Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

«ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΕΧΕΙΣ ΜΑΝΑ ΓΗ ΣΚΥΦΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ» - Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΟΛΥΜΠΕ ΘΕΟΥΣ
ΜΗΔΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΟΣΣΑ
ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΕΧΕΙΣ ΜΑΝΑ ΓΗ
ΣΚΥΦΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ
ΚΟΥΦΙΟΙ ΚΑΙ ΟΚΝΟΙ ΚΑΤΑΦΡΟΝΑΝ
ΤΗ ΘΕΙΑ ΤΡΑΧΙΑ ΣΟΥ ΓΛΩΣΣΑ
ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΠΕΡΙΓΕΛΑ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΑΛΙΑΤΣΟΙ
Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ
ΣΥΝΘΕΣΗ - ΕΡΜΗΝΕΙΑ : ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΤΟΝΙΟΣ

«Κι ήσουν εσύ Δεξίλεε, λεβέντη καβαλάρη…»

«…αθάνατο άνθος είσαι, ναός να ντύση καρτερεί τη θεία δική σου γύμνια!»

Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ
Και τ' άγαλμα αγωνίστηκα για το ναό να πλάσω
στην πέτρα τη δική μου απάνω,
και να το στήσω ολόγυμνο, και να περάσω,
και να περάσω, δίχως να πεθάνω.
και τό'πλασα. Κ’οι άνθρωποι, στενοί προσκυνητάδες
στα ξόανα τ' άπλαστα μπροστά και τα κακοντυμένα,
θυμού γρικήσαν τίναγμα και φόβου ανατριχάδες,
κ' είδανε σαν αντίμαχους και τ' άγαλμα κ' εμένα.
Και τ' άγαλμα στα κύμβαλα, κ' εμέ στην εξορία.
Και προς τα ξένα τράβηξα το γοργοπέρασμά μου
και πριν τραβήξω, πρόσφερα παράξενη θυσία
έσκαψα λάκκο, κ' έθαψα στο λάκκο τ' άγαλμά μου.
Και του ψιθύρησα: «Αφαντο βυθίσου αυτού και ζήσε
με τα βαθιά ριζώματα και με τ' αρχαία συντρίμμια,
όσο που νάρθ' η 'ωρα σου, αθάνατ' άνθος είσαι,
ναός να ντύση καρτερεί τη θεία δική σου γύμνια!»
Και μ’ ένα στόμα διάπλατο, και με φωνή προφήτη,
μίλησ’ ο λάκκος: «Ναός κανείς, βάθρο ούτε, φως, του κάκου.
Για δω, για κει, για πουθενά το άνθος σου, ω τεχνίτη!
Κάλλιο για πάντα να χαθή μέσ’ στ’ άψαχτα ενός λάκκου.
Ποτέ μην έρθ’ η ώρα του! Κι αν έρθη κι αν προβάλη,
μεστός θα λάμπη και ο ναός από λαό αγαλμάτων,
τ’ αγάλματα αψεγάδιαστα, κ’ οι πλάστες τρισμεγάλοι
γύρνα ξανά, βρυκόλακα, στη νύχτα των μνημάτων!
Το σήμερα είτανε νωρίς, τ’ αύριο αργά θα είναι,
δε θα σου στρέξη τ’ όνειρο, δε θάρθ’ η αυγή που θέλεις,
με τον καημό τ’ αθανάτου που δεν το φτάνεις, μείνε,
κυνηγητής του σύγγνεφου, του ίσκιου Πραξιτέλης.
Τα τωρινά και τ’ αυριανά, βρόχοι και πέλαγα, όλα
σύνεργα του πνιγμού για σε και οράματα της πλάνης
μακρότερη απ’ τη δόξα σου και μια του κήπου βιόλα
και θα περάσης, μάθε το, και θα πεθάνης!»
Κ’ εγώ αποκρίθηκα: «Ας περάσω κι ας πεθάνω!
Πλάστης κ’ εγώ μ’ όλο το νου και μ’ όλη την καρδιά μου
λάκκος κι ας φάη το πλάσμα μου, από τ’ αθάνατα όλα
μπορεί ν’ αξίζει πιο πολύ το γοργοπέρασμά μου».
KΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
1903

Σήμερα βρέχει…

Μετά τις καταιγίδες και τον παγωμένο αέρα
Σαν χάδι μοιάζει η ανοιξιάτικη βροχή
Και επιτέλους ήρθε η γλυκιά η εποχή
Που Όμορφη και Λαμπρινή θα είναι η μέρα!!! (Σείριος)
Ούτε η γη ανθίζει χωρίς βροχή, ούτε η ψυχή χωρίς δάκρυα.

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Η πρώτη βροχή από «πεφταστέρια» της άνοιξης, οι Λυρίδες, θα κορυφωθούν στον ουρανό του βορείου ημισφαιρίου, στο οποίο ανήκει και η Ελλάδα, το βράδυ του Σαββάτου 21 Απριλίου προς χαράματα της Κυριακής 22 Απριλίου. Οι διάττοντες αστέρες θα είναι ορατοί έως τις 25 του μήνα, εφόσον ο καιρός επιτρέψει τις νυχτερινές παρατηρήσεις.
Οι Λυρίδες θεωρούνται μια μέση «βροχή» και στο αποκορύφωμά τους υπολογίζεται ότι εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα και πυρακτώνονται μέχρι 20 μετέωρα ανά ώρα με ταχύτητα έως 50 χιλιομέτρων. 
Οι Λυρίδες μερικές φορές δημιουργούν φωτεινά πεφταστέρια με μακριές ουρές, οι οποίες παραμένουν ορατές στον ουρανό επί αρκετά δευτερόλεπτα. Κάποιες χρονιές, τα «πεφταστέρια» τους έφθασαν ακόμη και τα 100 ανά ώρα.
Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ
https://www.eleftherostypos.gr/

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Μάνος Χατζιδάκις: Μια νέα Τουρκοκρατία

Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΠΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΖΟΤΑΝ ΣΕ ΣΚΛΑΒΟΥΣ

Το χάλκινο άγαλμα ενός γιατρού του 19ου αιώνα,  του Δρ J. Marion Sims, αφαιρέθηκε  με γερανό, την Τρίτη, 17 Απριλίου 2018, από το Central Park της Νέας Υόρκης.
Ο Sims ήταν γνωστός ως πατέρας της σύγχρονης γυναικολογίας, αλλά οι επικριτές λένε ότι η χρησιμοποίηση  των υποδουλωμένων γυναικών της Αφρικής και της Αμερικής στα πειράματα του ήταν ανήθικη. Πραγματοποιούσε  πειραματική χειρουργική χωρίς αναισθησία στις υποδουλωμένες αφροαμερικανές  γυναίκες.
Ο Δρ Bernadith Russell, ένας γυναικολόγος είπε ότι, ο Sims "ορίστηκε ως πατέρας της γυναικολογίας χωρίς καμία αναγνώριση των υποδουλωμένων γυναικών στις οποίες πειραματίστηκε".
Το άγαλμα μεταφέρθηκε στο Νεκροταφείο Green-Wood στο Μπρούκλιν, όπου είναι θαμένος ο Sims. (AP Photo / Mark Lennihan)
Περισσότερα: https://www.yahoo.com/news

ΕΡΩΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΜΗΧΑΝΟΙΣ ΕΥΠΟΡΩΤΑΤΟΣ

Έρως εν τοις αμηχάνοις ευπορώτατος = Ο έρωτας στις δυσκολίες είναι εφευρετικότατος
Ευριπίδης

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ

Ο άνθρωπος εκεί που κάτι αξίζει είναι να δημιουργεί.
Η ποίηση, η μουσική, η ζωγραφική, η φιλοσοφία, η επιστήμη.
Nα τα δικαιολογητικά του κόσμου τούτου.
Αν έλειπαν αυτά δεν θα ήταν ανάγκη να υπάρχει ο κόσμος.
...
Και η ποίηση θρησκεία είναι. Ή από το Θεό του πατέρα μας ή από θεούς, κάθε λογής θεούς, βγαλτή και οδηγημένη, ή το Σταυρό κρατώντας ή προσκυνώντας τους Βάαλ και τους Μολόχ, λίγο φροντίζω. 
Η ποίηση με το τραγούδι της, θέλει δε θέλει, και με όποια ιδέα, είναι, θρησκευτική.
Κωστής Παλαμάς


Κάλλιο γλύστρα στο δρόμο το δικό σου παρά στο δρόμο του άλλου να ‘σαι ορθός.
Κωστής Παλαμάς

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣΕ ΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ ΥΨΗΛΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ

Οι λέξεις που πήραν οι Ευρωπαίοι από την Ελληνική γλώσσα είναι εικόνες πολιτισμού είναι μορφές πνευματικότητας, κίνητρα της σκέψης και δείκτες της πορείας, που ύψωσε τον άνθρωπο από την εμπειρία και την ύλη στη θεωρία και την επιστήμη.
Παράδειγμα της Ελληνικής παρουσίας στο Δυτικό Πολιτισμό είναι το εξής: Τα Αρχαία δράματα διδάσκονται (παριστάνονται στη σκηνή) 2.500 χρόνια τώρα και θα παίζονται πάντοτε. Χιλιάδες Αμερικανών και Ευρωπαίων τα παρακολουθούν με μεγάλη συγκίνηση και ενδιαφέρον. Η Αρχαία Ελληνική σκηνή και σήμερα συναγωνίζεται νικηφόρα το σύγχρονο θέατρο.
Δεν ζει μόνο το Αρχαίο Ελληνικό θέατρο. Ζουν οι λέξεις και οι όροι της Αρχαίας Ελλάδας, ζουν οι ιδέες, οι Παρθενώνες, τα θέατρα και τα πλαστουργήματα της κλασικής τέχνης, οι παροιμίες της, η σκέψη της, η επιστήμη της, η Φιλοσοφία της, όπως κατά τους χρόνους της Αρχαίας Ελληνικής ζωής.
Ο Γάλλος Ακαδημαϊκός Αντρέ Μπρετόν ομολόγησε την αλήθεια αυτή λέγοντας: «Εσείς οι Έλληνες μας έχετε εικοσιπέντε αιώνες (πνευματική) κατοχή».
Η Ζακλίν Ντε Ρομιγύ μια σοφή γυναίκα σπουδαία Ελληνίστρια καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης (Παρίσι) και Ακαδημαϊκός, που λάτρευε την Αρχαία Ελλάδα και τη νέα, σε μια ομιλία της μεταξύ των άλλων είπε: «Από τον καιρό που η διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας εξαφανίστηκε από τη σχολική εκπαίδευση στη Δυτική Ευρώπη, ο κόσμος πηγαίνει προς το χειρότερο, παρ’ όλο που ο αρχαίος πολιτισμός εξακολουθεί να συγκινεί όσους τον πλησιάσουν «εκ των υστέρων». Και εξήγησε αυτόν τον ισχυρισμό με την παρατήρηση ότι η γλώσσα εκείνη έχει δύο σημαντικές ιδιότητες. Βοηθάει γενικά τη σκέψη με τη λιτότητα της έκφρασης, τη σαφήνεια των εννοιών και τον λεκτικό της πλούτο και συμβάλλει στην ανάπτυξη του ηθικού συναισθήματος των νέων με τις άφθονες αναφορές σε μια απαράμιλλη Μυθολογία, που αναμιγνύει με θαυμαστό τρόπο το θεϊκό με το ανθρώπινο στοιχείο. Δεν πρέπει, είπε η Ρομιγύ, να βλέπουμε την Αρχαία Ελληνική γλώσσα σαν μία επιστροφή στο παρελθόν (UN RETOUR), αλλά σαν αναζήτηση πνευματικής αρωγής (UN RECOURS).
Στην ισπανική γλώσσα η Ελληνική έφθασε μέσω της αγγλικής, διότι τα αγγλικά έχουν πολλές Ελληνικές λέξεις! Πράγματι, είναι απίστευτος ο αριθμός των Ελληνικών όρων, ιδίως επιστημονικών, που έχουν «εγκατασταθεί» όχι μόνον στην αγγλική, αλλά και σε πολλές άλλες σύγχρονες δυτικές γλώσσες. Πολλές μάλιστα από αυτές τις λέξεις διατηρούν την ωραία Αρχαία μορφή τους… μόνο στις ξένες γλώσσες, γιατί στην Ελλάδα έχουν παραφθαρεί ή «απλοποιηθεί».
Ο διάσημος Ισπανός Ακαδημαϊκός Φραγκίσκος Αντράντος, ο οποίος έχει βραβευθεί για το θαυμάσιο λεξικό του και είπε: Τα Ελληνικά αποτέλεσαν και αποτελούν ένα ζωντανό γλωσσολογικό κλάδο, που ανθεί από μόνος του. Αλλά, από την άλλη πλευρά έχει επιδράσει τεράστια, μέσω διαφόρων και περίπλοκων οδών, πάνω στις υπόλοιπες γλώσσες. Τις βοήθησε να μετατραπούν σε εργαλεία σκέψης και λογοτεχνίας. Κατά κάποιον τρόπο, τα ελληνικά επιζούν σε όλες αυτές και τις εμπλουτίζουν καθημερινά. Γι’ αυτό το λόγο η Ελληνική γλώσσα είναι παγκόσμια, με μακρόχρονη παράδοση και ευρεία διάδοση. Αλλά είναι και το πρότυπο ανάπτυξης και ενοποίησης των μοντέρνων γλωσσών.
Τελικά ονόμασε κρυπτοελληνικές τις γλώσσες αγγλική, γαλλική, ιταλική, ισπανική και γερμανική. Διεκήρυξε δε ότι η ελληνική γλώσσα είναι η πλέον παγκόσμια γλώσσα..
Και ο Αντράντος συνεχίζει: «Αν δεν ήταν η Ελληνική γλώσσα, η Ευρώπη θα παρέμενε ένα έδαφος πρωτογόνων…».

Η ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Τα 27 γράμματα του Ελληνικού Αλφαβήτου
με τους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν.
Τα τρία γράμματα που δεν χρησιμοποιούμε σήμερα είναι
το στίγμα = 6, το Κόππα = 90 και το Σαμπί = 900.
Η ελληνική γλώσσα έχει και το μοναδικό φαινόμενο, που δεν υπάρχει σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου. Είναι η μαθηματική δομή της, η οποία κάνει πιο έντονη την ελληνοκεντρικότητα του Δυτικού Πολιτισμού.
Κάθε ένα από τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου αντιστοιχεί σε ένα φυσικό αριθμό ξεκινώντας από το 1 και καταλήγοντας στο 900. Έτσι, σε κάθε λέξη, αν αντικαταστήσουμε τα γράμματα με τους αντίστοιχους αριθμούς, έχουμε έναν αριθμό ανάλογο με το άθροισμα των γραμμάτων. Ο αριθμός αυτού του αθροίσματος ονομάζεται ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ.
Για παράδειγμα: ΑΓΑΘΟΣ = 1 + 3 + 1 + 9 + 70 + 200 = 284.
Ο αριθμός 284 είναι ο λεξάριθμος της λέξης αγαθός.
Εάν, λοιπόν, διάφορες λέξεις που σχετίζονται με ένα θέμα, έχουν όλες το ίδιο άθροισμα, τον ίδιο λεξάριθμο, τότε αποδεικνύεται ότι υπάρχει μία μαθηματική αρμονία και σοφία μεταξύ τους.
Για παράδειγμα: ΘΕΟΣ = 9 + 5 + 70 + 200 = 284.
ΑΓΑΘΟΣ = 1 + 3 + 1 + 9 + 70 + 200 = 284.
ΑΓΙΟΣ = 1 + 3 + 10 + 70 + 200 = 284.
Δηλαδή ΘΕΟΣ = ΑΓΑΘΟΣ = ΑΓΙΟΣ = 284, πράγμα το οποίο είναι απολύτως αληθινό, διότι η αγιότητα και η αγαθότητα είναι χαρακτηριστικές ιδιότητες που αποδίδονται στον Θεό.
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις παρόμοιων συσχετισμών, όπως η λέξη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που έχει λεξάριθμο 554, διότι 4 + 8 + 40 + 70 + 20 + 100 + 1 + 300 + 10 + 1 = 554.
Αλλά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΣΤΙΝ Ο ΝΟΜΟΣ = 554 + 565 + 70 + 430 = 1.619. 
Επίσης: ΤΕΛΕΙΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ = 470 + 1.149 = 1.619.
Επομένως συμπεραίνουμε ότι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΣΤΙΝ Ο ΝΟΜΟΣ = ΤΕΛΕΙΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ = 1.619.
Μπορεί να είναι τυχαία όλα αυτά;
Η εφαρμογή της μαθηματικής δομής της Ελληνικής γλώσσας διαπιστώνεται αναλυτικά:
Πρώτο στη λεξαριθμική θεωρία, που είδαμε πιο πάνω και δεύτερο στους υπολογιστές προηγμένης τεχνολογίας, στους οποίους είναι η μόνη γλώσσα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για συγκεκριμένους λόγους. Καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο δεν έχει αυτή τη χάρη. Γιατί καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου δεν δέχονται οι Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές προηγμένης τεχνολογίας πλην της ελληνικής και κυρίως της Αρχαίας Ελληνικής.
Χωρίς την Ελληνική γλώσσα είναι αδύνατο να κάνει ούτε βήμα προς τα εμπρός η επιστημονική σκέψη της αύριον. Μόνο την Ελληνική δέχονται οι υπολογιστές για τη μαθηματική δομή της και κυρίως για την αρμονική και γεωμετρική της έκφραση και απεικόνιση.
Ο Ελληνικός Λόγος έχει τρεις ιδιότητες. Ο κάθε φθόγγος εκτός από την φωνητική του αξία, αντιπροσωπεύει συγχρόνως έναν αριθμό και μία μουσική νότα. Οπότε η κάθε φράση δηλώνει ένα λεκτικό νόημα, μία μαθηματική εξίσωση και μία μουσική κλίμακα. Επομένως ο Ελληνικός Λόγος περιέχει τα πάντα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η λέξη λόγος ίσως είναι η μόνη Αρχαία η οποία περικλείει τρεις έννοιες. Τις έννοιες «φωνή», «λογική» και «αιτία».

ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΕΧΕΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ  Ντόναλντ Τράμπ επιβεβαιώνει την πληροφορία που αναφέρεται στο βιβλίο του Γιώργου Λεκάκη "Η Άγνωστη Μικρά Ασία", στην ομιλία του της 25ης Μαρτίου 2018 στον Λευκό Οίκο, με αφορμή την επέτειο της Ελληνικής Ανεξαρτησίας: «Στα ομοσπονδιακά έγγραφα, φαίνεται πως οι ιδρυτές πατέρες μας χρειάστηκαν την σοφία των Αρχαίων Ελλήνων στο Πολιτειακό τους σύστημα, για να φτιάξουν το δικό μας Σύνταγμα».

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

«Η ΜΕΤΕΩΡΗ ΕΛΛΑΔΑ», ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Η Ισπανική Πρεσβεία στην Ελλάδα και το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας συνδιοργανώνουν στο αμφιθέατρο της Ελληνο-Αμερικανικής Ένωσης την επίσημη πρεμιέρα της ελληνικής εκδοχής της νέας ταινίας-ντοκυμαντέρ του Πέδρο Ολάγια "Η μετέωρη Ελλάδα".
Μετά την προβολή, ο Νίκος Μοσχονάς, διευθυντής ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, θα συζητήσει για τα θέματα του έργου με τον δημιουργό του.
Ελεύθερη είσοδος.
Για περισσότερες πληροφορίες, πατήστε την εικόνα ή τα ακόλουθα links:
 cervantesatenas WEB   Lifo
 blue pin hiΤΡΙΤΗ 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2018 ώρα 18:30
HELLENIC AMERICAN UNION Μασσαλίας 22, Αθήνα

ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΙΖΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ, ΕΞΑΛΕΙΦΕΙ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟ;;;

Το να ισχυρίζεσαι, όπως θα έκανε στα τέλη του 4ου αιώνα ο όχλος των χριστιανών, ότι έχεις καταστρέψει τους θεούς με το να καταστρέφεις τους ναούς τους, ήταν εξίσου κουτό με το να ισχυρίζεται κανείς σήμερα πως εξαλείφοντας όλες τις πρίζες και τους διακόπτες έχει εξαλείψει τον ηλεκτρισμό.
Τα όμορφα κλασικά αγάλματα των θεών είχαν καταστραφεί: αλλά, όπως έλεγε ο Ιουλιανός, οι Αθηναίοι είχαν καταστρέψει από καιρό το «ζωντανό άγαλμα» του σώματος του Σωκράτη – η ψυχή του όμως επέζησε.
Το ίδιο συνέβαινε και με τους θεούς.
Στα αστέρια της νύχτας οι θεοί είχαν βρει σχήματα που άρμοζαν καλύτερα στην άφθαρτη αιωνιότητά τους απ’ ό,τι τα φθαρτά ανθρώπινα αγάλματα. Γιατί στα αστέρια, τα διαθλασμένα χρώματα της γης φώτιζαν με μια σταθερή, αδιατάρακτη λάμψη. Τα αστέρια και οι πλανήτες λικνίζονταν με σιγουριά πάνω από τα κεφάλια των τελευταίων εθνικών, απαστράπτοντα αγάλματα των θεών απρόσβλητα από το βανδαλισμό των μοναχών.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα τα αστέρια πάνω από τη χριστιανική Ευρώπη αποτελούσαν μια ανησυχητική υπόμνηση της αθανασίας των θεών.
Οι θεοί είχαν αφήσει τα ονόματά τους στις ημέρες της εβδομάδας.
Οι ιδιότητές τους έμεναν στους πλανήτες και αυτοί οι πλανήτες καθόριζαν τη συμπεριφορά των πολιτισμένων ανθρώπων μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα.
Μετά από χίλια τριακόσια χρόνια οι άνθρωποι θα γεύονταν, σε μια λίγο-πολύ χριστιανική φόρμα, αυτό το ρίγος της συγγένειας με τον τέλειο και απαραβίαστο κόσμο που είχε απομακρύνει κάποτε τον νεαρό Ιουλιανό από το χριστιανισμό.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Peter Brown, Ο Κόσμος Της Ύστερης Αρχαιότητας 150-750 μ.Χ.
[ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΑ 1998, σελ. 76-86]
Γύρω στο 260, ο φιλόσοφος Πλωτίνος είχε εγκατασταθεί ανενόχλητος σε μια έπαυλη στην Καμπανία, υπό την προστασία Ρωμαίων συγκλητικών και οι μαθητές του έφταναν από την Αίγυπτο, τη Συρία και την Αραβία. Αργότερα, κατά τον 4o και τον 5ο αιώνα, φιλόσοφοι και ρήτορες ευδοκιμούσαν στις παραλιακές πόλεις του Αιγαίου που ζούσαν ακόμα με την ανάμνηση της Ελλάδας.
Αυτοί οι άνθρωποι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «Έλληνες» και τα πιστεύω τους «ελληνισμό». Είχαν ανορθώσει το απειλούμενο προπύργιο της αυθεντικής ελληνικής σοφίας.
Έως τα τέλη του 6ου αιώνα, ένας ευρύς κύκλος «Ελλήνων» πρόβαλε αντίσταση σ’ αυτή τη «βάρβαρη θεοσοφία» – το χριστιανισμό. Ενδεικτικό του γοήτρου αυτού του κύκλου είναι πως, στον Ελληνικό κόσμο, «Έλληνας» σήμαινε «παγανιστής».
Εδώ υπάρχει κάτι το παράδοξο: στον Ελληνικό κόσμο, ο Κωνσταντίνος είχε εκχριστιανίσει εξ ολοκλήρου τον κρατικό μηχανισμό. Τον 4ο αιώνα η ανατολική αυτοκρατορία ήταν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό μια «χριστιανική αυτοκρατορία» απ’ ό,τι η δυτική. Και όμως, ο παγανισμός επιβίωσε στην πολιτιστική ζωή της ανατολικής αυτοκρατορίας για πολύ μεγαλύτερο διάστημα απ’ ό,τι στη Δύση: «Έλληνες» που έχαιραν μεγάλου σεβασμού συντήρησαν την πανεπιστημιακή ζωή της Αθήνας, της Αλεξάνδρειας και αμέτρητων άλλων μικρότερων κέντρων μέχρι τα χρόνια της αραβικής κατάκτησης. Στην περιοχή της Χαρράν (Κάρραι), έξω από την Έδεσσα (σημερινή Ούρφα, ανατολική Τουρκία), παγανιστές γαιοκτήμονες έμειναν ανενόχλητοι ως τον 10ο αιώνα. Είχαν οικειοποιηθεί τις εικασίες και τις ανησυχίες της ύστερης περιόδου της Ελληνικής σκέψης. Αποτελούσαν μια εκπληκτική όαση «Ελληνισμού», λατρεύοντας μια τριάδα Θεϊκών Πνευμάτων που ονομάζονταν «Σωκράτης, Πλάτων και Αριστοτέλης»· πίστευαν πως ο Κωνσταντίνος ήταν ένας λεπρός, ο οποίος, με πανουργία, είχε μετατρέψει το χριστιανισμό σε μια απομίμηση του ρωμαϊκού πολυθεϊσμού· ήταν πεπεισμένοι ότι η άνοδος του χριστιανισμού είχε σημάνει το τέλος της Ελληνικής επιστήμης.
Ο Πλωτίνος, αν και εξαιρετικός ως στοχαστής, είναι ένα τυπικό δείγμα αυτών των «Ελλήνων». Είχε τον ίδιο δάσκαλο με το χριστιανό Ωριγένη. Με αυξανόμενη ηρεμία, βυθίστηκε στην Αρχαία διαλεκτική του Πλάτωνα. Τα γραπτά του έχουν τη γοητεία ενός ανήσυχου, επίμονου ανθρώπου που βρήκε το δρόμο του μέσα από σκληρή, λογική πειθαρχία στη γλυκύτητα και στη διαύγεια της ωριμότητάς του. Οι μαθητές του εξακολουθούσαν να του θέτουν τα αγωνιώδη ερωτήματα της προηγούμενης γενιάς: πώς και γιατί ενώθηκε η ψυχή με το σώμα; Αλλά ο Πλωτίνος δεν έδινε έτοιμες απαντήσεις: επέμενε να αναλύει το θέμα διεξοδικά, «με τον ελληνικό τρόπο» – με εξαντλητικές διαλεκτικές έρευνες στηριγμένες στα γραπτά του Πλάτωνα.
Οι «Έλληνες» δημιούργησαν την κλασική γλώσσα της φιλοσοφίας του πρώιμου Μεσαίωνα της οποίας η χριστιανική, η εβραϊκή και η ισλαμική σκέψη, ως τον 12ο  αιώνα, δεν είναι παρά αποδόσεις στην καθομιλουμένη. Όταν οι ουμανιστές της Αναγέννησης ανακάλυψαν και πάλι τον Πλάτωνα, εκείνο που προκάλεσε τον ενθουσιασμό τους δεν ήταν ο Πλάτων των σημερινών κλασικών φιλολόγων αλλά ο ζωντανός Πλάτων των θρησκευτικών στοχαστών της ύστερης Αρχαιότητας.
Ολόκληρο το άρθρο: https://ekivolosblog.wordpress.com

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ «ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ» - ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Κ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία:
Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης.
Αναπτύχθηκε ελεύθερα ο συνδικαλισμός των μαθητών, το λεγόμενο «μαθητικό κίνημα», με εντυπωσιακές επιδόσεις σε απεργίες, καταλήψεις, αποκλεισμούς οδών, απευθείας διάλογο των μαθητών με τους υπουργούς Παιδείας.
Απαγορεύτηκε να διορθώνονται τα λάθη στα γραπτά των μαθητών και μάλιστα με κόκκινο μελάνι («κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά»!) ώστε να μην πληγώνονται συναισθηματικά τα παιδιά.
Διευκολύνθηκε με ποικίλους τρόπους η προαγωγή των μαθητών από τάξη σε τάξη, αποσυνδέθηκε από τις επιδόσεις στα μαθήματα ή τις απουσίες, ώστε να μην απειλούνται τα παιδιά από πλέγματα μειονεξίας και ενοχών.
Για τους ίδιους λόγους καταργήθηκαν και τα σχολεία αριστούχων, υποβιβάστηκε ο ρόλος της βαθμολογίας, η αξιολόγηση των επιδόσεων.
Καταργήθηκε το πολυτονικό σύστημα γραφής, για να διευκολύνονται τα παιδιά στην ορθογραφία.
Απαλείφθηκε από τα σχολικά βιβλία κάθε ενδεχόμενο να παγιδευτεί ο ψυχισμός των παιδιών και το φρόνημά τους στον εθνικισμό, στη θρησκευτικότητα, στην προγονολατρία, στον ιδεαλιστικό εξωραϊσμό της Ιστορίας, σε παραδόσεις πολιτιστικής μονοτροπίας.
Ο εκδημοκρατισμός επεκτάθηκε αποφασιστικά και στον χώρο των εκπαιδευτικών: Καταργήθηκε ο θεσμός του Επιθεωρητή, αντικαταστάθηκε με «Σχολικούς Συμβούλους», που τη βοήθειά τους στο σχολικό έργο μόνο προαιρετικά ζητούν οι εκπαιδευτικοί. Δάσκαλοι και καθηγητές απαλλάχθηκαν από το ενδεχόμενο να κρίνονται και να αξιολογούνται για την απόδοση και την προσφορά τους, την κατάρτιση και την εργατικότητά τους, την ποιότητα και το ήθος τους.
Γι’ αυτό απαλείφθηκε και κάθε ιεραρχική διαβάθμιση των εκπαιδευτικών: ο διευθυντής του δημοτικού, ο γυμνασιάρχης, ο λυκειάρχης εξέπεσαν σε τίτλους προσωρινής διοικητικής ευθύνης που την αναλαμβάνει όποιος θέλει, αφού υποβάλει σχετική αίτηση στο υπουργείο. Σε ποια τάξη και ποιο μάθημα θα διδάξει κάθε εκπαιδευτικός αποφασίζεται συλλογικά, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ικανότητα κανενός για οτιδήποτε. Με την ίδια λογική μοιράζονται οι εκπαιδευτικοί μεταξύ τους και τα «ιδιαίτερα» μαθήματα.
Υστερα από είκοσι οχτώ (28) χρόνια [σ.σ.: το άρθρο είναι του 2010] συνεπέστατης εφαρμογής του «εκδημοκρατισμού» της παιδείας, μήπως θα έπρεπε να τολμηθεί μια (ακομμάτιστη, αμερόληπτη, απροσωπόληπτη, απροκατάληπτη, αδέκαστη) αξιολογική κρίση της επιτυχίας του «οράματος»; 
Με καταμέτρηση αντικειμενικών μεγεθών: Ικανότητα ανάγνωσης και γραφής των αποφοίτων κάθε σχολικής βαθμίδας, αριθμός λέξεων που συγκροτούν τη γλωσσική τους εκφραστική, κριτική ικανότητα, συνθετική ικανότητα, ικανότητα αφομοιωτικής απομνημόνευσης, δημιουργικής φαντασίας, λογικής συνέπειας, επιδόσεις στον βανδαλισμό σχολικών κτιρίων.
Ο Χρήστος Γιανναράς (Αθήνα, 10 Απριλίου 1935) είναι σύγχρονος Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Η ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ - ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (HD)

ΘΑΥΜΑ ΙΔΕΣΘΑΙ
(Ομήρου Ιλιάς, Σ’ 83)

Πώς λέγεται η έξις

Ἡ γὰρ ἕξις πολλαχῶς λέγεται· καὶ γὰρ ἡ δύναμις καὶ ἡ διάθεσις καὶ ἡ ἐπιστήμη ἕξις λέγεται. ἕνα μὲν οὖν τρόπον ἕξις λέγεται ἱκανότης καθ’ ἣν τὸ ἔχον ἐνεργεῖ καὶ ἔχει, ἱκανότης μὲν τοῦ πεφυκότος δεκτικοῦ, ἐν ᾧ δὲ πέφυκεν ὑπάρχειν καὶ ὅτε πέφυκεν ἔχειν, οἷον ἡ ὄψις τοῦ ὀφθαλμοῦ· ἥ τε γὰρ ὄψις ἕξις τοῦ ὀφθαλμοῦ ἐστι, καὶ τὸ ὁρᾶν κατ’ αὐτὴν γίνεται. τὸ δὲ ἐν ᾧ πέφυκεν ὑπάρχειν καὶ ὅτε πέφυκεν ἔχειν τὸ μέρος ἐν ᾧ πέφυκεν ὑπάρχειν καὶ τὸν χρόνον ἐν ᾧ πέφυκεν ἔχειν σημαίνει. οὐ γὰρ λέγομεν τὸν λίθον ἐστερῆσθαι ὄψεως, ἐπειδὴ οὐδὲ ὅλως πέφυκεν ἔχειν ὄψιν, οὔτε τὸν ἄνθρωπον κατὰ τοὺς πόδας λέγομεν ἐστερῆσθαι ὄψεως, ἐπειδὴ μὴ κατ’ ἐκεῖνο τὸ μέρος πέφυκεν ἔχειν τὴν ὄψιν, ἀλλ’ οὐδὲ τὸ σκυλάκιον ἐστερῆσθαι ὄψεως λέγομεν, ἐπειδὴ μὴ ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ πέφυκεν ἔχειν· λέγομεν δὲ τὸν ἄνθρωπον κατὰ τὸ πρόσωπον ἐστερῆσθαι τῆς ὄψεως, ἐπειδὴ καὶ πέφυκεν ἔχειν ὄψιν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐν τῷ μέρει τούτῳ καὶ τῷ χρόνῳ, ὁμοίως καὶ νωδὸν λέγομεν οὐχ ἁπλῶς τὸν μὴ ἔχοντα ὀδόντας (οὐ γὰρ δήπου λέγομεν καὶ τὸν ἄρτι τεχθέντα· οὐ γὰρ τηνικαῦτα πέφυκεν ἔχειν), ὥσπερ οὐδὲ τυφλὸν τὸ σκυλάκιον, ἀλλὰ νωδὸν λέγομεν τὸν ὑπὸ γήρως, εἰ τύχοι, ἢ ὑπὸ πάθους τῶν ὀδόντων ἐστερημένον.
Ἄλλον δὲ τρόπον ἕξις λέγεται διάθεσις καθ’ ἣν ἢ εὖ ἢ κακῶς διάκειται τὸ διακείμενον, καὶ ἢ καθ’ αὑτὸ ἢ πρὸς ἄλλο, οἷον ἡ ὑγίεια ἕξις τις· διάθεσις γάρ ἐστι τοιαύτη. διαφέρει δὲ ἕξις διαθέσεως τῷ μονιμώτερον καὶ πολυχρονιώτερον εἶναι· ταχὺ γὰρ μεταβάλλει ἐκ θερμοῦ ψυχρὸς γινόμενός τις καὶ ἐκ τοῦ ὑγιαίνειν εἰς τὸ νοσεῖν, εἰ μή τις καὶ αὐτῶν τούτων τυγχάνοι διὰ χρόνου πλῆθος ἤδη πεφυσιωμένη καὶ ἀνίατος ἢ πάνυ δυσκίνητος οὖσα, ἣν ἄν τις ἴσως ἕξιν ἤδη προσαγορεύοι. εἰσὶ δὲ αἱ μὲν ἕξεις καὶ διαθέσεις, αἱ δὲ διαθέσεις οὐκ ἐξ ἀνάγκης ἕξεις· οἱ μὲν γὰρ ἕξεις ἔχοντες καὶ διάκεινταί πως κατὰ ταύτας, οἱ δὲ διακείμενοι οὐ πάντως καὶ ἕξιν ἔχουσιν.
Ἔτι ἡ ἐπιστήμη καθ’ ἣν τοιούτοι λεγόμεθα, οἷον γραμματικοὶ ἢ γεωμέτραι· ἥ τε γὰρ ἐπιστήμη δοκεῖ των παραμονίμων καὶ δυσκινήτων, καὶ ἐάν τις καὶ μετρίως ἐπιστήμην λάβῃ, ἐάνπερ μὴ μεγάλη μεταβολὴ γένηται ὑπὸ νόσου ἢ ἄλλου τινὸς τοιούτου, οὐ ῥᾴδιον ἀποβαλεῖν αὐτήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «Περὶ εἱμαρμένης ή περί μοίρας», Γεωργίου Κότσαλη)
Διότι η έξη με πολλούς τρόπους λέγεται· γιατί και η δύναμη και η διάθεση και η επιστήμη έξη λέγεται. Κατ’ έναν λοιπόν τρόπο έξη λέγεται η ικανότητα κατά την οποία το έχον ενεργεί και έχει, ικανότητα μεν του εκ φύσεως δεκτικού, αλλά σ’ αυτό που εκ φύσεως υπάρχει και όταν εκ φύσεως έχει, όπως η όψη του οφθαλμού· διότι η όψη (η δύναμη της οράσεως) είναι έξη του οφθαλμού, και η όραση κατ’ αυτήν γίνεται. Το δε σ’ αυτό που εκ φύσεως υπάρχει και όταν εκ φύσεως έχει το μέρος στο οποίο εκ φύσεως υπάρχει και τον χρόνο στον οποίο εκ φύσεως έχει σημαίνει. Διότι δεν λέμε ότι ο λίθος στερείται όψεως, επειδή ουδόλως εκ φύσεως έχει όψη, ούτε τον άνθρωπο λέμε ότι στερείται όψεως στα πόδια, επειδή δεν έχει εκ φύσεως την όψη σ’ εκείνο το μέρος, αλλ’ ούτε το νεογέννητο σκυλάκι λέμε ότι στερείται όψεως, επειδή δεν έχει εκ φύσεως εκείνον τον καιρό· λέμε όμως ότι ο άνθρωπος κατά το πρόσωπο στερείται της όψεως, επειδή και εκ φύσεως έχει όψη ο άνθρωπος και στο μέρος αυτό και στον χρόνο, ομοίως και νωδό λέμε όχι απλώς αυτόν που δεν έχει δόντια (γιατί δεν λέμε βέβαια και το νεογέννητο· αφού δεν έχει εκ φύσεως κατ’ εκείνον τον καιρό), καθώς ούτε το νεογέννητο σκυλάκι είναι τυφλό, αλλά νωδό λέμε αυτόν που βρίσκεται σε γηρατειά, αν θα τύχει, ή τον στερημένο των οδόντων από πάθημα.
Κατ’ άλλον τρόπο έξη λέγεται η διάθεση κατά την οποία ή καλώς ή κακώς διάκειται το διακείμενο, και ή ως προς το ίδιο ή ως προς άλλο, όπως η υγεία είναι μία έξη· διότι είναι τέτοιου είδους διάθεση. Διαφέρει δε η έξη της διαθέσεως στο ότι είναι μονιμότερη και πολυχρονιότερη· διότι γρήγορα μεταβάλλει κανείς από θερμός και γίνεται ψυχρός και από υγιής ασθενής, εκτός κι αν καμία απ’ αυτές εδώ τύχαινε μετά  από  πολύ  καιρό  να  έχει  ήδη  μεταβληθεί  σε  φυσική κατάσταση και να είναι ανίατη ή εξαιρετικά δυσκίνητη, αυτήν ίσως θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει πλέον έξη. Οι δε έξεις είναι και διαθέσεις, ενώ οι διαθέσεις δεν είναι αναγκαστικά έξεις· διότι αυτοί που έχουν έξεις διάκεινται κάπως και κατ’ αυτές, ενώ οι διακείμενοι δεν έχουν σε κάθε περίπτωση και έξη.
Ακόμη, η επιστήμη κατά την οποία λεγόμαστε πως είμαστε τέτοιοι (λέγεται έξη), λ.χ. γραμματικοί ή γεωμέτρες· διότι η επιστήμη θεωρείται ότι είναι των παραμονίμων και δυσκινήτων, και εάν κάποιος έστω και μετρίως λάβει επιστήμη, αν βέβαια δεν γίνει μεγάλη μεταβολή από κάποια νόσο ή από κάτι άλλο τέτοιο, δεν είναι εύκολο να την αποβάλει.
---------------------------------
Η ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ SEX
έξις . Όπου έξις αυτό που έχει κανείς μέσα του ή η διάθεση του σώματος, γενικά η κατάσταση, η διάθεση της ψυχής.
Το ε δασύ και με την πυκνότητα προφοράς του γράμματος γίνεται ----> σέξις.
έξις ---> sexis---> λατ. sexus----> sex
Sex σημαίνει και το φύλον, το γένος: Έξις αρσενική, έξις θηλυκή.
-------------------------------
«Εκτός από τις τυφλές δυνάμεις της φύσης κάθε τι άλλο που ξεχωρίζει μέσα στον ανθρώπινο πολιτισμό έχει ελληνική και μόνο προέλευση».
Βλάσιος Πασκάλ (1623-1662) Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός
-------------------------------
[Ορισμός ευεξίας: Από το πρόθεμα «ευ» που στα Αρχαία Ελληνικά σημαίνει “καλό” και  την λέξη «έξη» (έξις στα Αρχαία Ελληνικά) που σημαίνει συνήθεια - διάθεση και προέρχεται από το ρήμα έχω.  Δηλ. ευ + έχω (έχω καλώς)  Ευεξία= ευ + έξη + ια (κατά λέξη σημαίνει η καλή συνήθεια - διάθεση) και σημαίνει την καλή κατάσταση της υγείας, ή καλή σωματική κατάσταση, ή ευρωστία.]

«ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ ΠΟΤΕ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΟΡΟΣ ΤΜΩΛΟΣ ΠΕΣΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ»

«Ούποτε δουλική κεφαλή ιθεία πέφυκεν, άλλ' αιει σκολιή, καυχένα λοξόν έχει».
«Όσοι γεννήθηκαν και αισθάνονται δούλοι, θα σκύβουν πάντα τα κεφάλια τους και θα προσκυνούν».
«Ούποτε υπό ζυγόν δύσλοφον αυχένα θήσω, ούδ'εί μοι Τμώλος έπεστι κάρη».
«Δεν θα προσκυνήσω ποτέ, ακόμα και αν το όρος Τμώλος πέσει πάνω στο κεφάλι μου».

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΟΡΟΥ #2

Πολλοί από τους πολεμικούς χορούς μετατρέπονται σε θρησκευτικούς  (π.χ.  διονυσιακοί χοροί  όπως ο διθύραμβος).
Ο πολεμιστής, ο χορευτής κάνει ορισμένες κινήσεις που είναι σαν να προσπαθεί μέσα στη μάχη να πετάξει ή να αφαιρέσει το βάρος από το σώμα του προσπαθώντας να αψηφήσει το νόμο της βαρύτητας για να ξεφύγει από το χώμα. Ταυτόχρονα αυτά τα άλματα, αυτές οι κινήσεις γίνονται στην προσπάθεια να ξυπνήσουν τις χθόνιες ενέργειες τις γήινες ενέργειες να αποκτήσουν δύναμη όχι μόνο από τον ουρανό αλλά και από τη γη.
Σε τόσο μεγάλη εκτίμηση είχαν το χορό ώστε ήταν συνήθεια γενικά παραδεκτή για τους φιλόσοφους, τους πολιτικούς, τους στρατηγούς και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες στον αιώνα του Περικλή να εκτελούν μόνοι τους χορούς μπροστά σε κοινό πολλών χιλιάδων, σε δημόσιες στιγμές, στην επιστροφή από μια στρατιωτική εξόρμηση ή νίκη. Ο Σοφοκλής ενώ ήταν ακόμη νέος διαλέχτηκε για να παίξει τη λύρα και να οδηγήσει το χορό της νίκης μετά από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Ο Λουκιανός σημείωνε ότι οι Έλληνες αξιολογούσαν το χορό σε τέτοιο βαθμό ώστε:
«… οι ευγενέστερες και μεγαλύτερες προσωπικότητες σε κάθε πόλη είναι οι χορευτές, οι οποίοι ντρέπονται τόσο λίγο γι’ αυτό, ώστε να επιδοκιμάζουν τον εαυτό τους περισσότερο για την επιδεξιότητά τους, παρά για το ότι είναι ευγενείς».
Για τους θρησκευτικούς χορούς επίσης υπάρχουν αρκετές πληροφορίες.
Σχεδόν όλοι αυτοί οι χοροί είχαν ιδιαίτερη μυστικιστική σημασία και προσπαθούσαν να περάσουν μηνύματα στους ανθρώπους στο να μπορέσουν να δουν ότι αποτελούν και αυτοί αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης. Ο άνθρωπος μπορεί να χορεύει την εξέλιξη την προσωπική, την εξέλιξη της ψυχής, την εξέλιξη του Σύμπαντος και η ιστορία μας δείχνει κυκλικούς χορούς ή σπειροειδής μορφής. Ακόμα και σήμερα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας χορεύεται ο χορός του Θησέα ή αλλιώς ο χορός του Λαβύρινθου. (Στους παραδοσιακούς δημοτικούς μας χορούς λέγεται ότι η παραλλαγή του είναι ο χορός Γέρανος).
Είναι ακριβώς αυτός ο λαβύρινθος ένα από τα σύμβολα της εξέλιξης του ανθρώπου.  Όπως ο άνθρωπος που με κυκλικές μορφές πηγαίνει στο βάθος του εαυτού του, βγαίνει και συνεχίζει ώσπου νικάει τον Μινώταυρο, σύμφωνα με τον μύθο. Κι έρχεται η δεύτερη φάση του χορού, που ο άνθρωπος νικάει τον λαβύρινθο, βγαίνοντας από εκεί νικητής.
Δεν υπάρχουν στην Αρχαιότητα μυστήρια και θρησκευτικές τελετές που να μη συνοδεύονται από το χορό. Όλοι όσοι θεμελίωσαν τέτοια μυστήρια, (όπως ο Ορφέας, ο Μουσαίος κ.α ) ήταν απαραίτητο να μυηθούν στο ρυθμό και στο χορό.
Οι χοροί αυτοί εκτελούνται από άνδρες και γυναίκες γύρω από το βωμό της  εκάστοτε θεότητας με συνοδεία από ειδικά τραγούδια και ύμνους στους οποίους μάλιστα οφείλουν συχνά το όνομά τους.
Οι γνωστότεροι από αυτούς ήταν οι εξής:
Ο Παιάν που τον τραγουδούσαν και τον χόρευαν στην αρχή προς τιμή του Απόλλωνα για να σταματήσουν οι ασθένειες και αργότερα προς τιμή και άλλων θεών όπως του Ασκληπιού,  του Πάνα, της Αθηνάς και άλλων.
Ήταν μία δέηση ή μια προσευχή για την καταπολέμηση των ασθενειών.
Αργότερα τον χόρευαν για να εκφράσουν τη χαρά, την επιτυχία ή τη νίκη τους.
Υπάρχουν επίσης πλήθος από χορούς που χόρευαν οι γυναίκες προς τιμή της εκάστοτε θεότητας όπως τα Άνθεα και τα Παρθένεια που ήταν αφιερωμένοι στην Ήρα, ο χορός των Πεπλοφόρων για τη Δήμητρα και φορούσαν τα πέπλα σε ανάμνηση της θεάς που καλυμμένη με πέπλο αναζητούσε την κόρη της, ο χορός της Καλαθίσκου που ονομάστηκε από το χαρακτηριστικό καπέλο που φορούσαν οι κοπέλες όταν χόρευαν.
Στους θρησκευτικούς χορούς εντάσσονται και οι Διονυσιακοί χοροί που είχαν το οργιαστικό τυπικό προσπαθώντας να φτάσουν όσο το δυνατό πιο πολύ τους Βάκχους και τις Μαινάδες.
Τους ειρηνικούς χορούς τους διαιρούμε σε χορούς ιδιωτικής ζωής και σε χορούς θεάτρου.  Οι χοροί της ιδιωτικής ζωής χωρίζονται  σε τρεις βασικές κατηγορίες:
α) τους χορούς των συμποσίων,  β) τους χορούς των γάμων, γ) τους χορούς του πένθους.
Οι χοροί των συμποσίων είναι γνωστοί από την Ομηρική Εποχή. Τους εκτελούσαν είτε επαγγελματίες, είτε οι προσκαλεσμένοι ιδιώτες. Συνήθως οι επαγγελματίες ήταν γυναίκες ορχηστρίδες που εκτελούσαν τους χορούς κρατώντας κρόταλα.
Και οι γαμήλιοι χοροί αναφέρονται στον Όμηρο όπου οι νέοι και νέες χορεύουν και τραγουδούν με συνοδεία αυλού ή λύρας το βράδυ του γάμου.
Οι χοροί του πένθους ήταν κυρίως ρυθμικοί βηματισμοί όπου οι χορευτές με τα χέρια υψωμένα έτσι ώστε το ένα να αγγίζει το κεφάλι και το άλλο να είναι λίγο πιο ψηλά ακολουθούσαν θρηνώντας την εκφορά του νεκρού.
Το ελληνικό θέατρο ήταν στενά συνδεδεμένο με το ξεκίνημα του χορού.
Οι θεατρικοί χοροί εκτελούνταν με συνοδεία τραγουδιού από τους υποκριτές οι οποίοι ειδικά λέγονται ορχηστές και διαιρούνται στις εξής κατηγορίες:
α) χορό της τραγωδίας, β) της κωμωδίας, γ) χορό της σατυρικής ποίησης.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι η ελληνική τραγωδία προήλθε από το διθύραμβο, στη διάρκεια του οποίου οι ανοιξιάτικες τελετουργίες της γονιμότητας και της αναγέννησης έπαιρναν τυπικό χορικό και δραματικό χαρακτήρα, ώστε τελικά να αποκτήσουν τη μορφή έργου. Ο αρχαίος κοινός χορός που γινόταν στην ορχήστρα, κατέληξε να γίνει ο χορός, που ήταν ένα ουσιώδες στοιχείο του Ελληνικού δράματος.
Υπήρχαν συγκεκριμένοι τύποι χορών στο ελληνικό δράμα:
Η Εμμέλεια που συμπεριλάμβανε έναν κώδικα συμβολικών χειρονομιών, μέσω του οποίου ο χορευτής μπορούσε να δώσει μια ολόκληρη ιστορία ενός δραματικού έργου, χωρίς να μιλήσει.
Ο Κόρδαξ που ήταν ο χαρακτηριστικός χορός της κωμωδίας και έχει περιγραφεί ως πρόστυχος και άσεμνος όπου περιλάμβανε περιστροφές του σώματος με υπονοούμενα.
Ο Σίκιννης ήταν ο αντιπροσωπευτικός των Ελληνικών σατιρικών έργων του -6ου αιώνα.   Ήταν ζωηρός, ρωμαλέος, άσεμνος, με πολλές χειρονομίες και ακροβατικά. Συχνά αναπαριστούσε σατιρικά, μυθολογικά θέματα. Ήταν ο χορός των Σατύρων και των Σειληνών που συνοδεύονταν από αστεία και πειράγματα.
Ο χορός λοιπόν για τους Αρχαίους Έλληνες ήταν ένας ολοκληρωμένος τρόπος να ζούνε τον κόσμο γιατί ήταν γνώση, τέχνη και θρησκεία ταυτόχρονα. Ήταν η πλήρης σοφία που αποτελούσε τη δημιουργική δύναμη του κάθε ανθρώπου που ολοένα αναγεννιέται και δρα στην ψυχή του. Έτσι η παράδοση ενεργοποιεί το μύθο, την πράξη του να ξαναζείς την αρχή, το ξεκίνημα του ανθρώπου και του θείου που ο ίδιος ο άνθρωπος φέρνει μέσα του και αυτό που είναι το μέλλον του, η δική του εξέλιξη.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Οι Τελετουργικοί Χοροί στους Αρχαίους Πολιτισμούς, Μαρία Χιμένεθ Πλάνα, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
Ο Χορός στη Ζωή, Ροζε Γκαρωντυ, Εκδόσεις Ηριδανος
Ιστορία του Χορού, Ρίτσαρντ Κράους, Εκδόσεις Νεφέλη
Ο Χορός Ιστορία – Εκπαίδευση – Δημιουργία, Καίτη Τσιλιμιγκρα, Εκδόσεις Μέλισσα
Οι Λαϊκοί Χοροί – Ένας Ζωντανός Δεσμός με το Παρελθόν, Δώρα Στράτου, Εκδόσεις Αθήνα
Ο Χορός, Μπουσιώτης Ανδρέας, Εκδόσεις Αθήνα
Οι Ελληνικοί Χοροί, Λυκεσας Γιώργος, Εκδόσεις University Studio Press
Ο Πυρρίχιος Χορός, Αθανασιάδης Δημήτριος – Έδεσσα
Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτική Αθηνών
http://www.nea-acropoli-heraklio.gr
Ἑκηβόλος

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΟΡΟΥ #1

Από τα πανάρχαια χρόνια ο χορός υπήρξε το σύμβολο της συνειδητής παρουσίας της ζωής. Το όργανο που χρησιμοποιεί ο χορός είναι το ανθρώπινο σώμα. Ο Χορός είναι τελετή, είναι συμμετοχή και όχι θέαμα. Είναι δεμένος στενά με τη θρησκεία με τη γιορτή, την εργασία, με τον έρωτα, με τον θάνατο.
Οι άνθρωποι χόρεψαν τον πόλεμο, την ειρήνη, το γάμο, το θερισμό, τη σπορά, χόρεψαν τη φύση.
Ο χορός έχει μια δύναμη που υπερβαίνει το νόημα των λέξεων. Χάρη στο ρυθμό και την ιδιορρυθμία του αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ύπαρξής μας, διότι προτού θεωρηθεί τέχνη είχε προορισμό πολύ πιο ζωτικό και αναγκαίο. Στις πρώτες εκδηλώσεις του στους πρωτόγονους λαούς ο άνθρωπος απευθυνόταν στον χορό για να αυξήσει τις δυνάμεις του, με το χορό προσπαθούσε  να αντιδράσει σε ότι του ήταν αδύνατο να πολεμήσει με τις δικές του δυνατότητες, στο χορό εύρισκε διέξοδο στις φυσικές ή στις πνευματικές αδυναμίες του. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσαν αλλά και επιθυμούσαν επίσης, να ευχαριστήσουν να εξευμενίσουν ή και να προδιαθέσουν οι άνθρωποι  τους θεούς τους.
Πρώτα απ’ όλα ο άνθρωπος μπορεί και χορεύει κάθε στιγμή, επειδή κάθε στιγμή μπορεί να είναι γι’ αυτόν μια τελετουργική στιγμή.
Έπειτα διότι είναι μια μορφή κοινωνικής επιβεβαίωσης, ένα μέσο έκφρασης της φυλετικής αφοσίωσης και δύναμης.
Είναι ακόμη ένα μέσο θρησκευτικής λατρείας κι ένας άμεσος τρόπος επικοινωνίας με τους θεούς σαν μορφή ιεροτελεστίας.
Και μπορεί επίσης να χρησιμεύσει σαν μέσο έκφρασης της φυσικής διαχυτικότητας, της δύναμης και της ευκαμψίας.
Στην Αρχαία Ελλάδα ο χορός κατείχε πρωταρχική θέση και γνώρισε μεγάλο σεβασμό.
Πίστευαν οι αρχαίοι ότι τα άστρα και οι πλανήτες του ουρανού εκτελούσαν κάποιου είδους κοσμικό χορό. Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν αντιλαμβάνονταν το χορό σαν ξεχωριστή υπόσταση. Αντί γι’ αυτό ήταν στενά συνδεδεμένος με άλλα είδη εμπειριών. Έτσι η λέξη «ορχείσθαι» που μεταφράζεται «χορεύω» είναι ρυθμικές κινήσεις από τα μέρη ή και ολόκληρου του σώματος. Επίσης η λέξη «Μουσική» η τέχνη των Μουσών περιλάμβανε τη μουσική, την ποίηση και τον χορό που για τους Έλληνες εκείνης της εποχής ήταν όλα μέρος του ίδιου πράγματος.
Οι πηγές για τον Αρχαίο ελληνικό χορό είναι πολλές. Ξέχωρα από τις φιλολογικές πηγές, είναι τα λόγια από τα τραγούδια που γράφτηκαν για χορό, στίχοι ποίησης όπως π.χ. τα Ομηρικά έπη, τα γραπτά των φιλοσόφων και μορφές γραπτού λόγου από ιστορικούς διαφόρων χρονικών περιόδων.
Οι αρχαιολογικές πηγές μας δίνουν πληθώρα πληροφοριών όπου περιλαμβάνουν αγάλματα, ανάγλυφα, ξυλόγλυπτα, τοιχογραφίες, πήλινα αγγεία, που όλα μας δίνουν πραγματικές απεικονίσεις του χορού.
Αυτές οι πηγές επίσης μας αναφέρουν ότι από τις πιο συνηθισμένες χρήσεις του χορού στην ζωή των Αρχαίων Ελλήνων ήταν στην εκπαίδευση. Οι επιφανέστεροι Έλληνες φιλόσοφοι ενίσχυσαν σθεναρά αυτή την τέχνη, ως μία ιδανική ολοκλήρωση του σώματος και του πνεύματος. Ο Αριστοτέλης όρισε την εκπαίδευση σαν ένα μείγμα μουσικής και γυμναστικής, ενώ ο Σωκράτης υποστήριζε ότι πρέπει να διδάσκεται ευρύτερα, λέγοντας ότι εκείνοι που τιμούν τους θεούς με το χορό είναι και οι καλύτεροι στον πόλεμο. Ο Πλάτωνας έγραψε «το να τραγουδάει και να χορεύει ωραία κανείς σημαίνει ότι έχει καλή παιδεία» αφιερώνοντας ένα μεγάλο μέρος της προσοχής του στη σημασία του χορού για την εκπαίδευση στην πραγματεία του  των «Νόμων».
Δίνει έμφαση στο γεγονός ότι υπάρχουν δύο είδη χορού και μουσικής: το ευγενικό που έχει σχέση με το ωραίο και το έντιμο και το μη ευγενικό, αυτό που μιμείται το άθλιο ή άσχημο .
Στους «Νόμους» ο Πλάτωνας αναφέρει ότι «ο χορός προέκυψε από τη φυσική επιθυμία των νεαρών πλασμάτων να κινήσουν τα σώματά τους για να εκφράσουν διάφορα συναισθήματα και ειδικά τη χαρά. Και συνεχίζει λέγοντας ότι θα έπρεπε όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια να είναι όμοια εκπαιδευμένα με ανώτερη μουσική και χορό…
Επίσης αναφέρει ότι η αίσθηση της αρμονίας και του ρυθμού που πράγματι συνθέτουν χορούς από τις φυσικές και ενστικτώδεις κινήσεις είναι χάρισμα των θεών και των Μουσών.
Η μουσική και ο χορός θα έπρεπε να είναι αφιερωμένα στους θεούς … εφόσον οι ίδιοι οι θεοί χορεύουν και «δημιουργούν» χορούς…
Οι ανώτεροι χοροί θα πρέπει να επιδρούν πάνω στο μαθητή, όχι μόνο στην υγεία, στη χάρη και την ομορφιά του σώματος, αλλά και στην καλοσύνη της ψυχής και την ισορροπία του πνεύματος.
Ανάλογα με το χαρακτήρα του κάθε χορού, ο Πλάτων τους διαιρεί σε τρεις κατηγορίες:
α) τους Πολεμικούς,  β) τους Θρησκευτικούς,  γ) τους Ειρηνικούς.
Οι πολεμικοί χοροί είχαν σαν σκοπό την προπαρασκευή των ανδρών για τον πόλεμο και τους αγώνες. Ο αρχαιότερος πολεμικός χορός είναι ο χορός των «Κουρητών». Σύμφωνα με τη μυθολογία οι ίδιοι οι θεοί δίδαξαν το χορό στους ανθρώπους. Και είναι η Ρέα αυτή που σύμφωνα με την παράδοση έμαθε το χορό στους Κουρήτες (που το όνομα τους σημαίνει νέοι) στο νησί της Κρήτης για να καλύψουν με το θόρυβο των ασπίδων και των ξιφών τους το κλάμα του μικρού παιδιού του Δία για να το γλιτώσουν από τον πατέρα του τον Κρόνο που καταβρόχθιζε τα παιδιά του και να μην χάσει το θρόνο του.
Ένας επίσης από τους πιο σπουδαίους χορούς είναι ο «Πυρρίχιος» που κατά τον Πλάτωνα είναι μια μίμηση του πολέμου, μια αναπαράσταση των φάσεων του με τη συνοδεία αυλού ή λύρας και τραγουδιών. Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη «πυρ» και σημαίνει τον κόκκινο χορό.
Κατά μία άλλη εκδοχή τον χορό αυτό τον επινόησε ο Πύρριχος που ήταν γιος του Αχιλλέα ή κατ’ άλλους ήρωας της Κρήτης. Ο Πυρρίχιος ήταν γνωστός σ’ ολόκληρη την αρχαία Ελλάδα. Στην Σπάρτη τον θεωρούσαν προγύμνασμα του πολέμου και τον χόρευαν στη γιορτή των Διόσκουρων,  ενώ στην Αθήνα τον χόρευαν στις γιορτές των Παναθηναίων.
Οι χορευτές χόρευαν τον Πυρρίχιο πάνοπλοι. Αρχικά γινόταν ένα είδος παρέλασης με στροφές προς τα πλάγια (έκνευση), οπισθοχωρήσεις (ύπειξη) άλματα σε ύψος και χαμηλώματα (ταπείνωση). Ακολουθούσαν οι κινήσεις της επίθεσης, οι στάσεις της άμυνας και γενικά όλες οι κινήσεις του πολεμιστή, όπως η στιγμή που ρίχνει το ακόντιό του, το τόξο του, ή κινήσεις με τη λόγχη του.  Οι κινήσεις αυτές  ήταν ρυθμικές προσαρμοσμένες στον ήχο που προκαλούσαν τα χτυπήματα των όπλων (κλαγγή).
Ειδικά στα αγόρια ο χορός διδάσκονταν σαν ένα βοήθημα στη στρατιωτική εκπαίδευση στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Στην «παλαίστρα» και στο «γυμνάσιο» λάβαιναν μέρος σε πυρρίχιους και σε άλλους χορούς που ήταν σχεδιασμένοι για την προετοιμασία τους στην εκτέλεση των κινήσεων της μάχης και ανήκαν σε διάφορες κατηγορίες όπως:
Ποδισμός: Γρήγορη μεταβολή των κινήσεων των ποδιών, για να ασκηθεί ο πολεμιστής σε μάχη σώμα με σώμα.
Ξιφισμός: Κατ’ απομίμηση μάχη, στην οποία ομάδες από νέους ασκούνταν στην πολεμική τέχνη με χορευτική μορφή.
Ώμος: Μεγάλα άλματα με κοντάρι, για να προετοιμασθούν στην υπερπήδηση ψηλών κορμών ή για το σκαρφάλωμα σε τοίχους και φρούρια.
Τετράκομος: Επιβλητικοί σχηματισμοί ομάδων από στρατιώτες που προχωρούσαν μαζικά κατά του εχθρού ή προστάτευαν τους εαυτούς τους μέσω των διασταυρωμένων ασπίδων.
Υπήρχε όπως λέγεται κι ένας πολεμικός γυναικείος χορός προς τιμή της θεάς Άρτεμης, τον οποίο είχαν ιδρύσει και είχαν χορέψει για πρώτη φορά στην Έφεσο οι Αμαζόνες.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Οι Τελετουργικοί Χοροί στους Αρχαίους Πολιτισμούς, Μαρία Χιμένεθ Πλάνα, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη
Ο Χορός στη Ζωή, Ροζε Γκαρωντυ, Εκδόσεις Ηριδανος
Ιστορία του Χορού, Ρίτσαρντ Κράους, Εκδόσεις Νεφέλη
Ο Χορός Ιστορία – Εκπαίδευση – Δημιουργία, Καίτη Τσιλιμιγκρα, Εκδόσεις Μέλισσα
Οι Λαϊκοί Χοροί – Ένας Ζωντανός Δεσμός με το Παρελθόν, Δώρα Στράτου, Εκδόσεις Αθήνα
Ο Χορός, Μπουσιώτης Ανδρέας, Εκδόσεις Αθήνα
Οι Ελληνικοί Χοροί, Λυκεσας Γιώργος, Εκδόσεις University Studio Press
Ο Πυρρίχιος Χορός, Αθανασιάδης Δημήτριος – Έδεσσα
Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτική Αθηνών
http://www.nea-acropoli-heraklio.gr
Ἑκηβόλος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου