τί 'ναι μπροστά της τα Γαυγάμηλα και οι Κάννες και η Μάχη των Εθνών!- να βγει η ψυχούλα του για να λυτρωθεί από την αγωνία του θανάτου.
Ερωτώ: Ποιος σατανάς, ποιο ανθρώπινο τέρας, ποιος αρχιτέκτονας του σκότους και του ουαί θα μπορούσε να δείξει αγριότερο μίσος και να επινοήσει χειρότερο μαρτύριο για τους ανθρώπους;
Το άλλο δείγμα μου είναι το κείμενο του αφορισμού της Εκκλησίας. Ακούστε τις λέξεις, κοιτάχτε τις σκηνές, και μετρήστε το μίσος που υπάρχει στο τυπικό του αφορισμού, την ώρα που ξεστομίζεται από το ρύγχος του ιερέα: «Να είσαι αφορισμένος, καταραμένος, και μετά θάνατον άλυτος. Αι πέτραι και ο σίδηρος να λυθούν, συ δε μηδαμώς. Να σχισθή η γη και να σε κοταπίη ως τον Δαθάν και τον Αβειρών. Να τρέμης επί γης ως ο Κάιν, και να απόκτησης την λέπραν του Γιεζή, και την αγχόνην του Ιούδα. Περιπλέον να έχης τας αράς των 318 θεοφόρων πατέρων».
Ναι. Τις κατάρες των θεοφόρων πατέρων! Οι άγιοι, δηλαδή, και ο θεός που φέρνουν μέσα τους, θεοφόροι για, δεν είναι άλλο παρά χολή και ανάθεμα, πίσσα, οργή, μισανθρωπία, βρασμός και βρυγμός και τριγμός, καταλαλιά και αποθηρίωση.
Ίδε η θρησκεία της αγάπης!
Οποίον τρομερόν όπλον! λέει ο άγιος Παπαδιαμάντης μας για τον αφορισμό. Κι ένας άλλος θα μπορούσε να προσθέσει: Και ενάντια σε τι ανθρώπους σφεντονίζεται!...
Πηγή: Αποσπάσματα από τα «Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου