Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΣ, ΜΗΤΗΡ ΠΑΣΗΣ ΜΑΘΗΣΕΩΣ

ΤΡΕΙΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Αν συναντούσαμε σήμερα κάποιους σοφούς προγόνους μας, τι θα μας συμβούλευαν να κάνουμε ώστε να βιώνουμε το ευ ζην στην καθημερινότητά μας;
Προφανώς θα μας προέτρεπαν να είμαστε: Καλοί καγαθοί, δηλαδή να ακτινοβολούμε από την εσωτερική ομορφιά μας και ταυτόχρονα να είμαστε καλοί και συμπονετικοί.
Θα συνιστούσαν το Γνώθι σαυτόν, που σημαίνει να βουτήξουμε στον εσώτερο εαυτό μας, ώστε να γνωρίσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, τι θέλουμε και πώς επιθυμούμε να πορευτούμε στη ζωή. Μόνο έτσι μπορούμε να βαδίσουμε με αποφασιστικότητα στο δικό μας μονοπάτι, χωρίς να μας επηρεάζουν άνθρωποι και καταστάσεις και χωρίς να καταπιεζόμαστε.
Και οπωσδήποτε θα θεωρούσαν απαραίτητο το Νους υγιής εν σώματι υγιή, γιατί μόνο όταν υπάρχει ισορροπία πνεύματος και σώματος μπορεί ο άνθρωπος να βρίσκεται σε αρμονία με τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ

Η συγχώρεση είναι δύσκολη για τους περισσότερους ανθρώπους..
Και αναμφίβολα χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να συγχωρήσουμε κάποιον που μας έχει πληγώσει ανεπανόρθωτα, αλλά και ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια για να καταφέρουμε να συγχωρήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό!!!
Εκείνος που δυσκολεύεται να αγαπήσει αληθινά τον εαυτό του, είναι αυτός που έχει κολλήσει σε αυτό τον τομέα.
Είναι πολλοί εκείνοι που κουβαλάνε μέσα τους παράπονα και μίσος για ατελείωτα χρόνια. Και βέβαια βρίσκουν λογικό και δικαιολογημένο να νιώθουν αυτά τα συναισθήματα, μιας και οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τον πόνο και την οργή που τους προκάλεσαν. Αυτό όμως είναι και το μεγάλο λάθος, καθώς αυτή και μόνον η σκέψη, τους κρατάει μέσα στη δική τους φυλακή και ποτέ δεν θα κατορθώσουν να ευτυχήσουν αληθινά στη ζωή τους!!!
Με το να αρνούμαστε να συγχωρήσουμε, συμβαίνει κάτι τρομερό στον εαυτό μας… Η πικρία και ο φθόνος που έχουμε, συσσωρεύονται μέσα μας και γίνονται δηλητήριο που μας σκοτώνει!!!
Είναι αδύνατον να είμαστε υγιείς και ελεύθεροι όταν κρατάμε τον εαυτό μας δεμένο στο παρελθόν. Ό, τι συμβαίνει πρέπει να ανήκει στο παρελθόν, γιατί η ζωή συνεχίζεται και εμείς έχουμε υποχρέωση να την ακολουθούμε!!!
Με το να συγχωρήσεις κάποιον δεν σημαίνει ότι τον δικαιώνεις γι’ αυτό που σου έκανε!!!
Ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί σύμφωνα πάντα με την κατανόηση, την επίγνωση και την γνώση που έχει.
Όσο πιο δύσκολα, βίαια (και ούτω καθ’ εξής) έχει ζήσει κάποιος άνθρωπος, άλλο τόσο και σε μεγαλύτερο βαθμό κυριαρχούν αυτά τα συναισθήματα μέσα του και ξεσπάει!
Προφανώς μια τέτοια συμπεριφορά σε καμία περίπτωση δεν είναι δικαιολογημένη και αποδεκτή, αλλά για την δική μας πνευματική εξέλιξη, χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο του και να δώσουμε άφεση αμαρτιών.
Άφησε το παρελθόν να φύγει και απελευθερώσου με την δύναμη της συγχώρεσης!
Μην χάνεις τον χρόνο σου για να εκδικηθείς, γιατί απλούστατα Ό, ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΣΕΝΑ!!!
Συνήθως τα άτομα που δυσκολευόμαστε περισσότερο να συγχωρήσουμε, είναι αυτά που μας δίνουν και το μεγαλύτερο μάθημα στη ζωή!!!
Χρειάζεται αγάπη για τον εαυτό μας και ανύψωση από αυτή την παλιά κατάσταση και τότε η συγχώρεση θα έρθει από μόνη της.
Όταν αρχίζουμε να συγχωρούμε αυτούς που μας πλήγωσαν θα διαπιστώσουμε με τον καιρό μια απροσδόκητη ανταπόκριση.
Η προσωπική επαφή με το πρόσωπο, ή τα πρόσωπα αυτά, δεν καθίσταται απαραίτητη για να επιτευχθεί η συγχώρεση. Η νοερή και αληθινή συγχώρεση, αυτή που βγαίνει μέσα από την καρδιά μας είναι ικανή για να φέρει την αλλαγή μέσα μας!
Πάνω απ’ όλα συγχωρούμε για εμάς τους ίδιους, όχι για τους άλλους.
Για να νιώσουμε τη λύτρωση και να προχωρήσουμε στη ζωή με αγάπη. Μόνο έτσι θα ευτυχήσουμε!!!
Όταν είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν και μάλιστα σε τέτοιου είδους καταστάσεις, δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ζήσει το παρόν και η ζωή χάνεται από μπροστά μας.
Ψάξτε βαθύτερα μέσα σας μήπως τελικά χρειάζεται να συγχωρήσετε πρώτα απ’ όλα τον ίδιο σας τον εαυτό και ύστερα τους άλλους.
Μην φυλακίζεστε άλλο εξ αιτίας μιας αδικίας που έγινε στο παρελθόν. Άλλωστε τι είναι προτιμότερο; Να έχετε δίκιο ή να είστε ευτυχισμένοι;
Και κλείνω με μια φράση που τα συνοψίζει όλα και έχει ειπωθεί από τον Μαχάτμα Γκάντι:
Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.
Συντάκτρια: Ανθή Χαρέα. Επιμέλεια Αφύπνιση συνείδησης

Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ

Η καλή θέληση είναι η απλούστερη έκφραση της αληθινής αγάπης και η πλέον κατανοητή. Η χρήση της καλής θέλησης, σε σχέση με τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, μπορεί να κατευθύνει τη νοημοσύνη σε εποικοδομητικά μονοπάτια. Όπου είναι παρούσα η καλή θέληση, τα τείχη της χωριστικότητας και της παρερμηνείας καταρρέουν.
Η παγκόσμια αυτή καλή θέληση, όταν εδραιωθεί πραγματικά και οργανωθεί ορθά, θα αποτελέσει την αναγκαία προετοιμασία για την αποκάλυψη, διότι αυτή θα είναι μια πλανητική αποκάλυψη που θα αφορά όλους τους ανθρώπους παντού στον κόσμο. Όλοι οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται, ακόμα και σήμερα, την ανάγκη εξόδου από την φυλακή της ιδιοτέλειας και της εισόδου στην ελευθερία της συλλογικής ευκαιρίας και ο παράγοντας ο οποίος θα υλοποιήσει αυτή την ανάσταση είναι η καλή θέληση.
Όταν η καλή θέληση εκφραστεί κι οργανωθεί, αναγνωριστεί και χρησιμοποιηθεί, τα παγκόσμια προβλήματα όποια και αν είναι αυτά, θα βρουν γρήγορα τη λύση τους. Όταν η καλή θέληση αποτελέσει έναν πραγματικό κι ενεργό παράγοντα των ανθρώπινων υποθέσεων, θα οδηγηθούμε σε μια πληρέστερη και πλουσιότερη κατανόηση της φύσης της αγάπης και σε έκφραση μιας ανώτερης όψης αυτής της θείας αγάπης. Όταν η καλή θέληση εξαπλωθεί στους ανθρώπους, θα εδραιωθούν οι ορθές ανθρώπινες σχέσεις και θα αναδυθεί ένα ανανεωμένο πνεύμα εμπιστοσύνης, καλοπιστίας και κατανόησης.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε πως η ανάπτυξη της καλής θέλησης στον κόσμο είναι απαραίτητα μια αργή και σταδιακή διαδικασία. Το ακριβώς αντίθετο μπορεί να συμβεί εφόσον οι άνδρες και οι γυναίκες που διαπνέονται πραγματικά από καλή θέληση και είναι απαλλαγμένοι από προκαταλήψεις, αναζητήσουν ο ένας τον άλλο κι εργαστούν μαζί για τη διάδοσή της.
Αναρίθμητες χιλιάδες ανδρών και γυναικών καλής θέλησης υπάρχουν σε όλα τα μέρη του κόσμου. Πρέπει να εξευρεθούν, να προσεγγιστούν και να έρθουν σε επαφή. Να εργαστούν για να δημιουργήσουν μια κατάλληλη ατμόσφαιρα, τόσο στις παγκόσμιες υποθέσεις, όσο και στις κοινότητές τους. Πρέπει να αντιληφθούν ότι ενωμένοι είναι πανίσχυροι κι ότι μπορούν να εκπαιδεύσουν και να διαφωτίσουν την κοινή γνώμη, έτσι ώστε η διεθνής προσέγγιση στα παγκόσμια προβλήματα να είναι δίκαιη, ορθή και σε συμφωνία με το θείο σχέδιο.
Οι άνθρωποι της καλής θέλησης πρέπει να κινητοποιηθούν και να αρχίσουν να δρουν. Από τις προσπάθειές τους εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Αριθμούν σε εκατομμύρια και όταν οργανωθούν και δραστηριοποιηθούν θα αποτελέσουν ένα τεράστιο τμήμα των συνειδητοποιημένων πολιτών. Μέσα από τη σταθερή, συνεπή και συστηματική εργασία των ανθρώπων καλής θέλησης θα επέλθει η παγκόσμια ενότητα.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΜΑΘΕΙΑΣ

Είναι κατανοητό πως ότι δεν ξέρεις απλά δε σε απασχολεί. Αν ξέρεις όμως κάτι για ένα θέμα υπάρχουν δυο οδοί να ακολουθήσεις: είτε να μάθεις περισσότερο για αυτό, είτε να επαναπαυτείς στις πληροφορίες που έχεις, θεωρώντας πως είναι αρκετές.
Αυτή η ελλιπής πληροφόρηση είναι που διακρίνει τη σημερινή μας κοινωνία στο έπακρο. Η ημιμάθεια, οι «μισές γνώσεις», η τεμπελιά της αμάθειας. Γιατί σε έναν κόσμο ο οποίος κινείται πλέον με ψηφιακούς ρυθμούς, κανείς δεν έχει χρόνο για τίποτα – ούτε καν για σωστή ενημέρωση, πόσο μάλλον για εμπλουτισμό γνώσεων.
Μα το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ότι ανατρέφουμε πια μια γενιά που τόσο επιμελώς επιμένει να καταγράφει τα τόσα λίγα επιτεύγματά της. Το πρόβλημα αντανακλάται σε αυτό που τόσο εύγλωττα είχε πει ο Περικλής: πως «η αμάθεια προκαλεί το θράσος, ενώ ο συνετός υπολογισμός τον δισταγμό».
Έχουμε γεμίσει φωνές που επαναλαμβάνουν σχεδόν με αυθάδεια τα λίγα που ξέρουν, ασχέτως αν αυτά είναι ελλιπή, σε σημείο που αγγίζουν την παραπληροφόρηση. Από ρήσεις που αναπαράγονται λάθος, σε αβάσιμα επιχειρήματα, ανακριβείς στατιστικές και άγνοια για την άλλη όψη κάθε θέματος. Ίσως ισχύει τελικά πως «ο αμαθής είναι σαν το ντέφι: κάνει θόρυβο χάρη στην κενότητά του» (Ο. Μπέτλινγκ). Γιατί ενώ ο μορφωμένος διψάει για περαιτέρω γνώση, ο αμαθής προτιμάει να κηρύττει στους άλλους και να μην παραδέχεται τα λάθη του. Είναι οι άνθρωποι που έχουν τις «εύκολες λύσεις» στο τσεπάκι. Αυτοί που «αναλαμβάνουν πολιτικές ευθύνες» και νομίζουν πως ξεμπερδεύουν έτσι, ενώ στην ουσία δεν έχουν κάνει τίποτα. Αυτοί που κοιτάνε μόνο τους αριθμούς στην ευημερία μιας χώρας, αγνοώντας το πώς πραγματικά επιβιώνουν οι πολίτες της. Αυτοί που επιμένουν πως ξέρουν καλύτερα λόγω της θέσης που κατέχουν.
Είναι όμως αυτοί οι θρασείς, οι ημιμαθείς και οι επηρμένοι που καταλήγουν να μας διοικούν, και μάλλον φταίμε περισσότερο εμείς για αυτό. Γιατί δεν χρησιμοποιούμε τη μόρφωση που έχουμε ως την εξουσία που αυτή μας προσφέρει, και υποκύπτουμε στην αποχή από τη σύγκρουση ως πιο αξιοπρεπή λύση.
Όπως είπε και ο Ξενοφών όμως, «εκείνοι που φαίνονται ότι εκ φύσεως είναι άριστοι, χρειάζονται περισσότερο από τους άλλους την παιδεία», και ίσως εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε: να ξεχωρίζουμε τους αναιδείς αμαθείς, από τους θαρραλέους ελλόγιμους.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ΚΡΑΔΑΣΜΟΙ - ΔΟΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ

Η πολυπλοκότητα και οι μορφές της ύλης είναι άπειρες και η κίνηση στη φύση αέναη. Ξεκινά από τα τερατώδη άστρα, έως τα αόρατα υποατομικά σωματίδια. Υπάρχει κίνηση σε κάθε σημείο του χώρου και τον χρόνου, σε ορατά και αόρατα. Ακίνητα σώματα είναι τα νεκρά- δεν υπάρχει όμως τίποτα απόλυτα νεκρό και επομένως, δεν υπάρχει ακινησία.
Το ανθρώπινο σώμα ακολουθώντας τον παγκόσμιο νόμο της ύλης, είναι δομημένο με σωμάτια [κύτταρα] και ενεργειακές δέσμες, που λειτουργούν με άγνωστους τρόπους, που μόλις σήμερα άρχισε να υποψιάζεται η επιστήμη. Η κίνηση των ατόμων, των ηλεκτρονίων, των σωματιδίων και των κυττάρων, προκαλούν κραδασμούς και δονήσεις στη μάζα τους και παράγουν ενέργεια την οποία εκπέμπουν προς το περιβάλλον.
Όλα τα είδη των μετάλλων, των πετρωμάτων και των κρυστάλλων, λόγω κινήσεως και κραδασμού των μορίων τους, παράγουν καθορισμένη ενέργεια. Την ενέργεια αυτή την ακτινοβολούν στο περιβάλλον με μια χαρακτηριστική συχνότητα, με αποτέλεσμα να γνωρίζουμε τι μεταλλεύματα βρίσκονται μέσα στο έδαφος. Σε αυτή ακριβώς την ιδιότητα στηρίζονται και οι διάφοροι ανιχνευτές μετάλλων ή πετρωμάτων ακόμη και νερού.
Ο Αιθέρας ή Οργόνη, είναι η λεπτοδομημένη εκείνη ύλη, μέσω της οποίας κινούνται τα φωτόνια του ηλιακού φωτός και των άστρων που έρχονται στη γη, πληροί όλο το σύμπαν, αποτελεί τη συνδετική ύλη των σωμάτων του σύμπαντος τα οποία εμποτίζει και περιβάλλει, όσο σκληρά και αν είναι. Δεν υπάρχει κενό στο σύμπαν. Είναι γεμάτο αιθέρα, ενέργεια και υπερβατικές οντότητες. Η φλόγα της φωτιάς ή το πυρ των άστρων, προκαλούν κραδασμούς στον αιθέρα που μας περιβάλλει. Οι κραδασμοί του αιθέρα προκαλούν κραδασμούς στον αέρα και μεταφέρουν τη θερμότητα μακριά από την πηγή της. Όσο μεγαλώνουν οι κραδασμοί τόσο αυξάνει η συχνότητα τους και πολλαπλασιάζονται τα θερμοκρασιακά φαινόμενα.
Αν θελήσουμε να συσχετίσουμε το φαινόμενο μετάδοσης της θερμότητας με τις αντίστοιχες δυνάμεις του ανθρώπου, αυτό μοιάζει με τις ψυχικές και τις νοητικές δυνάμεις που αποστέλλονται μακριά από το σώμα. Είναι το εσωτερικό πυρ του ανθρώπου. 
«Αν κάποιος επισκεφθεί έναν ενεργειακό χώρο σε αρχαιολογικά μνημεία και αντιλαμβάνεται την ιερότητα του χώρου και η ψυχή του επιθυμεί να ιδεί κάτι υπερφυσικό, τότε το πνεύμα προκαλεί έντονους κραδασμούς νιονικής ενέργειας στον εγκέφαλο και τη συνείδηση. Οι κραδασμοί αυτοί μεταφέρονται σε όλα τα κύτταρα του σώματος. Ο εγκέφαλος αρχίζει να ανεβάζει σταδιακά τη συχνότητα των κραδασμών. Αν η συχνότητα των κυττάρων φθάσει το μήκος κύματος του ηλιακού φωτός, τότε βαθμηδόν αρχίζει ο υλικός κόσμος να χάνεται από μπροστά του και στα μάτια του εμφανίζεται ένας κόσμος διάφανος και αιθερικός. Χωρίς να χάνει τίποτε από τη νοητική του κατάσταση, απομακρύνεται από την τρισδιάστατη πραγματικότητα και μεταπίπτει σε αιθερική μορφή. Όταν οι συχνότητες του σώματος ξεπεράσουν τις συχνότητες του φάσματος του φωτός, τότε εισέρχεται στην υπερβατική πραγματικότητα, σε άλλη διάσταση και βρίσκεται σε απ' ευθείας επαφή με τον υπερβατικό κόσμο, σε απόλυτη συνειδησιακή κατάσταση.»
Οι υπερφυσικές ιδιότητες του ανθρώπου επιτυγχάνονται και με τη διάρρηξη της ουδετέρας υπόφυσης του εγκεφάλου, η οποία αποτελεί το αρχείο πληροφοριών των προηγουμένων ενσαρκώσεων, όπως για τον εγκέφαλο οι πέντε αισθήσεις, είναι το αρχείο του υλικού σώματος. Οι κραδασμοί της ουδετέρας υπόφυσης, εκπέμπονται με ακαριαία ταχύτητα προς κάθε κατεύθυνση και γίνονται αντιληπτές από τις υπερβατικές οντότητες. Αυτομάτως δημιουργεί ο εγκέφαλος τις σκεπτομορφές τους, που τις κατευθύνει προς τις οντότητες αυτές (όταν κληθούν), οι οποίες παίρνουν το νοητικό μήνυμα σε κάθε περίπτωση. Η ανθρώπινη συνείδηση πολλές φορές δέχεται κραδασμούς και ωθήσεις από υπερβατικές οντότητες, όταν αυτές θέλουν να μας δώσουν διάφορα μηνύματα, ή να ενεργοποιήσουν τον εγκέφαλο μας. Το ίδιο συμβαίνει όταν ο άνθρωπος έρχεται σε πνευματική επαφή με κάποιον, ο οποίος γνωρίζει πιο πολλά από αυτόν.
Οι σκεπτοκραδασμοί του δασκάλου προκαλούν κραδασμούς στις σκέψεις των μαθητών που παρακολουθούν τη διδασκαλία του, οι οποίοι μαθαίνουν ή δεν μαθαίνουν, ανάλογα με τον βαθμό ευφυΐας του καθενός. Οι κραδασμοί του μαγνητικού πεδίου της γης, του ηλιακού φωτός, του αέρα, της θερμότητας, ρυθμίζουν τους βιορυθμούς του πλανήτη μας. Ο σπόρος ενός φυτού που βρίσκεται στο χώμα θαμμένος, κρύβει μέσα του τον σπινθήρα της ζωής. Πως αντιλαμβάνεται ότι η στιγμή είναι κατάλληλη για να βλαστήσει; Η ζωή ξυπνά από τους κραδασμούς που προκαλούν στο έδαφος οι σταγόνες της βροχής αλλά και οι ακτίνες του ηλίου και το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της γης, που δημιουργεί διαφορετικούς κραδασμούς στις διάφορες εποχές του έτους.
Γεράσιμος Καλογεράκης, Η Υπέρτατη Μύηση, σελ. 59 - 63, εκδ. Δίον

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΩΣΤΟΥΣ ΚΡΑΔΑΣΜΟΥΣ – ΔΟΝΗΣΕΙΣ

«Δεν είναι αρκετό να αποφεύγουμε απλά τους αρνητικούς κραδασμούς. Χρειάζεται να εκπέμπουμε προς τα έξω κύματα θετικότητας και γαλήνης»
Οι κραδασμοί μεταξύ των ανθρώπων είναι σαν σιωπηλές λέξεις που είτε μας προσελκύουν προς κάποιον ή μας απωθούν. Αν δεν είμαστε επιλεκτικοί σχετικά με τα άτομα ή τους κραδασμούς που επιλέγουμε να μας περιβάλλουν, θα είμαστε ένα θύμα σε κάθε είδους ενεργειακό πεδίο που μπορεί να διαταράξει την εσωτερική μας γαλήνη και να δημιουργήσει μια ασυμφωνία στη ζωή μας.
Αν ήμασταν σε θέση να δούμε πόσο πολλά κύματα περνούν μέσω του αέρα και του εναέριου χώρου μας και μέσα από το σώμα μας σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή μπορεί να ανησυχούσαμε για το ποσό της αόρατης δραστηριότητας που επηρεάζει την κατάσταση της υγείας και της ευημερίας μας.
Αναρωτιέται κανείς αν η αύξηση του θυμού και της βίας θα μπορούσε να συνδεθεί με την αύξηση του αριθμού των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που δημιουργούνται από τα κινητά τηλέφωνα, τους τηλεφωνικούς πύργους, τις γραμμές πλέγματος και άλλα ακόμη;
Δεδομένου ότι οι σκέψεις είναι τα δομικά στοιχεία για τη στάση μας, τα συναισθήματά μας, τις διαθέσεις μας, την προσωπικότητά μας, τον αυτοσεβασμό μας (ή την έλλειψή του), το επίπεδο της ικανοποίησης μας (ή την έλλειψή της), μπορούμε να πούμε ότι ο σπόρος των κραδασμών είναι οι σκέψεις μας. Αν δημιουργήσουμε αρνητικές σκέψεις εκπέμπουμε αρνητικούς κραδασμούς και οι θετικές σκέψεις δημιουργούν θετικούς κραδασμούς.
Με τις σκέψεις μας, καλές και κακές, μπορούμε να δημιουργήσουμε αντίστοιχα έναν κόσμο χάους ή έναν κόσμο ειρήνης.
Μπορούμε ακόμη και να είμαστε ένοχοι γιατί δημιουργούμε αρνητική ενέργεια οι ίδιοι μας. Κακόβουλα ή ζηλιάρικα συναισθήματα προς τους άλλους είναι μια μορφή βίας, την οποία οι άλλοι μπορεί να «μαζέψουν», συνειδητά ή ασυνείδητα.
Κάθε σκέψη έχει τη δική της συχνότητα. Ο στόχος ενός πνευματικού αναζητητή πρέπει να είναι η δημιουργία μόνο των καλύτερων και πιο εξυψωμένων σκέψεων οι οποίες επηρεάζουν και εξυψώνουν την ατμόσφαιρα γύρω από το άτομό του.
Χρειάζεται χρόνος και συντονισμένη προσπάθεια για να δημιουργηθεί ο σωστός κραδασμός, όπως ακριβώς χρειάζεται χρόνος για να χτυπήσεις τη σωστή νότα στο πιάνο ή στην κιθάρα. Αλλά αν ασκούμαστε συχνά στο να είμαστε ακίνητοι και γαλήνιοι στο νου και στο σώμα, στη συνέχεια, με το χρόνο, μπορούμε να δημιουργήσουμε τους κραδασμούς που θέλουμε και να ενορχηστρώσουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε.
Οι υψηλότερες συχνότητες είναι οι πνευματικοί κραδασμοί που είναι ισχυροί και ταυτόχρονα εξαιρετικά αιθέριοι. Αυτοί προκύπτουν από μια έντονη κατάσταση διαλογισμού και θετικής σκέψης, και με το να έχεις μια καθαρή καρδιά, ένα σαφές όραμα και μια αγνή στάση. Ο στόχος ενός πνευματικού μονοπατιού είναι να ανυψώσουμε τους κραδασμούς μας με τη σύνδεση με τον Ύψιστο όλων – το Θείο.
Ήρθε η ώρα … να ανυψώσουμε τους κραδασμούς μας, μια σκέψη σε μια στιγμή. Δεν είναι αρκετό να αποφεύγουμε απλά τους αρνητικούς κραδασμούς. Χρειάζεται να εκπέμπουμε προς τα έξω κύματα θετικότητας και γαλήνης. Όταν είμαστε όλοι συντονισμένοι σε αυτή την εξυψωμένη ενέργεια μπορούμε στη συνέχεια να δημιουργήσουμε μια συμφωνία αγνών και ισχυρών κραδασμών που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Μετάφραση από: arunaladva.org

ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ/ ΠΑΡΑΓΩΓΗ 2017. ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΡΕΥΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ. ΜΟΥΣΙΚΗ: ΤΑΚΗΣ ΤΑΦ. Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ, ΑΡΧΑΙΟΙ ΦΑΚΟΙ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ, ΚΡΗΤΗ, ΒΙΚΙΝΓΚ ΚΛΠ
ΠΗΓΕΣ: ROBERT TEMPLE- THE CRYSTAL SUN
ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ: Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ & Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΝ
ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ: I: FREAK A SPACE II: YUPI SPACE III: DANGO IV: ΣΕΛΑΣ

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ ΦΥΣΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ - ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

5. Αλλ' η εντελέχεια λέγεται κατά δύο τρόπους αναλόγους ο μεν προς την επιστήμην, ο δε προς την θεωρίαν. Φανερόν είναι λοιπόν ότι η ψυχή είναι ως η επιστήμη. Διότι εν τη υπάρξει της ψυχής εμπεριέχεται και ύπνος και εγρήγορσις, αναλογεί δε η μεν εγρήγορσις προς την θεωρίαν, ο δε ύπνος προς την έξιν ή κατοχήν της γνώσεως άνευ ενεργείας. Πρότερα όμως κατά την γένεσιν εφ' ενός και του αυτού πράγματος είναι η επιστήμη (4). Δια ταύτα η ψυχή είναι η πρώτη εντελέχεια (5) φυσικού σώματος, όπερ δυνάμει έχει ζωήν.
αὕτη δὲ λέγεται διχῶς, ἡ μὲν ὡς ἐπιστήμη, ἡ δ' ὡς τὸ θεωρεῖν. φανερὸν οὖν ὅτι ὡς ἐπιστήμη· ἐν γὰρ τῷ ὑπάρχειν τὴν ψυχὴν καὶ ὕπνος καὶ ἐγρήγορσίς ἐστιν, ἀνάλογον δ' ἡ μὲν ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν, ὁ δ' ὕπνος τῷ ἔχειν καὶ μὴ ἐνεργεῖν· προτέρα δὲ τῇ γενέσει ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἡ ἐπιστήμη. διὸ ἡ ψυχή ἐστιν ἐντελέχεια ἡ πρώτη σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος.
Ἀριστοτέλους Περὶ Ψυχῆς
ΒΙΒΛΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α'
Γενική θεωρία και ορισμός της ψυχής. — Θρεπτικόν.—Αισθητικόν.
Μετάφραση-Σχόλια: Παύλου Γρατσιάτου

ΓΝΩΘΙ Σ`ΑΥΤΟΝ

ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ
Συν σωφροσύνη και χείρα κίνει. Συν βοή-θεια Νου και ενθύμηση Ψυχής και χείρα κίνει. Και όταν λέω ¨χείρα κίνει¨, εννοώ εκείνη την μικρή ακτίνα φωτός που ο καθένας μας προσφέρει, προορισμένος για αυτόν ακριβώς το σκοπό. Ο σκοπός που θάφτηκε στην λήθη κάτω από τόνους σκοταδισμού, που η επί χιλιετίες αρνητική ενέργεια με ακριβείς και οργανωμένες κινήσεις εγκαθίδρυσε στον Νου και στην μνήμη της Ψυχής.
Εκείνο το κομματάκι ηλιαχτίδα που ο καθένας κρύβει και μέσω αυτού ενεργεί όταν ακολουθεί το μονοπάτι του φωτός όσο μικρή ή μεγάλη και αν φαντάζει η προσφορά, καθώς το κάθε τι είναι συνδεμένο με τα πάντα και κάθε τι έχει το ρόλο του και την αποστολή του. Γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο, μα ΤΙΠΟΤΑ. Αρκεί να ανοίξει μια μικρή σχισμή μέσα από τους τόνους σκοταδισμού που φθείρουν το φως της Ψυχής μια σχισμή Λογικής.
Γιατί αν ο Άνθρωπος συλλάβει πως είναι χιλιάδες χρόνια σκλαβωμένος, πρωτίστως  ψυχικά και πνευματικά, και ότι το όλο οικονομικό παραμύθι (παρά-μύθος) είναι απλά η μετακίνηση ενός πιονιού στο παιχνίδι της προσπάθειας κατάρρευσης της Συμπαντικής Νομοτέλειας, τότε θα κατανοήσει πως έχει χάσει και εξακολουθεί να χάνει πολύ χρόνο σε, όχι απλά ανούσια, αλλά ανύπαρκτα ζητήματα, έχοντας απομακρυνθεί σε σημείο ασφυκτικό από την πραγματική του φύση. Και ο χρόνος είναι Κρόνος, δεν είναι σύμμαχος και έτσι χάνονται πολλές ζωές, σε ένα αέναο χορό ψυχών που δεν βρίσκουν διέξοδο.
Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος γιατί μας έπεισε πως μας επηρεάζει, μας έπεισε με κάποιον τρόπο (χαμένο ίσως στο βάθη του εαυτού του και του χώρου) πως ασκεί εξουσία πάνω μας, ξεχνώντας πως η εξουσία είναι κάτι έξω από την ουσία. Και χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα την ύλη, μας έπεισε εν τέλει πως είναι σύντομη η επίγεια ζωή και αναγκαστικός ο θάνατος, το γέρας και οι ασθένειες που με το διάβα του εμφανίζονται κάνοντας την ύλη ¨θεό¨.
Πώς μπόρεσε να μας πείσει; Τί εστί πίστη; Σκεφτόμενοι λογικά, η πίστη αφορά κάτι για το οποίο δεν έχω Γνώση αλλά ευελπιστώ ή φοβάμαι πως υφίσταται… Και η Γνώση; Η Σοφία; Η Δύναμή μας; Και η Αθηνά;;
Πώς μια Θεά που αντιπροσωπεύει την Σοφία, είναι ταυτόχρονα και Θεά του πολέμου; Μήπως διότι η Σοφία προδιαθέτει Γνώση και η Γνώση είναι το μεγαλύτερο όπλο της Συμπαντικής Νομοτέλειας; Και πάρε εσύ άψυχε το οπλάκι και πυροβόλα την ύλη μου, σκότωσε τα έμψυχα πλάσματα της φύσης και κάνε τρύπες στα δέντρα της Ζωής. Προσπάθησε να αμαυρώσεις την δύναμη της Γνώσης και πότισε τον πόλεμο με αίμα. Αφού όμως τολμάς, με την συνεχή εκπομπή της αρνητικής σου ενέργειας, να προκαλείς την Συμπαντική Νομοτέλεια, να είσαι έτοιμος και για το αποτέλεσμα των πράξεών σου. Αιτία – Αιτιατό. Αιτιότητα λέγεται, όχι εκδίκηση, μην μπερδεύεσαι. Και ίσως αν θελήσεις να σκεφτείς την διαφορά, ίσως λέω, αντιληφθείς πως όλα εν τέλει εξαρτώνται από σένα. Όχι από τον άλλον, όχι από τον «Θεό», όχι από τον χρόνο, την ύλη, το χρήμα, τους άψυχους που το παίζουν ηγέτες της ανθρωπότητας.
Ο εν δυνάμει σώφρων και σοφός, αμφιβάλλει για τον εαυτό του συνεχώς και εκεί βρίσκεται μια αόρατη, λεπτή γραμμή.  Ή θα γίνει έρμαιο της μάζας ή θα περιθωριοποιηθεί. Και όταν γίνεσαι έρμαιο της μάζας, απογοητεύεσαι και δεν μπαίνεις στον κόπο να αναρωτηθείς ποιος καθοδηγεί αυτή τη μάζα και τί στο καλό διαφορετικό έχει εκείνος που τον καθιστά οδηγό-καθοδηγητή.  Έχει όντως κάτι διαφορετικό ή σε παραπλανεί; Σε παραπλανεί χιλιάδες χρόνια. Και η Γνώση; Η Σοφία; Η Δύναμή μας; Και η Αθηνά;
Είναι εκεί, μέσα μας, γύρω μας, στην ένωσή μας και εμείς εγκλωβισμένοι στο σπήλαιο κοροϊδεύουμε εκείνον που βγήκε και είδε τον Ήλιο. Κατηγορούμε τον «ανώτερο» αλλά εξακολουθούμε να του επιτρέπουμε να ελέγχει τις σκέψεις μας, απελπιζόμαστε και βυθιζόμαστε ακόμη περισσότερο στην λήθη.
Ως πότε; Η Αθηνά θύμωσε. (¨Θυμό¨, ο Όμηρος ονόμαζε την Ψυχή του ζωντανού Ανθρώπου.) τροφή για σκέψη, καθώς οι Ψυχές που διαβαίνουν επίπεδα αφύπνισης αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς.
Και αν αποφασίζαμε πως οτιδήποτε υλικό στη ζωή μας δεν έχει ουσία μπροστά στην ευκαιρία πρόσβασης στην αληθινή Γνώση; Και αν αντιλαμβανόμασταν την δύναμή μας, καθώς κάθε τι που σκεφτόμαστε και κάθε ενέργεια που στέλνουμε (είτε θετική είτε αρνητική) βρίσκει έκφραση στην υλική πραγματικότητα; Τί θα γινόταν αν συνειδητοποιούσαμε πως η Ψυχή μπαίνοντας στο σώμα μας και αρμονικά συντονισμένη με τον εγκέφαλό μας έχει την δύναμη να κάνει θαύματα από εκείνα τα θαύματα που πλέον δεν γίνονται γιατί επικρατεί η αρνητική ενέργεια που μας επέβαλαν και την κάναμε κτήμα μας. Ο χαώδης χορός της σκέψης με το συναίσθημα, μας οδηγεί στο φόβο και στην απομάκρυνση από την Αλήθεια.
Εσύ αποφασίζεις να επιτρέψεις να σε υποβοηθήσουν να αρρωστήσεις και Εσύ αποφασίζεις πως δεν μπορείς να γιατρέψεις τον εαυτό σου γιατί φοβάσαι. Φοβάσαι και σε έχουν κάνει να σκέφτεσαι συνεχώς το αρνητικό, εκπέμποντας την σκοτεινή αυτή ενέργεια, διαταράσσοντας την αρμονία του Σύμπαντος.
Εσύ όμως μπορείς να αποφασίσεις να παλέψεις, μπορείς να αποφασίσεις να αντιδράσεις, μπορείς να αποφασίσεις να χρησιμοποιήσεις τον Νου της Ψυχής σου. Να ενθυμηθείς. Να αναζητήσεις Γνώσεις που δεν οδηγούν σε διαχωρισμούς και που ακολουθούν την Λογική. Μπορείς. Γιατί εν τέλει ΕΣΥ αποφασίζεις είπαμε. Για ΌΛΑ. Και όταν θα έρθεις εσύ, θα έρθουν και οι άλλοι, γιατί και οι άλλοι ¨εσύ¨ είναι.
Όλοι είμαστε ΕΣΥ και όλοι είμαστε ΕΝΑ. Μας έπεισαν πως δημιουργηθήκαμε ενώ στην ουσία δημιουργούμε. Και αν ο ένας μπορεί μόνος του να πλάθει την πραγματικότητά του, φαντάσου μαζί τί αλλαγή θα φέρναμε στην πραγματικότητα της Γαίας. Όποιος και αν προσπαθήσει να σε πείσει πως δεν αρκείς, εσύ οφείλεις να γνωρίζεις. Είσαι μικρός ¨Θεός¨. Είμαστε όλοι μικροί ¨Θεοί¨ και ας το ξεχάσαμε.
ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ, λοιπόν….
ΠΑΝΕΤΣΟΥ ΜΑΡΙΑ (Ψυχολόγος)
Φιλοσοφικό Δοκίμιο
http://www.awakengr.com/gnothi-savton/

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΑΝΑΛΙΣΚΟΝ ΠΥΡ ΣΕΙΡΙΟΥ

Το άστρο του Σειρίου σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική Παράδοση ήταν το άστρο της δημιουργίας της ζωής στη γη και το τιμούσαν σε όλη την Ελλάδα, με ιερά αφιερωμένα στον Κύνα και τον Κυναίο Δία.
Υπάρχουν πολλές περιοχές της Ελλάδας στις οποίες καταλήγουν ενεργειακοί δίαυλοι «αναλίσκοντος πυρός Σειρίου», που μεταφέρουν ζωογόνο ενέργεια υψηλής εντάσεως και στις οποίες περιοχές αναπτύχθηκαν απαράμιλλες φιλοσοφικές θεωρίες και αρχιτεκτονικά θαύματα.
«Το Αναλίσκον Αεΐζωον Πυρ του Σειρίου είναι το ιόχρουν πανίσχυρο πυρ της τετάρτης διάστασης, από ουσία του Όλου Φωτός. Εκπέμπεται από τον αστερισμό του Σειρίου και καλύπτει ακαριαία τον προσφερόμενο χώρο. Ενισχυόμενο από τη φλόγα του Απολλώνιου πυρός, μετουσιώνεται σε πάλλευκο αόρατο φως υψηλής συχνότητας και ενέργειας, μη αντιληπτό από την ανθρώπινη όραση και προσεγγίζει σε ένταση την ακτίνα του Όλου Φωτός. Η ενέργεια του πυρός αυτού ενισχύει τον αόρατο αιθερικό ήλιο του δικού σας ήλιου, για να διατηρεί την ενέργεια του σταθερή.
 [Έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά, ότι ο ήλιος δέχεται τεράστια ποσά ενέργειας από το φως του Σειρίου! Όταν το αναλίσκον πυρ Σειρίου πάρει τις μέγιστες τιμές, τότε μετασχηματίζεται σε φωτονικές ενεργειακές δέσμες. Το ανθρώπινο σώμα καλυπτόμενο από αυτές και εφ’ όσον βρίσκεται στον κατάλληλο κοσμικό δίαυλο και συντρέχουν όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις, καθορισμένο σημείο, ορισμένη ημέρα και ώρα του εικοσιτετραώρου και κατάλληλη προετοιμασία, τότε αυξάνονται οι κραδασμοί του και οι συχνότητες των κυττάρων του συντονίζονται απόλυτα με τις ενεργειακές συνθήκες του χώρου. Όταν τα κύτταρα αρχίσουν να δονούνται σε συχνότητες μεγαλύτερες από αυτές του φωτός, τότε μπορούν να συμβούν πολλά υπερφυσικά φαινόμενα. Η παράδοση αναφέρει ό,τι ο Έλληνας φιλόσοφος Εμπεδοκλής, με τη δύναμη του πυρός αυτού που τον επικάλυψε την ώρα της προσευχής, ανάστησε τη νεκρή γυναίκα Πανθεία και αυτός αναλήφθηκε στους ουρανούς].
Όταν συσσωρευμένη ποσότητα φωτός από το αναλίσκον πυρ του Σειρίου επικαλύψει ένα ανυποψίαστο και άσχετο άνθρωπο, που δεν γνωρίζει τίποτε για υπερβατικές καταστάσεις, τον καθιστά διαφανή προσωρινά και δεν παράγει σκιά. (Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται στον ναό του Λυκαίου Διός στον Ταΰγετο.)
Το αναλίσκον πυρ του Σειρίου ενισχύει την ενέργεια των φωτοφόρων και φωτεινών οντοτήτων. Επιδρά θετικά στην αποκατάσταση των νοητικών ατελειών των ανθρώπων και εξαλείφει τις αρνητικές σκιές δυσαρμονίας από τις ψυχές τους, όταν παρουσιάζουν ψυχολογικές καταπτώσεις. Ενισχύει και ανανεώνει τη γήινη ατμόσφαιρα. Ζωογονεί και συντηρεί κάθε μορφή υλικής ή ενεργειακής ζωής που υπάρχει σε όλους τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος.
Κάτω από τη θετική επίδραση της ενέργειας αυτής και όταν υπάρχει η ανάλογη γνώση, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την ουράνια υπόσταση του και καθορίζει μόνος του την υπερβατική πορεία του. Αρχίζει να αντιλαμβάνεται την υπόσταση του θείου.
Οι φωτεινές οντότητες, οι ενδεδυμένες με χιτώνες του αναλίσκοντος πυρός Σειρίου, συνοδεύουν τις ανώτερες ψυχές που έρχονται στη Γαία από τα Ηλύσια Πεδία του Σειρίου για να ενσαρκωθούν, προκειμένου να διατηρήσουν την καθαρότητα τους, μέχρι τη στιγμή της σύλληψης τους από την υλική ζωή.
Μέσα στο αναλίσκον πυρ του Σειρίου, υπάρχουν καταχωρημένες πληροφορίες και ενεργειακές καταστάσεις του παρελθόντος της Γαίας και φτάνουν μέχρι τα ακρότατα σημεία του γαλαξία σας.
Πολλές φορές οι εμπνεύσεις των ανθρώπων οφείλονται στη διέγερση της ουδετέρας υπόφυσης του εγκεφάλου από το αναλίσκον πυρ του Σειρίου, το οποίο μπορεί και συγκρατεί πληροφορίες και σκεπτομορφές που πλανώνται μέσα σε αυτό, με ασύλληπτες ταχύτητες. Τα φαινόμενα αυτά εκδηλώνονται δύο φορές το εικοσιτετράωρο. Διαρκούν περίπου μία με δύο ώρες μέσα στους διαύλους, παίρνουν δε τις μέγιστες τιμές τέσσαρες φορές τον χρόνο, στις ισημερίες και τα ηλιοστάσια. Ολόκληρο τον χρόνο τα φαινόμενα επαναλαμβάνονται σε χαμηλότερες τιμές και είναι συνάρτηση της διάταξης των αστέρων και των κοσμικών συνθηκών.» [Συμπληρωματικά στοιχεία και λεπτομέρειες για τους διαύλους υπάρχουν στο βιβλίο μου «ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» σελ. 153-160].

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

ΠΟΙΟΙ «ΠΑΙΖΟΥΝ» ΜΕ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;

Ο άνθρωπος γεννιέται και ζει υπό τις δράσεις της μοίρας του, η οποία έχει καθορισθεί ως αποτέλεσμα των πράξεων του, από την πορεία της ψυχής, μέσω των προηγούμενων ενσαρκώσεων.
Πότε και από τι επηρεάζεται και πως καθορίζεται;
Αυτά, γιατί δεν μας τα μαθαίνουν στα σχολεία;
Γιατί προσπαθούν να μας πείσουν, ότι μετά από εδώ δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο, κι όλα είναι… «μάταια»;
Γιατί προσπαθούν να μας αποκρύψουν τον πραγματικό λόγο που ζούμε… Ξανά και ξανά;
Ποιοι «παίζουν» με την ΑΘΑΝΑΤΗ ψυχή μας και γιατί;
ΨΥΧΗ:
Η ψυχή είναι ένα κύκλος με διάφορα επίπεδα στο εσωτερικό της. Στο κέντρο της ψυχής, αποθηκεύονται τα ουσιώδη γεγονότα, τα οποία είναι σημαντικά για την πορεία της, κι όχι οι ασήμαντες λεπτομέρειες. (Στα ουσιώδη, ανήκει και η γνώση/ οι γνώσεις, των προγόνων μας). Στο κέντρο της, βρίσκονται οι μνήμες που δημιούργησαν οι προηγούμενες ενσαρκώσεις μας, κι αυτές καθόρισαν αυτό που αντιπροσωπεύει η λέξη αντιπεπονθός.
Στα επόμενα προς τα έξω στρώματα, είναι οι μνήμες όσων βιώνουμε στην παρούσα ζωή μας, οι παιδικές/εφηβικές και σημαντικές μας, οι στιγμές ορόσημο που πολλές φορές συζητάμε και με τους φίλους μας που βιώσαμε ταυτόχρονα. Είναι αυτές, οι οποίες μας διδάσκουν να συνεχίσουμε στην παρούσα ζωή μας. Όμως… Την κατάλληλη στιγμή Έλληνες και Ελληνίδες, οι παλιές, οι προηγούμενες μνήμες μας θα επανέλθουν και θα βρουν στόχο, θα χτυπήσουν στο κέντρο του κύκλου… Και τότε θα δείτε να συμβαίνει κάτι, που ούτε κι εσείς οι ίδιοι δεν το φανταζόσασταν ποτέ!
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ…
ΜΑΤΑΙΑ ΟΜΩΣ!!!
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

ΠΛΑΝΗΤΗΣ «ΕΛΛΑΣ»! ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ! (ΧΑΡΤΕΣ)

Οι Αρχαίοι Έλληνες είναι γνωστό ότι ήταν θαλασσοκράτορες από την εποχή των Μινωϊτών τουλάχιστον. Γνωρίζουμε όμως μέχρι που έφτασαν στην πραγματικότητα; Κατάφεραν να ταξιδέψουν και να αποικίσουν όλο τον κόσμο;
Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία οι Αρχαίοι μας πρόγονοι έφτασαν στο απόγειο της εξάπλωσης τους την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου όπου φτάσαμε μέχρι την Ινδία. Δεκάδες όμως έρευνες τόσο εγχώριες όσο και στο εξωτερικό δείχνουν ότι όχι μόνο βγήκαν έξω από τα στενά όρια που την τοποθετεί η επίσημη ιστορία αλλά κατάφεραν και εξερεύνησαν όλο τον κόσμο, μπορώντας να πούμε χωρίς υπερβολή ότι όλος ο πλανήτης είναι Ελλάς!
Αυτό έρχεται να το επιβεβαιώσει ο ναυτικός κ. Βαρθολομαίος Λάζαρης, που στα ταξίδια του σε όλη τη Γη διαπίστωσε ότι υπάρχουν χιλιάδες ελληνικά τοπωνύμια. Πριν χρόνια εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «Η Ελλάδα σε όλο τον Κόσμο». Στο βιβλίο του υπάρχει μια άκρως αποκαλυπτική και ενδιαφέρουσα έρευνα που δημιουργεί αρκετά κενά στην επίσημη ιστορία.
Αν προσθέσουμε στην έρευνα του κ. Λάζαρη και τις γλωσσολογικές και εθνολογικές έρευνες που έχουν γίνει στους Ινδιάνους του Καναδά, στους ιθαγενείς της Ινδονησίας, στους Ινδιάνους της Ν. Αμερικής, στους αυτόχθονες της Αυστραλίας, στις αναφορές των μυστικιστών από το Θιβέτ, στις αναφορές των δρυϊδων και δεκάδες άλλες τέτοιες έρευνες, βλέπουμε ότι ταιριάζουν απόλυτα με την έρευνα του κ. Λάζαρη. Πολλές τέτοιες αναφορές είναι ήδη γνωστές και στους αναγνώστες του Crashonline αφού έχουμε δημοσιεύσει αρκετά άρθρα για την οικουμενικότητα του Ελληνισμού.
Στους παρακάτω συνδέσμους, θα δείτε τους χάρτες του κ. Λάζαρη σε μεγάλη ανάλυση, που δείχνουν τα ελληνικά τοπωνύμια σε όλη τη Γη, συμβάλλοντας στην έρευνα για την ιστορική αλήθεια που αφορά την πανάρχαια αυτή ελληνική αυτοκρατορία, η οποία αποκρύπτεται.
Πατήστε στους παρακάτω συνδέσμους και μόλις ανοίξει νέο παράθυρο, ξαναπατήστε πάνω στην εικόνα και δείτε τον χάρτη σε μεγάλη ανάλυση.

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Η προέλευση του όρου "ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ" των σύγχρονων κρατών έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελληνική λέξη "ΠΟΛΙΤΕΙΑ", η οποία σήμαινε το σύνολο των Αρχών και η δύναμη ή η εξουσία του προϊσταμένου (άρχοντα) να μεριμνά για τη τήρηση των θεσπισθέντων και να καθιστά αυτά απαραβίαστα.
Ο όρος "ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ" προέρχεται από την σύνθεση των όρων "Άστυ" και "Νόμος", παρελήφθη από τους Ρωμαίους ως "P O L I T I A" με την ίδια έννοια, δηλαδή την έννοια την οποία είχε καθορίσει ο Αριστοτέλης (καλή τάξη-διοίκηση της πόλεως- προστασία της ζωής, της τιμής και της περιουσίας των πολιτών), με την έννοια την οποία είχε καθορίσει ο Πλάτωνας (κατά Νόμο ρύθμιση της ζωής της πόλεως), ο Ισοκράτης (η ψυχή της πόλεως - το σύμβολο ευφυΐας, αυτή που σκέπτεται τα πάντα και ρυθμίζει κάθε κακό και αντιμετωπίζει πάσα επισυμβαίνουσα συμφορά), αλλά και άλλοι Αρχαίοι σοφοί.
Από τη Ρώμη ο όρος "POLITIA", ο οποίος αναφερόταν τόσο στο σύνολο των κρατικών Αρχών αλλά και στην Αστυνομία ειδικότερα, μεταπήδησε στη Γαλλία ως " POLICE" από τη Γαλλία στην Αγγλία με την ίδια ορολογία και από εκεί στη Γερμανία ως "POLIZEI" και στην Ιταλία ως "POLIZIA".
Ο διεθνής όρος της "Αστυνομίας" με την Ελληνική έννοια ισχύος της "ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ" είναι μια απόδειξη του ρόλου τον οποίο διαδραμάτισε η Ελλάδα από την Αρχαιότητα στη Παγκοσμιότητα των Εθνών.
Τέλος η αστυνομία σαν θεσμός συνδέεται με την εμφάνιση «της πόλεως» του «άστεως». Το άστυ είναι το πρώτο συνθετικό στοιχείο της έννοιας αστυνομίας. Παράλληλα έχουμε και την εμφάνιση του Δικαίου «του Νόμου», δηλαδή του δεύτερου συνθετικού στοιχείου της ίδιας έννοιας. Έτσι βλέπουμε ότι η πόλη και το Δίκαιο συμπορεύονται στην κοινωνική εξέλιξη.
Ο όρος λοιπόν αστυνομία προήλθε από τη σύνθεση δύο φαινομένων, ενός πραγματικού (άστυ - πόλη) και ενός πνευματικού (Δικαίου – Νόμος).
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Η Ιστορία της Ελληνικής Αστυνομίας αρχίζει ουσιαστικά από τον -5ο αιώνα, κατά τον οποίο ιστορικές έρευνες αποδεικνύουν την ύπαρξη διακεκριμένων αστυνομικών Αρχών, την περίοδο αυτή στη πόλη των Αθηνών.
Νωρίτερα και μέχρι τον -7ο αιώνα η άσκηση αστυνομικών δικαιωμάτων υπαγόταν στο βασιλιά.
Άγνωστη παραμένει η Αστυνομική Αρχή στη μυθική εποχή των Αθηνών, τη περίοδο δηλαδή που περιλαμβάνει την ιστορία της Αττικής από τους αρχαιότατους βασιλείς μέχρι του Θησέα (-1.300).
Από τον -5ο αιώνα, όταν τέθηκαν οι βάσεις του μεγαλείου και της ακμής των Αθηνών, καθιερώθηκαν και αστυνομικές Αρχές, που είχαν σαν αποστολή ανάλογη με αυτή των σύγχρονων Αστυνομικών Αρχών. Κύριο μέλημα αυτής της πρώτης Αρχαίας Αστυνομίας ήταν η ευκοσμία, η υγιεινή και η καθαριότητα, η προστασία των ηθών, η αγορανομική επιτήρηση, η επιτήρηση των οικοδομών, η επιτήρηση των ξένων, η πρόληψη των δημοσίων δυστυχημάτων και πολλά άλλα αντικείμενα τα οποία σήμερα αποτελούν συνήθεις και καθημερινές ενασχολήσεις μιας σύγχρονης και εύρυθμης αστυνομίας. Είναι εξακριβωμένο ιστορικά ότι οι ποικιλόμορφες αυτές αστυνομικές ασχολίες δεν ήταν στη μέριμνα μιας και μόνης Αστυνομικής Αρχής αλλά ήταν λεπτομερώς κατανεμημένες σε διαφόρους αρχές της Πολιτείας. Η εποπτεία όλων τούτων των αρχών, ως προς την αστυνομική εξουσία, ανήκε στο ανώτατο Αθηναϊκό δικαστήριο, τον Άρειο Πάγο.
Άρχοντες που εκτελούσαν αστυνομικά καθήκοντα στη πολιτεία των Αθηναίων ήσαν οι "Αστυνόμοι", για την αστυνόμευση των οδών , οι "Aγορανόμοι", οι "Σιτώνες ή Σιτοφύλακες", οι "Μετρονόμοι" και οι "Επιμελιτές Εμπορίου" για την αστυνόμευση της αγοράς και του εμπορίου. Άλλοι άρχοντες που εκτελούσαν Αστυνομικά καθήκοντα ήταν οι "Τειχοποιοί", οι "Επιμελητές των υδάτων (κρουνών)", οι "Φύλακες λιμένων", οι "Ένδεκα", οι "Στρατηγοί", και ιδίως ο "Πολέμαρχος", οι "Πρυτάνεις", και οι "Περίπολοι".
Από τους ανωτέρω ειδικότερα οι "Αστυνόμοι" είχαν την επίβλεψη των οδών και της καθαριότητας της πόλης, τη συντήρηση των κτηματικών ορίων, για να προλαμβάνονται οι διαφορές, την επιμέλεια του ιερού Ναού της Πανδήμου Αφροδίτης και καθήκοντα Αστυνομίας Ηθών.
Οι "Αγορανόμοι" ασκούσαν ειδική επίβλεψη στις τιμές και στη καθαριότητα των τροφίμων, οι "Σιτοφύλακες" ασκούσαν εποπτεία στο εμπόριο σιτηρών ειδικά, οι δε "Επιμελητές Εμπορίου" ασκούσαν εποπτεία στη διακομιδή και επάρκεια των βιοτικών αγαθών .
Οι "Τειχοποιοί", επόπτευαν το μεγαλύτερο έργο της Ελληνικής Αρχαιότητας. Ήταν δέκα και εξελέγχονταν ένας από κάθε φυλή. Επιμελούνταν την συντήρηση και επισκευή του μέρους των τειχών που είχαν ανατεθεί σε κάθε φυλή.
Οι "Επιμελητές Υδάτων" (κρουνών), επιμελούνταν την διανομή του νερού και τη καθαριότητα των πηγών, οι δε "φύλακες λιμένων", ασκούσαν εποπτεία στα πλωτά μέσα και στην κίνηση στα λιμάνια.
Επικεφαλής των Αστυνομικών Εξουσιών ήταν ο "Πολέμαρχος" ο οποίος είχε και την επίβλεψη των ξένων.
Οι "Πρυτάνεις" ασκούσαν αστυνόμευση στη βουλή και την Εκκλησία του Δήμου, οι δε "Περίπολοι" ήταν υποχρεωτικά στρατευμένοι νέοι από 18-20 ετών, οι οποίοι αναλάμβαναν να φυλάνε τη πόλη και τα φρούρια της Αττικής.
Να σημειωθεί ότι πολλές μεγάλες προσωπικότητες της Αρχαίας Αθήνας διαχειρίσθηκαν αστυνομικέ αρχές όπως ο νικητής της Σαλαμίνας Θεμιστοκλής ο οποίος διετέλεσε "Επιμελητής κρουνών" ο μεγάλος ρήτορας Δημοσθένης ο οποίος διετέλεσε "Σιτώνης", ο Επαμεινώνδας των Θηβών ο οποίος διετέλεσε "Υδρονομέας".
Αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Πλάτωνας στους "Νόμους" του (ΙΑ΄ 918α΄), δραματικοί ποιητές, όπως ο Σοφοκλής, Φιλόσοφοι όπως ο Αριστοτέλης, ο μέγας ρήτορας της αρχαιότητας Δημοσθένης μας πληροφορούν για τους Αστυνομικούς θεσμούς στην Αρχαιότητα.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.ellinikoarxeio.com/

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΝΟΟΣ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Ο Αριστοτέλης στο έργο του “Μετά τα Φυσικά, 1074b.15 – 1075a.10” αναφερόμενος στην φύση του Θείου Νοός μας λέγει:
«Τα ζητήματα που αφορούν τον θείο Νου, παρουσιάζουν απορίες πολλές, διότι ο νους φαίνεται να είναι το πλέον θείον από όλα τα φαινόμενα, είναι όμως δύσκολο να βρούμε σε ποια κατάσταση πρέπει να υπάρχει δια να έχει αυτή την ιδιότητα. Διότι, εάν δεν νοεί τίποτα, τι μπορεί να είναι η μεγαλειότητά του; Θα βρίσκεται σε κατάσταση ανάλογη προς εκείνη του ανθρώπου που κοιμάται. Εάν πάλι νοεί, αλλά η νόηση του κυριαρχείται από κάτι άλλο (επειδή δεν θα ήτο τότε η ουσία του η κατ’ ενέργεια νόηση, αλλά απλή δύναμις), δεν ημπορεί να είναι η άριστη ουσία, διότι την μεγαλειότητά του συγκροτεί η παρουσία της νοήσεως.
Ακόμη: εάν είτε νους είτε νόηση είναι η ουσία του, τι νοεί; Βεβαίως, ή θα νοεί ο ίδιος τον εαυτό του ή κάτι άλλο. Εάν δε νοεί κάτι άλλο, ή πάντοτε το ίδιο πράγμα ή άλλα θα σκέπτεται. Αλλά έχει ή δεν έχει διαφορά το να νοεί το καλό ή οτιδήποτε τύχη ; Και δεν υπάρχουν κάποια πράγματα με τα οποία θα ήτο άτοπο να απασχολεί κανείς την νόησή του; Επομένως είναι φανερό πως ότι είναι το θεϊκώτατο και πολυτιμότατο νοεί, ουδεμία δε μεταβολή το εκτοπίζει από την νοητική εποπτεία. Διότι η μεταβολή θα ήτο προς το χειρότερο και το τοιούτον θα ήτο ήδη κάποια κίνηση.
Εν πρώτοις, λοιπόν, εάν δεν είναι αυτός νόηση αλλά δύναμις, είναι εύλογο να τον κουράζει η συνέχεια της νοητικής ενέργειας. Έπειτα, τυγχάνει φανερό, ότι κάτι άλλο θα ήτο σε μεγαλύτερο βαθμό ανώτερο και όχι ο νους. Τούτο δεν θα ήτο το νοούμενο [νοητό]. Διότι βεβαίως η ενέργεια της νοήσεως και η νόηση υπάρχουν πάντοτε στον νου, ακόμα και όταν πλέον άσχημο πράγμα σκέπτεται κανείς. Επομένως, εάν τούτο πρέπει να το αποφεύγουμε (διότι είναι προτιμότερο μερικά πράγματα να ολέπη παρά να τα βλέπει κανείς), δεν μπορεί η νόηση να είναι το άριστο. Τον εαυτό του άρα σκέπτεται ο Νους, εάν βεβαίως είναι ο πρώτος εξουσιαστείς και κυρίαρχος επάνω σε όλα, η δε νόησή του είναι νόηση της νοήσεως. Είναι δε φανερό ότι η επιστήμη, η αίσθηση η γνώμη και η διάνοια έχουν ως αντικείμενο ένα άλλο, τον δε εαυτό τους παίρνουν ως αντικείμενο τους, σε μια εξωπραγματική τοποθέτηση.
Ακόμη εάν η νόηση ως την ενεργητική σημασία διαφέρει από την νόηση στην παθητική σημασία, εξ αιτίας τινός από τα δύο αυτά υπάρχει στον νου η τελειότητα;; Διότι βεβαίως διαφέρει το Είναι της νοήσεως από του Είναι του νοουμένου [νοητού]. Ή είναι σε μερικές περιπτώσεις η επιστήμη η αυτή με το πράγμα που έχει ως αντικείμενο ;; Στις ποιητικές επιστήμες, επιστήμη είναι η χωριστή από την ύλη ουσία και το τι ην είναι, στις θεωρητικές όμως ο ορισμός και η ενέργεια της νοήσεως αποτελούν το αληθινό αντικείμενο. Επειδή λοιπόν το νοούμενο και ο νους στα πράγματα, όσα δεν έχουν ύλη, αποτελούν ταυτότητα, το ίδιον θα συμβεί και με τον πρώτο Νου, η δε νόηση του, θα αποτελεί αριθμητική ταυτότητα με το νοούμενο.
Μένει πλέον να συζητηθεί ακόμα η απορία, όταν το νοούμενο είναι σύνθετο. Διότι η νόηση θα πάθαινε τότε μια μεταβολή, επιμελούμενη των διαφόρων μερών του συνόλου τούτου. Ή μήπως δεν είναι αδιαίρετο παν ότι είναι άυλο; Σε ποια κατάσταση ο ανθρώπινος νους ή, καλύτερα, ο νους των σύνθετων, ευρίσκεται, σε μερικές φευγαλέες στιγμές, διότι δεν φθάνει στην τελειότητα του μέσα σε τούτο – εδώ ή σε τούτο – εκεί το ορισμένο μέρος, αλλά μέσα σε ένα όλον εγγίζει το άριστον το οποίο στέκει έξω από τον εαυτό του – σε ανάλογη κατάσταση χαίρετε η θεία νόηση η ίδια τον εαυτό της, στον αιώνα τον άπαντα».
Aρχαίο Κείμενο
Τὰ δὲ περὶ τὸν νοῦν ἔχει τινὰς ἀπορίας· δοκεῖ μὲν γὰρ εἶναι τῶν φαινομένων θειότατον, πῶς δ᾽ ἔχων τοιοῦτος ἂν εἴη, ἔχει τινὰς δυσκολίας. εἴτε γὰρ μηδὲν νοεῖ, τί ἂν εἴη τὸ σεμνόν, ἀλλ᾽ ἔχει ὥσπερ ἂν εἰ ὁ καθεύδων· εἴτε νοεῖ, τούτου δ᾽ ἄλλο κύριον, οὐ γάρ ἐστι τοῦτο ὅ ἐστιν αὐτοῦ ἡ οὐσία νόησις, ἀλλὰ δύναμις, οὐκ ἂν ἡ ἀρίστη οὐσία εἴη· διὰ γὰρ τοῦ νοεῖν τὸ τίμιον αὐτῷ ὑπάρχει. ἔτι δὲ εἴτε νοῦς ἡ οὐσία αὐτοῦ εἴτε νόησίς ἐστι, τί νοεῖ; ἢ γὰρ αὐτὸς αὑτὸν ἢ ἕτερόν τι· καὶ εἰ ἕτερόν τι, ἢ τὸ αὐτὸ ἀεὶ ἢ ἄλλο. πότερον οὖν διαφέρει τι ἢ οὐδὲν τὸ νοεῖν τὸ καλὸν ἢ τὸ τυχόν; ἢ καὶ ἄτοπον τὸ διανοεῖσθαι περὶ ἐνίων; δῆλον τοίνυν ὅτι τὸ θειότατον καὶ τιμιώτατον νοεῖ, καὶ οὐ μεταβάλλει· εἰς χεῖρον γὰρ ἡ μεταβολή, καὶ κίνησίς τις ἤδη τὸ τοιοῦτον. πρῶτον μὲν οὖν εἰ μὴ νόησίς ἐστιν ἀλλὰ δύναμις, εὔλογον ἐπίπονον εἶναι τὸ συνεχὲς αὐτῷ τῆς νοήσεως· ἔπειτα δῆλον ὅτι ἄλλο τι ἂν εἴη τὸ τιμιώτερον ἢ ὁ νοῦς, τὸ νοούμενον. καὶ γὰρ τὸ νοεῖν καὶ ἡ νόησις ὑπάρξει καὶ τὸ χείριστον νοοῦντι, ὥστ᾽ εἰ φευκτὸν τοῦτο (καὶ γὰρ μὴ ὁρᾶν ἔνια κρεῖττον ἢ ὁρᾶν), οὐκ ἂν εἴη τὸ ἄριστον ἡ νόησις.  αὑτὸν ἄρα νοεῖ, εἴπερ ἐστὶ τὸ κράτιστον, καὶ ἔστιν ἡ νόησις νοήσεως νόησις. φαίνεται δ᾽ ἀεὶ ἄλλου ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ αἴσθησις καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ διάνοια, αὑτῆς δ᾽ ἐν παρέργῳ. ἔτι εἰ ἄλλο τὸ νοεῖν καὶ τὸ νοεῖσθαι, κατὰ πότερον αὐτῷ τὸ εὖ ὑπάρχει; οὐδὲ γὰρ ταὐτὸ τὸ εἶναι νοήσει καὶ νοουμένῳ. ἢ ἐπ᾽ ἐνίων ἡ ἐπιστήμη τὸ πρᾶγμα, ἐπὶ μὲν τῶν ποιητικῶν ἄνευ ὕλης ἡ οὐσία καὶ τὸ τί ἦν εἶναι, ἐπὶ δὲ τῶν θεωρητικῶν ὁ λόγος τὸ πρᾶγμα καὶ ἡ νόησις; οὐχ ἑτέρου οὖν ὄντος τοῦ νοουμένου καὶ τοῦ νοῦ, ὅσα μὴ ὕλην ἔχει, τὸ αὐτὸ ἔσται, καὶ ἡ νόησις τῷ νοουμένῳ μία. ἔτι δὴ λείπεται ἀπορία, εἰ σύνθετον τὸ νοούμενον· μεταβάλλοι γὰρ ἂν ἐν τοῖς μέρεσι τοῦ ὅλου. ἢ ἀδιαίρετον πᾶν τὸ μὴ ἔχον ὕλην—ὥσπερ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ἢ ὅ γε τῶν συνθέτων ἔχει ἔν τινι χρόνῳ (οὐ γὰρ ἔχει τὸ εὖ ἐν τῳδὶ ἢ ἐν τῳδί, ἀλλ᾽ ἐν ὅλῳ τινὶ τὸ ἄριστον, ὂν ἄλλο τι)— οὕτως δ᾽ ἔχει αὐτὴ αὑτῆς ἡ νόησις τὸν ἅπαντα αἰῶνα.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου