Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Ω! πίκρα της απόγνωσης
άνθισες μες στον ύπνο μας
κι άγνωστοι ξένοι ναυαγοί
γίναμε στη δική μας γη.
Πατρίδα μου...
σε παίξανε στα ζάρια βερεσέ!
Οι στίχοι του τραγουδιού συνομιλούν με στίχους από την ποιητική συλλογή του Νικηφόρου Βρεττάκου "Το βάθος του κόσμου" (1961) και το ποίημα  "Πατρίδα των καιρών"  του Γιώργου Δουατζή (2010).

Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ, OI ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ - Ο ΝΟΥΣ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!!!

"Ο,τι είναι ό νους και ή καρδιά διά τον άνθρωπο, είναι ή ΕΛΛΑΣ διά την ανθρωπότητα. (ΓΚΑΙΤΕ)
Οι "Έλληνες είναι οι διδάσκαλοι και δημιουργοί μας, Θεοί για να λατρεύσουμε. (Π. ΣΕΛΛΕΥ)
"Όπως τα άνθη στολίζουν τη Γή και τα άστρα τον Ουρανό, έτσι και ή Ελλάς κοσμεί την οικουμένη. (ΧΕΡΔΕΡ)

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ «ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ

Οι Σέρρες συγκαταλέγονται στις 28 πόλεις από 21 χώρες από όλη την Ευρώπη που συναγωνίζονται για τα βραβεία Πράσινης Πρωτεύουσας της Ευρώπης και για το Ευρωπαϊκό Πράσινο Φύλλο 2019. Πρόκειται για τον υψηλότερο αριθμό πόλεων που συμμετέχουν στην ιστορία των δύο διοργανώσεων, παρατηρεί σε ανακοίνωσή της η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα.
Αναλυτικά οι υποψήφιες ευρωπαϊκές πόλεις και κωμοπόλεις για το βραβείο Ευρωπαϊκό Πράσινο Φύλλο 2019, με πληθυσμό μεταξύ 20.000 και 100.000 κατοίκων, είναι οι εξής: Αβινιόν (Γαλλία), Νάτζκερος (Ουγγαρία), Σέρρες (Ελλάδα), Τζένσου (Φινλανδία), Χορστ αν ντε Μάας (Ολλανδία), Γκάμπροβο (Βουλγαρία), Μέχελεν (Βέλγιο), Πάρνου (Εσθονία), Στρόβολος (Κύπρος), Κουρνεγιά δε Λιουμπρεγάτ (Ισπανία), Ταουραγκέ (Λιθουανία), Ντέλιτς (Γερμανία), Βλαμίρ (Λετονία), Σανταρέμ (Πορτογαλία), Ρόμαν (Ρουμανία).
Η τεχνική αξιολόγηση θα γίνει από ομάδα δώδεκα ανεξάρτητων και διεθνώς αναγνωρισμένων ειδικών και οι επιλαχούσες πόλεις θα ανακοινωθούν τον Απρίλιο του 2018 και θα παρουσιάσουν την δική τους πρόταση σε μια διεθνή κριτική επιτροπή.

Ούτε η γη ανθίζει χωρίς βροχή, ούτε η ψυχή χωρίς δάκρυα.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤOΥ ΗΡΑΚΛΕOΥΣ ΠOΥ ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική.
Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.
«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος. «Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό- και όχι μυθικό- πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς». Πρώτος στο μικροσκόπιο του καθηγητή μπήκε ο άθλος με την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη, του τρικέφαλου και τρισώματου γίγαντα που ζούσε στα Γάδειρα, το σημερινό Κάντιθ της Ισπανίας, κοντά στο στενό του Γιβραλτάρ.
«Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Ηρακλής ταξίδεψε ώς την Ιβηρική Χερσόνησο για να φέρει μια καλή ράτσα βοδιών στην Πελοπόννησο», εξηγεί ο κ. Μαριολάκος. «Αν διαβάσουμε με προσοχή τον Στράβωνα, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. όμως, θα διαπιστώσουμε πως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν έχει βρεθεί τόσος πολύς χρυσός, άργυρος, χαλκός και σίδηρος. Και τα βόδια δικαιολογούνται διότι υπήρχαν μαρτυρίες ότι το “κοσκίνισμα” του χρυσού από την άμμο γινόταν πάνω σε δέρματα βοδιών».
Η ίδρυση δε της πόλης από τον Ηρακλή μνημονεύεται στον θυρεό της πόλης και σήμερα. Ο Ηρακλής ολοκληρώνει τον άθλο του και συνεχίζει βόρεια προς την Κελτική και ιδρύει την Αλέσια (γνωστή και ως πόλη του Αστερίξ), το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άλυς (= περιπλάνηση). Πόλη με στρατηγική σημασία, καθώς συνδέεται μέσω πλωτών ποταμών προς τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες. Ακόμη ιδρύει το Μονακό και την Αλικάντε – η ποδοσφαιρική της ομάδα ονομάζεται Ηρακλής. Τι γύρευε στη Γαλατία ο Ηρακλής; «Χρυσό», απαντά ο κ. Μαριολάκος, «αφού ο Διόδωρος μας λέει πως στη Γαλατία υπάρχουν πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσματα». Ο Ηρακλής όμως φέρεται- σύμφωνα με τον Πλούταρχο- να έφτασε και ώς την Ωγυγία που απέχει πέντε ημέρες δυτικά της Βρετανίας.
«Πέντε ημέρες ισοδυναμούν με 120 ώρες. Αν η μέση ταχύτητα ενός πλεούμενου της εποχής ήταν 4 μίλια την ώρα, τότε η απόσταση είναι 890 χλμ., άρα πρόκειται για τη σημερινή Ισλανδία και συνέχισε ώς τη Γροιλανδία, ενώ το Κρόνιο Πέλαγος, που αναφέρεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ταυτίζεται με τον Βόρειο Ατλαντικό» «Για να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (ήτοι τον χρυσό) ο Ηρακλής από την Αίγυπτο έφτασε ώς την Αιθιοπία κι έπειτα στον Καύκασο- για να ζητήσει τη βοήθεια του Προμηθέα- και στη Λιβύη προτού επιστρέψει στις Μυκήνες»
Ο Ηρακλής έφτασε, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, ώς την Αμερική. «Στις πηγές διαβάζουμε πως εγκατέστησε ακολούθους του “ώς τον κόλπο που το στόμιό του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας”. Ένας κόλπος μόνον καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις: του Αγίου Λαυρεντίου στο Τορόντο του Καναδά». Μαρτυράται δε πως έμειναν «σε νησιά που βλέπουν τον ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες»- δηλαδή στον πολικό κύκλο. Τι γύρευε εκεί;
Η απάντηση βρίσκεται στα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται γύρω από τη λίμνη Σουπίριορ στο Μίτσιγκαν. Αρκεί να σκεφτείτε πως έχουν εξορυχθεί πάνω από 500.000 τόνοι χαλκού στην περιοχή, όταν στην κατ΄ εξοχήν πηγή χαλκού- την Κύπρο- εξορύχθηκαν 200.000 τόνοι. Η εξόρυξη έγινε την περίοδο 2.450 π.Χ.- 1050 π.Χ., σταματάει ξαφνικά, όταν καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου οι γηγενείς βρίσκονταν στη λίθινη εποχή! Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ώς τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο.

ΤΟ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ - Η ΧΑΜΕΝΗ και ΑΓΝΩΣΤΗ ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

[Η ΧΑΜΕΝΗ και ΑΓΝΩΣΤΗ ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ]
Το Γοργόνειο ήταν όπλο το οποίο αποτελείτο από κρυστάλλους και συλλέκτες, ομφαλούς και δέκτες, σε ιερά των Ελλήνων από το Δίον και την Τροία έως την Όαση Σίουα. Τα περισσότερα ιερά της Ελλάδας διέθεταν το δικό τους Γοργόνειο που ανήκε στο πλέγμα του Γοργόνειου του ευρύτερου ελληνικού  χώρου. Κάθε ιερό ενεργοποιούσε το δικό του τμήμα σε περίπτωση κινδύνου, ή ενίσχυε το Γοργόνειο άλλων περιοχών όταν απαιτείτο, σε περιπτώσεις εισβολών και πολέμου.
Το Γοργόνειο των Δελφών ήταν το ισχυρότερο της Ελλάδας. Το αμέσως ισχυρότερο ήταν της Ακρόπολης · περιελάμβανε περισσότερους κλάδους Γοργόνειου γιατί περιβαλλόταν από πλήθος Ιερών αλλά ήταν και το κέντρο αποφάσεων της Αθηνάς .
Στο χάρτη φαίνεται όλο το πλέγμα Γοργόνειου της Ελλάδας και η ακτίνα ισχύος και ενεργοποίησης. Το σπουδαιότερο τμήμα ήταν της Ακροπόλεως λόγω του μεγάλου αριθμού ιερών που το περιέβαλαν.
Στο σχήμα της επόμενης σελίδας φαίνονται οι ενεργειακοί χώροι και η διάταξη του Γοργόνειου των εγγύς της Ακρόπολης Αθηνών κλάδων. Κάθε σπηλιά της βάσης της Ακρόπολης ευθυγραμμιζόταν με τον Παρθενώνα και ένα ιερό. Για παράδειγμα η γραμμή (ευθεία), που ξεκινά από τον Παρθενώνα, περνά από την σπηλιά Θρασύλλου, το ιερό της Βραβρώνας και καταλήγει στη Δήλο γενέτειρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος. Η ίδια πάντα γραμμή εκτεινόμενη βόρεια περνά από τη σπηλιά του Υποακραίου Απόλλωνα την Ελευσίνα και συνεχίζει στους Δελφούς.
Το αρμονικό οκτάγωνο αστέρι από το βιβλίο «Παρθενών» του Θεοφ . Μανία (Σελ . 54 - Εκδ . Πύρινος Κόσμος) αν το τοποθετήσουμε με κέντρο τον Παρθενώνα παρατηρούμε ότι οι γραμμές του δείχνουν τα πλησίον ιερά του οκταγωνικού άστρου αλλά και τις σπηλιές της βάσης. Σύμπτωση στις συμπτώσεις; Μου φαίνεται πολύ περίεργο για να είναι τόσα πολλά σημεία τυχαία.
Σπουδαίο ρόλο διαδραμάτιζαν τα μάτια από πολύτιμους λίθους και το Γοργόνειο της Αιγίδας της Αθηνάς του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Παρθενώνα. Η ενεργοποίηση μπορούσε να συντελεσθεί με πολλών ειδών ενέργεια, ηλιακή, αστρική, τελλουρική, κοσμική. Το φως του Σειρίου στις 25 Ιουλίου φώτιζε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Την ημέρα λειτουργούσε από το φως του ηλίου που ενισχύεται σε μεγάλο ποσοστό από το φως του Σειρίου και δημιουργεί τα γνωστά «Κυνικά Καύματα». Σύμφωνα με σύγχρονες επιστημονικές παρατηρήσεις, στην περίπτωση των κυνικών καυμάτων η ηλιακή ενέργεια ενισχύεται από τον Σείριο κατά 50%. Τον χειμώνα αντλούσε ενέργεια από τον ηλεκτρισμό των νεφών. Χρησιμοποιούσε πιεζοηλεκτρική ενέργεια που δημιουργείτο από το βάρος των κατασκευών στον ενεργειακό χώρο από το πεντελικό μάρμαρο.
Οι Ιεροφάντες είχαν τη δυνατότητα να παίρνουν φως που «Δινόταν σαν χάρη του Δία διά χειρός Απόλλωνα στους Ελλάνιους». Τέλος το Γοργόνειο μπορούσε να ενεργοποιηθεί με ενέργεια που απορροφούσαν από το εσωτερικό της γης. Μια τέτοια απορρόφηση ενέργειας διαφοροποιούσε την κινητικότητα του διάπυρου μάγματος (λάβα) και προκαλούσε σεισμούς. Τα πηγάδια βάθους 500 μέτρων που ανακάλυψε ο «Μετροπόντικας» πιστεύω ότι χρησιμοποιούνταν για το λόγο αυτόν.
Σήμερα η ενεργοποίηση του Γοργόνειου μπορεί να γίνει και με μέσα της σύγχρονης γήινης τεχνολογίας, χωρίς κοσμικούς συλλέκτες και ομφαλούς. Επίσης μπορεί να λύσει τα κάθε είδους ενεργειακά προβλήματα και να διαφοροποιήσει τις σεισμικές ζώνες. Οι κρύσταλλοι του Γοργόνειου πολλαπλασίαζαν την συλλεγόμενη ενέργεια από ομφαλούς και συλλέκτες και ήταν τριών κατηγοριών:  οι ουράνιοι εναλασσομένου χρώματος και ενέργειας , οι πολύτιμοι λίθοι και οι μαρμάρινοι των συλλεκτών - ομφαλών ενέργειας.
Οι πλανητικοί συλλέκτες ενέργειας του ενεργειακού πλέγματος της Ακρόπολης ήταν κατασκευασμένοι από πεντελικό μάρμαρο και φιλοξενούσαν πολύτιμους λίθους , που δρούσαν σαν πυκνωτές και λεγόταν ομφαλοί συμπύκνωσης. Ο ισχυρότερος κρύσταλλος υπήρχε στους Δελφούς. Όλο το πλέγμα των παραστάσεων του ομφαλού ήταν από άγνωστους κρυστάλλους , δεμένους με χρυσό και άλλα στοιχεία , οι οποίοι δημιουργούσαν αρμονία εναλασσόμενων χρωματισμών όταν ο Ιεροφάντης αφαιρούσε το κάλυμμα.
Παρόμοιοι κρύσταλλοι με των Δελφών ήταν της Δήλου, του Αμμώνειου της Σίουα, του Ιδαίου Άνδρου, της Ελευσίνας και τέλος του Ιλίου, όμοιος αλλά μικρότερος των Δελφών. Τέλος ο κρύσταλλος της Ακροπόλεως είχε το σχήμα του Παρθενώνα διαστάσεων 1,39 χ 0,62 χ 0,42 μέτρων, ήταν εναλλασσόμενων χρωμάτων και ενεργοποιείτο με την αφαίρεση του καλύμματος του.
Το Γοργόνειο το ενεργοποιούσαν σε περίπτωση κινδύνου, σε περίπτωση πολέμου και στα Μυστήρια, προκειμένου να δημιουργήσουν υπερφυσικά φαινόμενα ή ευνοϊκές συνθήκες καθόδου των ουράνιων οντοτήτων στο χώρο. Εκτός από τους κρυστάλλους σημασία είχε και το κάλυμμα το οποίο τους κάλυπτε που το ανανέωναν κάθε χρόνο. Στην Ακρόπολη σαν κάλυμμα του κρυστάλλου, ομοίωμα του ναού, χρησιμοποιείτο ο πέπλος της Αθηνάς, για τον οποίον υπήρχε ειδική τελετή στη γιορτή των Παναθηναίων. Τα Παναθήναια, γιορτές προς τιμήν της Αθηνάς, ετελούντο τα μεν μικρά μια φορά το χρόνο τα δε μεγάλα κάθε τέσσερα χρόνια και τα δύο στις 22 Ιουνίου , που ήταν το θερινό ηλιοστάσιο .
Τον Πέπλο της Αθηνάς τον ύφαιναν δύο Αρρηφόροι με την ιέρεια του ναού  και χρειαζόταν 9 μήνες για την ύφανση του και υποθοηθούντο από τις εργάτριες (22/9 έως 22/6). Ο Πέπλος είχε κίτρινο χρώμα, χρυοκέντητο, μάλλινος με παραστάσεις του Δία και της Αθηνάς από τον πόλεμο κατά των Γιγάντων καθώς και το Γοργόνειο κεντημένο. Τον μετέφεραν με άρμα σχήματος πλοίου στο Ελευσίνιο ιερό δυτικά των Προπυλαίων όπου γινόταν και η πρώτη μύηση των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Κατόπιν τον ανέβαζαν στην Ακρόπολη και τον παρέδιδαν στην ιέρεια της Πολιάδας Αθηνάς μπροστά στο άγαλμα μέσα στον Παρθενώνα. Οι Αρρηφόροι ήταν τέσσερα κορίτσια 7-11 ετών, από εξέχουσες οικογένειες. Φορούσαν λευκούς χιτώνες και χρυσά κοσμήματα που μετά τη γιορτή γινόταν ιερά. Κατοικούσαν στην Ακρόπολη για ένα χρόνο και στο φθινοπωρινό ηλιοστάσιο (22/9) έφευγαν αφού πρώτα είχαν εκλέξει άλλες.
Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟΥ
Όταν ήθελαν να ενεργοποιήσουν το Γοργόνειο της Ακρόπολης, μετακινούσαν τον Παρθενώνα κόσμημα - κρύσταλλο και το έφεραν κάτω ακριβώς από το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς του Παρθενώνα. Ο Ιεροφάντης αφαιρούσε τον πέπλο της Αθηνάς που σκέπαζε τον κρύσταλλο · ήταν ο κύριος χειριστής που είχε τη δυνατότητα να κατευθύνει τη δέσμη ενέργειας όπου και όπως ήθελε, όπως ο χειριστής τη δέσμη λέιζερ. Ο κεντρικός κρύσταλλος ενεργοποιημένος, ενεργοποιούσε αμέσως τα διαμαντένια μάτια και το γοργόνειο κόσμημα του αγάλματος της Αθηνάς, και πολλαπλασίαζε την ενέργεια χιλιάδες φορές περισσότερο. Οι δύο βοηθοί του Ιεροφάντη παρέμεναν δίπλα στον κρύσταλλο και αυτός ανέβαινε στο ναό από το πηγάδι που σήμερα είναι σφραγισμένο, μεταφέροντας μαζί του ομοίωμα του σκήπτρου του Δία, που ήταν και το μέσον που προκαλούσε όλες τις ενέργειες λειτουργίας του Γοργόνειου.
Ο ομφαλός των Δελφών ήταν κρύσταλλος,
διακοσμημένος με πολύτιμους
λίθους δεμένους με χρυσό. 
Απέδιδε τεράστιες ποσότητες ενέργειας 
οι οποίες όταν συνδυαζόταν με τις 
αντίστοιχες φυσικές της περιοχής, 
μπορούσε να προκαλέσει ενεργειακές 
καταιγίδες, ασύλληπτης έντασης
και αποτελεσματικότητας.
 (Εικόνα: Μαρμάρινο ομοίωμα,
Αρχαιολογικό μουσείο Δελφών)
Όταν η εναλλαγή των χρωματισμών του κεντρικού κρυστάλλου έπαιρνε την τελική μορφή, ο Ιεροφάντης με το ομοίωμα του σκήπτρου προκαλούσε όλες τις επιθυμητές διεργασίες. Ενεργοποιούντο, οι συλλέκτες ομφαλοί των γύρω λόφων από την Ακρόπολη και μέσω αυτών οι περιμετρικοί του Λεκανοπεδίου της Αττικής και σ ' όποιο μέρος της Ελλάδας απαιτείτο. Από αυτό τον τρόπο λειτουργίας του Γοργόνειου έχουν εμπνευσθεί διάφοροι σκηνοθέτες του κινηματογράφου, εβραϊκής καταγωγής και τα μετέφεραν στην κιβωτό της διαθήκης που δεν είχε τέτοιες δυνατότητες. Με ανάλογο τρόπο ενεργοποιούν / το και οι άλλοι κλάδοι του Γοργόνειου ή από το πλησιέστερο που βρισκόταν σε λειτουργία, για την υλοποίηση των χιλιάδων δυνατοτήτων που είχε το Γογόνειο.
Το Γοργόνειο καλύπτει όλες τις δυνατότητες της Αιγίδας, για μεγάλες αποστάσεις, για ισχυρά φαινόμενα, για πλήθος κόσμου, για αστροσκάφη και επί πλέον έχει 8.000 άλλες δυνατότητες που δεν μπορούν να αποκαλυφθούν. Εκείνο που μπορούμε να σας αποκαλύψουμε είναι ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και οι παρακείμενοι λόφοι φιλοξενούσαν τμήματα του Γοργόνειου όπλου. Η κολοσσιαία ενέργεια που παρήγαγε το Γοργόνειο, διάνοιγε ομφαλούς και συλλέκτες και μπορούσε ακαριαία να πραγματοποιηθεί ταξίδι στο σύμπαν, ανθρώπων και σκαφών. Γινόταν πομπός ακαριαίων μηνυμάτων προς τους Γαλαξίες σμήνους 13 Γαλαξιών. Το Γοργόνειο μπορεί να στρεβλώνει τον χωροχρόνο και να δημιουργεί τεχνητούς διαύλους επικοινωνίας, όμοιους με τους φυσικούς, να ενισχύει στο μέγιστο βαθμό την ενέργεια του χώρου, να ανοίγει πύλες εξόδου σε άλλη διάσταση. Είναι υποπολλαπλασιαστής ενεργειών όλων των κυττάρων του εγκεφάλου. Ενεργοποιεί όλες τις αρχέγονες μνήμες , την ουδετέρα υπόφυση και μεταλλάσσει σε φωτοφόρο ον τον άνθρωπο που κατέχει όλες τις δυνάμεις που είχε ο άνθρωπος προ εκατομμυρίων ετών.
Το Γοργόνειο είναι επικίνδυνο αν υποπέσει στα χέρια οποιουδήποτε γιατί δημιουργεί τον υπεράνθρωπο. Αποτελείται από πλέγμα κρυστάλλων αγνώστων στη Γαία που λειτουργούν με τη συσσώρευση κοσμικής και γήινης ενέργειας με τρομακτικά αποτελέσματα κατά την αποδέσμευση της. Είναι ένας απόλυτα ελεγχόμενος πολλαπλασιαστής - υποπολλαπλασιαστής οιασδήποτε μορφής ενέργειας, φυσικής ή τεχνητής, την οποία ο χειριστής έχει τη δυνατότητα να κατευθύνει προς όποια κατεύθυνση επιθυμεί  και να τη χρησιμοποιεί για διάφορους σκοπούς, θετικούς ή αρνητικούς. (Η αντισεισμικότητα των Αθηνών πιθανόν να οφειλόταν στον εκφυλισμό των σεισμικών δονήσεων από το Γοργόνειο, το οποίο όπως φαίνεται έπαψε να λειτουργεί από το 1979 από την καταστροφή του μαγνητικού πεδίου του Λεκανοπεδίου Αττικής).
Το Γοργόνειο χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μεγάλη Σύγκρουση, στο Μαραθώνα, τη Σαλαμίνα και τους Δελφούς, ιδιαίτερα στη μεταβολή καιρικών συνθηκών και του ψυχοτρονικού πολέμου.
Δε θα πρέπει όλα αυτά να μας φαίνονται παραδοξότητες. Όσο η τεχνολογία εξελίσσεται τόσο τα οράματα αυτά εμπίπτουν μέσα στις δυνατότητες της. Ας θυμηθούμε ότι η κυνέη του Άδη που έκανε τον άνθρωπο αόρατο, εφαρμοζόταν στο κεφάλι σαν κράνος με ιδιαίτερα σημεία επαφής τους κροτάφους, στα ίδια σημεία πειραματίζεται και η σημερινή τεχνολογία, όπως στο πείραμα της Φιλαδέλφειας.
Ο Παυσανίας αναφέρει πως στο ναό του Λυκαίου Διός, όποιος έμπαινε μέσα χανόταν η σκιά του, που σημαίνει ότι εξαϋλωνόταν μέσα σ ' αυτόν.  Κάτι ανάλογο έψαχναν και πάλι με το πείραμα της Φιλαδέλφειας.
Μπροστά σε μια τέτοια τρομερή τεχνολογία δεν πρέπει να έχουμε απορίες πώς κουβαλήθηκαν και πώς τοποθετήθηκαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, ούτε τι τεχνολογία ήταν αυτή με τόσες δυνατότητες ακριβείας. Όλο αυτό το ενεργειακό πλέγμα του ιερού βράχου και των γύρω λόφων παρήγαγε και παράγει, φωτεινά φαινόμενα, πίδακες φωτός, ακτινοβολήσεις άγνωστης υφής και είναι αυτά που προκάλεσαν το ενδιαφέρον  του εβραιοχριστιανισμού, ο οποίος με το γνώριμο ληστρικό του τρόπο, ήθελε να τ ' αποδώσει στον Γιαχβέ και γι αυτό μετέτρεψε τον Παρθενώνα το +450 σε χριστιανική εκκλησία της του Γιαχβέ Σοφίας και αργότερα σε εκκλησία της Παναγίας, για να ξεχάσουν οι Έλληνες την αειπάρθενο Αθηνά.
Το «πλιάτσικο» των ανθρώπων του εβραιοχριστιανισμού είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των ιερών για να πάρουν το χρυσό και τους πολύτιμους λίθους και αυτό το έγκλημα με πρωτοφανή προκλητικότητα το ονόμασαν ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
Η Ακρόπολη των Αθηνών δεν είναι μερικές μαρμάρινες κολόνες για τουριστικό αξιοθέατο.
Είναι τόπος ιερός όπου η συμπαντική διάνοια συναντάται με τον ορατό κόσμο και την Ελλάδα.
Από το βιβλίο του Γερ. Καλογεράκη «Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ», σελ. 137-149, εκδ. Δίον

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΟΤΑΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΙΣΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΟΥΜΕ, ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΙΝΑΙ (ΚΑΠΟΙΟΙ) ΚΑΙ ΣΕ ΤΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ…

Ο Θεοδόσιος για να εδραιώσει την εξουσία του ταυτίστηκε απόλυτα με το χριστιανικό ιερατείο, το οποίο τον υπηρέτησε πιστά και έτσι, οι δύο ηγεσίες ενωμένες στράφηκαν με μίσος κατά των Ελλήνων και του Ελληνισμού.
Στράφηκε με μεγαλύτερη μανία εναντίον εκείνων, που εντρυφούσαν στην φιλοσοφία, την Ελληνική παιδεία και διατηρούσαν την αρχαιοελληνική λατρεία. Για αυτούς υπήρχε μόνον μία ποινή και αυτή ήταν ο θάνατος και η κατάσχεση των περιουσιών τους, που μεταβιβαζόταν αυτόματα στην προσωπική αυτοκρατορική περιουσία.
Τον Δεκέμβριο του 390 ο Γότθος στρατηγός Βοθέριχος, αρχηγός της Βυζαντινής φρουράς της Θεσσαλονίκης, προσπαθεί να επιβάλλει τον εκχριστιανισμό των Ελλήνων κατοίκων της πόλεως με τρομερή βία. Αποτέλεσμα ήταν η εξέγερση του λαού που προσπαθούσε απεγνωσμένα να διατηρήσει την Ελληνική του ταυτότητα. Η Γοτθική φρουρά της πόλεως αρχικά αιφνιδιάστηκε από την μαχητικότητα των Ελλήνων και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες σκοτώθηκαν. Όταν ο Θεοδόσιος πληροφορήθηκε ότι είχε γίνει Στάση, με δόλια σκέψη ότι τάχα ήθελε να εξευμενίσει τα οξυμένα πνεύματα, κάλεσε τον λαό της πόλεως στον Ιππόδρομο, για να παρακολουθήσουν την ιπποδρομία και να επέλθει η συμφιλίωση. Εκεί μέσα, μόνο σε τρεις ώρες, κατέσφαξε με την βοήθεια των Γότθων 7000 Έλληνες πολίτες, σύμφωνα με τον χριστιανό ιστορικό Θεοδώρητο, ενώ κατά τον Κεδρηνό, τον Θεοφάνη και άλλους, ο αριθμός των θυμάτων ξεπέρασε τις 15000.
Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Θεοδώρητος γράφει, «Τους θέρισαν όλους, σαν καλαμιές στον θερισμό, διότι ήθελε να εκδικηθεί τον θάνατο ενός στρατηγού και των στρατιωτών του. Ο Θεοδόσιος διέταξε ως αντίποινα την γενική σφαγή του πληθυσμού. Αναφέρεται, ότι σε μία και μόνο ημέρα σφαγιάστηκαν από μισθοφόρους του Θεοδοσίου άνω των 7000 Θεσσαλονικέων και, εάν δεν είχε επέμβει ο επίσκοπος των Μεδιολάνων Αμβρόσιος, η σφαγή θα ήταν καθολική για όλο τον πληθυσμό». 
Η σφαγή της Θεσσαλονίκης θεωρείται από τους ιστορικούς, ως ένα από τα πιο αποτρόπαια εν ψυχρώ εγκλήματα, ενός μονάρχη της αρχαιότητας, πραγματική θηριωδία. Ξεπέρασε σε αγριότητα και διαστροφή και τα πιο ειδεχθή εγκλήματα των τυράννων της ιστορίας.
Ο Θεοδόσιος ενώ θα έπρεπε να κατατάσσεται στον εφιαλτικό πίνακα των πλέον κατάπτυστων αιμοβόρων μοναρχών, αναβιβάζεται από την Εκκλησία, χωρίς αιδώ, στο βάθρο του «Αγίου» και  του «Μέγα».
Ο  άγιος  Αυγουστίνος τον αποκαλεί «τέλειο χριστιανό μονάρχη», ενώ ο Θεοδώρητος «Πανεύφημο βασιλέα και θεοφιλέστατο».
Ολόκληρο το Ιπποδρόμιο της Θεσσαλονίκης, αποκαθηλώθηκε από τους μετέπειτα βυζαντινούς αυτοκράτορες, σε μια προσπάθεια να σβήσουν στη λήθη τα στυγερά και ανόσια κατορθώματα του προκατόχου τους. Έγινε οικοδομικό υλικό, για να οικοδομηθούν ή να επισκευασθούν τα δυτικά τείχη της πόλεως. Δόμοι και κερκίδες, χιλιάδες του Ιπποδρομίου, μπορεί να δει κανείς σήμερα σ’ αυτά, τα τείχη, (στις παρακάτω εικόνες) επί της οδού Ειρήνης (Πλατεία Δημοκρατίας, πρώην Μεταξά). Το ίδιο σκηνικό, φθάνει μέχρι την «Πύλη του Αξιού» (δυτική πύλη της Θεσσαλονίκης), το μέγαρο των δικαστηρίων. Στην ολόλευκη θέα των κερκίδων αυτών (μαρμάρων), ο θεατής σήμερα ας τα αναλογιστεί, ποτισμένα στο αίμα, κατακόκκινα.
Tο 390 ο Θεοδόσιος, ο πιο στυγερός εγκληματίας και αιματοβαμμένος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο γενοκτόνος των Ελλήνων Θεσσαλονικέων, ο άνθρωπος που ισοπέδωσε κάθε τι το Ελληνικό στην εποχή του, ανακηρύχθηκε «Άγιος».

Q
Πατήστε NEXT για να δείτε όλες τις εικόνες.
Όλα αυτά τα μάρμαρα ήταν οι κερκίδες του ιπποδρόμου της Θεσσαλονίκης που βάφτηκε με το αίμα 15.000 Ελλήνων Θεσσαλονικέων της πατρώας θρησκείας.
Μάρμαρα αιματοβαμμένα. Αν βάλεις το αυτί σου πάνω τους ίσως ακούσεις τις κραυγές και τους θρήνους των αδικοσκοτωμένων Ελλήνων.
Στην περιοχή εκτείνετο το μεγαλύτερο Ρωμαϊκό νεκροταφείο. Άκουγα μικρός για την ύπαρξή του.
Λίγο έξω από τα τείχη βρίσκονταν οι τάφοι των πλουσίων. Όσο απομακρυνόσουν, συναντούσες όλο και πιο  φτωχούς τάφους.
Στα 2012 έσκαψαν για το μετρό.
Στην οδό Μοναστηρίου βρήκαν και άλλους τάφους.
Ήταν οι πιο φτωχοί τάφοι που είδα μέχρι τώρα. Απλοί λάκκοι και μέσα πεταμένοι άνδρες, γυναίκες και μωρά. Οι πιο πολλοί νεκροί είχαν σπασμένο το κεφάλι.
Ναι ήταν ένα τμήμα από τους 15.000 χιλιάδες Έλληνες που δολοφόνησε ο Θεοδόσιος («ο μέγας») στον Ιππόδρομο.
Τους πέταξαν σαν σκουπίδια. Ήταν η τύχη των αβάπτιστων.
Κανένας σεβασμός σ’ αυτούς τους νεκρούς… Καμία ανακοίνωση…
Κανείς δεν θα τους κλάψει. Ίσως εκτός από έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στα ψέματα τους.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ

Αρκετές φορές θα έχετε ακούσει να μας λένε ότι το Αλφάβητο το πήραμε εμείς οι Έλληνες από τους Φοίνικες.( Μέγα ψεύδος).
Και να αναφέρουν ως πηγή της άποψης αυτής τον Ηρόδοτο.
Κανένας όμως από αυτούς δεν ερεύνησε σε βάθος (ίσως από δόλο για να διαστρεβλώσουν την αλήθεια) προς την αναζήτηση της αλήθειας.
Για πάμε όμως να δούμε λοιπόν τη είπε (και έγραψε) ο Ηρόδοτος και πολύ περισσότερο ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος των λεγομένων του.
ΗΡΟΔΟΤΟΣ
Τερψιχόρη παρ.57-59.
Οι Γεφυραίοι, στους οποίους ανήκαν οι δύο άνδρες (Αρμόδιος, Αριστογείτων) που είχαν σκοτώσει τον Ίππαρχο, κατάγονταν, σύμφωνα με τα λόγια τους, από την Ερέτρια, όπως όμως εγώ υπολογίζω, ήταν ΦΟΙΝΙΚΕΣ, απόγονοι αυτών που ήρθαν με τον Κάδμο στην περιοχή που γνωρίζουμε τώρα ως Βοιωτία, όπου τους παραχωρήθηκε η Τανάγρα να χτίσουν τα σπίτια τους.
Μετά την εκτόπιση των Καδμείων από τους Αργείους, οι Γεφυραίοι εκδιώχθηκαν από τους Βοιωτούς και κατέφυγαν στην Αθήνα, όπου έγιναν δεκτοί στην κοινότητα με κάποιους όρους, που τους απέκλειαν από ορισμένα προνόμια που δεν υπάρχει λόγος ν' αναφέρω εδώ.
Οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο, ανάμεσα στους οποίους ήταν κι οι Γεφυραίοι, αφού εγκαταστάθηκαν στη χώρα, εισήγαγαν στην Ελλάδα μερικά επιτεύγματα, από τα οποία το σπουδαιότερο ήταν η γραφή που ως τότε ήταν άγνωστη στους Έλληνες, "όπως εγώ πιστεύω". (μόνο αυτός κανείς άλλος).
Στην αρχή χρησιμοποιούσαν τους ίδιους χαρακτήρες με όλους τους Φοίνικες, αλλά, καθώς περνούσε ο καιρός κι άλλαζε η γλώσσα τους, άλλαξαν το σχήμα των γραμμάτων τους. Εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι από τους Έλληνες τους Ίωνες διδάχτηκαν τα γράμματα από τους Φοίνικες και τα υιοθέτησαν, με μικρές αλλαγές, για δική τους χρήση, ονομάζοντας τα πάντα πολύ ορθά Φοινικική γραφή.
Οι Ίωνες λένε και <τομάρι> τον πάπυρο, μια έκφραση που έχει επιβιώσει από την αρχαιότητα, όταν ο πάπυρος ήταν πολύ δυσεύρετος, και χρησιμοποίησαν τομάρια γιδοπροβάτων για να γράφουν.
Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολλοί λαοί που χρησιμοποιούν αυτό το υλικό.
Στον ναό του Ισμηνία Απόλλωνα στη Θήβα της Βοιωτίας είδα εγώ ο ίδιος τρίποδες με χαραγμένες επιγραφές με Κάδμειους χαρακτήρες, που δεν διαφέρουν και πολύ από τους Ιωνικούς.
Και τώρα ο Βοιωτός Μυσταγωγός από την Χαιρώνεια ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, δίνει την απάντηση στον Ηρόδοτο  (και σε όλους όσους πιστεύουν ψευδώς, στην περί Φοινικικής Γραφής), μέσα από το σύγγραμμα του "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΚΑΚΟΗΘΕΙΑΣ" παρ.31.
Ο Αριστοφάνης ο Βοιωτός έγραψε πως ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ζήτησε από τους Θηβαίους μισθό αλλά δεν του έδωσαν και πως, όταν προσπάθησε να συζητήσει και να συναναστραφεί με τους νέους της Θήβας, οι άρχοντες της πόλης τον εμπόδισαν, επειδή ήταν αγροίκοι.
Ο ίδιος ο Ηρόδοτος όμως δίνει μαρτυρία υπέρ του ισχυρισμού του Αριστοφάνη με τις κατηγορίες που επιρρίπτει εις βάρος των Θηβαίων, άλλες ψευδείς, άλλες για να κολακεύσει άλλους και άλλες από ΜΙΣΟΣ και ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΑ προς αυτούς.
Ο Πλούταρχος αντικρούει τον ύποπτο ρόλο του Ηροδότου, για όσα αναφέρει περί δήθεν Φοινικικής προέλευσης του Ελληνικού Αλφαβήτου.
Τι μας λέει δηλαδή ο Πλούταρχος:
Ότι ο Ηρόδοτος έφθασε στην Θήβα και ζήτησε από τους άρχοντες της πόλης μισθό οι Θηβαίοι τον περιφρόνησαν και δεν του έδωσαν.
Όταν θέλησε να συζητήσει και να συναναστραφεί με τους νέους της Θήβας, τον εμπόδισαν.
Οι Θηβαίοι τον θεώρησαν λαοπλάνο και τον απέλασαν.
Αυτό το γεγονός ήταν μεγάλη προσβολή για τον Ηρόδοτο.
Ο Ηρόδοτος έχοντας μεγάλη πικρία, θέλησε να πάρει ένα είδος εκδίκησης για την προσβολή αυτή που ένιωσε από τους Θηβαίους.
Σκέφτηκε, να τους προσβάλει, (μέσω Φοινικικού Αλφαβήτου και με αναφορές περί Γεφυραίων και Φοίνικων) αμφισβητώντας την Ελληνική τους καταγωγή, κάτι που για την εποχή εκείνη ήταν ότι χειρότερο για έναν Έλληνα.
Αυτή είναι η αλήθεια και ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ο Ηρόδοτος έγραψε όλες αυτές τις κακοήθειες.
(Ο Ηρόδοτος αφού προσπάθησε να εργασθεί και σε άλλες πόλεις, κατέληξε τελικά στην Αθήνα, ανέπτυξε στενή φιλία με τον Περικλή ο οποίος, σαν έξυπνος πολιτικός γνώριζε καλά την διάδοση των πληροφοριών. Φρόντισε να του δώσουν οι Αθηναίοι αρκετό χρυσό με αποτέλεσμα ο Ηρόδοτος να γράψει ευνοϊκά για αυτούς).
Η Φοινικική γραφή είναι μόνο Φθογγική γραφή, πράγμα που σημαίνει ότι είναι τελείως διαφορετική από την Ελληνική.
Οι λέξεις γράφονται χωρίς κενό μεταξύ τους σε οριζόντιες στήλες και με κατεύθυνση από δεξιά προς τα αριστερά.
Όλα αυτά μας αποδεικνύουν περίτρανα, πως δεν πήραν οι Έλληνες το Αλφάβητο από τους Φοίνικες και πως η προέλευση της Ελληνικής γλώσσας και γραφής είναι Ελληνική και μόνο Ελληνική!!!
Αστέριος Χοϊλούς
-----------------------------
(Σείριος: Το φοινικικό αλφάβητο έχει 22 σύμφωνα και κανένα φωνήεν)
Διαβάστε επίσης:

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 7

Η προτασσομένη δασεία στη λέξη ΕΠΤΑ, είναι ένδειξη ότι λείπει ένα γράμμα από αυτή τη λέξη. Το γράμμα που λείπει είναι αυτό το ΣΙΓΜΑ (Σ), όπου διατηρείται στις λατινογενείς λέξεις, απ’ όπου έχουμε το Γαλλικό Sept…
Κατά τους Πυθαγόρειους ο αριθμός επτά είναι « αμήτωρ» μια και δεν είναι γινόμενο παραγόντων. Είναι επίσης το σύμβολο της τελειότητας γιατί είναι το άθροισμα του τρία (3) και του τέσσερα (4) που εκφράζουν τα δύο τέλεια σχήματα ,το ισόπλευρο τρίγωνο και το τετράγωνο.
Είναι δε ο μοναδικός αριθμός της δεκάδας, πού ούτε διαιρείται ούτε πολλαπλασιάζεται για να δώσει κάποιον άλλο μέσα στην δεκάδα.
Ο αριθμός 7, είναι προικισμέ­νος με μια αξιοσημείωτη ιδιότητα: είναι ο μόνος αριθμός που δεν γεννά κανέναν αριθμό μεταξύ των περιλαμβανομένων στη δεκάδα και δεν γεννιέται από κανέναν τους, ιδιότητα που ώθησε τους Πυ­θαγόρειους να τον ονομάσουν Αθηνά, καθώς η Θεά Αθηνά δεν γεννή­θηκε από μητέρα ούτε υπήρξε ποτέ η ίδια μητέρα. Δεν προήλθε από καμιά ένωση ούτε ενώθηκε η ίδια με κανέναν.
Το επτά είναι ο μόνος αριθμός που πολλαπλασιαζόμενος με κάποιον άλλον δεν γεν­νά κανέναν από αυτούς της δεκάδας και που δεν είναι το γινόμενο του πολλαπλασιασμού κανενός αριθμού».
Ο Θέων της Σμύρνης σημειώνει πως επτά είναι οι εβδομάδες που χρειάζε­ται το έμβρυο για τον τέλειο σχηματισμό του, από τον έβδομο μήνα και μετά είναι βιώσιμο και στα επτά τους χρόνια τα παιδιά αλλάζουν τα δόν­τια τους: στη δεύτερη επταετία είναι που εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της εφηβείας ενώ στην τρίτη αρχίζει να αναπτύσσεται η τριχοφυΐα του προ­σώπου. Από τη μια ισημερία στην άλλη αριθμούμε και πάλι επτά μήνες· το κεφάλι έχει επτά ανοίγματα και το σώμα διαθέτει επτά σπλάχνα.
Στο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας του Σταματάκου, θα βρούμε ότι η λέξη ΣΕΠΤΑ, ΣΕΠΤΟΣ, σημαίνει ΣΕΒΑΣΤΟΣ. Στο “ΟΜΗΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ”, στη λέξη ΣΕΒΑΣΤΟΣ, ΣΕΒΑΣ, βρίσκουμε τα εξής:
1) Σέβας, Ευσέβεια, Αιδώς, Εντροπή πρός Θεούς & Ανθρώπους.
2) Θαύμα, Θαυμασμός, ‘Εκπληξις, Θαύμβος με κατέχει, Θαυμάζω.
Κατά τον Όμηρο «επτά βοών αγέλας και επτά ποίμνια» είχε ο Ήλιος , ενώ επτά ήταν οι γυιοί του και επτά οι κόρες του. Ο αριθμός επτά επαναλαμβάνεται σε πολλές θαυμαστές περιπτώσεις και μέχρι σήμερα διατηρεί τον συμβολισμό του.
Έχουμε τά επτά θαύματα του κόσμου, τις επτά πόλεις πού «μάρνανται σοφήν διά ρίζαν Ομήρου», τους επτά σοφούς της αρχαιότητος, τά επτά αρσενικά και επτά θηλυκά παιδιά της Νιόβης, τους επτά εφήβους και τις επτά παρθένες πού αποτελούσαν τον φόρο αίματος της Αθήνας στον Μινώταυρο, τις επτά ημέρες πού παρεμπόδιζε η Ήρα την γέννηση του Ηρακλή, τις επτά ημέρες πού επωάζει τον χειμώνα η Αλκυόνη τά αυγά της, τά επτά άστρα πού συνιστούν την Μεγάλη αλλά και την Μικρή Άρκτο και τις επτά Πλειάδες.
Ακόμα επταφαείς ήταν κατά τους ορφικούς οι ζώνες του φωτός, επτάφωνος ήταν η ιερή στοά στην Ολυμπία, επτά ήταν οι εκστρατεύσαντες κατά της επτάπυλης και επτάπυργης Θήβας (επτά επί Θήβας). Αλλά να αναφέρουμε και τά επτά φωνήεντα της θείας κατασκευής ελληνικής γλώσσας…
Ο αριθμός επτά για όλους σχεδόν τους λαούς ήταν ιερός και έκλεινε μέσα του δύναμη μυστηριακή.
Οι Έλληνες συσχέτιζαν τον αριθμό επτά με τη λατρεία του Απόλλωνα και της σελήνης. Παρατήρησαν πως επτά ημέρες διαρκεί κάθε φάση της σελήνης. Ο Όμηρος θέλει επτά τις αγέλες των βοδιών του Απόλλωνα, επτά χορδές έχει η λύρα του ,επτάπηχο ανδριάντα του δωρίσαν οι Αιγύπτιοι. Επτά παλικάρια και επτά κόρες στέλνονταν στη Κρήτη για τροφή στον Μινώταυρο. Την εβδόμη μέρα έδιναν το όνομα στα νεογέννητα και κάθε έβδομη μέρα θυσίαζαν οι Σπαρτιάτες στον Απόλλωνα.
ΕΠΤΑ είναι τα θαύματα του κόσμου
Ο κολοσσός της Ρόδου.
Η πυραμίδα του Χέοπα.
Ο τάφος του Μαυσώλου στην Αλικαρνασσό
Ο φάρος της Αλεξάνδρειας
Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνος
Το άγαλμα του Δία στη Ολυμπία
Ο ναός της θεάς Αρτέμιδας στην Έφεσο
ΕΠΤΑ είναι οι Σοφοί της Αρχαιότητος
Θαλής ο Μιλήσιος
Βίας ο Πριηνεύς
Κλεόβουλος ο Ρόδιος
Περίανδρος ο Κορίνθιος
Πιττακός ο Μυτιληναίος
Σόλων ο Αθηναίος
Χίλων ο Λακεδαιμόνιος
ΕΠΤΑ είναι τα χρώματα της ίριδας (κίτρινο-βαθύκυανούν ερυθρό-ιώδες-κυανούν-πράσινο-πορτοκαλί)
οι φθόγγοι της μουσικής (ντό –ρέ – μί – φά – σόλ – λά – σί)
οι μέρες της εβδομάδας
ΕΠΤΑ εξεστράτευσαν κατά της Θήβας
Άδραστος-Πολυνείκης-Τυδέας-Αμφίαραος
Καπανέας-Ιππομέδοντας-Παρθενοπαίος
ΕΠΤΑ ήρωες υπερασπίστηκαν την Θήβα
Ετεοκλής-Πολυφόντας-Μελάνιππος-
Μεγαρέας-Ύπερος-Λασθένης-Άκτορας
ΕΠΤΑ είναι οι Πλειάδες (κόρες του Άτλαντα και της Πλειόνης)
Αλκυόνη-Μερόπη – Ηλέκτρα-Ταϋγέτη-Κελαινώ- Μαία-Αστερόπη
Οι Πλειάδες ήταν απαρηγόρητες για το πάθημα του πατέρα τους ,ο οποίος είχε καταδικαστεί να φέρει στους όμους του τον ουράνιο θόλο ,γιαυτό ο Δίας τις λυπήθηκε και τις μεταμόρφωσε σε αστέρια .Είναι τα άστρα που φαίνονται με γυμνό μάτι στο αστρικο σμήνος Πλειάδες (τη γνωστή μας Πούλια)
Ένα από τα άστρα αυτά έχει το όνομα Αλκυόνη και μεσουρανή ,κατά τα μέσα Ιανουαρίου ,λίγο μετά την δύση του Ηλίου ,ώστε είναι εύκολα παρατηρήσιμο.Με το όνομα Αλκυόνη αναφέρεται και η κόρη του Αίολου ,θεού των ανέμων ,και της Αιγιάλης, ,η οποία μετά τον πνιγμό του συζύγου της ,έπεσε στην θάλλασα και μεταμορφώθηκε στο πουλί αλκυόνη και κάθε χειμώνα θρηνούσε τον νεκρό σύζυγο της ,έπειτα τοποθετούσε τα αβγά της στην ακροθαλασσιά όπου τα κατέστρεφαν όμως τα κύματα,όσπου οι θεοί την λυπήθηκαν και ο Αίολος συγκρατούσε τους ανέμους ενώ ο Δίας έκανε 14 μέρες καλοκαιρίας για να μπορέσει το πουλί να κλωσήσει τα αυγά του.
Οι μέρες αυτές από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ονομάζονται Αλκυονίδες μέρες και συμπίπτουν με τις μέρες που μεσουρανή το άστρο Αλκυόνη.
Ο αριθμός 7 εμφανίζεται στο πιο ιερό μέρος του ανθρώπινου σώματος, το κεφάλι. Σε αυτό υπάρχουν 7 οπές (2 μάτια, 2 αυτιά, 2 ρουθούνια, 1 στόμα).
Επίσης στο κυρίως μέρος του ανθρώπινου σώματος έχουμε ζευγάρια βασικών εσωτερικών οργάνων. Στο κεφάλι έχουμε δύο ημισφαίρια. Αμέσως πιο κάτω στο στήθος έχουμε 2 πνεύμονες. Αμέσως πιο κάτω έχουμε 2 νεφρά και μαζί με το μονό γεννητικό σύστημα δημιουργούν πάλι το 7 σχηματικά σε ένα ιερό “V”.
Τα πουλιά πετούν σε σχήμα [V] η σε σχημα [Λ].
Στα Αραβικά το 7 είναι το σχήμα [V] και 8 το [Λ].
Σύμφωνα με την επιστήμη υπάρχουν 7 ενεργειακά πεδία στο ανθρώπινο σώμα και βρίσκονται κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης.
Τα επτά Κέντρα Ενέργειας ή Τσάκρας, τα οποία συνδέονται με τους 7 βασικούς αδένες βρίσκονται σε μια νοητή ευθεία παράλληλη με τη σπονδυλική στήλη.
Το 1ο Κέντρο βρίσκεται περίπου στη βάση της σπονδυλικής στήλης και σχετίζεται με τις γονάδες.
Το 2ο Κέντρο βρίσκεται λίγο πάνω από τις γονάδες και σχετίζεται με τα κύτταρα Λέυντιγκ.
Το 3ο Κέντρο βρίσκεται στην περιοχή των νεφρών και σχετίζεται με τα επινεφρίδια.
Το 4ο Κέντρο βρίσκεται στη μέση του στήθους και σχετίζεται με το θύμο αδένα.
Το 5ο Κέντρο βρίσκεται στη βάση του λαιμού και σχετίζεται με το θυρεοειδή αδένα.
Το 6ο Κέντρο βρίσκεται περίπου στο μέσο του εγκεφάλου και σχετίζεται με τον αδένα της επίφυσης.
Το 7ο Κέντρο βρίσκεται ακριβώς κάτω από την επίφυση, ανάμεσα στα δύο μάτια, και σχετίζεται με τον αδένα της υπόφυσης.
Οι Αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν το 7 ως μυστηριώδη αριθμό για τις γεωμετρικές του ιδιότητες, π.χ. 7 σημεία δεν μπορούν να δημιουργήσουν συμμετρία σε ένα κύκλο.
Οι Αρχαίοι Έλληνες χώριζαν τους ωκεανούς του κόσμου σε 7 θάλασσες – Το Αιγαίο, τη Μεσόγειο, την Αδριατική, τη Μαύρη, την Ερυθρά, την Κασπία και τον Περσικό Κόλπο.
Ο Φιλοκτήτης έπλευσε με 7 πάνοπλα καράβια στην Τροία με σκοπό να υπερασπιστεί τους Έλληνες κατά τον Τρωικό πόλεμο.
Τα μέταλλα που γνώριζαν στην Αρχαιότητα ήταν 7 – Χρυσός, χαλκός, μόλυβδος, κασσίτερος, υδράργυρος, ασήμι, σίδηρος. Σε αυτά βασίστηκε η εξέλιξη του Πολιτισμού.
Στην Αρχαία Σπάρτη η εκπαίδευση των αγοριών ξεκινούσε από την ηλικία των 7 ετών
Οι 7 πλανήτες που ήταν γνωστοί στην αρχαιότητα ήταν οι: Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ήλιος και Σελήνη.
7 είναι οι Πλειάδες, Κόρες του Άτλαντα και της Πλειώνης, που αντιστοιχούν στα 7 ορατά άστρα του αστερισμού των Πλειάδων.
Οἱ Ἀλχημιστὲς στὸν ἀριθμὸ 7 διέβλεπαν μία μυστηριώδη σχέση μεταξὺ τῶν 7 πλανητῶν καὶ τῶν 7 μετάλλων – Ὁ ἥλιος στὸ χρυσό, Ἡ Σελήνη στὸν ἄργυρο, Ὁ Ζεὺς στὸ κασσίτερο, Ἡ Ἀφροδίτη στὸ χαλκό, Ὁ Κρόνος στὸ μόλυβδο, Ὁ Ἄρης στὸ σίδηρο, Ὁ Ἑρμῆς στὸν ὑδράργυρο.
7 φορές περιελήχθη ο Οφίων γύρω από το κοσμικό αβγό
Σε απεικονίσεις του Μίθρα εκπέμπονται 7 ακτίνες από το κεφάλι του
7 οι Ρίσι του Ινδουισμού
7 είναι ο αριθμός του Γιανγκ…
Ο δικός σας τυχερός αριθμός ποιός είναι;

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΕΛΛΑΝΘΕΙΑ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ~ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣ !

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣ, ΓΡΑΦΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΑΝΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΛΛΑΔΑ. ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΕΥΔΟΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ...

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΣ ΚΙ Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΑΝΤΑ ΛΑΜΠΕΙ

Όπου κι αν πας σ’ όλη τη γη θα δεις μονάχα θάμπη
Και σκοτεινιές αλλιώτικες ξένες για τις ζωές μας
Όμως εδώ είναι Ελλάς κι ο Απόλλων πάντα λάμπει
Ο ήλιος ο ελληνικός χαϊδεύει τις ψυχές μας!
(Χ.Γ.) Σείριος

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ο ΜΑΝΤΗΣ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ, Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΗΡΥΚΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΡΜΗ

Ποιός ήταν ο τρόπος με τον οποίον ο Τειρεσίας απέκτησε αυτές τις τόσο σημαντικές μαντικές του ικανότητες και τι σχέση έχει με την ερωτική απόλαυση;
Ο Τειρεσίας αποτελεί ένα από πλέον αινιγματικά πρόσωπα που εμφανίστηκαν στην Αρχαία Ελλάδα.
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία, κατά την οποία, όταν κάποτε ο Τειρεσίας βρέθηκε στο όρος Κυλλήνη, κατά την διάρκεια ενός περιπάτου, είδε στον δρόμο του δύο φίδια να ζευγαρώνουν. Τα φίδια ενοχλήθηκαν από την παρουσία του και του επιτέθηκαν. Τότε εκείνος προκειμένου να αμυνθεί, σήκωσε το ραβδί που κρατούσε και το οποίο τον βοηθούσε στην πεζοπορία του στο βουνό, και χτύπησε το ένα φίδι.
Το χτύπημα του Τειρεσία, ήταν εναντίον του θηλυκού φιδιού, το οποίο και σκοτώθηκε.
Τότε όμως συνέβη κάτι καταπληκτικό.
Το αποτέλεσμα του θανάτου του θηλυκού φιδιού, ήταν να μεταμορφωθεί ο ίδιος ο Τειρεσίας σε ΓΥΝΑΙΚΑ!
Και μάλιστα σε μία πολύ όμορφη και θελκτική γυναίκα, που πολύ γρήγορα έγινε μία ξακουστή εταίρα...
Όμως επτά χρόνια αργότερα, ο Τειρεσίας με την γυναικεία πλέον μορφή της εταίρας, βρέθηκε να περπατάει και πάλι στο ίδιο ακριβώς σημείο του βουνού, εκεί όπου είχε συμβεί το αξιοθαύμαστο όσο και πρωτάκουστο γεγονός της μεταμόρφωσής του.
Έκπληκτος, είδε μπροστά στα μάτια του να επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια σκηνή: Όπως είχε συμβεί πριν από επτά χρόνια, είδε και πάλι μπροστά του δύο ακριβώς ίδια φίδια, όπως και τότε, να κάνουν έρωτα.
Αυτήν την φορά ο Τειρεσίας, χωρίς δισταγμό, σήκωσε το ραβδί του και κατάφερε να τραυματίσει θανάσιμα το αρσενικό φίδι.
Ακριβώς την ίδια στιγμή που το αρσενικό φίδι πέθαινε, ο Τειρεσίας ανάκτησε την αρχική του μορφή και έγινε και πάλι άντρας!
Την ίδια εποχή, στον Όλυμπο, ο Δίας αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα. Η γυναίκα του η Ήρα, δεν σταματούσε να τον κατηγορεί συνεχώς για τις πολλές απιστίες του με τις ερωμένες του και ότι εξαιτίας αυτού του λόγου, δεν έχει πλέον την διάθεση να κοιμάται και να συνευρίσκεται μαζί της, όπως έκανε στο παρελθόν.
Ο Δίας προσπαθώντας να αντικρούσει τις κατηγορίες της, της απάντησε ότι ο λόγος που δεν θέλει να συνευρίσκεται μαζί της δεν είναι αυτός, αλλά ότι είναι λογικό να μην έχει όρεξη, αφού είναι γνωστό, ότι μία γυναίκα απολαμβάνει πολύ περισσότερο τον έρωτα από έναν άντρα!
Η Ήρα έγινε έξαλλη με την απάντησή του, υποστηρίζοντας ότι αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, η άποψή της ήταν ότι ο άντρας είναι αυτός που απολαμβάνει περισσότερο τον έρωτα και όχι η γυναίκα.
Τότε ο Δίας της είπε ότι βρήκε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να λύσουν την διαφωνία τους. Πρότεινε λοιπόν στην Ήρα να καλέσουν μπροστά τους τον Τειρεσία, ο οποίος όπως είδαμε, είχε υπάρξει στην ίδια ζωή και άντρας αλλά και γυναίκα, επομένως ήταν ο μόνος που είχε βιώσει την ερωτική εμπειρία και με τα δύο φύλα. Επομένως ήταν το ιδανικό πρόσωπο που θα μπορούσε να δώσει την σωστή απάντηση, σε αυτήν την τόσο ενδιαφέρουσα διαφωνία που προέκυψε ανάμεσα στο θεϊκό ζευγάρι.
Ο Τειρεσίας λοιπόν κλήθηκε στον Όλυμπο, μπροστά στους δύο θεούς και το ερώτημα που του τέθηκε να απαντήσει ήταν το εξής: «Ποιός είναι αυτός που αισθάνεται περισσότερη ηδονή κατά την διάρκεια μιας ερωτικής πράξης, ο άντρας ή η γυναίκα;»
Τότε ο Τειρεσίας απάντησε με απόλυτη βεβαιότητα ότι αν θα μπορούσαμε να διαιρέσουμε την ηδονή σε δέκα ίσα μέρη, η αναλογία θα ήταν η εξής: Το ποσοστό της ηδονής που αντιστοιχεί στην γυναίκα, κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης, θα ήταν ίσο με τα εννέα δέκατα, ενώ αντίστοιχα το μερίδιο της ηδονής που αντιστοιχεί στον άντρα θα ήταν ίσο μόνο με το ένα δέκατο.
Εννέα στα δέκα η γυναίκα, ένα στα δέκα ο άντρας!
Το δυνατό γέλιο που επακολούθησε ως φυσική αντίδραση του Διός, που αισθάνθηκε ότι δικαιώνεται απολύτως από την απάντηση του Τειρεσία, εκνεύρισε την Ήρα σε τόσο μεγάλο βαθμό, που χάνοντας την ψυχραιμία της, αποφάσισε να τυφλώσει τον Τειρεσία για αυτήν του την απάντηση.
Όμως ο Δίας, αντιλαμβανόμενος την αδικία, για να τον αποζημιώσει, του έδωσε ως αντάλλαγμα το χάρισμα της ΜΑΝΤΙΚΗΣ και αύξησε την διάρκεια της ζωής του, επτά φορές από αυτήν που επρόκειτο να ζήσει στην παρούσα ζωή!
Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία του Τειρεσία, άλλη μία εντυπωσιακή διήγηση από το πλουσιότατο και ανεξάντλητο ταμείο της Μυθολογίας μας.
Ο Όμηρος μάλιστα, αναφέρει τον τυφλό μάντη Τειρεσία, στην «Νέκυια» της Οδύσσειας, να συνεχίζει να ασκεί την μαντική τέχνη, ακόμα και μετά τον θάνατό του, ακόμα δηλαδή και όταν πεθαμένος πια, βρίσκεται στον Άδη, όταν πηγαίνει να τον συμβουλευτεί ο Οδυσσέας...  
----------------------------------
ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ.
Όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, ο μύθος σημαίνει Λόγο, ομιλία, διήγηση, και είναι φορέας των παραδόσεων του κάθε λαού, ταυτόχρονα όμως για τους αρχαίους πολιτισμούς, αποτελούσε μια ιερή ιστορία που μετέφερε στους ανθρώπους αρχετυπικές αλήθειες, χρησιμοποιώντας μία αλληγορική, συμβολική γλώσσα, που απαιτούσε αποκρυπτογράφηση.
Για αυτό ακριβώς τον λόγο, οι μυστηριακές τελετές στην αρχαιότητα διαδραματίζονταν πάντα σε σχέση με κάποιο μύθο, παρέχοντας μόνο στους μύστες, τα κλειδιά ερμηνείας που θα αποκάλυπταν στον μυημένο, μία ανώτερη γνώση.
Παρότι λοιπόν η ιστορία του Τειρεσία όπως περιγράφεται είναι σύντομη, είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς συναντούμε πλήθος συμβόλων, ανάμεσα στα οποία, το σημαντικότερο ίσως αρχετυπικό σύμβολο της Αρχαίας Ελλάδος, το Κηρύκειο, την ιερή ράβδο που έφεραν οι «Κύρηκες» κατά την διάρκεια των Μυστηρίων, αλλά και οι πρεσβευτές, ο Ασκληπιός (χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα ως έμβλημα της ιατρικής), αλλά και Θεός Ερμής.
Σύμφωνα με την ιστορία που προαναφέρθηκε, ο Τειρεσίας χρησιμοποίησε μία ράβδο που κρατούσε για να χωρίσει τα δύο φίδια. Το ίδιο αναφέρεται και για τον Θεό Ερμή (Το κηρύκειο είναι περισσότερο γνωστό ως κηρύκειο του Θεού Ερμή). Τα φίδια τυλίχτηκαν αντικριστά σε σχήμα 8 γύρω από την ράβδο, παίρνοντας στην κορυφή το σχήμα Φ.
Αρχίζοντας λοιπόν από το σχήμα του, συναντάμε (τυχαία;) το σχήμα Φ, που μας παραπέμπει στον χρυσό αριθμό (1,618) , τον αριθμό της ομορφιάς, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός από τον Dan Brown, στο βιβλίο του «Κώδικας Da Vinci». Ένας αριθμός, του οποίου τις αναλογίες συναντούμε παντού στην φύση, από τον μικρόκοσμο έως τον μακρόκοσμο. Από τα ορυκτά και την γεωμετρική δομή των κρυστάλλων, έως την ανάπτυξη των φυτών (την κατανομή των φύλλων στον μύσχο) τα όστρακα, στην διατομή του DNA (οι έλικες του DNA ομοιάζουν στο σχήμα του κηρυκείου), τις αναλογίες του ανθρώπινου σώματος έως τις έλικες των γαλαξιών και τη στροφορμή των μαύρων τρυπών!
Τον αριθμό Φ τον αναφέρει ο Πυθαγόρας τον -5ο αιώνα και τον εφήρμοσαν ο Ικτίνος ο Καλλικράτης και ο Φειδίας στην αρχιτεκτονική του Παρθενώνα και όχι μόνο,  εφόσον με βάση τις αναλογίες του αριθμού χτίστηκαν πολλοί ναοί και οικοδομήματα.
Ως αρχέγονο σύμβολο το φίδι λόγω της σπουδαιότητας του συμβολισμού του, διαδραματίζει στην αρχαιότητα πρωταγωνιστικό ρόλο στις μυστηριακές τελετουργίες.
Ήδη στην Μινωική Κρήτη η μεγάλη Θεά ως ζωοδότειρα και τροφός, Θεά της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης, κρατά στα χέρια της φίδια. Στα Ελευσίνια μυστήρια τμήμα των μυσταγωγικών τελετουργιών, αποτελούσε το άγγιγμα φιδιού από τους μύστες.
Οι Βακχικές τελετές είχαν ως κεντρική παρουσία, ένα ζωντανό φίδι ως φορέα του θεού, ενώ και οι μαινάδες κρατούσαν επίσης φίδια. Ο Διονυσιακός θίασος χειρονομούσε με φίδια και καλούσε τον θεό με την ιερή κραυγή «φάνηθι δράκων».
Στα δε Ορφικά μυστήρια, χρησιμοποιούσαν ως σύμβολο, ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από «το Ορφικό αυγό», που συμβόλιζε τον κόσμο που περιβάλλεται από το Δημιουργικό πνεύμα του.
Στην Ορφική θεογονία, ο Δίας σμίγει με τη μητέρα του Ρέα, έχοντας πάρει και οι δύο τη μορφή του φιδιού. Γεννιέται η Περσεφόνη (σύμβολο της περιοδικότητας και των μεταμορφώσεων των φαινομένων) και ζευγαρώνει με τον πατέρα της τον φιδόμορφο Δία.
Ο όφις είναι ένα χθόνιο σύμβολο που έχει σχέση με την γη την αρχέγονη ζωοδότειρα ορμή, αλλά και τον θάνατο, και τον κάτω κόσμο. Το φίδι θεωρείται επίσης σεληνιακό έμβλημα. Ταυτίζεται με τον διαρκώς μεταβαλλόμενο χαρακτήρα της σελήνης. Η σεληνιακή θεά Εκάτη, απεικονιζόταν ως φίδι ή είχε φίδια στα μαλλιά της. Συμβόλιζε την ανθρώπινη ψυχή, καθώς οι ψυχές περνούν από την σελήνη στην άνοδο και στην κάθοδο τους προς την ενσάρκωση. Αυτό υποδεικνύουν τα φτερά στην κορυφή του Κηρυκείου, τα οποία προστέθηκαν στο κηρύκειο του ψυχοπομπού Ερμού στο μέσον περίπου της τρίτης πρό κοινής εποχής, εκατονταετηρίδας.
Στο κηρύκειο τα φίδια είναι δύο που περιπλέκονται στην ράβδο. Στον αγγελιοφόρο των Θεών ψυχοπομπό Ερμή, το κηρύκειο συμβόλιζε την ιδιότητα του θεού ως ψυχοπομπού, εκείνου που οδηγεί τις ψυχές από και προς τον Άδη. Πρόκειται για το σύμβολο που θυμίζει τη σύνδεση των δύο κόσμων. Η περιέλιξη των φιδιών υποδηλώνει την ακαθόριστη και ανανεούμενη πορεία της ύπαρξης.
Ο Ερμής οδηγεί τους μύστες στις μυσταγωγικές τελετές, με σκοπό την κατανόηση των μυστικών της φύσεως, την διεύρυνση της συνείδησης, και την απόκτηση μίας ανώτερης γνώσης, καθώς το κηρύκειο εκπροσωπεί όπως και ο θύρσος στα Διονυσιακά μυστήρια, την μαγική ράβδο ή το «δένδρο της ζωής», δηλαδή την μυστηριακή οδό, που οδηγεί στην γνώση των απόκρυφων επιστημών.
Το κηρύκειο συμβόλιζε τις αντίθετες δυνάμεις, και την δυαδικότητα δια μέσω της οποίας είναι αναγκασμένη να λειτουργεί η ανθρώπινη αντίληψη, καθώς οι αισθήσεις μας περιορίζουν, σε αντίθεση με το «άχρονο ενιαίο Όλον», το οποίο υπερβαίνει κάθε διάκριση και πολλαπλότητα.
Κάτ’ αυτόν τον τρόπο τα δύο αντίθετα φίδια συμβολίζουν: Το θετικό και το αρνητικό, το αρσενικό και το θηλυκό, το καλό και το κακό, το Φως, την σοφία και την πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου (κατ’ αντιστοιχία της αλλαγής του δέρματος του φιδιού) αλλά και το σκοτάδι της ασυνειδησίας.Κατά τον Ησύχιο, «ο δράκων» όπως καλούνταν το κηρύκειο, ήταν ήδη γνωστό κατά τους χρόνους του Σοφοκλέους. Το αρχαιότερο δε μνημείο, στο οποίο παρίσταται ο τύπος αυτός, είναι τεμάχιο αγγείου προερχόμενο από περσικά ερείπια της Ακρόπολης, δηλαδή του τέλους του Στ’ και των αρχών του Ε’ αιώνα (-).
Ένα αντίστοιχο σύμβολο συναντούμε και στην Παραδοσιακή Κινεζική Φιλοσοφία, το γνωστό Γιν και Γιάνγκ τα οποία αφορούν τις δυο πρωταρχικές κοσμικές αρχές του σύμπαντος. Αντιπροσωπεύουν τους δύο αντίθετους και συμπληρωματικούς πόλους της φύσης.
Το Γιάνγκ είναι το άσπρο είναι η ενεργός, αρσενική αρχή. Το Γιν είναι το μαύρο είναι η παθητική, η θηλυκή αρχή. Ως σύμβολο παριστάνεται από ένα κύκλο, του οποίου το ένα μισό είναι άσπρο με ένα μαύρο σημείο μέσα του, και το άλλο μισό μαύρο, με ένα άσπρο σημείο μέσα του. Είναι οι δύο δυνάμεις της φύσης που μάχονται, το λευκό και το μαύρο, έτσι ώστε η μια να διαδέχεται ακατάπαυστα την άλλη, και έτσι να δημιουργείται ο κόσμος με τις αποχρώσεις του.
Καθώς το σύμβολο κινείται, το μικρό μαύρο σημείο μέσα στο αντίθετο μισό άσπρο μεγαλώνει κι ενισχύεται, έτσι ώστε κάποια στιγμή καταλαμβάνει ολόκληρο το χώρο του και το αντικαθιστά. Αυτή η κίνηση της ενέργειας έχει σαν αποτέλεσμα, να δημιουργούνται οι ενδιάμεσες καταστάσεις στη φύση που κάνουν τον κόσμο πολύμορφο, περιπλοκότερο και πιο πλήρη.Σύμφωνα με τα παραπάνω, είναι προφανές πως η ιστορία του Τειρεσία, «σημαίνει» πολλά περισσότερα, από μία απλή (από τις πολλές) διένεξη του Δία και της Ήρας.
Πέρα από τον συμβολισμό του κηρυκείου για τον οποίο έγινε λόγος παραπάνω, διαπιστώνουμε, πως στην μικρή περί του Τειρεσία αφήγηση, γίνεται αναφορά στον αριθμό επτά.
Ας αρχίσουμε λοιπόν από την ετοιμολογία της ίδιας της λέξης. Η λέξη προέρχεται από το «ΣΕΠΤΟΣ» («σ-επτά»), που σημαίνει ΣΕΒΑΣΤΟΣ. Το επτά είναι ένας αριθμός που είναι «πρώτος» στην δεκάδα, ούτε παράγει (μέσω πολλαπλασιασμού) ούτε παράγεται από κανέναν άλλον αριθμό εκτός από την μονάδα. Π.χ Το 2 παράγει το 4 και το 8 (2 Χ 2 Χ 2 ) , το 3 παράγει το 6 και το 9 (3 Χ 2, 3 Χ 3), το 4 παράγεται από το 2 και παράγει το 8, το 5 παράγει το 10, το 6 παράγεται από το 3 και το 2, το 8 παράγεται από 2 και το 4, το 9 παράγεται από τον 3, το 10 παράγεται από το 2 και το 5. Το 7, όμως, δεν παράγεται από κανέναν και ούτε παράγει κάποιον στην δεκάδα.
Κατά τους Πυθαγόρειους ο αριθμός επτά είναι « αμήτωρ» μια και δεν είναι γινόμενο παραγόντων. Είναι επίσης το σύμβολο της τελειότητας γιατί είναι το άθροισμα του τρία (3) και του τέσσερα (4) που εκφράζουν τα δύο τέλεια σχήματα  το ισόπλευρο τρίγωνο και το τετράγωνο.
Ο αριθμός 7, είναι προικισμένος με μια αξιοσημείωτη ιδιότητα: είναι ο μόνος αριθμός που δεν γεννά κανέναν αριθμό μεταξύ των περιλαμβανομένων στη δεκάδα και δεν γεννιέται από κανέναν τους, ιδιότητα που ώθησε τους Πυθαγόρειους να τον ονομάσουν Αθηνά, καθώς η Θεά Αθηνά δεν γεννήθηκε από μητέρα ούτε υπήρξε ποτέ η ίδια μητέρα. Δεν προήλθε από καμιά ένωση ούτε ενώθηκε η ίδια με κανέναν.
Το επτά είναι ο μόνος αριθμός που πολλαπλασιαζόμενος με κάποιον άλλον δεν γεννά κανέναν από αυτούς της δεκάδας και που δεν είναι το γινόμενο του πολλαπλασιασμού κανενός αριθμού.
Είναι σεπτάς και παρθένος (Όπως και η θεά Αθηνά που γεννήθηκε παρθένος από τον Νου του Δία), δεν είναι προϊόν γέννησης (γινομένου) ούτε γεννάει κάποιον άλλον, μέσα στην αρχική δεκάδα. Ίσως για αυτό οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν τον αριθμό επτά ως εικόνα και πρότυπο της Θείας τάξης και της αρμονίας στη Φύση. Ήταν ο αριθμός που περιλάμβανε δύο φορές τον ιερό αριθμό τρία ή την τριάδα, στην οποία προστίθεται το ένα ή η Θεία μονάδα.
Αποτελούμενος από την ένωση του αριθμού τρία (σύμβολο της Θείας τριάδας σε όλους τους λαούς) και του τέσσερα (σύμβολο των κοσμικών δυνάμεων ή στοιχείων), ο αριθμός 7 δείχνει συμβολικά την ένωση της Θεότητας με το σύμπαν. Τον αριθμό επτά συναντάμε στην μουσική, και στην επτάχορδη λύρα του Απόλλωνα αλλά και στην επτά οπών σύριγγα (αυλό) του Θεού Πάνα των οποίων, το σταδιακά σημειούμενο μέγεθος απεικονίζει την απόσταση μεταξύ των πλανητών. Όπως η μουσική των σφαιρών (των επτά πλανητών που πρόσφατα επιβεβαιώθηκε επιστημονικά) ηχεί στο διάστημα, έτσι και η αρμονία του ήχου που ακούγεται, λαμβάνει χώρα σε κλίμακα των επτά τόνων. Το 7 έχει σχέση με τις φάσεις της σελήνης (κάθε 7 μέρες εναλλάσσονται οι τέσσερις λεγόμενες φάσεις της), οι οποίες και αποτέλεσαν την αρχαιότερη μονάδα μέτρησης του χρόνου. Έτσι δημιουργήθηκε και ο αριθμός των επτά ημερών που σχηματίζει την εβδομάδα.
Στο «Περί εβδομάδος» το ψευδεπίγραφο βιβλίο του Ιπποκράτη, αναφέρεται η σπουδαιότητα του αριθμού, τονίζοντας ότι τα πάντα στον κόσμο είναι επτά: Επτά είναι οι πλανήτες, επτά οι ημέρες της εβδομάδος, επτά οι πύλες των ανέμων, επτά οι ώρες του έτους, επτά οι ηλικίες του ανθρώπου, επτά δε και τα μέρη της ψυχής, επτά τα μέρη του ανθρώπου και πάλι επτά της κεφαλής. Ας μείνουμε λίγο εδώ. Ο αριθμός 7 εμφανίζεται στο πιο ιερό μέρος του ανθρώπινου σώματος, το κεφάλι, καθώς σε αυτό υπάρχουν 7 οπές: 2 μάτια (Φωτιά), 2 αυτιά (αέρας), 2 ρουθούνια (νερό), 1 στόμα (γη).
Επίσης στο κυρίως μέρος του ανθρώπινου σώματος έχουμε ζευγάρια βασικών εσωτερικών οργάνων. Στο κεφάλι έχουμε δύο ημισφαίρια (Φωτιάηλεκτροχημική λειτουργία).
Στο στήθος έχουμε 2 πνεύμονες (Αέρας), πιο κάτω έχουμε 2 νεφρά (Νερό) και μαζί με το μονό γεννητικό σύστημα (Γη) δημιουργούν πάλι το 7, σχηματικά σε ένα ιερό "V", που φέρει το σχήμα σύμβολο της θηλυκής αρχής. Στην αστρολογία ο 7ος οίκος αστρολογικά είναι αυτός του ΓΑΜΟΥ. Στην ιστορία του Τειρεσία, τα φίδια που χωρίζει, βρίσκονται σε ερωτική περίπτυξη. Περαιτέρω, το έβδομο ζώδιο, είναι ο ζυγός, σχήμα που παραπέμπει στο σχήμα του κηρυκείου, μόνο που στην θέση των φιδιών βρίσκονται οι ζυγοί...
Όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα με τον μύθο, ο Τειρεσίας τυφλώνεται από την Ήρα, αλλά ο Δίας του δίνει την δυνατότητα να βλέπει με τον Νου, την αθέατη πλευρά των πραγμάτων, συμβολίζοντας τον άνθρωπο που διευρύνει την συνειδητότητα του, έχοντας αντίληψη άλλων διαστάσεων.
Είναι προφανές λοιπόν πως η ιστορία του Τειρεσία «σημαίνει» πολλά περισσότερα από αυτά που είναι προφανή, και ευρέως γνωστά. Το δε κηρύκειο είναι ένα από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα αρχετυπικά παγκόσμια σύμβολα. Μήπως για αυτό επιλέχτηκε ως ονομασία για το σύστημα αξιοποίησης οικονομικών πληροφοριών;
Στο σήμερα βέβαια, ο σύγχρονος Τειρεσίας υπηρετεί έναν άλλο Θεό το χρήμα, συμβολίζοντας τον μεγάλο αδελφό που ελέγχει και βλέπει τα πάντα..... !!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου