Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Η ΛΕΞΗ "ΦΙΛΟΤΗΣ"

Στο "Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης" του Ερρίκου Στεφάνου (Αθήναι, 1852) πολύ ορθώς η ετυμολογία από το ρήμα φιλέω / φιλώ, αιολιστί φίλημι, χρησιμοποιήθηκε από τους πραγματικούς Έλληνες για να εκφράσει την ασύλληπτη και άπειρη συμπαντική δύναμη που σε όλες τις σφαίρες, τόσο σε εκείνες των Αθανάτων όσο και σε εκείνες των θνητών, λειτουργεί συνθετικά και διατηρητικά, και πολύ όμορφα την χρησιμοποίησε στην κοσμοσχεδίασή του ο Ακραγαντίνος φιλόσοφος και θεουργός Εμπεδοκλής. Αυτή η υπέροχη, αλλά ιδιαίτερα μισητή για τους χριστιανούς λέξη, αντικαταστάθηκε από τους θεωρητικούς των τελευταίων με τον όρο "Αγάπη", ο οποίος όμως είναι υπερβολικά στενός και μάλιστα εμπεριέχει και το αρνητικό, λόγω της υπερβολής, "άγαν" (πιθανή ετυμολογία της λέξεως η "άγαν" και "πάομαι", άρα η λέξη στέκει περισσότερο κοντά στην πολύ αρνητική εκδοχή της, δηλαδή στην προσκόλληση). 
ΟΜΗΡΙΚΗ ΦΙΛΟΤΗΣ
Δεν πρόκειται για μεταγενέστερη λέξη. Απαντά ήδη στα ομηρικά έπη, τόσο στην Ιλιάδα (έξι φορές) όσο και στην Οδύσσεια (τέσσερις φορές), συνοψίζοντας όλες περίπου τις εκδοχές και τις εφαρμογές που υπόκεινται στο ρήμα φιλέω, στο επίθετο φίλος και στο επίρρημα φίλως - επίσης ομηρικά, με πυκνή μάλιστα τα δύο πρώτα συχνότητα. Γύρω από αυτόν τον πυρήνα περιστρέφονται δεκατέσσερα, αν μετρώ καλά, σύνθετα (ρηματικά ουσιαστικά, επίθετα αλλά και κύρια ονόματα), με θετική ή αρνητική σημασία. Παραδείγματα ευπρόσδεκτα: φιλοφροσύνη, φιλόξενος, φιλομειδής, φιλοπαίγμων. Παραδείγματα απωθητικά: φιλοκτέανος (άπληστος, πλεονέκτης), φιλοκέρτομος (χλευαστικός), φιλοψευδής. Και τρία  ευρηματικά κύρια ονόματα: Φιλοίτιος, Φιλητορίδης, Φιλοκτήτης.
Η ιλιαδική πάντως φιλότητα δεν περιορίζεται μόνο στο εσωτερικό των δύο στρατοπέδων, που βρίσκονται κατά κανόνα σε εμπόλεμη σύγκρουση. Καθώς ο ιλιαδικός πόλεμος εξελίσσεται, οδεύοντας προς την απρόβλεπτη έξοδό του, ίχνη έντιμης φιλότητας διακρίνονται και μεταξύ αντιπάλων. Παράδειγμα η έκβαση της ευγενέστερης μονομαχίας του έπους μεταξύ Έκτορα και Αίαντα στην έβδομη ραψωδία. Όπου, καθώς πέφτει το βράδυ και οι δύο μονομάχοι παραμένουν ισόπαλοι και ισότιμοι, αποσύρονται ανταλλάσσοντας φιλικά δώρα μεταξύ τους. Παραθέτω τους οικείους στίχους (Η 293-303) σε απόδοση - απευθύνεται ο Έκτωρ στον Αίαντα:
Τώρα ωστόσο πέφτει η νύχτα κι είναι σωστό να δείξουμε / στη νύχτα υπακοή. Στο μεταξύ εσύ, γυρίζοντας στα πλοία, / τους Αχαιούς να ευφράνεις, τη συντροφιά σου πιο πολύ / και τους δικούς σου που σου παραστέκουν./ Όσο για μένα, φτάνοντας στο μεγάλο κάστρο του Πριάμου, / τους Τρώες θα ευφράνω και τις μακρόπεπλες Τρωάδες / όσες για χάρη μου θα ευχηθούν στην τελετή. //
Έλα όμως τώρα οι δυο μας ν' ανταλλάξουμε δώρα πολύτιμα, / που κάποιος βλέποντας να ομολογήσει, Τρώας ή Αχαιός: / Αυτοί εχθροί αντικρίστηκαν σ' αγώνα φονικό, / και τώρα φίλοι αποχωρίζονται (στο πρωτότυπο: ηδ' αύτ' εν φιλότητι διέτμαγεν αρθμήσαντε).

ΑΙΓΙΝΑ - Η ΤΡΙΤΗ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΡΙΓΩΝΟΥ

Στα βόρεια του νησιού της Αίγινας, ανάμεσα στα πεύκα της Αγίας Μαρίνας και με θέα το γαλάζιο του Αργοσαρωνικού, στέκει εντυπωσιακά καλοδιατηρημένος ο Ναός της Αθηνάς Αφαίας
Χτισμένος στον χρυσό αιώνα της Αθήνας, ο ναός είναι η τρίτη κορυφή του Ιερού Τριγώνου, αυτού που σχηματίζει ο Παρθενώνας της Αθήνας, ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο και ο αιγινήτικος ναός με τους 34 κίονες, εκ των οποίων σήμερα μπορείτε να θαυμάσετε τους 24.
Το προσωνύμιο της θεάς «Αφαίας» σημαίνει «άφαντη» και αναφέρεται στον Μύθο της κόρης του Δία, Βριτομάρτιδος, που για να γλιτώσει από τον έρωτα του Μίνωα κρύφτηκε σε ένα καράβι ψαράδων. Εκεί την ερωτεύτηκε ένας ναύτης, και εκείνη για να γλιτώσει (και πάλι) έπεσε στη θάλασσα και έφτασε κολυμπώντας στην Αίγινα, όπου εξαφανίστηκε – έγινε δηλαδή άφαντη – σαν από θεϊκή επέμβαση.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Ο ΜΟΝΟΦΘΑΛΜΟΣ ΒΟΣΚΟΣ & Ο ΣΟΦΟΣ ΛΥΚΟΣ

Γράφει η Φίλις Χρυσού
Οι καθημερινές ιστορίες των Ανθρώπινων Θεάτρων με εμπνέουν να γράφω. Πολλές φορές Παίζω Ρόλους για να δοκιμάσω τα Όρια των Ανυποψίαστων Ανθρώπων… Αυτή τη φορά έγραψα ένα παραμύθι για «Μεγάλα Παιδιά». Καθένας θα αποκωδικοποιήσει την ιστορία σύμφωνα με το δικό του βίωμα.
Καλό Αναγνωστικό Ψυχαγωγικό Ταξίδι…
"Ο ΜΟΝΟΦΘΑΛΜΟΣ ΒΟΣΚΟΣ & Ο ΣΟΦΟΣ ΛΥΚΟΣ"
Ήταν μια φορά ένας μονόφλαθμος βοσκός ο οποίος είχε πρόβατα. Στο χωριό του – ένα χωριό τυφλών – ήταν και πρόεδρος. Επειδή δεν είχε τι να κάνει, δεν έβρισκε ιδέες για να ψυχαγωγηθεί και νιώθοντας τόσο σπουδαίος συνάμα, άρχισε να ενοχλεί ο ίδιος το μοναχικό λύκο.
Πήγαινε έξω από τη φωλιά του και την ημέρα - γιατί τη μέρα κοιμόταν καθώς το βράδυ αυτός κυνηγούσε – και χτυπούσε μια μεγάλη κατσαρόλα για να τον ξυπνήσει με αυτό τον τρόπο.
Μετά έτρεχε στην ασφάλεια του κοπαδιού του και περίμενε αν και πότε θα κάνει εμφάνιση ο λύκος. Κάποια μέρα ο λύκος βαριεστημένος εμφανίστηκε. Κι ο βοσκός στη μέση του κοπαδιού του κόμπαζε και τον κορόιδευε.
«Τι θες;! Τι νομίζεις ότι κάνεις;!» Του λέει ο λύκος.
Εκείνος γελούσε μέσα στη θαλπωρή των προβάτων του που βέλαζαν γιατί νόμιζαν ότι έτσι τρόμαζαν το λύκο. Νόμιζαν ότι το Ποσοτικό Ποσοστό θα έκανε κάποια εντύπωση στο Λύκο ο οποίος εργάζεται με ένα Ποιοτικό Ποσοστό, που είναι οι εμπειρίες του, το μυαλό του, ως και η καρδιά του πολλές φορές. Γιατί δεν έτρωγε τους αδύναμους αλλά κυνηγούσε μόνο αυτούς που μάχονταν, που έτρεχαν να σώσουν τον εαυτό τους σε μια δίκαιη ηρωική αναμέτρηση. Δεν έτρωγε τα μωρά προβατάκια. Ούτε τα κουτσά και άρρωστα πρόβατα.
Λέει τότε ο λύκος στο βοσκό: «Πόσο πολύ νομίζεις ότι σε αγαπούν τα πρόβατά σου ώστε να νομίζεις ότι θα σε υπερασπιστούν σε κάθε περίπτωση;!»
Εκείνος σάστισε. Δεν το είχε ποτέ σκεφτεί. Ίσως γιατί πριν δεν είχε προκαλέσει τόσο πολύ τις καταστάσεις στη ζωή του.
«Θέλεις να δεις πόσο σε αγαπάνε;!»
Και λέγοντας αυτό ορμάει μέσα στο κέντρο του κύκλου και βρίσκεται μπροστά στο βοσκό. Τα πρόβατα βελάζοντας διασκορπίστηκαν εδώ κι εκεί τρομαγμένα. Άλλα είχαν από ώρα αρχίσει να κουράζονται και είχαν ήδη ξεμακρύνει - την ώρα που ο βοσκός και ο λύκος βρισκόντουσαν σε αυτή τη γεμάτη παύσεις και σιωπές συζήτηση.
«Από πού αντλείς τη δύναμή σου βοσκέ τώρα;! Ψάξε…»
Ο βοσκός λουσμένος στον κρύο ιδρώτα και τρέμοντας, ψέλλισε:
«Τι θα μου κάνεις τώρα;!»
«Τι πιστεύεις ότι θα σου κάνω;!» Του λέει ο λύκος.
«Θα με φας»…
Ο λύκος τον κοίταξε μέσα στα μάτια για ώρα. Και μετά του είπε:
«Κάθισε. Θα σου πω μια ιστορία. Τώρα που είμαστε μόνοι μας».
Και άρχισε να του μιλά κοιτώντας τον σταθερά μέσα στα μάτια.
«…Υπήρξαν πολλοί άνθρωποι στην ιστορία αυτού του κόσμου που ένιωθαν δυνατοί, μοναδικοί, σοφοί. Πιότερο από όλους τους άλλους. Κι επειδή δεν είχαν κανέναν να αναμετρηθούν και να αποτιμήσουν έτσι οι ίδιοι την πραγματική αξία τους, είχαν εδραιώσει μία ματριξική - πλασματική εικόνα για τον εαυτό τους και τα πράγματα. Ζούσαν στον «κόσμο» τους.
Όταν όμως ήρθε ο καιρός να δουν ότι πάνω και πέρα από αυτούς υπήρχαν και άλλοι, άλλα πράγματα, άλλοι κόσμοι, τότε αναγκάστηκαν να σκεφτούν σοβαρά. Γιατί αλλοτινά, είχαν χάσει τις περιουσίες τους, τα χωριά τους – ως πρόεδροι ή μικροβασιλιάδες τόπων ή όπως έδειξε η ιστορία τα μυαλά τους, οπότε στην καίρια στιγμή ήταν ανήμποροι να δράσουν αναλόγως των προκλήσεων με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωποι.
Θα μπορούσα να κατασπαράξω όσα ήθελα από τα πρόβατά σου κι εσένα τον ίδιο αν το ήθελα. Καθώς μην ξεχνάς ότι η φύση μου είναι να με φοβάται ο άνθρωπος επειδή δεν έχω Διάκριση και κάνω ό,τι θέλω. Το να απαρνηθώ τη φύση μου δεν είναι θέμα και για αυτό δε θα το κάνω, γιατί ο Δημιουργός μας όρισε σε αυτές τις θέσεις ώστε να μάθουμε ο ένας από τον άλλο. Όμως εγώ απέκτησα Διάκριση στο πέρας των ζωών μου ως λύκος και δεν ενοχλώ, ούτε κυνηγάω τους Αδύναμους που δεν μπορούν να αναμετρηθούν μαζί μου, έστω κι αν το πιστεύουν με το μικρό μυαλό τους και το «ένα τους μάτι που ούτε αυτό δε βλέπει καλά».
Με λίγα λόγια, γνωρίζω τη Δύναμή μου και τι μπορώ να κάνω, αλλά δεν είναι σκόπιμο να κάνω επίδειξη αυτής ιδίως σε αυτούς που μπορώ να τους νικήσω ανά πάσα στιγμή. Αλλά τι θα έβγαινε με αυτό;! Σημασία λοιπόν έχει να γνωρίζεις ότι μπορείς αλλά να έχεις τη Διάκριση και να μην το κάνεις. Άρα, εγώ ο λύκος αναμετρώμαι μόνοι μόνο με τους ομοίους μου. Γιατί καύχημά μου δεν είναι ο εύκολος στόχος. Αν σε φάω θα χάσεις την ευκαιρία μια μέρα να αλλάξεις κι εσύ, όπως μέσα από αυτή την εμπειρία.
Το ότι διοικείς ένα κοπάδι πρόβατα – που στην ουσία ξέρουν ότι δεν τα αγαπάς παρά τα χρειάζεσαι για να τα απομυζείς καθημερινά από το «γάλα» τους και μια μέρα τα σφάζεις – το να είσαι ημίτυφλος πρόεδρος ενός χωριού τυφλών… Αυτό σε κάνει μοναδικό και ανώτερο από όλους αυτούς πιστεύεις;!
Αλλά να ξέρεις ότι πέρα από αυτούς τους λόφους που βλέπεις υπάρχει ένας τεράστιος κόσμος.
Και δεν έχεις ιδέα η θέση σου ανάμεσά τους αν έχει αληθινή βαρύτητα ή θα μοιάζεις ανύπαρκτος, όπως μοιάζουν για εσένα τα πρόβατά σου και ο κόσμος σου.
Και πάραυτα, θα πρέπει να εκτιμάς τα πρόβατά σου και τους συγχωριανούς σου. Γιατί μια μέρα θα δεις ότι η κοροϊδευτική διάθεσή σου για όλους αυτούς κι ακόμη προς εμένα, θα γίνει η Κοροϊδία προς τον ίδιο τον Εαυτό σου από εσένα τον ίδιο. Ακόμη και οι χαζοί μπορεί ξαφνικά να σου αποδείξουν πόσο πιο χαζός είσαι εσύ ο ίδιος που βασίζεσαι στη χαζομάρα τους. Γιατί κατά βάθος γνωρίζεις την αδυναμία σου να Υπάρξεις χωρίς όλους αυτούς.
Άρα, τώρα που βρίσκεσαι μπροστά μου, μόνο έλεος μπορείς να ζητήσεις γιατί δε σου έμεινε τίποτα. Η δύναμή σου είναι οι άλλοι δίπλα σου και κομπάζεις μόνο όταν βρίσκονται γύρω σου ως ασπίδα. Εφόσον λοιπόν χρειάζεσαι τα πρόβατα και τους συγχωριανούς σου ξεκίνα να τους Σέβεσαι και να τους Αγαπάς. Σταμάτα να τους χρησιμοποιείς για λογαριασμό σου χωρίς αυτοί να ωφελούνται αληθινά από το Σεβασμό σου στο πρόσωπό τους. Ακόμη και οι ηλίθιοι μια μέρα μπορεί να σε εκδικηθούν.
Σταμάτα να χρησιμοποιείς τους άλλους ή τα έργα των άλλων για να ψυχαγωγηθείς και άντλησε από μέσα σου το υλικό ώστε να βρεις νέες ιδέες δικές σου τις οποίες θα αναπτύξεις ώστε να βγει κάτι καλό και να διδάξεις μέσα από το πηγαίο σου δημιούργημα και τους άλλους.
Ίσως έτσι «βρεις μια μέρα το Φως και στο άλλο σου μάτι» κι επειδή θα αναβαθμιστείς εσύ, θα αναβαθμιστούν και οι συγχωριανοί σου και θα αρχίζουν να βλέπουν το Φως κι αυτοί σιγά – σιγά.
Εμένα θα καταλάβεις τότε ότι δε με έχεις ανάγκη ως πρόκληση και τότε θα εξαφανιστώ.
Γιατί εγώ ο λύκος δεν είμαι παρά η Σκιά σου που προσκαλείς μέσα από πρόσωπα να σου δώσω «Μαθήματα Οντολογικής Υπόστασης». Όσο Προκαλείς θα Προκαλείσαι. Όσο με Χρειάζεσαι, θα Υπάρχω. Όσο με μισείς ή με Πολεμάς θα Αγριεύω στο μέτρο όμως που μπορείς να αντέξεις. Όσο με Αγαπάς, θα Εξημερώνομαι…
Και τώρα βοσκέ μου σε αφήνω να σκεφτείς ίσως για πρώτη φορά στη ζωή σου με ένα διαφορετικό τρόπο. Και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ τώρα είναι γιατί πιστεύω ότι το μπορείς. Αλλιώς η Διάκρισή μου δε θα το επέτρεπε να σου μιλήσω τώρα γιατί θα ήταν ανώφελο…»
Αυτά είπε ο λύκος και έφυγε σιγά – σιγά μην κοιτώντας πίσω ώσπου χάθηκε μέσα στο δάσος…
Δίδαγμα1: «Μεταξύ Τυφλών ο Μονόφθαλμος είναι Βασιλιάς». Δες τον κύκλο [θαυμαστών, ακόλουθων, φίλων] κάποιου για να καταλάβεις το Βεληνεκές Σοβαρότητας του ίδιου.
Δίδαγμα2: «Ο Πολεμιστής του Φωτός Γνωρίζει την Άπειρη Δύναμή του. Δεν Παλεύει Ποτέ Με Όποιον Δεν του Αξίζει η Τιμή της Μάχης» - Ο Σοφός Λύκος ξέρει ότι μπορεί να σκοτώσει αλλά δεν το κάνει. Γιατί αν αναμετράται με αδύναμα προβατάκια για να νιώσει σπουδαίος,
τότε η σπουδαιότητά του θα ήταν ισοδύναμη αυτής ενός αδύναμου πρόβατου.
Συμπέρασμα: Ο Σοφός Λύκος δε θέλει να εκμηδενίσει το "Μονόφθαλμο Βοσκό" αλλά του δίνει μια ευκαιρία να σοβαρευτεί και να ανυψωθεί κι αυτός ώστε να υφίστανται ίσοι.
Πολύ απλά γιατί ο Λύκος βλέπει το Εσωτερικό Φως και την Ομορφιά της Ψυχής του Βοσκού που ο ίδιος αγνοεί - νιώθει Αγάπη για αυτόν κι ας μην το πιστεύει κανείς αυτό. Και τον βοηθά να αναστήσει κι αυτός το Φως της Ψυχής του ώστε κάποια μέρα έως και να κάνουνε παρέα, ως Ίσοι, ως Αδελφοί. Γιατί τι νόημα θα είχε ο Λύκος να είναι Εγωιστής;! Ο Εγωισμός είναι Μικρόψυχος κι Ανόητος. Το να κάνεις έναν Αδελφό να έρθει στα συγκαλά του και να μεγαλουργήσει ανακαλύπτοντας τον Πραγματικό Θεό μέσα του, αυτό είναι το Ύψιστο…
Με Πολλή Αγάπη,
Φίλις Χρυσού

ΣΥΜΗ - ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ

Μια κουκιδίτσα του ελληνικού χάρτη, ένα από τα πιο γραφικά και όμορφα νησιά των Δωδεκανήσων με ανέπαφη ομορφιά και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, θα σας αφήσει τις ωραιότερες εντυπώσεις.
Ολόκληρο το νησί αρχαιολογικός χώρος. Δεν είναι υπερβολή. Όντως, το 2011, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο πήρε την απόφαση να ονομάσει ολόκληρο το νησί της Σύμης, καθώς και τα γειτονικά νησάκια, ενιαίο αρχαιολογικό χώρο, λόγω της σημασίας των ευρημάτων και της Ιστορίας της περιοχής.
Συγκεκριμένα, ούτε μία ούτε δύο αλλά 159 θέσεις (ήτοι αρχαιολογικοί χώροι και μνημεία) έχουν ανακαλυφθεί στη Σύμη, από την προϊστορική ως τη σύγχρονη εποχή. Ούτως ή άλλως οι οικισμοί του νησιού έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέοι λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής παράδοσης, αλλά σε αυτόν τον «θησαυρό», πλέον με επίσημη «βούλα» προστίθενται και χώροι όπως οι δύο οχυρωματικοί περίβολοι στη θέση Κάστρο, τα λείψανα βασιλικών ναών στη Σύμη, στο Πέδι και στον Πανορμίτη, ο παλαιοχριστιανικός ναός στο Νημπορειό και κλασικά, ελληνιστικά και ρωμαϊκά λείψανα, μέρη των οποίων μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα και στο Αρχαιολογικό-Λαογραφικό Μουσείο Σύμης – περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Επιπλέον, αρχαιολογικοί χώροι κηρύχθηκαν και οι νησίδες Νίμος, Αγία Μαρίνα, Σεσκλί, Κουλουντρός, Αρτικονήσι, Τρούμπετο, Πήδημα και Μαρμαράς. Πάντως αν και υπήρξε σχετικό αίτημα, δεν κηρύχθηκε αρχαιολογική και η θαλάσσια περιοχή γύρω τους, αφού θα πρέπει πρώτα να προηγηθεί έρευνα από την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων.
Σύμη ήταν το όνομα της συζύγου του Γλαύκου, πρώτου κατοίκου του νησιού. Σύμφωνα με το μύθο ο Γλαύκος ήταν άριστος κολυμβητής, ναυπηγός και ψαράς και είναι αυτός που κατασκεύασε την «Αργώ», το πλοίο της Αργοναυτικής εκστρατείας.
Το νησί ήταν γνωστό και με άλλα ονόματα: Καρική, Μεταποντίς, Αίγλη και Έλκουσα.
Η Σύμη αναφέρεται και από τον Όμηρο, στην Ιλιάδα, καθώς στον Τρωικό πόλεμο μετείχε και ο βασιλιάς της, Νηρέας, με 3 πλοία, εθεωρείτο δε, ο ωραιότερος άντρας της εκστρατείας.
Από το νησί πέρασαν οι Κάρες, Λέλεγες και Φοίνικες ενώ τον 11ο αιώνα εποικίστηκε από τους Δωριείς. Μετείχε στη Δωρική Αμφικτιονία, τη Δωρική Εξάπολη.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ

«Παρόμοια, κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι του ανθρώπου να αποκτήσει, ενώ η απόκτηση μόρφωσης εξαρτάται από τη δική του προαίρεση και έτσι θα φανεί αργότερα ότι ρίχνεται στις πολιτικές υποθέσεις όχι από θρασύτητα, αλλά από τη μόρφωσή του. Γιατί, βέβαια, στην αγωγή διαφέρουν οι άνθρωποι από τα θηρία, οι Έλληνες από τους βαρβάρους, οι ελεύθεροι από τους δούλους και οι φιλόσοφοι από τους τυχαίους ανθρώπους».
Ιάμβλιχος, «Περί του Πυθαγορείου Βίου», παρ. 44, εκδόσεις Κάκτος, σειρά Προσωκρατικοί, τόμος 5ος (Πυθαγόρας 2), σελ. 119
Ο Ιάμβλιχος (245-325) είναι μία από τις κορυφές της αξιοβάδιστης οροσειράς της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Έγινε γνωστός στην ύστερη αρχαιότητα λόγω της βαθιάς και ουσιαστικής γνώσης του στον πυθαγορισμό και ειδικά το έργο από το οποίο ελήφθη το απόσπασμα στην αρχή του κειμένου, το «Περί του Πυθαγορείου Βίου», του χάρισε αναγνώριση και διατήρηση του ονόματός του στην επιφάνεια του φιλοσοφικού ωκεανού που περιβάλλει τον κόσμο των ιδεών, περιγράφοντάς τον. Ο Ιάμβλιχος καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα ο κόσμος την Πυθαγόρεια Διδασκαλία και, ευτυχώς για όλους μας, εν πολλοίς όσα γράφει θεωρούνται ακριβή. Ανταποκρίνονται στην ουσία της Πυθαγόρειας Διδασκαλίας αλλά και στο ευρύτερο πνεύμα του Ελληνισμού.
Από το σύνολο του έργου του Ιάμβλιχου αλλά και όλων των μελετητών του Πυθαγόρα συνάγεται αβίαστα ότι η Ελλάς εθεάτο από τον Πυθαγόρα ως τόπος ιερός. Το έθνος μας οριζόταν από τον Σάμιο πολυεπιστήμονα, μύστη και φιλόσοφο ως μια εκδήλωση υπέρτερης, εκλεπτυσμένης και αληθώς πνευματικής αγωγής - όχι ως ένα άθροισμα εμβίων όντων που απλά υπάρχουν, αναπαράγονται και διατηρούνται στη ζωή. Ο Πυθαγόρας δεν ήταν ένας από τους πολλούς «θαυματοποιούς» της σειράς και ένας διδάσκαλος άρρητων μυστηρίων που δεν είχε πατρίδα. Μπόρεσε και έγινε παγκόσμιος, εξέφρασε πανανθρώπινες αξίες, αγωνίες και απάντησε σε αγωνιώδη ερωτήματα αιώνων επειδή ανταποκρινόταν ιδανικά στην ιδιότητα του Έλληνα. Η αγωγή του ξεχώριζε επειδή ταυτιζόταν με την αρετή του, το μοναδικό εργαλείο που έχει στα χέρια του ο φιλόσοφος για να σμιλέψει την εικόνα της ευτυχίας του και να οικοδομήσει αθάνατο ενδιαίτημα εντός του φθαρτού κόσμου.
Η παρακαταθήκη
Ο βατήρας, όπου πάτησε ο Πυθαγόρας για να κάνει το άλμα στην αλήθεια και στον χρόνο, ήταν η πατρίδα μας. Η Ελλάδα, επειδή είναι ιερή, μας βοηθά να ξεχωρίζουμε εύκολα τις οντότητες που εκφράζουν χθόνιες, χαμηλές συχνότητες και επιθυμούν να τη βεβηλώνουν. Εκείνοι που αποπειρώνται διαρκώς να αποδομήσουν τα σύμβολα, τις έννοιες, τις αξίες, να υποτιμούν τα γνωρίσματα που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς, να ειρωνεύονται τις μορφές που μας ενώνουν, δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά δαιμονικές, κακόηχες παρεμβολές στην αρμονία που χρειάζεται η κοινωνία μας για να εξελιχθεί.
Όπως αναφέρει σχετικά ο Ιάμβλιχος για τις απόψεις του Πυθαγόρα, «έλεγε ακόμα ότι πρέπει να θεωρούν την πατρίδα τους ως κοινή παρακαταθήκη που τους δόθηκε από το σύνολο των πολιτών. Πρέπει λοιπόν να τη διοικούν με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι έτοιμοι να παραδώσουν και αυτοί στους μεταγενέστερους αυτό το οποίο άλλοι τους εμπιστεύτηκαν».
Έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου, εύκολα κάποιος μπορεί να κάνει τις συγκρίσεις του και να θέσει ερωτήματα, τα οποία ήδη από τη διατύπωσή τους φέρουν την απάντηση... εντός. Πόσο Έλληνες είναι εκείνοι που δεν αντιμετωπίζουν την πατρίδα ως ένα ιερό μέσα στο οποίο οφείλουν να κινούνται και να περνούν τον βίο τους με σεβασμό και ευλάβεια; Πόσο άξιοι λόγου (να δώσουν και να λάβουν) είναι όσοι δεν μεριμνούν για την αγωγή τους και περιφέρουν την εσωτερική ασχήμια τους παντού; Μπορούμε να τους ξεχωρίσουμε από τους «βαρβάρους», για τους οποίους μιλούσε και ο Πυθαγόρας; Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε σήμερα τα κίνητρα της συντριπτικής πλειονότητας του πολιτικού κόσμου; Κινούνται στη δημόσια σφαίρα από θρασύτητα ή η μόρφωσή τους επιβάλλει τη συμμετοχή στα κοινά; Η εικόνα της πατρίδας σήμερα δεν είναι το αντικαθρέφτισμα της ηγεσίας της; Είναι Έλληνες οι απάτριδες;
Παναγιώτης Λιάκος

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Στον Μεσαίωνα οι άνθρωποι πίστευαν ότι η Γη είναι το κέντρο όχι μόνο του ηλιακού συστήματος αλλά ολόκληρου του σύμπαντος!
Αργότερα ανακαλύφτηκε ότι η Γη είναι ένας ασήμαντος πλανήτης σ’ ένα ηλιακό σύστημα, που ανήκει σ’έναν γαλαξία με εκατομμύρια άστρα (ήλιους) και φυσικά, ότι είναι άγνωστο το κέντρο του σύμπαντος.
Ύστερα ανακαλύφτηκε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 200.000.000.000 γαλαξίες που ο καθένας τους έχει τουλάχιστον 200.000.000.000 άστρα (ήλιους, άρα ηλιακά συστήματα).
Σήμερα ξέρουμε πάρα πολλά για να πούμε ότι… απλά, πολλά δεν ξέρουμε. Και δεν ξέρουμε αν θα μάθουμε.
Τρομαχτική η αύξηση της γνώσης σε όλους τους τομείς
Τρομακτική και η ανακάλυψη της αγνοίας, του μη γνωστού, του α-γνώστου.
Αυτό που είχε πει πριν από πολλά χρόνια με σκωπτικό τρόπο ίσως ο Τόμας Κάρλαιλ: «Δεν ισχυρίζομαι ότι κατανοώ το Σύμπαν – είναι πολύ μεγαλύτερο από μένα», ισχύει και σήμερα.
Και προφανώς θα ισχύει για πολύ ή ίσως και για πάντα, παρά την αλματώδη αύξηση της γνώσης.  
http://www.isth.gr/images/uploads/01-TSINIKOPOULOS.pd
______________________________________
Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Self Mastery Earth υποστηρίζουν: «Στο σύμπαν μας μπορούμε μέχρι στιγμής να μετρήσουμε και να ανιχνεύσουμε μόνο το 1%. Όλοι οι φυσικοί πιστεύουν ότι υπάρχει ένα 99% αχαρτογράφητο και απροσμέτρητο . Υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα και διαστάσεις».

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΜΙΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΓΕΜΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Μια μικρή περιήγηση στα αξιοθέατα των διαφόρων λαών, θα μας κάνει για άλλη μια φορά να συνειδητοποιήσουμε την σημασία που είχε κάποτε ο Ελληνικός πολιτισμός σε ολόκληρο τον κόσμο και θα μας δείξει την τεράστια διάδοση του σε όλους τους λαούς. Και αυτό διότι το 80% των αξιοθέατων, που έχουν να δείξουν τα ξένα κράτη από τον αρχαίο κόσμο, είναι πέρα για πέρα Ελληνικά!
Στο Ελληνικό Αρχείο, γνωρίζουμε ότι τα Ελληνικά ιερά, τα θέατρα και γενικά όλα τα κτίσματα, ήταν αμέτρητα και φτάνουν από τα βάθη της Ασίας μέχρι και την.... Αμερική. Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με τους κυριότερους ναούς και κτίσματα στην περιοχή της Μεσογείου. Ας αρχίσουμε την περιήγηση:
ΛΙΒΥΗ              
Ναός Διός - Σαχάτ (Shahat)
Η Σαχάτ ιστορικά γνωστή ως Κυρήνη, είναι μια πόλη στα βόρεια της Λιβύης. Η πόλη δημιουργήθηκε το -631 από Έλληνες και βρίσκεται χτισμένη πάνω στα ερείπια της Κυρήνης. Έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα απομεινάρια της ελληνικής ιστορίας σήμερα.
Ναός Απόλλωνος - Απολλωνία
H Απολλωνία δημιουργήθηκε τον -7 αιώνα από Έλληνες αποίκους της Λιβύης. Αποτέλεσε ένα σημαντικότατο κέντρο εμπορίου και διατέλεσε το λιμάνι της Κυρήνης για περισσότερο από μια χιλιετία. Έξω από τα τείχη της πόλης, διατηρείται ακόμα το Αρχαίο Ελληνικό θέατρο της Απολλωνίας σε ένα εκπληκτικό σημείο χτισμένο μέσα στα βράχια, έχοντας θέα την θάλασσα. Ένα μεγάλο μέρος της πόλης, βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, λόγο ενός μεγάλου σεισμού το 365 μ..
Αρχαία Αγορά - Πτολεμαΐδα
Η Τολμέïθα παλαιότερα γνωστή ως Πτολεμαΐδα, είναι μια ήσυχη πόλη στο Al Marj, στην βορειοανατολική Λιβύη. Eκεί υπάρχει ο ναός της Δήμητρας και η εκπληκτική Αρχαία Ελληνική αγορά. Κάτω από την αγορά υπάρχει το εκπληκτικό υδρευτικό σύστημα που δημιούργησαν οι Έλληνες άποικοι τον -4ο αιώνα.

ΜΙΚΡΑΣΙΑ               
Αρτεμίσιο - Έφεσος
Η Έφεσος είναι Αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας στα παράλια του Αιγαίου. Γύρω στον -8ο αιώνα, η Έφεσος έγινε το οικονομικό κέντρο της Μικράς Ασίας. Το -334 απελευθερώθη από τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ βρισκόταν υπό την κατοχή των Περσών. Η Έφεσος ήταν πόλη αφιερωμένη στην Αρτέμιδα. Η πόλη είχε το μεγαλόπρεπο Αρτεμίσιο. Ο ναός αυτός, αποτελεί ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.


Τετράπυλον - Αφροδισία
H Αφροδισία βρίσκεται ανατολικά της Κώ στην  μικρασιατική πόλι Καρακασους. Η τοποθεσία ήταν αφιερωμένη στην Θεά Αφροδίτη και χτίστη από τους Έλληνες τον -3ο αιώνα.  O πανέμορφος ναός της Αφροδίτης, ο οποίος ονομάστηκε "Τετράπυλον" υπολογίζεται ότι χτίστη τον 1ο αιώνα μ..


Ναός Απόλλωνος - Δίδυμα
Τα Δίδυμα ήταν ένα πολύ σημαντικό αρχαίο ιερό και μαντείο αφιερωμένο στον Απόλλωνα και την Άρτεμις. Το περίφημο μαντείο του Απόλλωνα ήταν το 2ο σημαντικότερο στον αρχαίο κόσμο, μετά τους Δελφούς. Σύμφωνα με τον Παυσανία, τα Δίδυμα κατασκευάστηκαν από τους Έλληνες τον -10ο αιώνα. Σημερινοί αρχαιολόγοι αναφέρουν ότι η Ελληνική ιστορία τους φτάνει μέχρι το -2000. Το ιερό βρισκόταν λίγο νοτιότερα της Μιλήτου και σήμερα κοντά του βρίσκονται το τουρκικό χωριό Yenihisar και η μικρή τουρκική πόλη Didim.
Αρχαία Αγορά - Μίλητος
H Μίλητος αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες Αρχαίες Ελληνικές πόλεις. Χτίσθη το -1400 από τους Μινωίτες της Κρήτης και στην συνέχεια κατοικήθη από τους Μυκηναίους. Η Μίλητος ήταν από τις πρώτες Ελληνικές πόλεις που έφτιαχνε νομίσματα. Αποτελούσε τον τόπο καταγωγής των μεγάλων Θαλή, Αναξίμανδρου και Αναξιμένους. Ο "Ιερός δρόμος" όπως αποκαλείται, της Μίλητου, οδηγεί στον ναό του Απόλλωνα στα Δίδυμα.
Bωμός του Διός - Πέργαμος
O βωμός του Διός, δημιουργήθη το -197  από τον Έλληνα στρατηγό Ευμένη προς τιμήν του Περγάμου για την νίκη του εναντίων των Γαλατών. Αποτελούσε μια δεύτερη Ακρόπολι του αρχαίου κόσμου λόγο της εκπληκτικής τοποθεσίας του στο υψηλότερο σημείο της πόλεως. Στα χρόνια του Βυζαντίου, αυτός ο υπέροχος ναός καταστράφη και τα μάρμαρα του χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο αμυντικών τειχών για τους Βυζαντινούς.

ΙΤΑΛΙΑ              
Ναός της Ήρας - Ποσειδωνία
Η Ποσειδωνία ήταν Αρχαία Ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας στην περιοχή της Καμπανίας και ιδρύθηκε τον -7ο αιώνα  κατά την διάρκεια του δεύτερου ελληνικού αποικισμού. Ο ναός της Ήρας είναι ο παλαιότερος ναός που διασώζεται στην Ποσειδωνία και ανήκει στον -6ο αιώνα. Κοντά στον πρώτο ναό υπάρχει και ένας δεύτερος ναός αφιερωμένος στην Ήρα χτισμένος τον -5ο αιώνα. Στο παρελθόν θεωρούσαν πως ο ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στον Ποσειδώνα.
Nαός του Ποσειδώνος - Ποσειδωνία
O Ναός του Ποσειδώνος στην Ποσειδωνία, βρίσκεται δίπλα ακριβώς από τον ναό της Ήρας και χτίστηκε το -450 και ήταν ο πιο τελειοποιημένος από τους 3 μεγάλους ναούς της Ποσειδωνίας. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα, λόγω των αγαλμάτων που υπάρχουν στον ανατολικό βωμό του ναού.


Ναός της Αθηνάς - Ποσειδωνία
O πανέμορφος ναός της Αθηνάς βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της πόλεως και χτίσθη περίπου το -500. Αποτελεί τον τρίτο και τελευταίο, μεγαλοπρεπή Ελληνικό ναό της Αρχαίας Ποσειδωνίας. Λανθασμένα στο παρελθόν πίστευαν πως ήταν αφιερωμένος στην Δήμητρα.


Ναός του Απόλλωνος - Συρακούσσαι
Ο ναός του Απόλλωνος βρίσκεται στο νησί Ortygia στις Συρακούσες. Θεωρείται ο αρχαιότερος, Δωρικού τύπου ναός, της δυτικής Μεσογείου. Δημιουργήθηκε τον -6ο αιώνα από τους Έλληνας αποίκους των Συρακουσών. Στους βυζαντινούς χρόνους, ο ναός μετατράπη σε "εκκλησία" και στην συνέχεια, όταν οι μουσουλμάνοι κατέλαβαν τις Συρακούσσας, ο ναός μετετράπη σε μουσουλμανικό τέμενος.
Ναός Ηρακλέους -  Ακράγας
O Ναός του Ηρακλέους, δημιουργήθη από Έλληνες αποίκους το -500 περίπου και βρίσκεται στην περίφημη "Κοιλάδα των Ναών" στο Agrigento της Σικελίας, δίπλα από την είσοδο της πόλης. Αποτελεί τον δεύτερο μεγαλύτερο ναό της Ακράγας με διαστάσεις 67 x 25 μ. Ο ναός ήταν φημισμένος για το εντυπωσιακό άγαλμα του Ηρακλέους. Επίσης ένα μεγάλο άγαλμα του Ασκληπιού, ανακαλύφθη σε ένα από τα δωμάτια εσωτερικά του ναού.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ…

Αλέξανδρος. Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου.  Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen).

(Με την ευκαιρία των ημερών να σας πω ότι το ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ έχει γενέθλια. Συμπλήρωσε (χθες 23/1) πέντε χρόνια παρουσίας στο διαδίκτυο. Πως περνούν τα χρόνια... Σαν χθες μου φαίνεται  όταν σας έλεγα για την τετραετία. Σαν νεράκι τρέχει ο χρόνος, και τα τελευταία χρόνια, κανένα καλό δεν είδαμε σ' αυτή τη χώρα… τι να πω; Τι να πω…)
Όταν ο Δαρείος παράτησε μέχρι και την οικογένειά του πίσω, αιχμάλωτη στον Μέγα Αλέξανδρο, ο Αλέξανδρος έστειλε αγγελιοφόρο, να ενημερώσει την βασιλική οικογένεια ότι επρόκειτο να την επισκεφθεί. Αφήνοντας την συνοδεία του σε απόσταση, μπήκε στην βασιλική σκηνή έχοντας μαζί του τον αδερφικό του φίλο, τον Ηφαιστίωνα, ο οποίος ήταν συνομήλικος του βασιλιά, αλλά ψηλότερος και εντυπωσιακότερος σε εμφάνιση. Με αποτέλεσμα: Οι αιχμάλωτες γυναίκες, θεωρώντας πως επρόκειτο για τον Αλέξανδρο, απέδωσαν στον Ηφαιστίωνα τιμές βασιλιά! Όταν κάποιοι απ' τους παριστάμενους διόρθωσαν το λάθος, η Σισύγαμβρις, μητέρα του Δαρείου, έπεσε στα γόνατα του Αλεξάνδρου ζητώντας συγνώμη. Ο Αλέξανδρος την βοήθησε να σηκωθεί λέγοντας: «Δεν έκανες λάθος, κι αυτός Αλέξανδρος είναι»!
Ένας ήταν ο Μέγιστος της Οικουμένης. Ναι. Όσοι ήταν μαζί του  όμως, ήταν κι εκείνοι Αλέξανδροι.
Που είναι σήμερα οι Αλέξανδροι;;;
Που είσαι Αλέξανδρε…
Τον ψάχνουμε εμείς, αντί μέσα στην ψυχή μας,  μόνο στην Όαση και στην Αμφίπολη. Και γράφτηκαν και ειπώθηκαν σενάρια επί σεναρίων, για το που είναι θαμμένος. Κάποιοι μάλιστα με τόση σιγουριά… Αλλά αντί να παίζουμε τζοκερ για το που βρίσκεται ο τάφος του, δεν σκεφτήκαμε ούτε για μια στιγμή να γίνουμε εμείς λίγο Αλέξανδροι… λίγο… αντάξιοι απόγονοί του.
Μας είπε ο Κ. Παλαμάς: «Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες, ό, τι είστε, μην ξεχνάτε! Δεν είστε από τα χέρια σας μονάχα. Όχι! Χρωστάτε και σ` όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ρθουνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί». (Κ. Παλαμάς)
ΚΡΙΤΕΣ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΣΟΥΝ ΟΙ ΑΓΕΝΝΗΤΟΙ… ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ…
Σείριος
________________________________
Ο εξαίρετος βιογράφος, του Μεγίστου της οικουμένης, ο Αρριανός, στο έργο του «Αλεξάνδρου Ανάβασις» περιγράφει (άλλο) ένα περιστατικό στο οποίο καθιερώνεται το μεγαλείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος στην επιστροφή του από την εκστρατεία στην Ινδική, με τους στρατιώτες του διέσχισε την έρημο της Γεδρωσίας. Μια περιοχή άνυδρη και εξαιρετικά δύσκολη. Αρριανού, «Αλεξάνδρου Ανάβασις», βιβλίο έκτο, 26. Διαβάζουμε:  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο (ΜΟΝΟΣ) ΜΕΓΑΣ

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Η ΜΝΗΜΗ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΓΙΞΕΙΣ ΠΟΝΕΙ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Οι «αμαρτίες» είναι η πηγή κάθε όμορφης ανάμνησης. 
Οι αναμνήσεις μας είναι ο μοναδικός παράδεισος από τον οποίο δεν μπορούμε να εκδιωχθούμε.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

ΟΙ ΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΙ

Πολλοί από αυτούς επιτυγχάνουν του σκοπού τους, συνήθως με την απαραίτητη συνδρομή αοράτων παραγόντων.
Δοξάστε τους!
Στην κοινωνία που ζούμε, ονομαστικώς είμαστε όλοι ίσοι. Φαίνεται όμως οτι μερικοί συμπατριώτες μας, είναι "περισσότερο ίσοι από τους άλλους", όπως θα έλεγε και ο George Orwell.
Δεν μπορεί, δεν γίνεται, άλλοι να στρατεύονται και άλλοι να θεώνται εκ του ασφαλούς. Κανείς δεν θέλει τον πόλεμο, αλλά δυστυχώς δεν ζούμε σε κόσμο αγγελικά πλασμένο.
Αν ίσχυαν αυτά που ευαγγελίζονται οι αντιρρησίαι και οι άλλοι αιθεροβάμονες, αυτό θα ισοδυναμούσε με μία άνευ όρων παράδοσι της χώρας.
Με τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες ιδέες, σε άλλες ένδοξες εποχές, είναι σίγουρο ότι θα μέναμε αιωνίως ραγιάδες.
Όταν η Κωνσταντινούπολις αγωνιούσε, με τους Τούρκους προ των πυλών, υπήρχε και τότε μία ιδιότυπη άρνησις στρατεύσεως.
Μόνο που τότε οι νέοι αντί γιά "κοινωνική θητεία", διάλεγαν το καλογερικό ράσο.
Είναι ζήτημα αν έφθαναν τους 5.000 οι υπερασπισταί της Πόλεως, ενώ υπήρχαν παράλληλα αρκετές χιλιάδες απολέμων καλογήρων.
Η ιστορία διδάσκει και συχνά επαναλαμβάνεται και αλλοίμονον σ' εκείνους που δεν διδάσκονται από τα σφάλματά τους.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ. ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΣΥΜΒΑΤΕΣ

Το σημαντικότερο στοιχείο τού Ελληνικού Πνεύματος, είναι η τάσις εναρμονίσεως πρός τίς άπειρες καί ανορίζουσες, Συμπαντικές λειτουργίες. Αυτή η εναρμόνισις είναι η διαβαθμιστική, ποιοτικά, προσέγγιση τής Συμπαντικής Αρμονίας, που εν πλεγματώσει καί εν λόγω, εκφράζει, εμπεριέχει καί συνλειτουργεί τίς Αρετές καί Αξίες που οι πρόγονοί μας διείδαν, περιέθαλψαν, ιδανικοποίησαν καί Θεοσεβώς ελάτρευσαν.
Έννοιες που συγκροτούν καί αλληλο-πλεγματώνουν αυτήν τήν Αρμονία, είναι: ο Λόγος (αρμονική αναλογία), τό Μέτρον καί τό Μηδέν Άγαν, τό Ήθος, ο Έρως καί η Φιλότης, τό Καλόν καί Αγαθόν, η Δίκη καί η Ελευθερία. Όλα αυτά, ενούμενα καί προβαλλόμενα σέ άπειρα, διαβαθμιστικά, ποιοτικά επίπεδα τού Πανάρμονου Σύν-Παντός Όλου.
Η Φύσις είναι ο άμεσος εκφραστής, εν λόγω, όλων αυτών τών Αξιών καί μέσα σ' αυτήν καί απ' αυτήν, αυτές προσεγγίστηκαν ανθρώπινα καί ανθρωπόμορφα, Ιεροποιήθηκαν καί Θεοποιήθηκαν.
Η Φύσις είναι μία προβολή καί μία αναλογική εκδήλωσις τού Σύμπαντος Όλου. Είναι ένα αντιληπτικό, αρμονικό Είδωλον αυτού. Η μέσω αυτής, ενόρασις καί συνείδησις τού Όλου (Είδωλον = Είδος του Όλου). Αυτή είναι η μόνη Ειδωλολατρία. Η λατρεία τού Νοητού μέσα από τό αρμονικά αντιληπτόν. Όλα τά άλλα περί λατρείας ειδώλων-αντικειμένων, είναι κακόβουλα καί υστερόβουλα, ανιστόρητα, συκοφαντικά καί απαράδεκτα καί δείχνουν μόνο τήν έλλειψη Ήθους και κάθε Αρετής, αυτών που τά εφηύραν καί τά διέδωσαν.
Ότι δέν εκδηλώνεται με Αρμονία και δέν συνδέεται μέσω αυτής, μέ τό Πάνσοφο καί Πανάγαθο Σύν-πάν... ότι δυσαρμονεί πρός αυτό... ότι εκβάλλει κυριαρχικότητα, μισαλλοδοξία, δουλεία, εξουσία κι αλαζονική μεταχείριση ανθρώπων καί φύσεως... ότι απαγορεύει τό Χαίρειν, τόν Έρωτα, τό Κάλος, τήν Έρευνα, τά Ετερόδοξα... Αυτό επιβάλλεται μέ Δόγμα ή αυθαίρετη και βολική «εξ αποκαλύψεως Αλήθεια». Η ξένη πρός τήν Ελληνικότητα, επιβολή αυτής τής μή Κριταίας κι ερευνητέας καί μή εξελίξιμης «αλήθειας», είναι ο Δογματισμός. Η έκφραση τού μισαλλοδόξου καί τού μή ανεκτικού. Η Ύβρις τής Αρμονίας καί τού Νοήζοντος Ανθρώπου.
Ο Ελληνισμός προήγαγε σχέση Φιλίας τού Ανθρώπου πρός τό Θείον. Ο Δογματισμός, σχέση δουλείας καί φόβου. Ο Ελληνισμός δέν έκανε ούτε έναν Θρησκευτικό πόλεμο. Τά Ετερόδοξα ήταν καί πρέπει νά είναι, σεβαστά. Ο Δογματισμός βούτηξε στό αίμα τήν ανθρωπότητα, μέ άπειρους Θρησκευτικούς πολέμους καί διωγμούς. Κι ακόμη τό κάνει. Ο Ελληνισμός είναι Οικουμενικός καί ποτέ ρατσιστικός. Ο Δογματισμός ώρισε «ελέω Θεού» περιούσιους κι εκλεκτούς καί ψευδο-ονομάζει ρατσιστές τά θύματα τού ανήθους ρατσισμού του.
Ο Ελληνισμός κι ο Δογματισμός (κάθε Δογματισμός) είναι έννοιες καί κόσμοι ασύμβατοι. Τίποτε από τόν έναν δέν χωρά στόν άλλον. Τό Ελληνικό Πνεύμα είναι εναρμόνιση πρός τόν Κόσμο, δηλαδή τό αενάως κινούμενο κι εξελισσόμενο, Σύν-Παν εν Νόμοις. Η Ελευθερία τού σκέπτεσθαι, η Νομοσέβεια τού πράττειν, η ετεροσέβεια τών ιερών, η συνεχής εξέλιξις καί δημιουργία, είναι τά χαρακτηριστικά αυτού τού Πνεύματος. Αυτά ας μήν τά ξεχνούμε, όσοι Έλληνες. Γιατί, ως φαίνεται, εύκολα τά ξεχνούμε. Η μακραίωνη συμβίωση μέ τόν Δογματισμό κι η μή Ελληνούσια παιδεία, δημιούργησαν, ακόμη καί στούς υπερασπιστές τού Ελληνισμού, οξύμωρες συμπεριφορές. Τό νά υπερασπίζεσαι τόν Ελληνισμό μέ Δογματισμό, είναι σάν νά ποτίζεις ένα φυτό στή ρίζα καί νά ψαλιδίζεις τήν κορυφή του. Ποτέ δέν θά μεγαλώση. Η μισαλλοδοξία κι ο φανατισμός είναι Ύβρις γιά τόν Ελληνισμό. Οι απόλυτες και μή συζητήσιμες ή εξελίξιμες ιδέες ή θεωρήσεις, είναι δογματική προσβολή γι' αυτόν. Η ιστορική μνήμη κι η τιμή τών Πατρώων είναι ιερό καθήκον γιά τούς Έλληνες. Η μουμιοποίηση τού Ελληνισμού όμως, όπως ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ήταν πρίν δύο ή δυόμισι χιλιάδες χρόνια, είναι άρνησή του. Οι Αξίες του είναι διαχρονικές καί ικανές να παράγουν Πολιτισμό, αείζωον καί αείνοον, αλλά καί αΐδιον. Γιατί όπως λέει ο Μέγας Ηράκλειτος: «Τα πάντα ρεί» καί «Ποταμόν γάρ ουκ εστίν εμβήναι δίς τώ αυτώ»!
Επαμεινώνδας Παντελεμίδης

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

«ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ» Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ

Το πρώτο συνθετικό της λέξης «άνθρωπος» είναι ίδιο με το πρώτο συνθετικό της λέξης «Ανδρομέδα». Δε μπορεί να είναι τυχαίο κάτι τέτοιο. Ας το διερευνήσουμε:
Η λέξη «Ανδρομέδα» είναι σύνθετη λέξη. Αποτελείται από το ουσιαστικό «ανήρ» (γεν. ανδρός, δηλαδή το πρώτο συνθετικό της λέξης «άνδρ – ωπος» ή «άνθρ – ωπος») και το αρχαίο ρήμα «μέδω», το οποίο σημαίνει: άρχω, κυβερνώ, βασιλεύω, προστατεύω. Μέδων (συναντάται στον Όμηρο), Μεδεών (Δήμος Μεδεώνος, στην Ακαρνανία), Μέδουσα. Πρόσφατα η Επιστήμη ανακάλυψε την «αθάνατη μέδουσα». Η οποία αντί να πεθάνει, ανανεώνει τα κύτταρά της και αρχίζει τη ζωή της από την αρχή…
Λοιπόν, «Ανδρο – μέδα» σημαίνει «ο (ουράνιος) τόπος, όπου βασιλεύει ο άνθρωπος». Αυτός ο αρχαίος, ο φωτεινός, ο πύρινος, ο αθάνατος, ο άνθρωπος, είναι Έλ – λην. Πύρινος; Ναι. Όπως και η λέξη «Σείριος», η οποία (κατά το Liddell & Scott) σημαίνει: “Ο κατακαίων, θέριος (καλοκαιρινός) θερμός, όνομα του κυνάστρου, Λατ. Sirius (ίδε κύων V) επειδή ο αστήρ ούτος χαρακτηρίζει την εποχήν της μεγίστης θερμότητος, δηλ. από 12 Αυγούστου μέχρι 12 Σεπτεμβρίου κατά το Ιουλ. Ημερολ.”. Κατακαίων δε, καυτός, μπορεί να είναι ο Σείριος όχι εν τοις πράγμασι, αλλά με την πνευματική έννοια. Εξ ου και ο όρκος του Σωκράτη «μα τον Κύνα».
Ελλάνιος, Έλλην, Άνθρωπος, Ανδρομέδα, Σείριος, είναι πέντε λέξεις που σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους, έχουν ετυμολογικά την ίδια ρίζα, την ίδια καταγωγή, έχουν μάλλον κοινό παρανομαστή. Η αποκωδικοποίηση αυτών των λέξεων οδηγεί σε μια εντυπωσιακή αποκάλυψη, την οποία θα τολμήσουμε να παραθέσουμε εδώ, αλλά με την συμβατική της ορολογία: Έλλην είναι ο Ελλάνιος, ο Άνθρωπος, ο οποίος ήρθε στη γη από τον γαλαξία της Ανδρομέδας! Αυτό – πέραν των θεωριών – μαρτυρούν οι λέξεις «Άνθρωπος», «Ανδρομέδα», «Έλλην», αλλά και «Σείριος»!
Εις επίρρωσιν, παραθέτουμε εδώ ένα διασωθέν απόσπασμα από το έργο του Ερμή του Τρισμέγιστου «περί φύσεως», όπου αναφέρεται το εξής εκπληκτικό: «Δι’ ο τολμητέον ειπείν, τον μεν άνθρωπον είναι θνητόν θεόν, τον δε θεόν αθάνατον άνθρωπον». Αλλά και οι Ορφικοί έλεγαν: «Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος»
Ανήρ, ανδρός. Άνδρες. Όμως, άλλο «άνδρες» και άλλο «άρρενες». Ο ανήρ περιέχει και το αρσενικό και το θηλυκό, επειδή η λέξη αυτή εκπροσωπεί κάτι πολύ ευρύτερο από τον προσδιορισμό του φύλου. Όταν ο ρήτωρ έλεγε στους δημόσιους λόγους του «άνδρες Αθηναίοι…» δεν υποβάθμιζε, ούτε υποτιμούσε τις γυναίκες, όπως νομίζουν ορισμένοι, εννοούσε «αρχαίοι, πανάρχαιοι, που σας βλέπω σαν θεούς, απόγονοι των θεών», ήταν ένας αναγνωριστικός τίτλος τιμής που τον απηύθυνε σε άνδρες και γυναίκες εξαιρέτως και ανεξαιρέτως, σε θεούς και θεές. Δεν τους ξεχώριζε σε δύο φύλα, δεν θεωρούσε κατώτερες τις γυναίκες. Ο τίτλος τιμής ήταν ΕΝΑΣ.
Ας μην παρασύρονται οι αμφισβητίες από τις πολλές φυσικά σκουριές, οι οποίες (μετά την αρχαία καταστροφή του πλανήτη) επικάθησαν στο πνεύμα και δεν λένε να φύγουν μέχρι και σήμερα.
Παντολέων Φλωρόπουλος - Απόσπασμα

Διαβάστε στο Amfipoli News το άρθρο Η ετυμολογία των λέξεων «Έλλην», «Άνθρωπος», «Ανδρομέδα»

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

ΠΕΡΙ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (της λέξεως ΑΙΓΑΙΟΝ)

Οι Έλληνες, άριστοι γνώστες και δημιουργοί της "νοηματικής" των λέξεων, κατόρθωσαν να αποδώσουν με εσωτερικήν αριθμοσοφικήν και βαθυτάτη νοηματικήν ακρίβειαν την "ουσίαν" του αντικειμένου.
Διά τον Ελληνικό Λόγο θα αποτελούσε ιεροσυλία μία έκφρασις όπως: ο χωμάτινος ουρανός της ενδοχώρας, ή το ουράνιον υπέδαφος, ή η κοπρεία σελήνη ή ..... επί του προκειμένου το ..... κατσικοπέλαγος, δηλ. το Αιγαίον (όπως υποστηρίζουν πολλοί). Ο σημερινός όμως, έκφυλος διασυρμός του Ελληνικού Λόγου επιτρέπει πολλά. Οι έκφυλοι υπέρμαχοι δύνανται να αποδίδουν λεκτικώς την γλαύκη ως σκονισμένη αιγοπροβιά και το απαστράπτον, παλλόμενον, κυματώδες γαλάζιο και υπερδύναμο υγρό στοιχείον ως κατσικοκοπάδι!. Όχι όμως οι πρόγονοι ημών. Ποτέ, ένας τόσο ψευδής, εσφαλμένος και ανοηματικός χαρακτηρισμός μορφής, περιεχομένου, θρύλων, ιστορίας και δυναμικής δεν θα εδίδετο από τους Αρχαίους Έλληνας.
Το Αιγαίον (ομού μετά του Ολύμπου) αποτελεί ύψιστον και πολυσήμαντον ορόσημο της Ελληνικής Φυλής, πλημμυρισμένο από μνήμες και θρύλους που ανταυγάζουν εις την λεκτικήν έκφρασιν, στο όνομά του: Αιγαίον. Δεν ήτο δυνατόν οι Έλληνες να αποστερήσουν το νοηματικό περιεχόμενον και της εξελικτικής του ακολουθίας το μεγαλείον, από μία θάλασσα την οποίαν είχαν σχεδόν Θεοποιήσει. Οι θρύλοι, αλλά και αι εμπειρίαι, ακόμη αι εμπειρίαι αι οποίαι έγιναν θρύλοι, συγχρόνως με την "ουσίαν" του αντικειμένου "αποτυπώνονται" εις την λέξιν η οποία "χαρακτηρίζει" το αντικείμενον.
ΑΙΓΑΙΟΝ;
αίγ: (η ρίζα εκ του αΐσσω). Σημαίνει δόνησις, κλονισμός, σεισμός, σείω, πάλλω, εξακοντίζω.
αΐσσω: κινούμαι μετά ταχείας και ορμητικής κινήσεως, ρίπτομαι, ορμώ, απαστράπτω εις το φως.
αιγαίος, α, ον: θαυμαστός, επίφθονος
αιγαίομαι: οργίζομαι κλπ
αίγεν και αίγες: υψηλά κύματα
αιγιαλός: (αΐσσω+αλς) ένθα η θάλασσα ορμά
Αιγεύς: εκ του αΐγεν: κύματα
Αιγαίων-ωνος: ο εκατόγχειρ υιός του Ουρανού και της Γαίας, έχων άμεσον σχέσιν με το αιγαίον....
Αίγη: μυθική βασίλισσα των Αμαζόνων η οποία επνίγη εις το αιγαίον ... (πρό του Τρωικού Πολέμου)
Αιγήεις ή Αιγίς: μυθικό τέρας, υιός της Γαίας, το οποίον επέφερε παντού απ' όπου διήρχετο τον όλεθρον και τον θάνατον. Από το στόμα του εξήρχοντο φλόγες αι οποίαι κατέστρεψαν την Αίγυπτον, την Φοινίκην, την Λιβύην και την Φρυγίαν. Tο εφόνευσε τελικώς η Αθηνά η οποία εχρησιμοποίησε το "δέρμα" του διά να επενδύση την ασπίδα της.
αία: η Γαία
αιγίς-ίδος: η ασπίς του Διός, εκπέμπουσα τρόμον και έκπληξιν (εκ του αΐσσω: κινούμαι βιαίως, ορμώ. Όθεν μεταγενέστερα ορμητική θύελα=καταιγίς, ως σεισθείσα αιγίς).
αιονοιω: υγραίνω, περιέχω
αιγίζω: σχίζω εις δύο
αΐγδην: ορμητικώς, μεθ' ορμής
Αίγλη: σπινθηροβολία, φως, κραδασμός, δόνησις, απότομος κίνησις, λαμπηδών, πάσα απαστράπτουσα στιλπνότης, ή, λάμψις, λαμπρότης, δόξα.
Αιγιής φυλή: μία των φυλών της Αττικής λαβούσα το όνομα εκ του Αιγέως.
αεί....αεί....αιών
αίξ: γίδα, κατσίκα
Ευκόλως συμπεραίνεται οτι η ετυμολογία διά το αιγαίον, πρέπει, λαμβάνοντας υπ' όψιν την δημιουργίαν του, τους θρύλους και την ιστορία του, καθώς και την "εμφάνισίν" του και την "εικόνα" του, να προκύπτει εκ του αΐσσω ή εκ του αιγ- και αίγλη ή και αιγίζω και όχι όπως θέλουν ορισμένοι -από σκοπιμότητα ή ανοησία- από την αίγα.
Το ίδιο ισχύει βεβαίως και διά την λέξη αιγίς. Μεγαλειώδεις δυνάμεις και Θεότητες όπως ο "Ζεύς" και η "Αθηνά" είναι αδύνατον να έφερον αιγοπροβιές ως αμυντικά τους ή επιθετικά τους όπλα. Η συμμετοχή των εις την δημιουργίαν του πολιτισμού και εις τας εν γένει διαμορφώσεις, εξελίξεις και ανακατατάξεις ήτο ασυλλήπτου μεγέθους και η αλληγορία των "μύθων" οδηγεί εις την υπόθεσιν της χρησιμοποιήσεως "τεχνολογικών" και υπερτεχνολογικών επιτευγμάτων υψίστης δυναμικής και όχι .....βυρσοδεψικής προελεύσεως!
Μανώλης Καπουσίδης
http://www.tetraktys.org/kapousidis/mid%20aigean07.htm
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου