Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Η ΣΩΚΡΑΤΙΚΗ ΕΙΡΩΝΕΙΑ

Ο Σωκράτης δεν υπήρξε μόνο κορυφαίος ηθικός φιλόσοφος. Υπήρξε παραλλήλως και ανεπανάληπτος είρων. Καθώς μας τον παρουσιάζει ο Αλκιβιάδης, σ’ όλο του τον βίο συμπεριφερόταν προς τους ανθρώπους ειρωνικά και περιπαικτικά . Η ειρωνεία ήταν για το Σωκράτη όχι μόνον τ’ αλάτι πού ‘δινε χάρη και γοητεία στο λόγο του, αλλά κυριολεκτικά ένας ξεχωριστός τρόπος της δικής του ζωής.
Σε τί συνίστατο αυτή η σταθερή ειρωνική και περιπαικτική διάθεσή του;
Θα ‘λεγα, στο φιλικό χαμόγελο και τον εμφαντικό έπαινο, που επιστράτευε για να ενθαρρύνει το συνομιλητή του, πως τάχα ευγνωμόνως αποδέχεται όσες εκείνος μόλις είχε εκστομίσει ανοησίες. Για να επακολουθήσει -κατά κανόνα- το ακαριαίο χτύπημα, με την τεκμηριωμένη ανατροπή.
Υπήρχαν όμως και φορές, που η ειρωνεία του έπαιρνε τη μορφή ζαβολιάς.
Στα νεανικά χρόνια του, όταν πρωτοσυνάντησε τον Πρωταγόρα, περιζήτητο σοφιστή, που με τη διδασκαλία του  φημιζόταν πως είχε συγκεντρώσει πλούτο μεγαλύτερο εκείνου του γλύπτη Φειδία, ο Σωκράτης εξομολογείται πως, όταν, στο πλαίσιο της συζήτησης που είχε με τον Πρωταγόρα, εκείνος έκανε μια εύστοχη παρατήρηση που ενθουσίασε τους ακροατές του, τόσο που τον χειροκρότησαν, ο Σωκράτης ένιωσε ταπεινωμένος  κι αντεπιτέθηκε με σοφίσματα. Και δεν ησύχασε παρα μόνον όταν οι ακροατές τους είχαν πιά συνειδητοποιήσει τη δική του νίκη, ενώ ο Πρωταγόρας έδειξε να ντρέπεται και, κάτω από τις πιέσεις των παρόντων, με δυσκολία πήρε την απόφαση να συνεχίσει τη συζήτηση, με την παράκληση να τον ερωτά ο Σωκράτης κι εκείνος ν’ απαντά. Οπότε ο Σωκράτης άρχισε να προσποιείται, με τη γνωστή ειρωνική διάθεσή του, διαβεβαιώνοντας ότι εκείνος συζητεί με τον Πρωταγόρα μόνο και μόνο για να ‘χει ευκαιρία να διερευνήσει ζητήματα, για τα οποία ο ίδιος κάποτε βρίσκεται τάχα σε απορία.
Όμως τις περισσότερες φορές κατέφευγε σε ζαβολιές, με το να μετέχει στη φλυαρία των σοφιστών, με δικές του σοφιστικές ανακολουθίες. Αναμένοντας από το συνομιλητή του να δείξει, αν όχι πιά πως είναι κάτοχος της γνώσης, τουλάχιστον πως έχει την ευφυΐα να εντοπίσει τις παγίδες που εκείνος του έστηνε και ν’ αποκαλύψει τη λογική ανακολουθία τους.
Προς αυτήν τη δεύτερη κατεύθυνση της ειρωνείας του, κάποτε, είπε στο Γοργία μ’ εξομολογητική επιθετικότητα: αν θα ‘σουν απ’ τη δική μου πάστα ανθρώπου, με πολλή χαρά θ’ ανέμενα να με ρωτάς εσύ. Ειδεμή παράτα με. Και ποιάς πάστας άνθρωπος είμ’ εγώ; Χαίρω να με ελέγχουν, αν τολμώ να ξεστομίζω αναλήθειες. Όμοια όπως και γλεντώ να ελέγχω εκείνους που μου σερβίρουν ανοησίες. Και μάλιστα χαίρω να μ’ ελέγχουν παρά να ελέγχω τους άλλους. Γιατί είναι πρόδηλο πως έχει μεγαλύτερη αξία το να σ’ απαλλάσσουν από τις πλάνες σου, αντί του ν’ απαλλάσσεις εσύ άλλους.
Μ’ άλλα λόγια, ο Σωκράτης πίστευε ότι η αλήθεια ποτέ δεν μπορεί να νικηθεί στο πλαίσιο οποιουδήποτε ελέγχου. Και όργανο γι’ αυτόν το θρίαμβό της δεν είναι μόνον η μαιευτική του μέθοδος, αλλά και η ειρωνεία, με τις δυό προαναφερόμενες κατευθύνσεις της.
Είναι φανερό πως, με την ειρωνεία του, ο Σωκράτης έκρυβε τις πραγματικές σκέψεις και διαθέσεις του κάτω από μια μάσκα. Ο Αλκιβιάδης τονίζει τούτο μ’ έμφαση: βάλτε το καλά μέσ’ στην καρδιά σας, πως κανένας σας δεν τον ξέρει πραγματικά. Και τούτο, γιατί στην εξωτερική εμφάνιση παρουσιάζεται σαν ευτράπελος Σιληνός. Ενώ μέσα του πλημμυρίζει η σωφροσύνη.
Ο Βλαστός εύστοχα προωθεί αυτήν την παρατήρηση του Αλκιβιάδη ένα αποφασιστικό βήμα πιο πέρα: μέσα του ο Σωκράτης δεν είχε μόνον ακαταμάχητη σωφροσύνη. Πολύ περισσότερο τον πλημμύριζε μέσα του η ευδαιμονία της επίγνωσης πως ήταν κύριος αυτής της σωφροσύνης. Αυτή άλλωστε η ικανότητά του να είναι κάποιος κυρίαρχος του εαυτού του, ήταν για ‘κείνον η άριστη μορφή εξουσίας. Να υποτάσσει τις αυθόρμητες ροπές του και κάθε επιθυμία του στη δύναμη της σωφροσύνης.
Έχει παρατηρηθεί ότι τον ειρωνικό Σωκράτη συναντούμε μόνο στα πλατωνικά κείμενα. Όχι και σ’ εκείνα του Ξενοφώντα. Η παρατήρηση όμως δεν είναι ιδιαιτέρως πειστική. Ο διάλογος που φέρεται να διεξάγει ο Σωκράτης με τη Θεοδότη, στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, επιβεβαιώνει την ειρωνική του διάθεση  και στα -κατά κανόνα στεγνά- κείμενα του Ξενοφώντα.
Θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδων για να καταχωριστούν  τα χωρία των κειμένων, όπου θριαμβεύει η σωκρατική ειρωνεία.
Νομίζω όμως ότι η περιπαικτική του διάθεση κορυφώνεται κατά τρόπο δραματικό, όσο και ανεπανάληπτα γοητευτικό, καθώς αποχαιρετίζει τους δικαστές του: Αλλά τώρα είναι βέβαια ώρα να πηγαίνουμε. Εγώ μεν στο θάνατο. Σεις δε στη ζωή. Όμως ποιοί από μας παίρνουν τον καλύτερο δρόμο, είναι άγνωστο σ’ όλους, εκτός απ’ το θεό.
Κώστας Μπέης

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ… ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΜΑΣ….

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ;;;; ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ, ΤΙ;;;;;
Γράφει η Πόπη Σουφλή
ΜΠΟΥΧΤΙΣΑΜΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ… Κάθε μέρα κι ένας εορτασμός… Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, του παιδιού, της καρδιάς, των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, των ζώων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των… της… του…. Παγκόσμια Ημέρα νάναι κι ότι… νάναι… και να μην αφήσουμε κάτι να πάει χαμένο… παγκόσμια όλα…
Μια μέρα παγκόσμιας γιορτής και μετά;;;; Την επόμενη μέρα, ΤΙ;;;;;
Παγκόσμια Ημέρα για την κακοποίηση του παιδιού…
«Μα τι να πω για τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα», λέει σε κάποιο τραγούδι του ο Σαββόπουλος....
ΠΑΙΔΙΑ: Το μέλλον του πλανήτη μας… Παιδιά της Παλαιστίνης και της Συρίας… Παιδιά του Μπαγκλαντές και της Ινδίας… Παιδιά των Φιλιππίνων και του Ιράκ… Παιδιά της Ελλάδας…. Παιδιά..
Τα φέραμε σ’ έναν κόσμο μοχθηρό, εχθρικό και καταστρεπτικό…
Τα κάναμε βαποράκια και χρήστες ναρκωτικών…  
Τα αποκοιμίζουμε μπροστά στην τηλεόραση, για να προφτάσουμε τις δουλειές μας και γεμίσαμε την ψυχούλα τους με βάρβαρα και φονικά ένστικτα.
Τους μάθαμε τον μιμητισμό της βίας και οπλίσαμε τα χέρια τους με όπλα, για να ξεσπάσουν ένστικτα δολοφονικά σε άλλα παιδιά. (στην Αμερική, οι παιδικοί εγκληματίες, εξάχρονα και οκτάχρονα, τείνουν να γίνουν μάστιγα…
Το φαινόμενο της παιδικής βίας, εξαπλώνεται σ’ όλο τον κόσμο με απίστευτη ταχύτητα… Το «φρούτο» ήρθε και στην πατρίδα μας… σιγά μην έλειπε ο.. Μάης απ’ την Σαρακοστή (Παγκοσμιοποίηση).
Τα κάναμε στρατιώτες κατά των εχθρών μας (στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη, τα παιδιά, διδάσκονται πώς να κρατούν το όπλο και να πυροβολούν, από την ηλικία των 8 ετών).
Τα πετάξαμε στους παιδικούς σταθμούς, αντικαθιστώντας την μητρική αγκαλιά με ανειδίκευτη υπάλληλο, γιατί η μαμά εργάζεται…
Η Χιονάτη και ο Κοντορεβυθούλης, ο Μπαγκς Μπάννυ και ο Ποπάι, αντικαταστάθηκαν από τον Γκοτζίλα, τους Τρανσφόρμερς, τους Πάουερ Ρέιντζερς και τους Ντράκογκονμπολ…
Τα βουλιάξαμε στην πείνα, στην ελονοσία (Αφρική), γιατί οι ισχυροί της γης, έβαλαν τις φυλές να πολεμούν μεταξύ τους, προκειμένου να πουλήσουν οι έμποροι των όπλων, τις φονικές πραμάτειες τους…
Τα περάσαμε στις ιστοσελίδες του INTERNET, για να μπορούν οι απανταχού στον κόσμο παιδεραστές, να τ’ ανακαλύπτουν.
Τα συναντάμε όταν «σκοντάφτουμε» καθημερινά πάνω τους, στο δρόμο και στα φανάρια, να ζητιανεύουν.
Τρέχουν πάνω κάτω για το «μεροκάματο» και κοιμούνται σε υγρά υπόγεια, ή στην ύπαιθρο, θύματα εκμετάλλευσης από αδίστακτους προστάτες» που τα εκμεταλλεύονται και πολλές φορές, και από τους ίδιους τους γονείς τους.
Τα παραμύθια του Άντερσεν, μια θολή ανάμνηση για μας τους μεγάλους…
Η σκληρή σημερινή πραγματικότητα, δεν έχει καμία σχέση με τα παραμύθια… Τα computer και τα cd σέρνουν το χορό. Το ασφυκτικό εκπαιδευτικό άχρηστο στην ουσία εκπαιδευτικό πρόγραμμα, τους απαγορεύει το παιχνίδι.
Υπάρχουν ακόμη παιδιά που γιορτάζουν την 19η Νοεμβρίου, ή την 11η Δεκεμβρίου;
ΑΣ ΚΛΑΨΩ!!!
[22 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης (μόνο μία μέρα το χρόνο; Έτσι εξηγούνται πολλά…)]

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

ΠΩΣ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΕΛΥΣΕ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΣΜΟ

Το 313 ο Κωνσταντίνος είδε στο όνειρο του έναν σταυρό με τα γράμματα Χ και Ρ χαραγμένα κάτω από την επιγραφή «Εν τούτω νίκα». Είχε εκστρατεύσει εναντίον της Ιταλίας όπου κυριαρχούσε ο Μαξέντιος, αλλά η περιοχή ανήκε επισήμως στον Λικίνιο. Το έμβλημα που είδε στο «όραμα» του και υιοθέτησε θα τον οδηγούσε την επομένη στη νίκη.
Η «ιστορία» αυτή είναι fake history. Ψεύτικο ιστορικό, καθώς όχι μόνο κυκλοφόρησε χρόνια μετά, αλλά επιπλέον, σε δύο εντελώς διαφορετικές εκδοχές. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ποτέ εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά αφοσιωμένος στην πίστη όπως υποστηρίζουν οι (μεταγενέστεροι) αγιογράφοι. Επισήμως ωστόσο, ήταν ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας που ασπάστηκε τον χριστιανισμό (σ.σ.: ακόμη και το ότι βαφτίστηκε λίγο πριν πεθάνει, αμφισβητείται). Μια μικρή εβραϊκή θρησκεία που αγνοήθηκε παντελώς από τη ρωμαϊκή ελίτ τράβηξε την προσοχή του πιο ισχυρού ανθρώπου στον κόσμο. Λίγες δεκαετίες αργότερα, το 380 ο Θεοδόσιος καθιέρωσε τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός ήταν ο ιστορικός νικητής του ρωμαϊκού πολυθεϊσμού, η επικρατούσα άποψη όσον αφορά το πώς η νέα θρησκεία υπερίσχυσε πολιτισμικά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια διαστρεβλωμένη εικόνα, όπως γράφει το newstatesman.com.
Στη Βικιπαίδεια υπάρχει ολόκληρη σειρά θεμάτων σχετικά με τις «διώξεις που υπέστη η Εκκλησία», συμπεριλαμβανομένου ενός εκτεταμένου απολογισμού των χριστιανών που μαρτύρησαν στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αλλά δεν υπάρχουν αντίστοιχα θέματα για τη βίαιη καταστολή της παλαιότερης ρωμαϊκής θρησκείας από την Εκκλησία.
Όπως επισημαίνει η Catherine Nixey στο βιβλίο της «The Darkening Age», η ιστορία της διαδεδομένης δίωξης των χριστιανών είναι προϊόν του μάρκετινγκ της Εκκλησίας και των μεθόδων που χρησιμοποιούσε για τη στρατολόγηση πιστών.
Όπως κάνουν σήμερα οι βομβιστές αυτοκτονίας, έτσι και οι χριστιανοί δήλωναν πρόθυμοι στη δημόσια εκτέλεση. «Ήταν μια δόξα ανοιχτή σε όλους, ανεξάρτητα από την τάξη, την εκπαίδευση, τον πλούτο και το φύλο».
Αλλά η εκτέλεση χριστιανών ήταν εξαιρετικά σπάνια, καθώς οι περισσότεροι Ρωμαίοι ηγεμόνες είχαν καταλάβει ότι δεν υπάρχει κανένα κέρδος κάνοντας ήρωες τους εξτρεμιστές της θρησκείας.
Το 111, ο αυτοκράτορας Τραϊανός επέμεινε σε επιστολή προς τον φίλο του Πλίνιο τον Νεότερο,  κυβερνήτη της Βιθυνίας, ότι θα έπρεπε να τιμωρεί μόνο τους πιο ανυπότακτους από τους αντάρτες. Όποιος δηλώνει πρόθυμος να προσευχηθεί στους «θεούς μας» ας του δοθεί χάρη.
Οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να θεωρηθούν απειλή για τις προγονικές παραδόσεις των Ρωμαίων και για τις δομές της πολιτικής εξουσίας, επειδή αρνούνταν τη θρησκευτική λατρεία με τους τρόπους που ακολουθούσε η πλειονότητα των γειτόνων τους.
Αλλά Ρωμαίοι, όπως ο Τραϊανός και ο Πλίνιος, δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον να διερευνήσουν για τα κίνητρά των χριστιανών. «Δεν πρέπει να κυνηγηθούν», επέμεινε ο Τραϊανός - ο οποίος είχε πιο σημαντικά πράγματα να κάνει από το να ανησυχεί για το μυαλό μερικών περίεργων τύπων.
Από τη στιγμή που εκτελούσαν ένα μίνιμουμ των «κανονικών» τελετών, ήταν στο απυρόβλητο.
Η παραδοσιακή ρωμαϊκή θρησκεία ήταν μια ευρύχωρη πλατφόρμα πεποιθήσεων και πρακτικών, που μπορούσε να φιλοξενήσει τη λατρεία πολλών διαφορετικών θεοτήτων -τις ρωμαϊκές εκδοχές των Ελλήνων Ολύμπιων θεών, δηλαδή ο Jupiter και ο Mars, εν ολίγοις, ο Δίας και ο Άρης, μαζί με τις πολυπολιτισμικές προσθήκες όπως ο Αιγύπτιος Όσιρις, τις χρηστικού χαρακτήρα οντότητες, όπως η Fortuna και τους θεοποιημένους αυτοκράτορες.
Η θρησκευτική ορθότητα ήταν από πολλές απόψεις πρακτική ή εθιμοτυπική και όχι ζήτημα πίστης.
Όπως γράφει η Nixey, η κυριαρχία του χριστιανισμού σήμανε το τέλος αυτής της ανεκτικής κοινωνίας, αφού όλοι αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν με την πίστη και τις κοινωνικές, πολιτισμικές, φυλετικές, σεξουαλικές και οικογενειακές επιταγές της.
Κάποιοι εξέχοντες υποστηρικτές του «παλαιού τρόπου» ζήτησαν από τις αρχές να επιδείξουν ανεκτικότητα στις θρησκευτικές διαφορές που προέκυψαν στην νεόκοπη χριστιανική πλέον, αυτοκρατορία.
Η Nixey παραπέμπει στον Ρωμαίο πολιτικό, ρήτορα και διανοούμενο Κόιντο Αυρήλιο Σύμμαχο, ο οποίος παρακαλούσε το 382 τον αυτοκράτορα Γρατιανό να επιτρέψει την παραμονή του βωμού στη Γερουσία της Ρώμης.
«Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του έθιμα, το δικό του θρησκευτικό τελετουργικό», υποστήριζε ο Σύμμαχος, θέτοντας το ερώτημα: «Τι σημασία έχει ποιά είναι η σοφία με την οποία κάθε άνθρωπος αναζητά την αλήθεια;» Αλλά αγνοήθηκε. Το θυσιαστήριο εξαφανίστηκε και το 408, τέθηκε σε ισχύ ένας νέος νόμος, σύμφωνα με τον οποίον όλοι οι βωμοί και τα σύμβολα των παλιών θεών έπρεπε να καταστραφούν.
Η γλώσσα περί «δίωξης» και «μαρτυρίου» είναι υπόθεση μονόπλευρη. Ωστόσο, υπήρξαν μη Χριστιανοί οι οποίοι υπέστησαν διώξεις και μαρτύρησαν για την άρνησή τους να υιοθετήσουν τη νέα θρησκεία. Σε αντίθεση με τον Τραϊανό και άλλους πολυθεϊστές ηγέτες, οι Χριστιανοί δεν προσέφεραν στους αντιπάλους τους την ευκαιρία να ξεφύγουν από την τιμωρία με μια γρήγορη προσευχή στον «σωστό» Θεό. Αντ 'αυτού, έκαναν επιδρομές στα σπίτια τους και έψαχναν ακόμη και στις σκέψεις τους αναζητώντας μυστικές αμαρτίες ενάντια στον έναν και πραγματικό Θεό.
Στο βιβλίο αναφέρεται η ιστορία του Αιγύπτιου μοναχού Shenoute, ο οποίος οδήγησε μια ομάδα χριστιανών συμπατριωτών του να ρίξουν την πόρτα του σπιτιού ενός πολίτη για να ανακαλύψει τα απαγορευμένα αγάλματα των παλιών παγανιστών θεών. Η εισβολή ήταν, εξάλλου, δικαιολογημένη από τον Shenoute, καθώς όπως έλεγε: «Δεν υπάρχει έγκλημα για όσους έχουν τον Χριστό».
Στο όνομα της θρησκευτικής συμμόρφωσης επιτρέπονταν παντός είδους παραβιάσεις -σήμερα θα τις λέγαμε, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών.
Κλασικό και γνωστό παράδειγμα της βίας των χριστιανών είναι η περίπτωση της φιλοσόφου και επιστήμονα Υπατίας, η οποία λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου, ενώ το σώμα της στη συνέχεια, διαμελίστηκε και κάηκε σε κομμάτια στην πυρά, το 415 στην Αλεξάνδρεια.
Το έγκλημα διέπραξε μια συμμορία χριστιανών, που κατηγόρησε την Υπατία, εκτός των άλλων, για μαγεία. Εννοείται ότι, η κλασική παιδεία, η λογοτεχνία, η φιλοσοφία ξαφνικά θεωρούνταν ύποπτες. Το να είσαι ευσεβής σήμαινε -για τη νέα πίστη- όχι μόνο να συμμετέχεις στη δημόσια θρησκευτική πρακτική, αλλά και να βάζεις καρδιά, μυαλό, γνώσεις στο καλούπι της νέας «πραγματικότητας». Η Nixey υπογραμμίζει την αισθητική και πολιτισμική βία της μετάβασης από τον ρωμαϊκό παγανισμό στον χριστιανισμό.
Αναφέρεται επίσης, στην μεγάλη αντίθεση μεταξύ της ελίτ του αρχαίου κόσμου και των προκλητικών προνομίων που απολάμβανε και των ασκητών της ύστερης αρχαιότητας, κατά την οποία οι πιο ευσεβείς μοναχοί και ερημίτες εγκατέλειπαν τα εγκόσμια.
Όμως, αποσιωπά την πιθανότητα κάποιος από τους δούλους, τις πόρνες, τους εργάτες και τις συζύγους που τροφοδότησαν τις απολαύσεις των πλούσιων Ρωμαίων, να επιθυμούσε ένα καταφύγιο σε έναν κόσμο όπου η αυτοσυγκράτηση αποκτούσε νέα αξία.
Από την άλλη ωστόσο, αναφέρεται στην ευρείας κλίμακας καταστροφή των αρχαιοτήτων από τους χριστιανούς, που θυμίζει τις καταστροφές στην αρχαία Παλμύρα από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.
Η ριζοσπαστικοποιημένη χριστιανική τρομοκρατία έχει μακρά ιστορία. Όπως έγραφε ο Ρωμαίος ποιητής και φιλόσοφος Τίτος Λουκρήτιος Κάρος, τον πρώτο αιώνα, «Tantum religio potuit suadere malorum» (Η θρησκεία έχει πείσει τους ανθρώπους σε τόσο κακό).
Γιατί η ρωμαϊκή αυτοκρατορία έγινε χριστιανική; Τι οδήγησε στη βία και τον πόνο, ενώ ο πολυθεϊσμός είχε, όπως είχε αποδείξει η ιστορία, λειτουργήσει τόσο καλά επί τόσους πολλούς αιώνες;
Ο Κωνσταντίνος, ένας φιλόδοξος στρατιωτικός και ένας αδίστακτος αυτοκράτορας που σκότωσε τη σύζυγό και τον μεγαλύτερο γιο του για να σπείρει τον τρόμο και να εδραιώσει την εξουσία του, δεν μπορεί να είχε κίνητρο τη θρησκευτική ευσέβεια.
Για εκείνους οι οποίοι ήταν στην εξουσία, σε μια γεμάτη έριδες και δύσκαμπτη αυτοκρατορία, η επιβολή μιας νέας θρησκείας ίσως έμοιαζε με ευπρόσδεκτη ευκαιρία για να «μαρκάρουν» τόσους πολλούς και διαφορετικούς πληθυσμούς με τη δική τους εξουσία, να τους ενώσουν κάτω από έναν αυτοκράτορα και έναν Θεό.
Όπως καταλήγει το δημοσίευμα, αυτή η κατάβαση στον σκοτεινό κόσμο της θρησκευτικής καταπίεσης, ο απολογισμός της πολιτισμικής βίας, συνιστά μια καίρια υπενθύμιση, ότι η μισαλλοδοξία, η άγνοια και η εχθρότητα είναι μια πολύ παλιά ιστορία.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΙ ΒΑΚΧΙΣ - ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΑΙΩΝΙΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣ (ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ)

Κάποια ημέρα στον Θεϊκό Όλυμπο καθώς ο Δίας καθόταν στον θρόνο του, σκέφτηκε πως ίσως θα ήταν καλή ιδέα να έλθει σε άμεση επαφή με τους ανθρώπους για να τους γνωρίσει καλύτερα. Ήθελε να ακούσει την γνώμη τους για τους Θεούς του Ολύμπου, αλλά και να εξακριβώσει το πόσο ειλικρινείς και πιστοί ήταν οι θνητοί.
Έτσι αποφάσισε να επισκεφθεί τις πολιτείες των ανθρώπων. Ως συνοδό του επέλεξε τον αγγελιοφόρο τον Θεών τον γοργοπόδαρο Ερμή, ο οποίος γνώριζε τους τρόπους των ανθρώπων. Ο Ερμής πρότεινε στον Δία να μην παρουσιαστούν στους θνητούς με την πραγματική τους ταυτότητα, καθώς τότε οι θνητοί δεν θα ήταν ειλικρινείς εφόσον θα φοβόντουσαν την δύναμη των Θεών. Είπε λοιπόν στο Δία ότι θα ήταν καλύτερα να μεταμορφωθούν σε κοινούς θνητούς, ώστε να κινούνται με άνεση μέσα στα πλήθη, και να αποσπούν τις πληροφορίες που ήθελαν με ευκολία. Ο Δίας βρήκε εξαιρετική την ιδέα του Ερμή, και έτσι οι δύο θεοί μεταμορφώθηκαν σε δύο απλούς θνητούς, και άρχισαν να τριγυρνούν σε μικρές και μεγάλες πολιτείες, σε φτωχικά και πλούσια μέρη, ρωτώντας και διαπιστώνοντας την ευσέβεια και τους τρόπους των ανθρώπων.
Κάποια στιγμή έφτασαν στην Φρυγία, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία. Εκεί όμως οι άνθρωποι ήταν αλαζόνες καχύποπτοι και αφιλόξενοι, κάτι που εξόργισε τον Δία. Μετά από πολλές περιπλανήσεις στην περιοχή έφθασαν στο βάθος μίας λαγκάδας δίπλα σε ένα ποτάμι όπου υπήρχε ένα φτωχόσπιτο. Εκεί κατοικούσε ένα αγαπημένο ζευγάρι, ο Φιλήμων και η Βαυκίς. Το σπίτι τους ήταν τόσο χαμηλό, όσο να χωράει τον έρωτα των δύο ενοίκων του και τόσο φτωχικό και άμεμπτο, που ήταν αντάξιο μίας Θεϊκής επίσκεψης. Διότι των Θεών οι συνήθειες καθώς λένε, είναι στην φτώχεια να συχνάζουν, και από αυτή πρώτα να ξεκινούν.
Ήταν παραμονή της εορτής του Κάρνειου Απόλλωνα, το ηλικιωμένο ζευγάρι δεν περίμενε κανέναν να μοιραστεί την γιορτινή χαρά καθώς οι συντοπίτες τους δεν τους επισκέπτονταν επειδή ήταν γέροι και φτωχοί, παρόλα αυτά φόρεσαν τα καλά τους ρούχα και μοιράσθηκαν τα λίγα αγαθά που είχαν, καθώς οι ημέρες αυτές ήταν για αυτούς πιο πολύ γιορτή αγάπης και λιγότερο πληθώρας αγαθών... !
Ξαφνικά χτύπησε η πόρτα και στο κατώφλι εμφανίστηκαν δύο ρακένδυτοι ζητιάνοι, με παράστημα όμως αρχοντικό και με τρόπους που πρόδιδαν ευγένεια καταγωγής. «Δεν έχουμε που να περάσουμε την νύχτα», είπε ο ένας από τους δύο ξένους.«Όπου και να χτυπήσαμε στην πόλη κανείς δεν μας φιλοξένησε, τιμώντας τον ξένιο Δία. Δεχτείτε μας, δεν έχουμε που να περάσουμε την νύχτα μας» .«Περάστε σαν στο σπίτι σας», είπαν με μία φωνή τα δύο γεροντάκια. «Χαρά μας να σας φιλοξενήσουμε, ελπίζουμε να καταδεχτείτε να μοιραστείτε μαζί μας το φτωχικό μας δείπνο».
Οι δύο κουρελήδες ξένοι οι οποίοι ήταν στην πραγματικότητα ο Ξένιος Δίας και ο Ψυχοπομπός Ερμής, πέρασαν το βράδυ τους με το φιλόξενο ζευγάρι. Οι καλόκαρδοι οικοδεσπότες Φιλήμων και Βαυκίς, πρόσχαροι και καλοσυνάτοι, κουβέντιαζαν χαμογελαστά στους ασυνήθιστους ξένους, ευχαριστώντας τους για την συντροφιά τους. Είχαν λίγο ψωμί και τυρί, έτσι το φιλόξενο ζευγάρι, αργομασούσε τρώγοντας πολύ μικρές ποσότητες, έτσι ώστε να φάνε περισσότερο οι επισκέπτες τους. Το ίδιο συνέβαινε και με το κρασί.
Παρόλο όμως που ο Φιλήμονας γέμιζε συνέχεια τα ποτήρια με το λιγοστό ΚΡΑΣΙ αυτό δεν τελείωνε, κάτι που τον έβαλε σε υποψίες.... Μόλις έγινε αυτό οι ξένοι άρχισαν να λαμποκοπούν, φωτοστέφανα σκέπασαν τα κεφάλια τους και ένα εκτυφλωτικό φως κάλυψε το μικρό δωμάτιο. Ο Φιλήμων και η Βαυκίς έπεσαν αμέσως στο έδαφος μόλις κατάλαβαν ποίοι Θεοί είχαν εμφανιστεί μπροστά τους.. !!!
«Οι συμπολίτες σας θα ανταμειφθούν για την ύβρη που διέπραξαν», είπε ο Δίας, και έδειξε την ασεβή πόλη, με το δάχτυλο του φανερώνοντας την οργή του. Μάταια ο Φιλήμων και η Βαυκίς παρακαλούσαν να συγχωρέσει ο Δίας την συμπεριφορά των συμπολιτών τους καθώς δεν είχαν μετρήσει ποτέ την κακία που τους είχαν δείξει. Ο Δίας αμετάπειστος όμως με την συμπεριφορά των κατοίκων της Φρυγίας ζήτησε από τους έντρομους γέροντες να τον ακολουθήσουν και όταν έφθασαν στην κορυφή ενός υψώματος ο Δίας προξένησε έναν τρομακτικό κατακλυσμό. Τα πάντα σκεπάστηκαν από νερό εκτός από το φτωχικό σπιτάκι που τον φιλοξένησε το οποίο μετατράπηκε μπροστά στα μάτια τους σε έναν περίλαμπρο ναό. Ο Δίας τους έκανε ζωντανό παράδειγμα της ευσέβειας, ορίζοντας τον Φιλήμωνα και την Βαυκίδα ως τους πρώτους θεράποντες ιερείς του ναού, για να δέχονται τους ευσεβείς προσκυνητές.
Στην συνέχεια ο Ζευς ζήτησε από την Βαυκίδα και τον Φιλήμονα να του πουν ποια επιθυμία θα ήθελαν να τους πραγματοποιήσει. Οι δύο σύζυγοι επιβεβαιώνοντας την ειλικρινή αγάπη τους, ζήτησαν να ζήσουν για το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, αλλά και να πεθάνουν μαζί. Ο Δίας τους διαβεβαίωσε πως η επιθυμία τους θα γίνει πραγματικότητα και μαζί με τον Ερμή επέστρεψαν στον χιονισμένο Όλυμπο.
Η Βαυκίς με τον Φιλήμονα έζησαν από τότε αρκετά χρόνια ακόμα, πάντοτε μαζί και αγαπημένοι. Ο έρωτάς τους έμεινε παροιμιώδης και έγινε υπόδειγμα για τους άλλους ανθρώπους. Κάποια μέρα μετά από χρόνια, πολύ γέροι πια καθώς κάθονταν στα σκαλιά του άλλοτε φτωχικού τους σπιτιού και έβλεπαν την λίμνη, που άλλοτε ήταν η πόλη και πλημμύρισε ο Δίας, άρχισαν να «σβήνουν» να χάνονται, ενώ ταυτόχρονα τα πόδια τους άρχισαν να γίνονται ρίζες, τα χέρια τους κλαριά, έως ότου ο Φιλήμονας μεταμορφώθηκε σε δρυ, η δε Βαυκίς σε φλαμουριά (φιλύρα). Έτσι, ο μύθος των δύο συζύγων έγινε το αιώνιο σύμβολο της ανιδιοτελούς αγάπης.
ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ
Στην ιστορία που εξετάζουμε πρωταγωνιστές είναι ένα Θεικό ζευγάρι ο Δίας και ο Ερμής, και ένα θνητό, ο Φιλήμων και η Βαυκίς. Έχουμε συνεπώς ως αρχικό σημείο αναφοράς τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, το πύρ, τον αέρα, την Γη, το νερό.
Ο Δίας αντιπροσωπεύει το πυρ, την ζωοποιό εκείνη δύναμη στην οποία οφείλεται η δημιουργία και η συντήρηση του κόσμου, αλλά και σε ένα ανώτερο πεδίο τον Νου την Υπερσυνέιδηση. Ακριβώς λόγω της ζωοποιούς του αυτής δύναμης στην αρχαιότητα ονομαζόταν και Ζήνας (ο δίδων ζωή), επειδή εκείνος είναι το αίτιο του ζην. Τον ονομάζαν επίσης, πατέρα για τη φροντίδα και την εύνοια που έδειχνε προς όλους τους ανθρώπους, αλλά και γιατί τον θεωρούσαν ως πρώτη αρχή του γένους των ανθρώπων, καθώς και ύπατο βασιλιά, από την αρχή της εξουσίας του, αλλά και Ευβουλέα και Πάνσοφο από τη σοφία που είχαν οι σωστές συμβουλές του.
Ο Ερμής αντιπροσωπεύει τον αέρα, που συμβολίζει το Θείο πνεύμα και την συμπαντική ψυχή. Ας μην ξεχνάμε πως ο Ερμής είναι ο  ψυχοπομπός που οδηγούσε τις ψυχές στον Άδη. Η ψυχή εισέρχεται στο σώμα με την πρώτη αναπνοή, το εγκαταλείπει δε με την τελευταία. Πνεύμα και ψυχή είναι οι ενεργειακές δυνάμεις που καθιστούν την ζωή συνειδητή.
Η Βαυκίς αντιπροσωπεύει την Γη, την μήτρα της ζωής, την ύλη, την ύπαρξη στο γήινο στοιχείο. Σε Θεικό επίπεδο αντιπροσωπεύει την Δήμητρα που προσωποποιεί την γονιμοποιό ιδιότητα της Γαίας, η δε κόρη της Περσεφόνη εκφράζει την ζωοποιό δύναμη της φύσης.
Τέλος ο Φιλήμων αντιπροσωπεύει το νερό την πρωταρχική και ανεξάντλητη πηγή ενέργειας της φύσεως. Σε Θεικό επίπεδο αντιπροσωπεύει τον Ποσειδώνα τον κυρίαρχο της Θάλασσας.
Το Θεϊκό δίδυμο Δίας και Ερμής η δημιουργική δηλαδή δύναμη και το Θεϊκό πνεύμα αποφασίζουν την κάθοδο στην Γη, στην ύλη δηλαδή.
Ο Δίας αντιπροσωπεύει το Θεϊκό πνεύμα την ανάγκη για τους Αρχαίους Έλληνες, τον ένα πόλο της ύπαρξης που εκδηλώνεται με τη θέληση του δημιουργού και κατευθύνει την εκδηλωμένη ζωή και την εξέλιξή της από τα πνευματικά πεδία στην ύλη, που αποτελεί τον άλλο πόλο της εκδήλωσης. «Νόμος είναι και η πειθαρχία στη θέληση του ενός. Ο δρόμος που ανεβαίνει κι ο δρόμος που κατεβαίνει είναι ένας κι ο ίδιος δρόμος», αναφέρει ο Ηράκλειτος.
Οι κάτοικοι της Φυργίας αφιλόξενοι στις Θεϊκές δυνάμεις θα τιμωρηθούν, αντίθετα οι Φιλήμων και η Βαυκίς, εξατομικεύοντας μία από τις ισχυρότερες συμπαντικές δυνάμεις του έρωτα και της αγάπης (για τις οποίες αναφορά έχω κάνει στο άρθρο Αφροδίτη, έρωτας και ψυχή), αλλά και της ταπεινότητας, μετέχουν του Θείου και τους φιλοξενούν στο σπίτι τους, που δέν είναι άλλο από το θνητό τους σώμα. Για αυτό τον λόγο και το σπίτι τους μετατρέπεται από τον Δία σε ναό.
Οι Φιλήμων και η Βαυκίς πιστοποιούν την Θεική καταγωγή του Διός και του Ερμή, δια μέσου του Θαύματος του κρασιού το οποίο δεν τελειώνει. Το κρασί αρχετυπικό σύμβολο συμβολίζει την μεταστοιχείωση. Σε ανθρώπινο επίπεδο συμβολίζει την διαδικασία της ανθρώπινης εξατομίκευσης, της αυτοπραγμάτωσης. Το κρασί είναι το δώρο του Θεού Διόνυσου στους ανθρώπους.
Ο Φιλήμων και η Βαυκίς οι ταπεινοί θνητοί αναγνωρίζουν τον Θεϊκό σπινθήρα εντός τους, διευρύνουν την συνείδηση τους, αναγνωρίζοντας την Θεική ατραπό που οδηγεί τον άνθρωπο πίσω στην πηγή του. Για αυτό τον λόγο ο Φιλήμων και η Βαυκίς γίνονται οι πρώτοι ιερείς, οι οποίοι όταν πεθαίνει η θνητή τους φύση, βγάζουν ρίζες γίνονται δέντρα, παραπέμποντας στο δέντρο της Ζωής και την επιστροφή του Θεϊκού τους τμήματος, στις ρίζες τους, που δεν είναι άλλες από το Όλον. Φυσικά δεν είναι τυχαίο πως ο Φιλήμων μεταμορφώνεται σε δρυ, καθώς ο Δρυς με την ικανότητα του να έλκει τον κεραυνό είναι το ιερό δέντρο του Διός.
Ο νεοπλατωνιστής Σερήνος Σαλλούστιος αναφέρει για την χρησιμότητα των μυθων: «Αξίζει να εξετάσουμε, λοιπόν, γιατί οι παλαιοί εγκατέλειψαν τα δόγματα και χρησιμοποίησαν τους μύθους. Και το πρώτο όφελος που έχουμε από τους μύθους είναι ότι πρέπει να αναζητούμε να μην αφήνουμε το Νου μας να μένει αργός. Ότι οι μύθοι είναι Θεϊκοί φαίνεται από εκείνους που τους χρησιμοποίησαν. Τους μύθους χρησιμοποίησαν θεόληπτοι ποιητές, οι καλύτεροι των φιλοσόφων, όσοι θέσπισαν μυστήρια και οι ίδιοι οι Θεοί στους χρησμούς. Το γιατί όμως οι μύθοι είναι θεϊκοί πρέπει να το ερευνήσει η Φιλοσοφία. Επειδή κάθε όν χαίρεται με ό,τι είναι όμοιό του και αποστρέφεται τα ανόμοιά του, πρέπει και οι ιστορίες για τους Θεούς να είναι όμοιες με τους Θεούς, ώστε να γίνουν άξιες της θεϊκής ουσίας και να γίνουν οι Θεοί ευμενείς προς εκείνους που τις διηγούνται: τούτο θα επιτευχθεί μόνο με τους μύθους. Οι μύθοι παρουσιάζουν τους ίδιους και την αγαθότητα των Θεών -σύμφωνα πάντα με τον διαχωρισμό ανάμεσα στο ρητό και το άρρητο, το αφανές και το φανερό, το σαφές και το κρυφό. Εφόσον, όπως ακριβώς οι Θεοί έχουν κάνει κοινά για όλους τα αγαθά των αισθήσεων, τα αγαθά όμως της νόησης τα έχουν δώσει μόνο στους σοφούς, έτσι και οι μύθοι λένε σε όλους ότι υπάρχουν οι Θεοί, αλλά ποιοί είναι αυτοί και ποιές οι δυνάμεις τους το φανερώνουν μόνο σε εκείνους που μπορούν να το κατανοήσουν. Παρουσιάζουν επίσης και τις ενέργειες των Θεών. Διότι μπορούμε να ονομάσουμε και τον Κόσμο Μύθο, όπου σώματα και πράγματα είναι ορατά, αλλά ψυχές και νόες είναι κρυφοί. Επιπλέον, αν θέλεις να διδάξεις σε όλους την αλήθεια για τους Θεούς, από τη μια οι ανόητοι θα την περιφρονήσουν επειδή δεν είναι σε θέση να την κατανοήσουν, από την άλλη οι καλοί θα την βαρεθούν. Ενώ αν κρύψεις την αλήθεια με τους μύθους, αποτρέπεις την περιφρόνηση των ανοήτων και αναγκάζεις τους καλούς να ασκήσουν Φιλοσοφία».
Παραπομπές:
1. Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 5, 71 - 72
2. e-zine.gr . Θεός Διόνυσος - Μύθοι και Λατρείες
3. Κατά τον Ιγνάτιο Φιλαδελεφείας.
4. e-zine.gr . Εαυτός: η πορεία προς την εξατομίκευση http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=49
Πηγή: https://master-lista.blogspot.gr/

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Φωτόσφαιρες (orbs)

Όλοι θα γνωρίζετε τις φωτόσφαιρες. Τα Orbs όπως καθιερώθηκε να λέγονται. Οι γνώμες είναι πολλές και διάφορες: Υπερβατικές οντότητες, οντότητες της τέταρτης διάστασης, οντότητες που βοηθούν τους ανθρώπους, σφάλμα της φωτογραφικής μηχανής, αιρούμενα σωματίδια σκόνης με υγρασία, σκουπίδια του φακού κλπ. κλπ. κλπ.
Όμως. Αν η τεχνολογία των ψηφιακών μηχανών, την υψηλής ανάλυσης φωτογραφία μας, μας την γεμίζει με ανεπιθύμητους κύκλους, εεε… τότε συγγνώμη, αλλά είναι μια τεχνολογία που βγάζει ελαττωματικές φωτογραφίες. Κάτι που... δεν φαντάζομαι να το υποστηρίζει κανείς...
Και αν στις φωτογραφίες είναι πράγματι σκόνη, σφάλμα του φακού κλπ, τότε τι συμβαίνει όταν τις παρατηρούμε σε βίντεο να κινούνται με ελιγμούς και ελεγχόμενη πορεία, σε χώρο μέ πλήρη άπνοια;
Σε μια παλαιότερη ανάρτηση μου για τα «orbs» όπως καθιερώθηκε να λέγονται, ανέφερα πως επιστήμονες από το Ινστιτούτο Self Mastery Earth υποστηρίζουν την προχωρημένη άποψη πως:  «Όταν δεν είμαστε σε υλική μορφή συχνά ταξιδεύουμε σαν σφαίρες φωτός σε άλλες διαστάσεις που βρίσκονται πέρα από τα όρια της γνωστής επιστήμης. Στο σύμπαν μας μπορούμε μέχρι στιγμής να μετρήσουμε και να ανιχνεύσουμε μόνο το 1%. Όλοι οι φυσικοί πιστεύουν ότι υπάρχει ένα 99% αχαρτογράφητο και απροσμέτρητο. Υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα και διαστάσεις και τα orbs είναι ένα προϊόν αυτών των επιπέδων και διαστάσεων» λένε.
Ίσως λοιπόν πράγματι να πρόκειται για κάτι που πάντα ήταν εκεί αλλά γίνεται ορατό σήμερα επειδή έχουμε τα εργαλεία να το ανιχνεύσουμε ακριβώς όπως ένα αόρατο κάποτε μακρινό άστρο ανακαλύπτεται μόνο χάρη στα διαστημικά τηλεσκόπια.

Κάποιοι ερευνητές πιστεύουν πως πρόκειται για κάποιο είδος έμβιων συσκευών ενός εξωγήινου πολιτισμού που καταγράφει τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Είναι, λένε κάτι σαν κάμερα, που μεταφέρει πληροφορίες σε μακρινά σημεία του σύμπαντος. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως πρόκειται για εκδηλώσεις άϋλων οντοτήτων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι σφαίρες αυτές εμφανίζονται και αφού ζητηθεί αυτό από τους ερευνητές. Και ένα τελευταίο που ίσως να σημαίνει κάτι: Συνήθως οι σφαίρες αυτές εμφανίζονται σε μεγάλες συνεστιάσεις ανθρώπων, συναυλίες, και γενικά σε εκδηλώσεις χαράς.

Εμείς ότι και να λέμε για όλα αυτά, δεν έχει κανένα νόημα. Είμαστε ρομαντικοί, και τα θέματα αυτά τα ψάχνουμε και μας γοητεύουν για κάποιον λόγο που ενδόμυχα τον γνωρίζουμε.
Είναι πανέμορφο το ταξίδι και γοητευτική η μαγεία της αναζήτησης, και μόνο οι συνταξιδιώτες αντιλαμβάνονται αυτήν την ομορφιά. Και φυσικά οι επικρίσεις μας αφήνουν παγερά αδιάφορους.
Όμως για να ισχύσει κάτι και να αποτελέσει θέσφατο, όσες ενδείξεις ή αποδείξεις και να υπάρχουν, θα πρέπει να ανακοινωθεί από επίσημα χείλη του κατεστημένου. Και δυστυχώς για να εμπεδωθεί από την κοινή γνώμη, θα πρέπει να ειπωθεί από το δελτίο των οκτώ…εφ΄ όσον βέβαια υπάρχει ενδιαφέρον, που δεν φαίνετε να υπάρχει… παρά μόνο σε λίγους…
Βέβαια για την κατεστημένη επιστήμη, υπαρκτό είναι ότι μπαίνει εξετάζεται και ερμηνεύεται στο τηλεσκόπιο ή στο μικροσκόπιο. Ότι δεν ανιχνεύεται ή δεν εντοπίζεται, ή δεν ερμηνεύεται, απλώς δεν υπάρχει… Κάπως έτσι έγινε και με την ψυχή, και αν και υπάρχει η ψυχολογία, την ψυχή την ανέλαβαν τα ιερατεία των θρησκειών, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα… 

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΠΕΡΣΕΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

Η Ανδρομέδα (η ενσαρκωμένη ψυχή) είναι δεμένη στο Βράχο (η κάθοδος στην ύλη), ενώ ο Δράκος, (οι φοβίες, τα πάθη, το ασυνείδητο, οι ηδονές του φυσικού κόσμου) ετοιμάζεται να την καταβροχθίσει.
Η σκηνή της Ανδρομέδας δεμένης στο Βράχο ως θυσία στο δράκο, θυμίζει τον τιτάνα Προμηθέα που ομοίως τιμωρήθηκε από τον Δία δεμένος σε Βράχο με ένα όρνιο να του τρώει το συκώτι, σύμβολο ανάλογο του δράκου!
Ο Περσέας ο θνητός συνειδητοποιημένος ήρωας, χρειάζεται την αρωγή των Θεών, την ανάδειξη της Θεϊκής του φύσης, δηλαδή, ώστε να μπορέσει να φέρει εις πέρας τις μυητικές αποστολές του. Εκτός από τον Πήγασο, η Αθηνά του έδωσε μία ασπίδα (ασπίδα της νόησης) ο Ερμής του έδωσε ένα ατσαλένιο δρεπάνι (ώστε να αποκομίσει τους καρπούς των προσπαθειών του) και ο Άδης έναν σκούφο τον οποίο όποιος φορούσε γινόταν αόρατος (η γνώση του αόρατου πνευματικού κόσμου).
Ο Περσέας σώζει την Ανδρομέδα, (η μη συνειδητοποιημένη ψυχή, αποκτάει συνείδηση της ηρωικής και Θεϊκής της φύσης). Από την ένωση του Περσέα με την Ανδρομέδα,  γεννήθηκαν πολλοί και σημαντικοί ήρωες. Στο τέλος της επίγειας ζωής τους, οι δύο σύζυγοι τιμήθηκαν ως ημίθεοι και έγιναν αστερισμοί, στέλνοντας το συμβολικό αρχετυπικό τους μήνυμα στη μνήμη των ανθρώπων…

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Ω! πίκρα της απόγνωσης
άνθισες μες στον ύπνο μας
κι άγνωστοι ξένοι ναυαγοί
γίναμε στη δική μας γη.
Πατρίδα μου...
σε παίξανε στα ζάρια βερεσέ!
Οι στίχοι του τραγουδιού συνομιλούν με στίχους από την ποιητική συλλογή του Νικηφόρου Βρεττάκου "Το βάθος του κόσμου" (1961) και το ποίημα  "Πατρίδα των καιρών"  του Γιώργου Δουατζή (2010).

Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ, OI ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ - Ο ΝΟΥΣ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!!!

"Ο,τι είναι ό νους και ή καρδιά διά τον άνθρωπο, είναι ή ΕΛΛΑΣ διά την ανθρωπότητα. (ΓΚΑΙΤΕ)
Οι "Έλληνες είναι οι διδάσκαλοι και δημιουργοί μας, Θεοί για να λατρεύσουμε. (Π. ΣΕΛΛΕΥ)
"Όπως τα άνθη στολίζουν τη Γή και τα άστρα τον Ουρανό, έτσι και ή Ελλάς κοσμεί την οικουμένη. (ΧΕΡΔΕΡ)

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ «ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ

Οι Σέρρες συγκαταλέγονται στις 28 πόλεις από 21 χώρες από όλη την Ευρώπη που συναγωνίζονται για τα βραβεία Πράσινης Πρωτεύουσας της Ευρώπης και για το Ευρωπαϊκό Πράσινο Φύλλο 2019. Πρόκειται για τον υψηλότερο αριθμό πόλεων που συμμετέχουν στην ιστορία των δύο διοργανώσεων, παρατηρεί σε ανακοίνωσή της η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα.
Αναλυτικά οι υποψήφιες ευρωπαϊκές πόλεις και κωμοπόλεις για το βραβείο Ευρωπαϊκό Πράσινο Φύλλο 2019, με πληθυσμό μεταξύ 20.000 και 100.000 κατοίκων, είναι οι εξής: Αβινιόν (Γαλλία), Νάτζκερος (Ουγγαρία), Σέρρες (Ελλάδα), Τζένσου (Φινλανδία), Χορστ αν ντε Μάας (Ολλανδία), Γκάμπροβο (Βουλγαρία), Μέχελεν (Βέλγιο), Πάρνου (Εσθονία), Στρόβολος (Κύπρος), Κουρνεγιά δε Λιουμπρεγάτ (Ισπανία), Ταουραγκέ (Λιθουανία), Ντέλιτς (Γερμανία), Βλαμίρ (Λετονία), Σανταρέμ (Πορτογαλία), Ρόμαν (Ρουμανία).
Η τεχνική αξιολόγηση θα γίνει από ομάδα δώδεκα ανεξάρτητων και διεθνώς αναγνωρισμένων ειδικών και οι επιλαχούσες πόλεις θα ανακοινωθούν τον Απρίλιο του 2018 και θα παρουσιάσουν την δική τους πρόταση σε μια διεθνή κριτική επιτροπή.

Ούτε η γη ανθίζει χωρίς βροχή, ούτε η ψυχή χωρίς δάκρυα.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤOΥ ΗΡΑΚΛΕOΥΣ ΠOΥ ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική.
Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.
«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος. «Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό- και όχι μυθικό- πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς». Πρώτος στο μικροσκόπιο του καθηγητή μπήκε ο άθλος με την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη, του τρικέφαλου και τρισώματου γίγαντα που ζούσε στα Γάδειρα, το σημερινό Κάντιθ της Ισπανίας, κοντά στο στενό του Γιβραλτάρ.
«Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Ηρακλής ταξίδεψε ώς την Ιβηρική Χερσόνησο για να φέρει μια καλή ράτσα βοδιών στην Πελοπόννησο», εξηγεί ο κ. Μαριολάκος. «Αν διαβάσουμε με προσοχή τον Στράβωνα, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. όμως, θα διαπιστώσουμε πως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν έχει βρεθεί τόσος πολύς χρυσός, άργυρος, χαλκός και σίδηρος. Και τα βόδια δικαιολογούνται διότι υπήρχαν μαρτυρίες ότι το “κοσκίνισμα” του χρυσού από την άμμο γινόταν πάνω σε δέρματα βοδιών».
Η ίδρυση δε της πόλης από τον Ηρακλή μνημονεύεται στον θυρεό της πόλης και σήμερα. Ο Ηρακλής ολοκληρώνει τον άθλο του και συνεχίζει βόρεια προς την Κελτική και ιδρύει την Αλέσια (γνωστή και ως πόλη του Αστερίξ), το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άλυς (= περιπλάνηση). Πόλη με στρατηγική σημασία, καθώς συνδέεται μέσω πλωτών ποταμών προς τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες. Ακόμη ιδρύει το Μονακό και την Αλικάντε – η ποδοσφαιρική της ομάδα ονομάζεται Ηρακλής. Τι γύρευε στη Γαλατία ο Ηρακλής; «Χρυσό», απαντά ο κ. Μαριολάκος, «αφού ο Διόδωρος μας λέει πως στη Γαλατία υπάρχουν πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσματα». Ο Ηρακλής όμως φέρεται- σύμφωνα με τον Πλούταρχο- να έφτασε και ώς την Ωγυγία που απέχει πέντε ημέρες δυτικά της Βρετανίας.
«Πέντε ημέρες ισοδυναμούν με 120 ώρες. Αν η μέση ταχύτητα ενός πλεούμενου της εποχής ήταν 4 μίλια την ώρα, τότε η απόσταση είναι 890 χλμ., άρα πρόκειται για τη σημερινή Ισλανδία και συνέχισε ώς τη Γροιλανδία, ενώ το Κρόνιο Πέλαγος, που αναφέρεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ταυτίζεται με τον Βόρειο Ατλαντικό» «Για να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (ήτοι τον χρυσό) ο Ηρακλής από την Αίγυπτο έφτασε ώς την Αιθιοπία κι έπειτα στον Καύκασο- για να ζητήσει τη βοήθεια του Προμηθέα- και στη Λιβύη προτού επιστρέψει στις Μυκήνες»
Ο Ηρακλής έφτασε, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, ώς την Αμερική. «Στις πηγές διαβάζουμε πως εγκατέστησε ακολούθους του “ώς τον κόλπο που το στόμιό του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας”. Ένας κόλπος μόνον καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις: του Αγίου Λαυρεντίου στο Τορόντο του Καναδά». Μαρτυράται δε πως έμειναν «σε νησιά που βλέπουν τον ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες»- δηλαδή στον πολικό κύκλο. Τι γύρευε εκεί;
Η απάντηση βρίσκεται στα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται γύρω από τη λίμνη Σουπίριορ στο Μίτσιγκαν. Αρκεί να σκεφτείτε πως έχουν εξορυχθεί πάνω από 500.000 τόνοι χαλκού στην περιοχή, όταν στην κατ΄ εξοχήν πηγή χαλκού- την Κύπρο- εξορύχθηκαν 200.000 τόνοι. Η εξόρυξη έγινε την περίοδο 2.450 π.Χ.- 1050 π.Χ., σταματάει ξαφνικά, όταν καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου οι γηγενείς βρίσκονταν στη λίθινη εποχή! Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ώς τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο.

ΤΟ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ - Η ΧΑΜΕΝΗ και ΑΓΝΩΣΤΗ ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

[Η ΧΑΜΕΝΗ και ΑΓΝΩΣΤΗ ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ]
Το Γοργόνειο ήταν όπλο το οποίο αποτελείτο από κρυστάλλους και συλλέκτες, ομφαλούς και δέκτες, σε ιερά των Ελλήνων από το Δίον και την Τροία έως την Όαση Σίουα. Τα περισσότερα ιερά της Ελλάδας διέθεταν το δικό τους Γοργόνειο που ανήκε στο πλέγμα του Γοργόνειου του ευρύτερου ελληνικού  χώρου. Κάθε ιερό ενεργοποιούσε το δικό του τμήμα σε περίπτωση κινδύνου, ή ενίσχυε το Γοργόνειο άλλων περιοχών όταν απαιτείτο, σε περιπτώσεις εισβολών και πολέμου.
Το Γοργόνειο των Δελφών ήταν το ισχυρότερο της Ελλάδας. Το αμέσως ισχυρότερο ήταν της Ακρόπολης · περιελάμβανε περισσότερους κλάδους Γοργόνειου γιατί περιβαλλόταν από πλήθος Ιερών αλλά ήταν και το κέντρο αποφάσεων της Αθηνάς .
Στο χάρτη φαίνεται όλο το πλέγμα Γοργόνειου της Ελλάδας και η ακτίνα ισχύος και ενεργοποίησης. Το σπουδαιότερο τμήμα ήταν της Ακροπόλεως λόγω του μεγάλου αριθμού ιερών που το περιέβαλαν.
Στο σχήμα της επόμενης σελίδας φαίνονται οι ενεργειακοί χώροι και η διάταξη του Γοργόνειου των εγγύς της Ακρόπολης Αθηνών κλάδων. Κάθε σπηλιά της βάσης της Ακρόπολης ευθυγραμμιζόταν με τον Παρθενώνα και ένα ιερό. Για παράδειγμα η γραμμή (ευθεία), που ξεκινά από τον Παρθενώνα, περνά από την σπηλιά Θρασύλλου, το ιερό της Βραβρώνας και καταλήγει στη Δήλο γενέτειρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος. Η ίδια πάντα γραμμή εκτεινόμενη βόρεια περνά από τη σπηλιά του Υποακραίου Απόλλωνα την Ελευσίνα και συνεχίζει στους Δελφούς.
Το αρμονικό οκτάγωνο αστέρι από το βιβλίο «Παρθενών» του Θεοφ . Μανία (Σελ . 54 - Εκδ . Πύρινος Κόσμος) αν το τοποθετήσουμε με κέντρο τον Παρθενώνα παρατηρούμε ότι οι γραμμές του δείχνουν τα πλησίον ιερά του οκταγωνικού άστρου αλλά και τις σπηλιές της βάσης. Σύμπτωση στις συμπτώσεις; Μου φαίνεται πολύ περίεργο για να είναι τόσα πολλά σημεία τυχαία.
Σπουδαίο ρόλο διαδραμάτιζαν τα μάτια από πολύτιμους λίθους και το Γοργόνειο της Αιγίδας της Αθηνάς του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Παρθενώνα. Η ενεργοποίηση μπορούσε να συντελεσθεί με πολλών ειδών ενέργεια, ηλιακή, αστρική, τελλουρική, κοσμική. Το φως του Σειρίου στις 25 Ιουλίου φώτιζε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Την ημέρα λειτουργούσε από το φως του ηλίου που ενισχύεται σε μεγάλο ποσοστό από το φως του Σειρίου και δημιουργεί τα γνωστά «Κυνικά Καύματα». Σύμφωνα με σύγχρονες επιστημονικές παρατηρήσεις, στην περίπτωση των κυνικών καυμάτων η ηλιακή ενέργεια ενισχύεται από τον Σείριο κατά 50%. Τον χειμώνα αντλούσε ενέργεια από τον ηλεκτρισμό των νεφών. Χρησιμοποιούσε πιεζοηλεκτρική ενέργεια που δημιουργείτο από το βάρος των κατασκευών στον ενεργειακό χώρο από το πεντελικό μάρμαρο.
Οι Ιεροφάντες είχαν τη δυνατότητα να παίρνουν φως που «Δινόταν σαν χάρη του Δία διά χειρός Απόλλωνα στους Ελλάνιους». Τέλος το Γοργόνειο μπορούσε να ενεργοποιηθεί με ενέργεια που απορροφούσαν από το εσωτερικό της γης. Μια τέτοια απορρόφηση ενέργειας διαφοροποιούσε την κινητικότητα του διάπυρου μάγματος (λάβα) και προκαλούσε σεισμούς. Τα πηγάδια βάθους 500 μέτρων που ανακάλυψε ο «Μετροπόντικας» πιστεύω ότι χρησιμοποιούνταν για το λόγο αυτόν.
Σήμερα η ενεργοποίηση του Γοργόνειου μπορεί να γίνει και με μέσα της σύγχρονης γήινης τεχνολογίας, χωρίς κοσμικούς συλλέκτες και ομφαλούς. Επίσης μπορεί να λύσει τα κάθε είδους ενεργειακά προβλήματα και να διαφοροποιήσει τις σεισμικές ζώνες. Οι κρύσταλλοι του Γοργόνειου πολλαπλασίαζαν την συλλεγόμενη ενέργεια από ομφαλούς και συλλέκτες και ήταν τριών κατηγοριών:  οι ουράνιοι εναλασσομένου χρώματος και ενέργειας , οι πολύτιμοι λίθοι και οι μαρμάρινοι των συλλεκτών - ομφαλών ενέργειας.
Οι πλανητικοί συλλέκτες ενέργειας του ενεργειακού πλέγματος της Ακρόπολης ήταν κατασκευασμένοι από πεντελικό μάρμαρο και φιλοξενούσαν πολύτιμους λίθους , που δρούσαν σαν πυκνωτές και λεγόταν ομφαλοί συμπύκνωσης. Ο ισχυρότερος κρύσταλλος υπήρχε στους Δελφούς. Όλο το πλέγμα των παραστάσεων του ομφαλού ήταν από άγνωστους κρυστάλλους , δεμένους με χρυσό και άλλα στοιχεία , οι οποίοι δημιουργούσαν αρμονία εναλασσόμενων χρωματισμών όταν ο Ιεροφάντης αφαιρούσε το κάλυμμα.
Παρόμοιοι κρύσταλλοι με των Δελφών ήταν της Δήλου, του Αμμώνειου της Σίουα, του Ιδαίου Άνδρου, της Ελευσίνας και τέλος του Ιλίου, όμοιος αλλά μικρότερος των Δελφών. Τέλος ο κρύσταλλος της Ακροπόλεως είχε το σχήμα του Παρθενώνα διαστάσεων 1,39 χ 0,62 χ 0,42 μέτρων, ήταν εναλλασσόμενων χρωμάτων και ενεργοποιείτο με την αφαίρεση του καλύμματος του.
Το Γοργόνειο το ενεργοποιούσαν σε περίπτωση κινδύνου, σε περίπτωση πολέμου και στα Μυστήρια, προκειμένου να δημιουργήσουν υπερφυσικά φαινόμενα ή ευνοϊκές συνθήκες καθόδου των ουράνιων οντοτήτων στο χώρο. Εκτός από τους κρυστάλλους σημασία είχε και το κάλυμμα το οποίο τους κάλυπτε που το ανανέωναν κάθε χρόνο. Στην Ακρόπολη σαν κάλυμμα του κρυστάλλου, ομοίωμα του ναού, χρησιμοποιείτο ο πέπλος της Αθηνάς, για τον οποίον υπήρχε ειδική τελετή στη γιορτή των Παναθηναίων. Τα Παναθήναια, γιορτές προς τιμήν της Αθηνάς, ετελούντο τα μεν μικρά μια φορά το χρόνο τα δε μεγάλα κάθε τέσσερα χρόνια και τα δύο στις 22 Ιουνίου , που ήταν το θερινό ηλιοστάσιο .
Τον Πέπλο της Αθηνάς τον ύφαιναν δύο Αρρηφόροι με την ιέρεια του ναού  και χρειαζόταν 9 μήνες για την ύφανση του και υποθοηθούντο από τις εργάτριες (22/9 έως 22/6). Ο Πέπλος είχε κίτρινο χρώμα, χρυοκέντητο, μάλλινος με παραστάσεις του Δία και της Αθηνάς από τον πόλεμο κατά των Γιγάντων καθώς και το Γοργόνειο κεντημένο. Τον μετέφεραν με άρμα σχήματος πλοίου στο Ελευσίνιο ιερό δυτικά των Προπυλαίων όπου γινόταν και η πρώτη μύηση των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Κατόπιν τον ανέβαζαν στην Ακρόπολη και τον παρέδιδαν στην ιέρεια της Πολιάδας Αθηνάς μπροστά στο άγαλμα μέσα στον Παρθενώνα. Οι Αρρηφόροι ήταν τέσσερα κορίτσια 7-11 ετών, από εξέχουσες οικογένειες. Φορούσαν λευκούς χιτώνες και χρυσά κοσμήματα που μετά τη γιορτή γινόταν ιερά. Κατοικούσαν στην Ακρόπολη για ένα χρόνο και στο φθινοπωρινό ηλιοστάσιο (22/9) έφευγαν αφού πρώτα είχαν εκλέξει άλλες.
Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟΥ
Όταν ήθελαν να ενεργοποιήσουν το Γοργόνειο της Ακρόπολης, μετακινούσαν τον Παρθενώνα κόσμημα - κρύσταλλο και το έφεραν κάτω ακριβώς από το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς του Παρθενώνα. Ο Ιεροφάντης αφαιρούσε τον πέπλο της Αθηνάς που σκέπαζε τον κρύσταλλο · ήταν ο κύριος χειριστής που είχε τη δυνατότητα να κατευθύνει τη δέσμη ενέργειας όπου και όπως ήθελε, όπως ο χειριστής τη δέσμη λέιζερ. Ο κεντρικός κρύσταλλος ενεργοποιημένος, ενεργοποιούσε αμέσως τα διαμαντένια μάτια και το γοργόνειο κόσμημα του αγάλματος της Αθηνάς, και πολλαπλασίαζε την ενέργεια χιλιάδες φορές περισσότερο. Οι δύο βοηθοί του Ιεροφάντη παρέμεναν δίπλα στον κρύσταλλο και αυτός ανέβαινε στο ναό από το πηγάδι που σήμερα είναι σφραγισμένο, μεταφέροντας μαζί του ομοίωμα του σκήπτρου του Δία, που ήταν και το μέσον που προκαλούσε όλες τις ενέργειες λειτουργίας του Γοργόνειου.
Ο ομφαλός των Δελφών ήταν κρύσταλλος,
διακοσμημένος με πολύτιμους
λίθους δεμένους με χρυσό. 
Απέδιδε τεράστιες ποσότητες ενέργειας 
οι οποίες όταν συνδυαζόταν με τις 
αντίστοιχες φυσικές της περιοχής, 
μπορούσε να προκαλέσει ενεργειακές 
καταιγίδες, ασύλληπτης έντασης
και αποτελεσματικότητας.
 (Εικόνα: Μαρμάρινο ομοίωμα,
Αρχαιολογικό μουσείο Δελφών)
Όταν η εναλλαγή των χρωματισμών του κεντρικού κρυστάλλου έπαιρνε την τελική μορφή, ο Ιεροφάντης με το ομοίωμα του σκήπτρου προκαλούσε όλες τις επιθυμητές διεργασίες. Ενεργοποιούντο, οι συλλέκτες ομφαλοί των γύρω λόφων από την Ακρόπολη και μέσω αυτών οι περιμετρικοί του Λεκανοπεδίου της Αττικής και σ ' όποιο μέρος της Ελλάδας απαιτείτο. Από αυτό τον τρόπο λειτουργίας του Γοργόνειου έχουν εμπνευσθεί διάφοροι σκηνοθέτες του κινηματογράφου, εβραϊκής καταγωγής και τα μετέφεραν στην κιβωτό της διαθήκης που δεν είχε τέτοιες δυνατότητες. Με ανάλογο τρόπο ενεργοποιούν / το και οι άλλοι κλάδοι του Γοργόνειου ή από το πλησιέστερο που βρισκόταν σε λειτουργία, για την υλοποίηση των χιλιάδων δυνατοτήτων που είχε το Γογόνειο.
Το Γοργόνειο καλύπτει όλες τις δυνατότητες της Αιγίδας, για μεγάλες αποστάσεις, για ισχυρά φαινόμενα, για πλήθος κόσμου, για αστροσκάφη και επί πλέον έχει 8.000 άλλες δυνατότητες που δεν μπορούν να αποκαλυφθούν. Εκείνο που μπορούμε να σας αποκαλύψουμε είναι ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και οι παρακείμενοι λόφοι φιλοξενούσαν τμήματα του Γοργόνειου όπλου. Η κολοσσιαία ενέργεια που παρήγαγε το Γοργόνειο, διάνοιγε ομφαλούς και συλλέκτες και μπορούσε ακαριαία να πραγματοποιηθεί ταξίδι στο σύμπαν, ανθρώπων και σκαφών. Γινόταν πομπός ακαριαίων μηνυμάτων προς τους Γαλαξίες σμήνους 13 Γαλαξιών. Το Γοργόνειο μπορεί να στρεβλώνει τον χωροχρόνο και να δημιουργεί τεχνητούς διαύλους επικοινωνίας, όμοιους με τους φυσικούς, να ενισχύει στο μέγιστο βαθμό την ενέργεια του χώρου, να ανοίγει πύλες εξόδου σε άλλη διάσταση. Είναι υποπολλαπλασιαστής ενεργειών όλων των κυττάρων του εγκεφάλου. Ενεργοποιεί όλες τις αρχέγονες μνήμες , την ουδετέρα υπόφυση και μεταλλάσσει σε φωτοφόρο ον τον άνθρωπο που κατέχει όλες τις δυνάμεις που είχε ο άνθρωπος προ εκατομμυρίων ετών.
Το Γοργόνειο είναι επικίνδυνο αν υποπέσει στα χέρια οποιουδήποτε γιατί δημιουργεί τον υπεράνθρωπο. Αποτελείται από πλέγμα κρυστάλλων αγνώστων στη Γαία που λειτουργούν με τη συσσώρευση κοσμικής και γήινης ενέργειας με τρομακτικά αποτελέσματα κατά την αποδέσμευση της. Είναι ένας απόλυτα ελεγχόμενος πολλαπλασιαστής - υποπολλαπλασιαστής οιασδήποτε μορφής ενέργειας, φυσικής ή τεχνητής, την οποία ο χειριστής έχει τη δυνατότητα να κατευθύνει προς όποια κατεύθυνση επιθυμεί  και να τη χρησιμοποιεί για διάφορους σκοπούς, θετικούς ή αρνητικούς. (Η αντισεισμικότητα των Αθηνών πιθανόν να οφειλόταν στον εκφυλισμό των σεισμικών δονήσεων από το Γοργόνειο, το οποίο όπως φαίνεται έπαψε να λειτουργεί από το 1979 από την καταστροφή του μαγνητικού πεδίου του Λεκανοπεδίου Αττικής).
Το Γοργόνειο χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μεγάλη Σύγκρουση, στο Μαραθώνα, τη Σαλαμίνα και τους Δελφούς, ιδιαίτερα στη μεταβολή καιρικών συνθηκών και του ψυχοτρονικού πολέμου.
Δε θα πρέπει όλα αυτά να μας φαίνονται παραδοξότητες. Όσο η τεχνολογία εξελίσσεται τόσο τα οράματα αυτά εμπίπτουν μέσα στις δυνατότητες της. Ας θυμηθούμε ότι η κυνέη του Άδη που έκανε τον άνθρωπο αόρατο, εφαρμοζόταν στο κεφάλι σαν κράνος με ιδιαίτερα σημεία επαφής τους κροτάφους, στα ίδια σημεία πειραματίζεται και η σημερινή τεχνολογία, όπως στο πείραμα της Φιλαδέλφειας.
Ο Παυσανίας αναφέρει πως στο ναό του Λυκαίου Διός, όποιος έμπαινε μέσα χανόταν η σκιά του, που σημαίνει ότι εξαϋλωνόταν μέσα σ ' αυτόν.  Κάτι ανάλογο έψαχναν και πάλι με το πείραμα της Φιλαδέλφειας.
Μπροστά σε μια τέτοια τρομερή τεχνολογία δεν πρέπει να έχουμε απορίες πώς κουβαλήθηκαν και πώς τοποθετήθηκαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, ούτε τι τεχνολογία ήταν αυτή με τόσες δυνατότητες ακριβείας. Όλο αυτό το ενεργειακό πλέγμα του ιερού βράχου και των γύρω λόφων παρήγαγε και παράγει, φωτεινά φαινόμενα, πίδακες φωτός, ακτινοβολήσεις άγνωστης υφής και είναι αυτά που προκάλεσαν το ενδιαφέρον  του εβραιοχριστιανισμού, ο οποίος με το γνώριμο ληστρικό του τρόπο, ήθελε να τ ' αποδώσει στον Γιαχβέ και γι αυτό μετέτρεψε τον Παρθενώνα το +450 σε χριστιανική εκκλησία της του Γιαχβέ Σοφίας και αργότερα σε εκκλησία της Παναγίας, για να ξεχάσουν οι Έλληνες την αειπάρθενο Αθηνά.
Το «πλιάτσικο» των ανθρώπων του εβραιοχριστιανισμού είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των ιερών για να πάρουν το χρυσό και τους πολύτιμους λίθους και αυτό το έγκλημα με πρωτοφανή προκλητικότητα το ονόμασαν ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
Η Ακρόπολη των Αθηνών δεν είναι μερικές μαρμάρινες κολόνες για τουριστικό αξιοθέατο.
Είναι τόπος ιερός όπου η συμπαντική διάνοια συναντάται με τον ορατό κόσμο και την Ελλάδα.
Από το βιβλίο του Γερ. Καλογεράκη «Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ», σελ. 137-149, εκδ. Δίον
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου