Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Η ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΕΩΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

«Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΨΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΘΕΑΣΗ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 1980 ΚΑΙ ΕΚΤΟΤΕ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΝΔΟΤΑ ΓΙΑ ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟ»
ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ «ΕΘΝΙΚΟΙ» ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΟΓΟΥΣ, Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ «ΕΘΝΙΚΗ»
Βασική παραδοχή για όσα ακολουθούν, είναι ότι το Ελληνικό Έθνος έχει αδιάλειπτη ιστορική συνέχεια έως τις ημέρες μας, και πως η Ιστορία του είναι όχι απλώς άλλη, αλλά και παντελώς άσχετη από εκείνη των εκάστοτε στρατιωτικών ή θρησκευτικών κατακτητών και τυράννων του. Συνεπώς, τα όσα θα πούμε δεν αφορούν όσους ισχυρίζονται ή δέχονται πως το Έθνος μας τάχα εκχριστιανίστηκε ολοκληρωτικά εδώ και 16 αιώνες και έκτοτε επιβίωσε μόνον υπό τα σήματα, τις αντιλήψεις και την θρησκεία των κατακτητών του.
Αντίθετα από όσα αυτοί ισχυρίζονται ή δέχονται, τα νομιζόμενα και τα τυπικά της θρησκείας μας μεταδόθηκαν στο μεγαλύτερό τους ποσοστό αυτούσια και αδιατάρακτα, αποτελώντας το συνεκτικό υλικό του κυνηγημένου Ελληνικού Έθνους από την ύστερη αρχαιότητα, έως την εποχή του Πλήθωνος – Γεμιστού και από εκεί έως τους νεώτερους χρόνους. Συνεπώς, η εδώ και 30 χρόνια δημόσια επαναφορά του αιτήματος για Επανελληνισμό και παλινόρθωση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, δεν αποτελεί «νεοπαγανιστικό» φαινόμενο, όπως θέλει να ισχυρίζεται η προπαγάνδα των ορθόδοξων θεοκρατών, αλλά μια απειροελάχιστη ανάδυση του κυνηγημένου Ελληνικού Έθνους στον δημόσιο χώρο της πατρίδας μας.
Η θρησκεία του κυνηγημένου Ελληνικού Έθνους ονομάζεται «Ελληνική Εθνική Θρησκεία», ενώ τα μέλη του αυτο-ορίζονται ως «Έλληνες Εθνικοί». Το γιατί, αναλύεται διεξοδικά αμέσως παρακάτω. 
Η λέξη «έθνος» χρησιμοποιήθηκε από τους προγόνους μας για να ορίσει ένα διακριτό σύνολο ανθρώπων με κοινή συλλογική ταυτότητα, την οποία δομεί η κοινή καταγωγή, η κοινή γλώσσα, η κοινή λατρεία των ίδιων Θεών και το όμοιο σύστημα ηθικών αξιών και καθημερινών τρόπων («όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα»). Η λέξη «έθνος» προέρχεται άλλωστε από την λέξη «έθος», που σημαίνει αξιακό σύστημα και έθιμα και συνήθειες.
Το «έθνος» περιέχει «γένη» (λατινιστί «gentes»), δηλαδή γενεές, αθροίσματα ανθρώπων κοινής εξ αίματος καταγωγής. Το «γένος», από την εποχή του Ηροδότου και μετά απετέλεσε υποδιαίρεση του «έθνους», αλλά και της «φράτρας» ή «φρατρίας», καθώς και της «φυλής».
«Εθνικός» είναι αυτός που ανήκει στο έθνος του («ο του έθνους ή εις το έθνος ανήκων»), όπως και λατινιστί «gentiles» είναι εκείνοι που ανήκουν στα γένη τους ή «gentes». Δεδομένου ότι από τα 4 κοινά χαρακτηριστικά των μελών ενός έθνους, η γλώσσα μπορεί να διδαχθεί και ομιληθεί σε οποιοδήποτε φιλομαθές μέλος άλλου έθνους, «Εθνικός» κατ’ ουσίαν είναι αυτός που φέρει την ιδιαίτερη καταγωγή, την ιδιαίτερη θρησκεία και το ιδιαίτερο έθος που απαιτεί το «έθνος» του. Όποιος υπάγεται σε «έθνος» αυτονόητα είναι «Εθνικός».
Πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού, που με προσηλυτισμό και βάπτιση άρχισε να αποσπά τους ανθρώπους από τα έθνη τους και να τους εντάσσει σε ένα ιδιότυπο αντι-έθνος, που ο ίδιος αποκαλεί «πλήρωμα της Εκκλησίας», οι Εθνικοί ορίζονταν αποκλειστικά με το όνομα του έθνους στο οποίο ανήκαν. Το να έλεγε λ.χ. κάποιος ότι ήταν Έλλην, σήμαινε αυτομάτως ότι μετείχε απόλυτα στον Ελληνικό Εθνισμό, δηλαδή στο έθος και την θρησκευτική παράδοση των Ελλήνων.
Όταν αργότερα οι εκχριστιανισμένοι λαοί σχημάτισαν χριστιανικές αυτοκρατορίες, «ελέω Χριστού» μοναρχίες και τους τελευταίους 2 – 3 αιώνες χριστιανικά εθνοκράτη, τα αντίστοιχα εθνικά ονόματα των προγόνων τους ανασύρθηκαν μεν στην επιφάνεια, αλλά μετετράπησαν σε υπηκοότητες. Ο «Γερμανός» σταυροφόρος λ.χ. που κατέσφαζε τους εθνικούς τις Βαλτικής, ουδεμία πολιτισμική σχέση είχε με τους επίσης Γερμανούς (κατά τον εθνισμό όμως) τους οποίους κατέσφαξε μαζί με τις οικογένειές τους στο Βερντέν ο Φράγκος μονάρχης Καρλομάγνος επειδή αρνήθηκαν να βαπτισθούν. Το ίδιο, ο σημερινός «Έλληνας» χριστιανός ορθόδοξος υπήκοος του Ελληνικού κράτους, ουδεμία πολιτισμική σχέση έχει με τους Έλληνες που έκτισαν Παρθενώνες ή εξελλήνισαν ακόμα και τους Ιουδαίους της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης. Είναι σαφές λοιπόν ότι άλλο ο κατ’ υπηκοότητα «Γερμανός» ή «Έλληνας» και άλλο ο κατ’ εθνισμόν Γερμανός ή Έλληνας, δηλαδή ο Εθνικός Γερμανός ή Εθνικός Έλληνας.  
Πολεμώντας προσφάτως κάποιοι τον αυτοπροσδιορισμό μας ως «Έλληνες Εθνικοί» και βεβαίως τον αυτοπροσδιορισμό της θρησκείας μας ως «Ελληνική Εθνική Θρησκεία», χρησιμοποιούν ένα ανόητο όσο και ανιστόρητο επιχείρημα, ότι τάχα το «Εθνικός» είναι μετάφραση του υποτιμητικού «γκογίμ» που χρησιμοποιούσαν και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν οι Ιουδαίοι για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Εμείς όμως γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν έγινε η υποτιθέμενη «μετάφραση των Εβδομήκοντα» και ότι τα περισσότερα κείμενα της λεγόμενης «Παλαιάς Διαθήκης» γράφτηκαν εξαρχής στην Ελληνική από τους Αλεξανδρινούς οπαδούς του Ιαχωβά για τους ομοθρήσκους τους του πτολεμαϊκού βασιλείου, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ήσαν πια ελληνόφωνοι. Η χρήση λοιπόν του όρου «Εθνικός» σημαίνει στην «Παλαιά Διαθήκη» κανονικότατα εκείνον που ακολουθεί τα του έθνους του και γι’ αυτό δεν είναι Ιουδαίος, όπως άλλωστε το ίδιο σημαίνει και στην γραμματεία των χριστιανών, δηλαδή εκείνον που επιμένει να ακολουθεί τα του έθνους του και γι’ αυτό δεν προσχωρεί στον Χριστιανισμό. Σημειώνουμε τέλος επί του συγκεκριμένου, ότι τον όρο «γκογίμ» οι Ιουδαίοι τον χρησιμοποιούν και για τους χριστιανούς, οι οποίοι βεβαίως με τίποτε δεν μπορούν να θεωρηθούν «Εθνικοί».  
Η ανόητη αυτή επιχειρηματολογία ότι τάχα δεν πρέπει να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως «Έλληνες Εθνικοί», γιατί αυτός ο αυτοπροσδιορισμός μας αποτελεί ετεροπροσδιορισμό, προσβάλλει την νοημοσύνη κάθε σοβαρού ανθρώπου, αφού υποτιμητικά χρησιμοποιήθηκε και αυτός ακόμα ο όρος «Έλλην». Μάλλον λοιπόν, κατ’ αυτούς, ούτε ως «Έλληνες» θα πρέπει να αυτοπροσδιοριζόμαστε, αφού η λέξη χρησιμοποιήθηκε επί μακρόν ως βρισιά από τους ιουδαίους και τους χριστιανούς.
Πέρα πάντως από αυτές τις νεοφανείς ανοησίες, εμείς οι «Έλληνες Εθνικοί» δεν εξαφανιστήκαμε επειδή τα μαύρα στίφη γκρέμισαν τα Ιερά μας και τα διατάγματα κάποιων «Ρωμαίων της Ανατολής» αυτοκρατόρων, απερίφραστα μας αφαίρεσαν το δικαίωμα να υπάρχουμε. Απλώς περάσαμε οργανωμένα στην αφάνεια και φροντίσαμε με κάθε μέσο και θυσία να εξασφαλίζουμε την «υπόγεια» πλέον διαδρομή μας προς το μέλλον. Κάθε οργάνωσή μας, απετέλεσε κι έναν ιερό κρίκο, μία ακόμη υπόσχεση σε Θεούς και προγόνους για την επιστροφή, την παλινόρθωση και την δικαίωση. Στην μακραίωνα υπόγεια πορεία του, ο Εθνικός Ελληνισμός έδωσε ακόμα και στον πιο αργόστροφο άνθρωπο, απανωτά σημάδια της ύπαρξής του.
Στην υπόδουλη στους Ρωμαίους της Ανατολής πατρίδα μας, διάφοροι Έλληνες «τοπάρχες» κατά την περίοδο 1200 – 1210, οι πέριξ του Θεόδωρου Β Λάσκαρη στην λεγόμενη «Αυτοκρατορία της Νικαίας» και εν τέλει ο φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων στις αρχές του 15ου αιώνος, διαφοροποιήθηκαν από τους Ρωμαίους - Ρωμιούς με την χρήση του όρου «γένος», προσπαθώντας να εκφράσουν την συνείδηση της εθνικής τους καταγωγής («Εσμέν γαρ ουν ων ηγείσθε τε και βασιλεύετε Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί»).
Απέναντι σε αυτή την επικίνδυνη γι’ εκείνην επαναφορά του όρου «γένος», η Εκκλησία μεθόδευσε, κατά την γνωστή της πρακτική, μία ταχεία εκτροπή νοήματος και ιδιοποίηση. Πριν το τέλος της περιόδου των Ελλήνων μισθοφόρων «στρατιότι», που επί δύο περίπου αιώνες (15ο και 16ο) ηγήθηκαν πνευματικά στις περισσότερες κοινότητες της διασποράς των Ελλήνων, η λέξη «γένος» αποσπάστηκε από το εθνικό νόημά της και αχρηστεύθηκε με το να σημαίνει τους απανταχού ορθόδοξους ρωμιούς, ταυτιζόμενο τρόπον τινά με το οθωμανικό «Ρουμ μιλλέτ». Την συγκεκριμένη καπηλευτική χρήση κάνει η ορθόδοξη θεοκρατία έως και σήμερα, λ.χ. ο αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Κανέλλος γράφει τα εξής: «τι σημαίνει Γένος; Η λέξις Γένος γράφεται με κεφαλαίο Γ. Και έτσι πρέπει. Γένος είναι το Άγιον Έθνος, το βασιλικό και ιερατικό γένος των Ορθοδόξων Ρωμιών. Είναι το γένος που ομιλεί την ωραιότερη γλώσσα του κόσμου, την Ελληνική. Είναι το Γένος που έδωσε στον κόσμο Αγίους, Πατέρες, Μάρτυρες, Ομολογητές. Είναι το ευλογημένο Γένος των Ρωμιών… είναι το Γένος που ταυτίζεται με την Εκκλησία του, την Μητέρα του. Είναι το Γένος που διεφύλαξεν ως κόρην οφθαλμού την Ορθοδοξία. Είναι το γένος το μακάριον, ού Κύριος ο Θεὸς Αυτού».
Το κυνηγημένο Ελληνικό Έθνος απάντησε στην χυδαία εκείνη ιδιοποίηση του όρου «γένος», επαναφέροντας την λέξη «έθνος», πολλές δεκαετίες πριν επαναφέρει το «έθνος» και την «πατρίδα» στο δικό της βέβαια νοηματικό πλαίσιο η Γαλλική Επανάσταση. Αντιπρόσωποι από τις καταδιωκόμενες κοινότητες της διασποράς των Ελλήνων που είχαν διατηρήσει τα Ελληνικά νομιζόμενα, συνήλθαν το έτος 1730 στην Τεργέστη (δύο δεκαετίες πριν κυριαρχήσουν και εκεί οι ορθόδοξοι Ρωμιοί) και επιβεβαίωσαν τον Ελληνισμό ως «έθνος» με το αρχαίο νόημά του, ορίζοντας παράλληλα το σύστημα των νομιζομένων του ως κανονική, συντεταγμένη «θρησκεία» και επιπροσθέτως «εθνική».  Στα τέλη του ίδιου αιώνα, κατά την σχετικά σύντομη «γαλλοκρατία» στα Επτάνησα (1797 – 1798), πολλοί αιφνιδιάστηκαν από τα αιτήματα κάποιων παράξενων ανθρώπων, που έμοιαζαν να έχουν ξεφυτρώσει από το πουθενά, για επιστροφή στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία και την άμεση Δημοκρατία, ενώ την ίδια περίπου εποχή (1797), στον «Θούριό» του, ο Ρήγας Φεραίος προσπαθούσε να προδιαθέσει τους ορθόδοξους ότι μπορεί να εμφανισθούν κάποια «αδέλφια» τους που όμως είναι «Εθνικοί».
Ξεκινήσαμε με την παραδοχή της αδιάλειπτης ιστορικής συνέχειας του Εθνικού Ελληνισμού από την ύστερη αρχαιότητα έως τις ημέρες μας. Ακόμα και να μην ίσχυε αυτό πάντως, όπως πολύ θα το ήθελαν οι ορθόδοξοι θεοκράτες αλλά και διάφοροι άλλοι κύκλοι, παντοειδών προθέσεων και συμφερόντων, ο Εθνικός Ελληνισμός έχει καταγράψει ιστορικά την ανοικτή ανάδυσή του στην δημόσια θέαση ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και έκτοτε αγωνίζεται με συνέπεια και ανένδοτα για Επανελληνισμό και πλήρη παλινόρθωση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας. Και αυτού του φανερωμένου Εθνικού Ελληνισμού η παράδοση, δεν είναι «νεοπαγανιστική», αλλά «προγονόθεν».
Επαναλαμβάνουμε για μία ακόμη φορά, ότι η Θρησκεία των πραγματικών Ελλήνων είναι μία και είναι και λέγεται «Εθνική». Αρέσει δεν αρέσει αυτό στους προαναφερθέντες των παντοειδών προθέσεων και συμφερόντων, υπάρχουμε και αγωνιζόμαστε. Και ο αγώνας μας δεν θα σταματήσει μέχρι να παλινορθωθεί πλήρως η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, σε ένα ελεύθερο Ελληνικό Έθνος, σε ένα κυρίαρχο Ελληνικό Κράτος, στα μουσεία του οποίου θα φιλοξενούνται άφοβα οι γραπτές μαρτυρίες της αδιάλειπτης ιστορικής μας συνέχειας και στα σχολεία του οποίου θα διδάσκεται πρωτίστως η άγνωστη σήμερα εποποιϊα της υπόγειας πλην όμως αδιάλειπτης συνέχειάς μας. 
Αθήνα, Νοέμβριος «2014»
Βλάσης Γ. Ρασσιάς

ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ: «ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ» (1497)

(επιλεγμένα αποσπάσματα σε απόδοση του εθνικού μας ιστορικού Κωνσταντίνου Σάθα, από το έργο του «Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη», τόμος Ζ)
«Μακράν σταθήτε βέβηλοι, να ο Θεός εφάνη!
να οι ναοί εσείσθηκαν εις ταις κρυφαίς σπηληαίς μας,
και το βουνό του Παρνασσού συθέμελον βρυχάται.
Πάλιν εκαταδέχθηκε ο Απόλλων να γυρίση
εις τα παληά λιμέρια του, να ζωντανεύση πάλιν
το σπήλαιον που τώβοσκεν αιώνια σαπίλλα,
πάλιν εμπνέει τας ψυχάς των σοβαρών ανθρώπων
και φωλιαστός 'ς τα σωθικά στρέφει, γεννά τον οίστρον,
οπού ποτίζει την καρδιάν με βακχικήν μανίαν
και την ψυχήν μας συγκινεί, πιέζει και συντρίβει...
Ελάτε ν' αγκαλιάσωμεν τους πατρικούς Θεούς μας,
και πρώτον τον μονογενή που μ' άσβεστον λαμπάδα
τον κόσμον όλον κυβερνά, τον Ήλιον πατέρα...
που το πάθος του εδήλωσε κρυμμένος 'ς την μαυρίλλαν
του σκοταδιού, λοξά θορών τα έργα των κακούργων.
Ούτε η δυστυχία μας, τα θαυμαστά μνημεία,
αι τέχναι μας, αι αρεταί κ' αι θείαι συγγραφαί μας
αυτούς τους συνεκίνησαν! κ' έπεσαν τόσα κάστρα
από φωτιάν και σίδηρον σύρριζα φαγωμένα,
και τόσοι χρυσομάρμαροι ναοί των ουρανίων,
κι άνθρωποι που 'χαν εξ αρχής το κράτος γης, θαλάσσης
εδιώχθησαν, κι από ταις σπηληαίς εδιώξαν τα θηρία,
κι ακόμη, δυστυχής εγώ, Ιερόν ζητώ 'ς τον κόσμον!
Ημείς, οπού το ύστερον ξεθύμασμα της Μοίρας
από πατρίδα εχώρησε και τάφους των γονέων
μένομεν εις παράδειγμα της ανθρωπίνης τύχης.
Αλλ' αν του Βασιλέως μου και του υιού συνάμα
δεν δράμη η βοήθεια, ώ τότε επί τέλους
αι χάριτες ας σβέσωσι της θείας μας της γλώσσης
κι αυταί αι τέχναι ας χαθούν, τα ονόματα τα τόσα,
οπού τα καθιέρωσαν οι κόποι κ' οι αιώνες,
'ς τον βούρκο της λησμονησιάς δια πάντα ας ποντισθώσι,
κι αυτοί εδώ των Πελασγών τα λείψανα ας λάβουν,
και τ' άγια μυστήρια, κι ας φιλοτιμηθώσι
να διασώσουν την τιμήν τοσούτων ονομάτων,
και τα βιβλία που δηλούν τόσους και τόσους κόπους
ψυχών οπού ενίκησαν τον χρόνον και τον Άδην.
Αυτή, ώ πάτερ Ήλιε, θα γίνη η οπλοθήκη
οπού μια 'μέρα την πτωχήν φυλήν θ' αναγεννήση»

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

ΟΡΧΟΜΕΝΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Ο Ορχομενός ήταν πόλη της Αρχαίας Αρκαδίας, από τις μεγαλύτερες και παλιότερες. Για ένα διάστημα ήταν έδρα των βασιλέων της. Ιδρύθηκε από τον Ορχομενό γιο του Λυκάονα. Ο Όμηρος τον αναφέρει ως πολύμηλο.
Ήταν από τις πόλεις που συνοίκησαν τη Μεγαλόπολη και κατά την ρωμαϊκή εποχή έκοβε δικά του νομίσματα. Ήταν τειχισμένη πόλη με θέατρο, αγορά, βουλευτήριο και ιερό της Υμνίας Αρτέμιδος με λίθινο άγαλμά της και ιερό του Ποσειδώνα με επίσης λίθινο άγαλμα. Το ιερό της Αρτέμιδος είναι φτιαγμένο από σκοτεινό κέδρο και αυτό αποδεικνύει την αρχαιότητά του. Ακόμη έχουν σωθεί ένα προϊστορικός τύμβος και μια γέφυρα αρχαϊκών χρόνων.
Το θέατρο του Ορχομενού είναι από τα πλέον μεγάλα του αρχαίου κόσμου χτισμένο στους ελληνιστικούς χρόνους. Στο χώρο του θεάτρου εκτός από παραστάσεις λάμβαναν χώρα και αγώνες προς τιμήν του Διονύσου.
Κοντά στον Ορχομενό βρισκόταν, κατά την παράδοση, ο τάφος του Αριστοκράτη και της Πηνελόπης.
wikipedia

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ΜΥΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ

Γράφει ο Νικ. Αλ. Αργυρίου
Το εν λόγω άρθρο το αφιερώνω σ' έναν μαχητή τον STRANGER,   που η καρδιά  του σφυριλατήθηκε  στις αρένες του πτερωτού έρωτα...
Ο Σοφός παππούς μας ο Σωκράτης στο έργο του Πλάτωνα: "ΦΑΙΔΡΟΣ", δίνει την ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΥΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.
Ο Πλάτων στο έργο του αυτό περιγράφει μέσω του διδασκάλου του την ψυχή και μάλιστα την διαιρεί σε τρία μέρη:
Τα δυο έχουν την μορφή αλόγου και το τρίτο την μορφή ηνιόχου. Το ένα από τα άλογα είναι καλό, ενώ το άλλο όχι.  Αλλά ποια είναι η αρετή του καλού και η κακία του κακού;
Το καλό άλογο είναι φιλότιμο, συνετό και σεμνό, αγαπάει την αληθινή δόξα, δεν έχει ανάγκη τα χτυπήματα, αλλά καθοδηγείται από το Λόγο και το παράγγελμα. Ενώ το άλλο ρέπει προς την ύβρη και την αλαζονεία, είναι κουφό και δεν υπακούει στα χτυπήματα και στα κεντρίσματα του ηνίοχου.
Η ψυχή με μια σύνθετη ενέργεια ενός φτερωτού ζεύγους αλόγων  και φυσικά του ηνιόχου:
"... ΕΟΙΚΕΤΩ ΔΗ ΣΥΜΦΥΤΩ ΔΥΝΑΜΕΙ ΥΠΟΠΤΕΡΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ ΤΕ ΚΑΙ ΗΝΙΟΧΟΥ..."
Κάθε ψυχή  Φωτεινή ψυχή είναι αθάνατη (ΨΥΧΗ ΠΑΣΑ ΑΘΑΝΑΤΟΣ)....
Ωστόσο, ο λόγος που οι ψυχές φθείρονται σε τούτο τον ψεύτικο κόσμο αδέρφια είναι  από το κακό, την ασχήμια και την αμάθεια. Εκείνο που αναπτερώνει την ψυχή είναι οι σχετικές ιδιότητες του θεϊκού, που ισοδυναμεί με το κάλλος, το καλό, διότι η ψυχή που συνδέεται  το φθαρτό σώμα έχει επικοινωνήσει με το θεϊκό κόσμο.
Ο έσχατος αγώνας της ενσαρκωμένης ψυχής είναι να αποκτήσει τα φτερά της, που σπάσανε από τον κακό χειρισμό του ηνιόχου. Η αληθινή γνώση είναι θεατή από το νου που είναι ο κυβερνήτης της ψυχής.
Η  Αληθινή ερωτική μανία είναι η ανάμνηση του φτερωτού Έρωτα που κάποτε συνδέθηκε με το θεϊκό κόσμο.
Ο κάθε άνθρωπος διαλέγει ψυχικά να ερωτευτεί  το άτομο που έχει παρόμοιες ψυχικές ιδιότητες με την φύση της ψυχής του. Οι ιδιότητες της ψυχής εκφράζονται σε κάθε άνθρωπο από τις κλήσεις και τα ταλέντα που φέρει. Ακριβώς οι ιδιότητες αυτές είναι το καθρέφτισμα του αντίστοιχου ΕΛΛΗΝΑ ΘΕΟΥ που συμπορεύτηκε μαζί του στον ΟΥΡΑΝΙΟ ΟΛΥΜΠΟ.
Ας αναφέρουμε ένα αντίστοιχο παράδειγμα με την αντίστοιχη ευλάβεια του κειμένου:
"... ΟΙ ΜΕΝ ΔΗ ΟΥΝ ΔΙΟΣ ΤΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΟΥΣΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΤΟΝ ΥΦ' ΑΥΤΩΝ ΕΡΩΜΕΝΟΝ ΣΚΟΠΟΥΣΙΝ ΟΥΝ ΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΗΓΕΜΟΝΙΚΟΣ ΤΗΝ ΦΥΣΙ'Ν, ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΕΥΡΟΝΤΕΣ ΕΡΑΣΘΩΣΙ, ΠΑΝ ΠΟΙΟΥΣΙΝ ΟΠΩΣ ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΕΣΤΑΙ...
Οι οπαδοί του ΔΙΟΣ επιδιώκουν την ψυχή εκείνη  που οι ίδιοι αγαπούν να είναι κατά τρόπον συγγενής του ΔΙΟΣ, με τον τρόπο αυτό ψάχνουν να βρουν ένα πρόσωπο να ερωτευτούν που να είναι από την φύση του  φιλόσοφος και ηγεμονικός. Κι όταν την ερωτευτούν κάνουν τα πάντα για να συνεχίσει το άτομο αυτό να είναι τέτοιο.
Έτσι κατ' ανάγκη λόγω ότι οι ίδιοι μιμούνται τον θεό τους προβαίνουν συντονισμένα  προς τον έρωτα τους για να ανακτήσουν τα χαμένα φτερά τους.
Αυτή είναι η πραγματική ερωτική μανία που αποφέρει ευτυχία σ' όσους ουσιαστικά αγαπιούνται και, σαν έρθει η στιγμή να πετάξουν μαζί στον ΟΥΡΑΝΙΟ ΟΛΥΜΠΟ ΤΟΥ ΣΕΙΡΙΟΥ....

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Αλέξανδρος. Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου.  Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen). 
Από «Τα μυστικά ημερολόγια» του Αύγουστου Καίσαρα
Περγαμηνή αρ. LXXXIX
«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς οι Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.
Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο Μακεδόνα, τον Αλέξανδρο. Αισθανόμουν περισσότερο συγγενής με εκείνον, παρά με τον Γάϊο, όχι εξ αίματος, αλλά στην ψυχή και το χαρακτήρα, και όλες τις καταστάσεις που αντιμετώπισε στη ζωή του. Ακόμη και σήμερα τρέμω όταν σκέφτομαι ότι τότε που είχα εκλεγεί για πέμπτη φορά ύπατος συνάντησα το μεγάλο μου είδωλο το λείψανο του δηλαδή, βαλσαμωμένο με βότανα σύμφωνα με την τέχνη των Πτολεμαίων, κατά τέτοιο τρόπο που έμοιαζε σαν να κοιμόταν κουρασμένος από τις κατακτήσεις του σε ολόκληρο τον κόσμο.
Σε αυτόν και μόνο σε αυτόν χρωστάει ο λαός της Αλεξάνδρειας το ότι μετά τη νίκη μου στο Άκτιο δεν κατέστρεψα την πόλη τους, όπως τους άξιζε, που σεβάστηκα το ανάκτορο του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας και δεν το γκρέμισα. Όχι, δεν το έκανα. Ακόμη και αν η εκδίκηση θα σήμαινε δικαιοσύνη, έδειξα πραγματική μεγαλοψυχία για χάρη του Μεγάλου Αλεξάνδρου που είχε ιδρύσει αυτή την πόλη στις δυτικές όχθες του Νείλου, χωρίς διαπραγματεύσεις, αλλά με αποφασιστικότητα, αφού πέταξε το μανδύα του στην άμμο και σχεδίασε με το σπαθί του την περίμετρο, τους δρόμους και τα σπίτια- άλλες εννέα πόλεις φέρουν ήδη το όνομα του. Όταν έφτασα στον τάφο του, που είναι φτιαγμένος από κόκκινο μάρμαρο, έδωσα εντολή να σηκώσουν τη βαριά πλάκα και αντίκρισα το είδωλό μου, που έμοιαζε με άγαλμα του Λυσίππου, γεμάτος θαυμασμό και δέος. Ήμουν τότε ακριβώς 33 ετών, στην ηλικία που πέθανε ο Αλέξανδρος.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του. Ο Μεγάλος αυτός άνδρας, χωρίς γένια, έμοιαζε να χαμογελάει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έδειχνε ότι γνώριζε καλά τι είχε καταφέρει, περήφανος και συνειδητοποιημένος, ναι, ακόμη και αυτάρεσκος και ανώτερος. Με αυτό το χαμόγελο πεθαίνει μόνο ένας άντρας που έχει κόψει με το σπαθί του το γόρδιο δεσμό, αντί να ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος του σχοινιού, ένας άντρας που πηγαίνει στην έρημο να βρει τον Άμμωνα Δία για να επιβεβαιώσει τη θεϊκή καταγωγή του και το δικαίωμα της εξουσίας, ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε δεν ήθελα τίποτα περισσότερο παρά να πεθάνω κι εγώ κάποια στιγμή σε τον Μεγάλο Μακεδόνα- με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου.
Έμεινα ατέλειωτες ώρες έτσι, να τον κοιτάζω, μέχρι που οι ανυπόμονοι σύντροφοί μου με πίεσαν να δούμε και άλλους νεκρούς Πτολεμαίους, που κείτονταν εκεί επί 300 χρόνια, μεταμορφωμένοι σε μούμιες. Είπα επιτακτικά στους ανόητους συντρόφους μου πως αυτό που ήθελα να δω εγώ ήταν ένας βασιλιάς, και όχι άλλα πτώματα. Γι' αυτό και αρνήθηκα να επισκεφθώ τον Άπι, αφού εμείς οι Ρωμαίοι συνηθίζουμε να λατρεύουμε τους θεούς και όχι τους ταύρους.
Έτσι, λοιπόν, έδιωξα τον εντελώς ανεγκέφαλο όχλο και καμία από τις ανόητες κουβέντες τους δεν μπόρεσε να μου αλλάξει γνώμη. Με τη φλόγα να τριζοβολάει στη δάδα, περιεργαζόμουνα τον μικρόσωμο άντρα. Όπως κι εγώ έτσι και ο Αλέξανδρος ήταν κοντός, γεγονός που δικαιώνει όσους ισχυρίζονται πως οι μικρόσωμοι άντρες προορίζονται για κάτι μεγάλο, αφού όλη η ενέργεια τους μοιράζεται σε ένα σώμα μικρού μεγέθους. Όπως και εγώ, έτσι και ο Αλέξανδρος έγραφε στη μητέρα του μυστικά γράμματα. Λεγόταν Ολυμπιάδα, είχε τα ίδια πάθη με την Άτια και λέγεται ότι ο Δίας Άμμωνας κοιμόταν μαζί της, παίρνοντας τη μορφή φιδιού.
Όπως και εγώ, έτσι και ο Μεγάλος Μακεδόνας περιφρονούσε τα αθλήματα όπου έπαιρναν μέρος δυναμικοί αθλητές, και έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη για τη φιλοσοφία. Αγαπούσε όπως έλεγε τον Αριστοτέλη σαν πατέρα του και τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ενώ όταν κοιμόταν είχε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του την Ιλιάδα του Ομήρου, δίπλα στο ξίφος του. Και όπως ζήλευα εγώ τον Οράτιο για την τύχη του να «σμιλεύει» τις λέξεις και να αδιαφορεί για τα χρήματα και τη φήμη του, έτσι και ο Αλέξανδρος είδε το άλλο του εγώ σε ένα σοφό. Όταν πήγε στην Κόρινθο είπε στον κυνικό Διογένη ότι θα του εκπλήρωνε όποια χάρη του ζητούσε. Τότε εκείνος του ζήτησε να πάει λίγο παρακεί για να μην του κρύβει τον ήλιο, δεν ήθελε τίποτε άλλο.
Μια από τις όψεις της αποκαλούμενης "Σαρκοφάγου του Αλεξάνδρου" Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης
Τα λόγια αυτά άρεσαν πολύ στον Αλέξανδρο, που με περηφάνια και μεγαλείο ψυχής- κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει καλύτερα από εμένα- είπε για τον φιλόσοφο: «αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να είμαι ο Διογένης». Η πολυτέλεια, έλεγε ο Αλέξανδρος- και σ' αυτό επίσης συμφωνούμε απολύτως- σε κάνει υπηρέτη και δούλο της, το να είσαι βασιλιάς είναι το πιο σκληρό καθήκον. Κατέκρινε λοιπόν τους άνδρες που αρέσκονταν στις πολυτέλειες και τα υλικά αγαθά, όπως τον Άγνωνα, που ήθελε να έχει ασημένια καρφιά στις σόλες του, ή τον Λεονάτο που ζήτησε να του φέρουν άμμο από την Αίγυπτο για να αθλείται, ή τον Φιλώτα που πρόσταξε να φτιάξουν φωλιές σε 100 στάδια για να μπορεί να κυνηγάει. Ήταν πιο υπομονετικός από εμένα, γιατί μπορεί να περιφρονούσε την ακόλαστη συμπεριφορά, όμως δεν εξέδωσε κανένα νόμο, όπως έκανα εγώ, για να τη σταματήσει.
Έτσι, ο Μέγας Αλέξανδρος με δίδαξε την υπομονή. Με έμαθε ότι χωρίς υπομονή, το έδαφος που βγαίνουν τα σπαρτά δεν αποδίδει. Και αν κοιτάξω πίσω μου, τα 76 χρόνια της ζωής μου, δεν βρίσκω ίχνος υπομονής- και αν κάπου διακρίνεται αμυδρά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν υπομονή, αλλά ανοχή, δυστυχώς. Δεν έμαθα ποτέ τοξοβολία, όπου αρίστευε ο Αλέξανδρος, ή να πηδάω από το άρμα, όπως έκανε εκείνος όταν τα άγρια άλογα έτρεχαν στο δάσος. Ακόμη, δεν κυνηγούσα αλεπούδες. Αυτό, βέβαια, οφειλόταν και στην υγεία μου, που από πολύ νωρίς με ανάγκασε να μένω μέσα στο σπίτι, παρόλα αυτά, όμως, με τη βοήθεια του γιατρού μου, του Μούσα, έφτασα σε μεγάλη ηλικία.
Εγώ, ο Imperator Caesar Augustus Divi Filius, και ο Μέγας Αλέξανδρος, δεν φοβόμασταν τίποτα περισσότερο από τη σημασία των οιωνών και των χρησμών. Δεν είναι παράδοξο; Αρκούσε ένα νεύμα, μια αράδα που τραβούσε το χέρι μας με την πένα, και λαοί πέθαιναν, χώρες καίγονταν και ποταμοί άλλαζαν τη ροή τους. Και όμως, αρκούσε ένας ξαφνικός κεραυνός για να κρυφτώ στο μανδύα μου, ενώ ο Αλέξανδρος έπιανε την κούπα του. Ο Αλέξανδρος είχε γύρω του άνδρες από τη Βαβυλώνα, εγώ από την Αίγυπτο, γιατί πιστεύω στα αστέρια, δεν γνωρίζω όμως τους νόμους που με τόση σοφία καθορίζουν την τροχιά τους. Και αν για εκείνον το σημάδι ήταν μια πηγή, που ξαφνικά ανάβλυσε νερό στο σημείο που είχε στήσει η σκηνή του, στο δρόμο του για την Ινδία, για εμένα ήταν ένα περιστέρι που με διαβεβαίωσε ότι θα επιστρέψω υγιής. Οι δύο οιωνοί είπαν την αλήθεια, πρέπει να ομολογήσω, γιατί εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλη εκμετάλλευση και σύγχυση γύρω από την εξήγηση των σημείων που έστελναν οι θεοί....
Αυτά σκεφτόμουν όση ώρα στέκομαι μπροστά στο νεκρό Αλέξανδρο και ήθελα να τον αποχαιρετήσω όπως χαιρετάει κάποιος, που βρίσκεται και αυτός στο τέλος της ζωής του, έναν καλό φίλο. Έτσι, έσκυψα, τον φίλησα στο μέτωπο και τον χάιδεψα Ωστόσο, από τη μεγάλη συγκίνηση, φάνηκα απρόσεκτος και σκόνταψα στη σαρκοφάγο του Αλέξανδρου. Για να μην πέσω άπλωσα το αριστερό μου χέρι και ακούμπησα κατά λάθος τη μύτη του. Έσπασε σαν γυαλί σε πολλά κομμάτια και πριν καταλάβω τι είχε συμβεί, είδα ότι στο σημείο που βρισκόταν πριν η μύτη του, έχασκε τώρα μια τρύπα.* Πάγωσε το αίμα μου μόλις το είδα. Ήθελα να το βάλω στα πόδια, όμως μια μυστήρια δύναμη με κρατούσε καρφωμένο εκεί. Δεν θυμάμαι πια πόση ώρα κράτησε αυτό, μέχρι που με τράβηξαν έξω δύο φρουροί. Κανένας από τους ιερείς δεν μπόρεσε να πει αν αυτό ήταν κάποιος κακός οιωνός που μου έστελναν οι θεοί, αφού κάτι παρόμοιο δεν τους έχει ξανασυμβεί και το θεώρησαν χωρίς σημασία.
Πιστέψτε με, όλα όσα γράφω είναι αλήθεια και μολονότι προσπάθησα να κλείσω τα μάτια και να σβήσω την εικόνα που είχα δει, στάθηκε αδύνατον. Η εικόνα αυτή με ακολουθεί σαν σκιά και την βρίσκω συνεχώς μπροστά μου: μια μαύρη τρύπα στο κεφάλι του Αλεξάνδρου, όχι μια πληγή που κάποια στιγμή θα έκλεινε, όχι. Τότε μου φαινόταν, όπως και σήμερα, σαν να κατέστρεψα με τα ίδια μου τα χέρια αυτόν τον θεϊκό άνθρωπο- το ίδιο μου το είδωλο».
*Τη σπασμένη μύτη στη μούμια του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιγράφει και ο Κάσσιος Δίων, βιβλίο 51, 16, 5.
PHILIPP VANDENBERG: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Τα Μυστικά Ημερολόγια», Εκδόσεις Κονιδάρη-Αθήνα, 2004. 

ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ, ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ

Κάθε τι στη ζωή μας που ήρθε και νιώσαμε όμορφα μαζί του, είναι μία ήρεμη δύναμη. Μία δύναμη που μπορεί να μεταστρέψει κάθε μας λεπτό.
Αν εμείς για τα όμορφα που ήρθαν στη ζωή μας νιώθουμε ότι τέλειωσαν, ότι κάθε τι όμορφο τελειώνει, ας αναζητήσουμε μέσα σε αυτό το όμορφο, που ήταν κρυμμένο του ουτοπικό.
Μόνο κάτι ουτοπικό, δηλαδή ψεύτικο έχει διάρκεια και ημερομηνία λήξης. Το αληθινό, δεν πεθαίνει, δεν τελειώνει, απλώς αναπτύσσεται, εξελίσσεται και μεταστρέφεται σε πλούτο.
Αυτή η δύναμη του αληθινού έχει μέσα της την ταλάντωση. Η ταλάντωση αυτή δημιουργείται από τις όμορφες σκέψεις αλλά και το υπέροχο νιώθω. Το νιώθω όταν ενωθεί με τις σκέψεις, μας ανεβάζει εκεί ψηλά στον ουρανό. Μας οδηγεί να μεταστρέψουμε την ενέργειά μας.
Αντί για τη νοσταλγία που μπορεί να μας πιάνει και να μετατρέπουμε αυτό το όμορφο συμβάν σε πεσιμιστική δόνηση, η οποία αντί για εκτόξευση μας ρίχνει στο πάτωμα. Ας βάλουμε μέσα σε αυτή τη νοσταλγία τη γεύση της χαράς, του χαμόγελου και της πίστης.
Όλα αυτά τα όμορφα που μας έχουν συμβεί, που τα ζήσαμε με όλο μας το είναι, είναι μία περιουσία ανεκτίμητη. Και ο λόγος που έχουν μείνει στην καρδιά μας είναι αυτός, το ότι επιτρέψαμε σε εμάς, για εκείνη τη στιγμή να ενωθούμε με το Είναι μας. Τότε ήταν εναρμονισμένο όλο μας το σώμα, το μυαλό, η καρδιά και η ψυχή, στην ευλογία της στιγμής.
Αυτές τις στιγμές μπορούμε να τις κάνουμε χρήση ως διαλογισμό και να επαναφέρουμε τη δόνησή τους στο σώμα μας. Κλείνουμε τα μάτια μας και αναβιώνουμε τη στιγμή με σκοπό να κάνουμε την εκτόξευση μας προς τον ουρανό. Όσο πιο πολύ εναρμονίζομαι με τέτοιες στιγμές, αυτές όχι μόνο δεν τελειώνουν αλλά με προετοιμάζουν για να ζω συνέχεια μέσα από τον συγκεκριμένο δρόμο.
Ας σταματήσουμε λοιπόν τη φράση «όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν» και ας την κάνουμε «όλα τα ωραία Ποτέ δεν τελειώνουν». 
Εμείς δίνουμε δρόμο τέλους, εμείς νιώθουμε τον πεσιμισμό και πέφτουμε συναισθηματικά και τελικά και βιωματικά αλλά και πρακτικά. Αφού κάνουμε τους προφήτες λέγοντας όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και όλο αυτό δεν μας αρέσει. Ας κάνουμε τους προφήτες υπέρ μας. Τίποτε δεν τελειώνει αν δεν το νιώσω πρώτα εγώ και πάντα μπορεί αυτό που τελειώνει να δώσει ώθηση για να δημιουργηθεί κάτι πολύ καλύτερο μέσα από την ανάλογη ταλάντωση. Με οδηγό το νιώθω και το σκέφτομαι.
Δωροθέα

"ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΟΤΥΠΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ"

Ο αστροφυσικός Στράτος Θεοδοσίου, μίλησε στο metrogreece.gr
Συνέντευξη στη Χριστίνα Διαμαντοπούλου
"Χωρίς υπερβολή σχεδόν ολόκληρη η θαυμάσια ελληνική μυθολογία βρίσκεται αποτυπωμένη στον ουρανό, ένα δώρο των προγόνων μας στην ανθρωπότητα", αναφέρει μεταξύ άλλων ο καθηγητής κ. Στράτος Θεοδοσίου. Mε αφορμή την εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας, με θέμα «Η Φιλοσοφία στη ζωή», που πραγματοποιείται την αύριο, 19 Νοεμβρίου στον Ιανό, ο κ. Θεοδοσίου μίλησε στο metrogreece.gr για την -άγνωστη στους περισσότερους από εμάς- ελληνική αστρονομική μυθολογία και την σχέση της με την φιλοσοφία...
Tί είναι η ελληνική αστρονομική μυθολογία;
Αστρονομία, από τις ελληνικές λέξεις: άστρο + νόμος, είναι η επιστήμη, που ως κύριο αντικείμενό της έχει τον προσδιορισμό των θέσεων, των διαστάσεων και των κινήσεων των ουρανίων σωμάτων. Δηλαδή τους νόμους που διέπουν την κίνηση των άστρων. Σκοπός της είναι επίσης και η συλλογή πληροφοριών για πρακτικούς σκοπούς της ζωής μας, όπως για τον προσανατολισμό μας τη μέρα και τη νύχτα, για τη ναυσιπλοΐα, για τη γεωργία και για τον υπολογισμό του χρόνου και των εποχών. Αυτό επιτεύχθηκε από τον Ίππαρχο, τον 2ο π.Χ. αιώνα, ο οποίος, με αφορμή την ανάλαμψη ενός υπερκαινοφανούς, το 134 π.Χ., μας έδωσε τον πρώτο κατάλογο των άστρων και των αστερισμών αποτυπώνοντας την αθάνατη ελληνική μυθολογία στον ουρανό. Έκτοτε ήταν ένα απλό παιχνίδισμα μνήμης ο προσανατολισμός στην ξηρά για τους οδοιπόρους και τους πολεμιστές και ιδιαίτερα στη θάλασσα για τους αρχαίους θαλασσοπόρους.
Πώς συνδέεται με τη φιλοσοφία;
Μη μπορώντας η ανθρώπινη νόηση να δώσει λογικά ικανοποιητικές εξηγήσεις, όσον αφορά την ύπαρξη και τα φαινόμενα του μαγικού κόσμου των άστρων, τα συνέδεσε, μέσα από πολύπλοκους και θαυμαστούς μύθους, με φιλικά και αγαπημένα πρόσωπα ή ισχυρούς θεούς και ήρωες, που η παράδοση τους ήθελε αθάνατους και κραταιούς να ελέγχουν και να κατευθύνουν τις τύχες των ανθρώπων από ψηλά. Έτσι, γεννήθηκε η υπέροχη ελληνική αστρονομική μυθολογία, αυτό το θαυμαστό παραμύθι των άστρων, Πράγματι, αυτά τα ευδιάκριτα συμπλέγματα των άστρων ονομάστηκαν αστερισμοί και η πλούσια φαντασία των αρχαίων Ελλήνων τα συνέδεσε με την ύπαρξη θεών και ηρώων. Στον Τίμαιο του Πλάτωνος, ένα έργο που θεωρείται η καταστατική πρόταση της επιστήμης, η διερεύνηση της φύσης του Σύμπαντος χαρακτηρίζεται πηγή προέλευσης της Φιλοσοφίας.
Πέρα από την αστρονομική τους ερμηνεία, τι σημαίνουν οι μύθοι και τα σύμβολα που «χαράζονται» στον ουρανό;
Στην Αίγυπτο των Πτολεμαίων έχουμε μια συστηματική προσπάθεια να βρεθεί η μαθηματική αντιστοιχία ανάμεσα στον μακρόκοσμο (Σύμπαν) και τον μικρόκοσμο (άνθρωπος). Εκεί ο άνθρωπος προσπαθούσε να δαμάσει τον θάνατο μέσω του ελέγχου της ροής του χρόνου, που προσδιορίζει τις λειτουργίες της βιολογικής φθοράς όλων των ζωντανών οργανισμών πάνω στη Γη. Τα άστρα, οι αστερισμοί, οι αστρικές εποχές και οι εφαρμογές της Αστρονομίας αποτυπώθηκαν σε ναούς, σε ανάκτορα, στη ζωγραφική, στη γλυπτική και εν γένει στην τέχνη. Οι πυραμίδες ήταν τεράστια μεσημβρινά αστρονομικά όργανα και οι οβελίσκοι τεράστιοι γνώμονες.
Πώς επηρεάζουν την πορεία της χώρας μας στη φιλοσοφία της Ευρώπης;
Χωρίς υπερβολή σχεδόν ολόκληρη η θαυμάσια ελληνική μυθολογία βρίσκεται αποτυπωμένη στον ουρανό, ένα δώρο των προγόνων μας στην ανθρωπότητα. Μια μυθολογία ριζωμένη στη συνείδηση τουλάχιστον των Ευρωπαίων, αφού διάφορες προσπάθειες αντικατάστασής της δεν ευδοκίμησαν.
Εξάλλου, οι μύθοι και οι θρύλοι του κόσμου των άστρων θα μένουν για πάντα οι πιο τρυφεροί μάρτυρες της ελληνικής ρίζας του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Σε εμάς λοιπόν έγκειται να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια και να αναδείξουμε στην Ευρώπη και διεθνώς το μεγαλείο του έναστρου ουρανού και τη φιλοσοφία που ευδοκιμεί από τα πανάρχαια χρόνια στη χώρα μας. Τίποτα δεν έρχεται από μόνο του και τίποτα πλέον δεν χαρίζεται, εάν δεν το διεκδικήσεις και εάν δεν δείξεις ότι είσαι ικανός να το προαγάγεις.
«Μια μυθολογία ριζωμένη στη συνείδηση τουλάχιστον των Ευρωπαίων, αφού διάφορες προσπάθειες αντικατάστασής της δεν ευδοκίμησαν». Ποιες ήταν οι προσπάθειες αντικατάστασης και γιατί δεν ευδοκίμησαν;
Ευρωπαίοι χριστιανοί συγγραφείς του 16ου αιώνα θεώρησαν ότι οι δώδεκα ζωδιακοί αστερισμοί σχετίζονται με τις 12 φυλές του Ισραήλ. Στην Αγγλία, ήδη από τον 8ο αιώνα, ο Βέδας ο Αιδέσιμος (Venerable Bede, 673-735 μ.Χ.) είχε τοποθετήσει στον ζωδιακό κύκλο τους δώδεκα Αποστόλους, ενώ στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη έβαλε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή. Αργότερα τον 17ο αιώνα ο Sir William Drummond αντιστοίχισε τους δώδεκα ζωδιακούς αστερισμούς σε ισάριθμους Πατριάρχες από την Παλαιά Διαθήκη. Ο Γερμανός Ιούλιος Σίλλερ (Julius Schillerius, 1627) δημιούργησε έναν αστρικό κατάλογο με τίτλο «Χριστιανικός αστερόεις ουρανός», όπου εισήγαγε την καινοτομία όλοι οι αστερισμοί να ονομάζονται με χριστιανικά ονόματα από την Αγία Γραφή. Όλα αυτά βέβαια ήταν αστεία πράγματα, αφού τα άστρα και οι μύθοι των αστερισμών απευθύνονται σε όλη την υφήλιο και όχι μόνο στους χριστιανούς. Για τον λόγο αυτό, τούτες οι ονομασίες δεν έγιναν ποτέ γενικά αποδεκτές και σήμερα εκλείπουν εντελώς.
O αστροφυσικός Στράτος Θεοδοσίου είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών.

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

ΟΙ ΜΑΓΝΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ - ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Η ΛΕΞΗ - ΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος (-2ος αιώνας, Έλληνας ποιητής, Θεραπευτής και γραμματικός, γεννήθηκε στην Κλάρο, κοντά στην Κολοφώνα, όπου η οικογένειά του ήταν υπεύθυνη από γενιά σε γενιά για το ιερατείο του Απόλλωνα), και αργότερα και ο Ρωμαίος Πλίνιος μας ενημέρωσαν ότι η λέξη προέρχεται από έναν βοσκό, τον Μάγνη, ο οποίος παρατήρησε, εκεί που έβοσκε τα πρόβατα του, την εν λόγω ιδιότητα του μαγνητισμού όταν τα καρφιά των υποδημάτων του και το μπαστουνιού του έλκονταν από φυσικούς μαγνήτες εκεί που περπατούσε. Έτσι ο τόπος ονομάστηκε Μαγνησία. Όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι - επιστήμονες όπως Θαλής, Αριστοτέλης κτλ, ασχολήθηκαν εκτεταμένα με τον μαγνητισμό.
Ο Πλάτων μας ενημερώνει ότι αυτή η πέτρα (μαγνήτης) δεν έλκει μόνο σιδερένια δακτυλίδια, αλλά δίνει αυτήν την ιδιότητα σε αυτά να έλκουν και αυτά με την σειρά τους τρίτα δακτυλίδια (Μαγνητική επαγωγή).
Σύμφωνα με τους Επικουρικούς, ο σχηματισμός ενός άδειου διαστήματος ανάμεσα στο μαγνήτη και το αντικείμενο το οποίο είναι υπό την επιρροή του, ήταν η αιτία μιας μικρής κίνησης των ατόμων από το σίδερο προς το μαγνήτη με σκοπό να γεμίσουν το κενό. Ως συνέπεια αυτού του ατομικού φαινομένου, ολόκληρο το αντικείμενο κινείται προς το κενό και πέφτει επάνω στο μαγνήτη (κινήσεις Μαγνητών).
Ο Διογένης εξήγησε τη μαγνητική έλξη με έναν περίεργο τρόπο. Είπε ότι η υγρασία του σιδήρου προκαλεί την ξηρασία του μαγνήτη.
Ο Αριστοτέλης, πιστός στις αρχές της άμεσης σύνδεσης του φορέα με το κινούμενο αντικείμενο, βεβαιώνει ότι ο μαγνήτης δεν είναι φυσικά ικανός να προσελκύσει σίδηρο, αλλά μπορεί να προκαλέσει μια μαγνητική αρετή μέσα στο σιδερένιο αντικείμενο. Αυτή η μαγνητική αρετή ήταν έτσι υπεύθυνη για την πραγματική κίνηση.
Ο Αριστοτέλης αποδίδει την πρώτη επιστημονική θεωρία του μαγνητισμού στον Θαλή, ο οποίος έζησε περίπου το -625 με περίπου -545.
Οι Αρχαίοι Έλληνες έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον στον Μαγνητισμό διότι μεταξύ των άλλων, τον χρησιμοποίησαν ΚΑΙ στην ιατρική για την θεραπεία των ματιών, εγκαυμάτων πόνους της αρθρίτιδας, τους πόνους που προέρχονται από τραύματα, τις διάφορες φλεγμονές των οστών αλλά και του μυϊκού συστήματος.
Επίσης, χρησιμοποιούνται για οσφυαλγίες, κατάγματα, διαστρέμματα, δερματοπάθειες, μετατραυματικές και μετεγχειρητικές αποθεραπείες κλπ.!!!
Λέγεται ότι η Kλεοπάτρα ( η οποία ήταν Ελληνίδα) φορούσε στο μέτωπο της ένα κόσμημα από φυσικό μαγνήτη, για να καταπολεμά τους πονοκεφάλους και τα συμπτώματα της γήρανσης.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟΥ

Ἡ περισπωμένη μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διευκρινίσουμε τὸ νόημα φράσεων ὅπως:
«ἄκουσα ἕναν βοηθὸ λογιστὴ νὰ λέει»/«ἄκουσα ἕναν βοηθὸ λογιστῆ νὰ λέει».
Στὴν πρώτη περίπτωση πρόκειται γιὰ λογιστὴ ποὺ εἶναι βοηθός, στὴν δεύτερη περίπτωση γιὰ τὸν βοηθὸ ἑνὸς λογιστῆ.
(ΣΤΗΝ 2η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ "ΛΟΓΙΣΤΗΣ" ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ, ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ).
ΤΟΤΕ Η ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΧΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ. ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ.

«ΟΙ ΣΥΣΤΗΜΕΝΕΣ» ΠΕΤΡΕΣ-ΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΦΕΝΤΟΝΙΣΤΩΝ

Η σφεντόνα χρησιμοποιήθηκε ως όπλο πολέμου και στην Αρχαία Ελλάδα. Το ενδιαφέρον είναι πως στα βλήματα πέτρες που έχουν βρεθεί σήμερα παρατηρούμε ότι υπάρχουν επιγραφές συνήθως ανάγλυφες και όχι χαραγμένες.
Ο λόγος που κάτι καταγράφεται είναι για να μεταδώσει ένα μήνυμα σε εκείνον για τον οποίο προορίζεται το ίδιο το βλήμα. Συνήθως πρόκειται για προστακτικές ρημάτων όπως οι παρακάτω που απευθύνονται με μία διάθεση ειρωνείας στο θύμα:
δέξαι, λαβέ, πρόσεχε, τρώγε (δηλ. φάτην), κύε (δηλ. μείνε έγκυος εφόσον σε διαπέρασε το βλήμα). Εκφράσεις όπως πυρί (δηλ. στην πυρά), τρωγαλίον (γλυκό κέρασμα), νίκα (νίκη), αισχρόν δώρον (δυσάρεστο δώρο), και προστακτικές όπως ὗσε (δηλ. βρέξε), φαίνε (εμφανίσου) και βάσκε (βιάσου) αναφέρονται στο ίδιο το βλήμα.
Μεγαλύτερη ειρωνική διάθεση και χιούμορ έχουν βλήματα που αναγράφουν πάνω επιφωνήματα πόνου, όπως παπαῖ!!! επιφώνημα που εκφράζει μεγάλη έκπληξη.
Στο σημείο αυτό δεν παρατηρούμε τίποτα άλλο παρά μία πολύ απλή εφαρμογή ψυχολογικού πολέμου. Αντιλαμβάνεστε τα συναισθήματα που ενδεχομένως να ένιωθε κάποιος όταν μέσα στον πόνο του διάβαζε και το «συστημένο μήνυμα».

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ο ΚΛΗΡΟΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 17ο ΑΙΩΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΣΥΝΑΔΙΝΟΥ
Όλες οι πληροφορίες εδώ από το βιβλίο «Η ΣΕΡΡΑΪΚΗ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΣΥΝΑΔΙΝΟΥ», έκδ. της Μητροπόλεως Σερρών 1989, συγγραφική επιμέλεια Γιώργος Καφταντζής. Έργο επίπονο με εκατοντάδες διευκρινίσεις.
«Ο Παπασυναδινός χρησιμοποιεί την χρονολογία που καθόρισε η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως και αρχίζει από κτίσεως κόσμου, δηλαδή την 1η Σεπτεμβρίου του έτους 5508 π.Χ.» σελ. 10 εισαγωγή Γ. Καφταντζή. Υπενθυμίζουμε ότι οι αποφάσεις και οι καθορισμοί της συνόδου αυτής θεωρούνται θεόπνευστες, από τον χριστιανικό κόσμο μέχρι και σήμερα.
Το αξιόπιστον του Παπασυναδινού δηλώνεται ως εξής: σελ. 12 «οι πηγές του είναι πάντοτε αυθεντικές και όταν δεν μπορεί να τις ελέγξει, σημειώνει τις επιφυλάξεις του». Επίσης σελ. 14 «…γεμάτος ειλικρίνεια, ευαισθησία και προπαντός βαθειά θρησκευτικότητα».
Αξιοθαύμαστη δε τυγχάνει η αντικειμενικότητα του Γ. Καφταντζή, όπως και αυτή του Μητροπολίτη Μάξιμου, ο οποίος, προς τιμήν του, επέτρεψε υποσημειώσεις του εξής είδους (σελ. 22), σε αναφορά του Παπασυναδινού για την καύση χριστιανού από τους Τούρκους:
«Ο απάνθρωπος αυτός τρόπος εκτέλεσης δεν ήταν επινόηση Τουρκική. Κατά τον μεσαίωνα τα θύματα της ιερής Εξέτασης μόνο στην Ισπανία ανέβηκαν σε 320000 άτομα από τα οποία 30000 κάηκαν ζωντανά. Αγριότητα έδειχναν και οι ποινές των Βυζαντινών. Κατά τον Φώτιο (Νομοκάνων, τιτλ. Ε, κεφ. ΚΕ΄): Η χειροκοπή και η τύφλωση ανήκαν στην κατηγορία της εσχάτης των ποινών, όπως και το καυθήναι, φουρκισθήναι (παλούκωμα)..»
Και μιά ο λόγος περί παλουκώματος, είναι άξιο λόγου να πληροφορηθούμε από τον Παπασυναδινό τι παρέλαβαν οι Τούρκοι από το «ένδοξόν μας Βυζάντιον», τους αθεόφοβους Βυζαντινούς (σελ. 25, υποσημείωση 42):
«Το παλούκωμα (φούρκισμα, ανασκολοπισμός) γίνονταν δημόσια και σε θέση περίοπτη με τον εξής τρόπο. Έπαιρναν μια μακριά ως 3 μέτρα σούβλα σιδερένια ή ξύλινη με σιδερένια μύτη, την οποία κουβαλούσε ο κατάδικος στον ώμο ως τον τόπο του απαίσιου μαρτυρίου.
Εκεί τον ξάπλωναν καταγής μπρούμυτα γυμνό μέχρι τη μέση και χειροπόδαρα με ανοιγμένα σκέλια. Ύστερα ο μπόγιας αφού ξέσχιζε το πανταλόνι και φάρδαινε με το μαχαίρι την τρύπα του απευθυσμένου, έχωνε τη σούβλα αλοιμένη λίπος για να γλιστρά και χτυπώντας σιγανά προσέχοντας να μη βλάψει βασικά όργανα όπως τα έντερα, καρδιά, πλεμόνια, την έβγαζε από το πίσω μέρος της δεξιάς πλάτης..»
Ένας πολιτισμός που μπορεί να πράττει τέτοιου είδους κτηνωδίες, που ποτέ κανένα κτήνος δεν έχει διαπράξει, έχει τώρα θαυμαστές στην χώρα της Ελλάδος, και μάλιστα ουκ ολίγους! Είναι αυτοί οι Βυζαντινόπληκτοι Ελληνοχριστιανοί. Θαυμαστές των ανασκολοπιστών Βυζαντινών κτηνών. Των ανθρώπων που για αιώνες όταν ήθελαν να σου απευθύνουν την χειρότερη βρισιά σε αποκαλούσαν Έλληνα!
Μας εξιστορεί ο ίδιος ο Παπασυναδινός στον θρήνο του γιά την άλωση της Κωνσταντινούπολης (σελ. 21 . 13 α). αφού θρηνεί για το κατάντημα των χριστιανών μετά την άλωση λέει:
«θεέ μου παντοδύναμε και πώς το υπομένεις;
όμως φιλανθρωπότατε θαρρώ ότι κοιμάσαι
και μας απελησμόνησες και δεν μας ενθυμάσαι …
ξύπνα, σηκώσου, δίωξε κίνδυνον της θαλάσσης…».
Θαρρούμε ότι νέον δόγμα προτείνετε μέσα από τους στίχους αυτούς. Εάν ο θεός όντως κοιμάται ποτέ ή όχι. Όπως οι καλόγεροι της Κωνσταντινούπολης που λίγο πριν πέσει η Πόλη, αυτοί τύρβαζαν περί του ποιά γλώσσα ομιλούνταν στον παράδεισο ή εάν μπορεί να μπει κάποιος στον παράδεισο εάν τον έχει φάει κροκόδειλος!!!
Ο Παπασυναδινός επίσης, στην χρονογραφία του αυτή, μεταξύ των πολλών άλλων, χαρακτηρίζει και το ποιόν των ιερέων που γνώρισε, κυρίως δε των αποθανόντων στις μέρες του.
Περί τους τριανταριά που αναφέρει δυό τρεις τους χαρακτηρίζει καλούς. Ίσως και σαν καλούς. Τους υπόλοιπους τους περιγράφει ως εξής:
«από γράμματα πολλά ολίγος, εις τα γράμματα ολίγος, καμπόσω ακριβούτζικος, αμή έργω και λόγω δεν είχε, άρπαγος, πλεονέκτης, κρασοπατέρας και ακαμάτης, πολλά μπεκρής και μορολόγος και πόρνος, πολλά αγράμματος, δεν ήτον καθάριος από την πορνείαν και μοιχίαν, από γράμματα μοροαχαμνός, το έμελεν μόνον δια την γούλαν, είχε ξεπέσει εν μοιχία, ζουλιάρης, λύξουροος…».
Δεν αναφέρουμε παραπομπές διότι απο την 27η έως την 100η σελίδα του, το βιβλίο βρίθει από τέτοιους χαρακτηρισμούς.
Το βιβλίο αυτό που εξέδωσε η ιερά Μητρόπολης των Σερρών δεν μπορεί κανείς να το θεωρήσει αναξιόπιστο, ...λοιπόν μας διδάσκουν στα σχολειά ότι κράτησαν τον Ελληνισμό στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας κι ότι συνέβαλαν στην επανάσταση του 21!!! Αλλά έπονται και χειρότερα. Κάνετε υπομονή.
Ο άνθρωπος αυτός θα μας πληροφορήσει και για τις σιμωνίες (αγοραπωλησίες) των ενοριών και επισκοπών, και αυτής της Πατριαρχικής έδρας, της οικουμενικής.
Σελ. 28, εν έτη 1616 «Εγίνην αρχιερεύς εις τα Σέρας (σε κάθε περίπτωση κρατάμε την ορθογραφία του) ο κυρ Τιμόθεος ο καθηγούμενος του Τιμίου Προδρόμου, εκ χώρας Νεγρίτα (Νιγρίτα). Και με το να μην έχει άσπρα (χρήματα, μετρητά) ως υ ( = 400)… χιλιάδες… πολλά άσπρα εξοδίασεν και ήτον πάσα ημέραν εις μεγάλην στενωχορίαν, και από το πυκρόν του έπεσεν εις ασθένειαν..»
Σελ. 42, ο Παπασυναδινός για τον εαυτόν του: «τω αυτώ χρόνω, τον Αύγουστον ιβ έλαβα από τον κυρ Τιμόθεον την ενορίαν την Αγίαν Παρασκευή, τον Ταξιαρχούδη, την Αγίαν Μαρίνα και τον Άγιον Γεώργιον της Δύρβης και τον Άγιον Ιωάννην δι’ άσπρα (6000) Συναδινός ιερεύς και άρχον του ψαλητήρος Σερρών. Εις δόξαν θεού».
Και πάλι για την περίπτωσή του: «…. με έκαμαν αναφωράν και με αφώρησαν και με αναθεμάτησαν και με άργησαν έως να έλθη η τελεία μου καθέρησι. Και δεν με εσυγχώρησαν έως ου με επήραν βφ… άσπρα και τότες με εσυγχώρησαν με πολλά παρακαλέματα..».
Κανονική ανακατανομή του χριστιανικού πλούτου εδώ που τα λέμε! Και συ καλέ Παπασυναδινέ από που τα είχες τα τόσα σου άσπρα άραγε;
Σελ. 63, υποσημείωση 346: «Από μαρτυρία του Παπασυναδινού μαθαίνουμε πως τα 2/3 περίπου της παραγωγής ενός γεωργού πήγαιναν σε δοσίματα και φόρους, πράγμα που τον ανάγκαζε να πουλάει πολλές φορές και τα χωράφια του».
Πλην των Τούρκων ποιοί τα άρπαζαν; Σελ. 76, υποσημείωση 432: «… Γιατί τόσο ο Πατριάρχης όσο και οι Μητροπολίτες εκτός από τα εκκλησιαστικά μέτρα (αφορισμό, αργία, απόλυσι κ.λπ.) είχαν και ευρύτατη ποινική δικαιοδοσία (εξορία, φυλάκιση, μαστίγωμα κ.λπ.) πάνω σε χριστιανούς που κατά την κρίση τους παρεκτρέπονταν… καταργείται το φιρμάνι που είχε δοθεί στο μητροπολίτη Μελέτιο, να τιμωρεί τους παραβάτες… γιατί αυτός, όπως εξακριβώθηκε από το Πατριαρχείο, εξεβίαζε με το μέτρο αυτό τους ραγιάδες της επαρχίας του».
Σελ. 81, υποσημείωση 444: «…με τον καιρό η συναλλαγή των εκκλησιαστικών οφφικίων ευξήθηκε. Ο πατριάρχης αφού αγόραζε τη δική του θέση πουλούσε ύστερα τις επισκοπές στον μεγαλύτερο πλειοδότη. Τόσο προχώρησε η διαφθορά που ανάμεσα στα 1670 – 1678 ο πατριάρχης στην Κπολη άλλαξε έξη φορές».
Στην ίδια σελίδα ο Παπασυναδινός: «κι έτζι δεν ήθελε να καθίσει τινάς πατριάρχης με το να έχη το Πατριαρχείο πολλά χρέη και δια τα πολλά σκάνδαλα». Σελ. 86: «Τω αυτώ χρόνω έφυγεν ο παπά κυρ Μανόλης (ακαμάτης, αδούλης, οινοπότης, λέμαργος, άρπαγος, φόβον θεού δεν ήχεν) να πάγη εις ανεγνώρηστον τόπον δια να ζητά. Η ετία με το να έχει πολί χρέος και όλον ένα ήτον εις το χάψη. Και επούλησεν όσα και αν ήχεν, ως και ταις ενορίες του τον Άγιον Νικόλα και τον Άγιον Βλάσι και πάλιν απόμεινεν χρέος».
Στην τρίτη χιλιετία Μετά Χριστόν, αλλά και Μετά του Χριστού βεβαίως, άλλαξε άραγε κάτι στις τάξεις και το ήθος του κλήρου στην χώρα της Ελλάδος; Έχει ή δεν έχει η Εκκλησία της Ελλάδος τεράστια περιουσία; Από που την έχει; Μήπως καλλιεργεί χωράφια; Μήπως έχει βιομηχανίες και εργοστάσια; Μάλιστα κύριε, έχει και παραέχει. Όλοι το ξέρετε κι όλοι το ξέρουν.
Έχει καλλιέργεια χωρίς έξοδα παραγωγής, φουκαρά αγρότη. Καλλιέργεια που δεν χρειάζεται όργωμα, σκάλισμα, λιπάσματα, πετρέλαια, ραντίσματα, θερίσματα, αλωνίσματα, ποτίσματα, εκμεταλλεύσεις από εμπόρους, ασφαλίσεις από καιρικά φαινόμενα (χαλάζια, πλημμύρες, ξηρασίες, σκουληκοφαγώματα, καταστροφικούς αέρηδες και μυκητιάσεις).
Έχει κοπάδια, για να τα αρμέγει, δίχως να τα βόσκει, χωρίς να τα ταΐζει έτοιμη τροφή το χειμώνα, κοπάδια που δεν τα τρώνε οι λύκοι, που δεν θέλουν εμβόλια για πρόληψη ή αντιμετώπιση ασθενειών, που δεν κλωτσάνε στο άρμεγμα ποτέ, κοπάδια που κάνουν μόνα τους το τυρί και το γιαούρτι και το πηγαίνουν έτοιμο στους Ποιμένες τους...
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ- ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ AΡΘΡΟ ΕΔΩ: http://athriskos.gr/895

ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Αν εξαιρέσουμε την μεγάλη Ελληνίδα φιλόσοφο Υπατία, δύσκολα οι πιο πολλοί θα μπορούσαμε να ονοματίσουμε κάποια άλλη. Όμως υπήρχαν σημαντικές και πολυγραφότατες γυναίκες  φιλόσοφοι, που συνέβαλαν τα μέγιστα στο θαύμα της Αρχαίας Ελλάδος. Μερικές από αυτές ήταν οι εξής:
Αρήτη της Κυρήνειας  -5ος αιώνας
Η Αρήτη ήταν σύγχρονη του Σωκράτη. Δίδασκε φιλοσοφία στη σχολή της Αττικής. Ήτανε κόρη του Αριστίππου, του ιδρυτή της Κυρηναϊκής Σχολής της φιλοσοφίας. Ακόµη και την εποχή του Βοκάκιου (1313-1375) χίλια χρόνια αργότερα µνηµονευόταν ως πολύτιµη πηγή γνώσεων, συγγραφέας 40 βιβλίων, και δασκάλα περισσοτέρων από 110 φιλοσόφων. Ο γιος της Αρίστιππος επίσης φιλόσοφος, συνέχισε την οικογενειακή παράδοση ως διευθυντής της Κυρηναϊκής Σχολής. Ονοµάστηκε «Μητροδίδακτος», επειδή διδάχτηκε τη φιλοσοφία από τη µητέρα του, πράγµα σπάνιο για την εποχή εκείνη.
Διοτίμα από τη Μαντινεία -  φιλόσοφος
Ο Πλάτωνας έγραψε ότι τιµήθηκε από τον Σωκράτη (-469,-399) ως δασκάλα του. Ο Πλάτωνας δίδαξε δύο γυναίκες στο σχολείο του: την Λασθένια και Αξιόθεα του Φύλου (-350). Υπήρξε επίσης ιέρεια στην Μαντινεία της Αρκαδίας. Σήµερα, κέντρα µελετών και ιδρύµατα φέρουν το όνοµά της.
Περικτιώνη - Φυσική φιλόσοφος
Υπήρξε µαθήτρια του Πυθαγόρα (-569, – 475) και πιθανόν δίδασκε στη σχολή του. Δύο από τα έργα της που έχουν διασωθεί µέχρι σήµερα και αποδίδονται σ’ αυτήν είναι η «Σοφία» και «Αρµονία της Γυναίκας».
Θυµίστα - φυσική φιλόσοφος
Σύζυγος του Λέοντος, και επιστολογράφος του Επίκουρου (-371, – 271). Ονοµαζόταν "η θηλυκή Σόλων" και ήταν γνωστή ως φιλόσοφος. (Ο Σόλων ήταν ο µεγάλος νοµοθέτης της Αρχαίας Αθήνας).
Υππαρχία των Κυνικών – 360, – 280
Υπήρξε µέλος της µη δηµοφιλούς σχολής των κυνικών. H Υππαρχία παντρεύτηκε έναν άλλον κυνικό φιλόσοφο που λεγόταν Κράτης και επέλεξαν τον τρόπο ζωής των κυνικών. Έτσι διάλεξε µια ζωή χωρίς ανέσεις, ιδιοκτησία και τεχνητούς συµβατικούς κανόνες, συµπεριλαµβανοµένου και του γάµου. Οι κυνικοί πίστευαν ότι για να γίνουν πολίτες του σύµπαντος πρέπει να απορρίψουν την ισχύουσα κοινωνική και πολιτική τάξη πραγµάτων.
Λασθινία -  Φυσική φιλόσοφος
Ο Πλάτωνας αναφέρει αρκετές γυναίκες οι οποίες ήτανε αναγνωρισµένες φιλόσοφοι στην Αρχαία Ελλάδα. Η Λασθινία ήτανε µία από αυτές.
Θεανώ η Θουρία
Αρχαία Ελληνίδα μαθηματικός και αστρονόμος. Καταγόταν από τους Θούριους της Κάτω Ιταλίας και άκμασε περί τον -6ο αιώνα.
Η Θεανώ ήταν κόρη του ιατρού Βροντίνου. Υπήρξε αρχικά μαθήτρια και στη συνέχεια σύζυγός του κατά 30 χρόνια μεγαλύτερού της Πυθαγόρα. Δίδαξε αστρονομία και μαθηματικά στις Σχολές του Πυθαγόρα στον Κρότωνα και μετά το θάνατο του συζύγου στη Σάμο. Επιμελήθηκε τη διάδοση της διδασκαλίας και του έργο του, τόσο στον κυρίως Ελλαδικό χώρο, όσο και στην Αίγυπτο, σε συνεργασία με τα παιδιά της την Δαμώ, την Μύια, την Αριγνώτη τον Μνήσαρχο και τον Τηλαύγη που ανέλαβαν με τη σειρά τους και τη διοίκηση των Πυθαγορείων σχολών.
Πηγές : http://www.pi.ac.cy/ (αρχείο pdf Έρευνα-επιλογή: Μ. ΛΟΟΣ , Μετάφραση: Μ. ΣΚΟΜΠΑ , Επιµέλεια: Β. ΚΑΝΤΖΑΡΑ).
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

ΘΕΟΣ ΑΡΗΣ

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ – ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ανδρέας Κάλβος – Ωδαί  http://www.cslab.ntua.gr/

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ «Εις την Α΄ Κορινθίους Ομιλία» ΙΘ΄ σελ. 535.
«Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία»!!!
Και συνεχίζει αμέσως αναφερόμενος στα λόγια του Παύλου:
«Και δια να καταδείξη τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει – αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερον την δουλείαν – δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να παραμείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι καθόλου δεν βλάπτει η δουλεία, αλλ’ ωφελεί μάλιστα».
Και ενώ τα λέει τα πράγματα εντελώς ξεκάθαρα, για να μη ξεφύγει και κανείς απρόσεκτος, κερνάει ακόμη μια γύρα από το ναρκωτικό της δουλείας:
«Και γνωρίζω μεν ότι μερικοί ισχυρίζονται ότι το – χρησιμοποίησε περισσότερο – (εννοεί του Παύλου) το είπε περί ελευθερίας, υποστηρίζοντες ότι σημαίνει, εάν ημπορείς να ελευθερωθής, ελευθερώσου.. Δεν λέγει λοιπόν τούτο, αλλ’ εκείνο που είπα προηγουμένως, θέλων να δειξη ότι δεν κερδίζει τίποτε περισσότερον αυτός που γίνεται ελεύθερος και επομένως, λέγει, και αν ακόμη εξαρτάται από σένα να ελευθερωθής, μάλλον μένε ως δούλος».
Αποκαλεί τους Έλληνες μωρούς. Ξέρετε γιατί; Διότι οι Έλληνες προτιμούσαν τον θάνατο από την δουλεία.
________________________________
Η ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΕΠΛΑΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΟΥΛΟ» ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
ΠΑΣΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ ΕΣΤΙ» ΑΝΤΙΦΑΝΗΣ
Γεννήθηκα Έλληνας. Είμαι από τη φύση και την παιδεία μου ελεύθερος. Δεν θέλω να είμαι δούλος κανενός. Ούτε του Θεού. Δεν είναι Θεός όποιος με θέλει δούλο του. Εγώ ως Έλληνας μπορώ, εάν θέλω, να μην πιστεύω σε κανέναν Θεό. Τόσο η Φύση όσο και η Παιδεία μου το επιτρέπουν. Μπορώ ακόμη, με τον καλλιεργημένο νου και το ευαίσθητο συναίσθημά μου να αποδεχθώ την ύπαρξη των θεών. Των Αθάνατων Ελλήνων Θεών. Αλλά δεν είμαι δούλος τους. Ούτε αυτοί είναι αφέντες μου. Οι Έλληνες Θεοί είναι φίλοι και συμπαραστάτες μου. Διότι η Αρχαία παράδοση μας διδάσκει ότι τούτη είναι η κολακευτικότερη προσφώνηση προς έναν Έλληνα Θεό: «Φίλε!» «Φίλε Ζευ», «Φίλη Αθηνά», «Φίλε Απόλλων», «Φίλη Αφροδίτη!..» Για μένα, λοιπόν, τον Έλληνα άνθρωπο, οι Θεοί και οι Θεές είναι οι φίλοι και οι φίλες μου. Είναι Θεοί στην πλειοψηφία τους ορατοί και άμεσα αντιληπτοί.
Ο Έλληνας ήθελε να είναι ελεύθερος. Δεν έστεργε να είναι δούλος ούτε των θεών. ΖΕΥ ΦΙΛΕ ΘΑΥΜΑΖΩ ΣΕ, έγραφε ο Θέογνις για τον μέγιστο των θεών. Οι Έλληνες σ'αντίθεση με τους άλλους σύγχρονους μ'αυτούς λαούς δεν έβλεπαν τους θεούς τους σαν δούλοι. Αυτό συνάγεται από τον τρόπο που απηύθυναν στους θεούς προσευχές ή ικεσίες, αλλά και από τα ονόματα που έδιναν στα παιδιά τους. Δεν υπάρχει στην ελληνική της αρχαϊκής ή κλασσικής εποχής όνομα με την έννοια Θεόδουλος, που αντίστοιχα του αφθονούν στην αιγυπτιακή, βαβυλωνιακή, φοινικική και εβραϊκή.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου