Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΛΥΗΜΕΡΟΣ ΑΤΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

Οι παρακάτω τρείς αναρτήσεις, αφιερώνονται στην αγαπημένη μας Θεά Αθηνά Παλλάδα, προς τιμήν της οποίας, ετελούντο τα Παναθήναια αυτές τις ημέρες, από τους ιερούς προγόνους μας, οι οποίοι τιμούσαν την δική τους κοσμοθέαση και τα Ιερά και τα Όσια της δικής τους φυλής.

Η ΜΝΗΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΧΙΛΙΕΤΙΩΝ - ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΕΣΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ - Ο ΣΚΟΠΟΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ ΠΟΤΕ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ - ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΕΝΑΝ ΕΡΩΤΑ ΣΦΟΔΡΟ - ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΑΥΤΗ Η ΕΦΕΣΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΣΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ

Ένας κύκλος ζωής επισημαίνει το τέλος του προηγούμενου κύκλου και την αρχή του νέου. Κι αυτό δεν μπορώ να μη σας το πω γιατί κι εσείς πρέπει να αναγνωρίζεται στη δική σας ζωή, όσοι έχετε συνέπεια στη ζωή σας, προϋπόθεση είναι η συνέπεια σε ένα σκοπό, ο οποίος είναι ξεκάθαρος και ο οποίος σε μικρή ηλικία δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός. Γίνεται καθώς περνούν τα χρόνια όταν έχεις και όλη την ανάλογη εμπειρία να αναγνωρίσεις εάν ο σκοπός είχε γίνει ξεκάθαρος αρκετά νωρίς.
Γιατί οι εμπειρίες του κύκλου είναι το βασικότερο σημείο το οποίο αποκομίζομαι από κάθε μια ενσάρκωση ξεχωριστά.
Αυτές οι εμπειρίες δεν μπορούν να υπάρξουν αν δεν υπάρχει μνήμη.
Δηλαδή το κυριότερο σημείο όλης μας της ψυχικής δομής είναι η μνήμη.
Η μνήμη για τον έλληνα είναι θέμα χιλιετιών. Δεν είναι θέμα ότι κάποτε υπήρξαμε χαθήκαμε ξαναφανήκαμε. Όχι. Χιλιετιών, διότι η γλώσσα είναι ο συνδετικός κρίκος των χιλιετιών που πέρασαν με αυτήν την ίδια γλώσσα. Αυτό είναι συγκλονιστικό να σκεφτείς ότι τις λέξεις που εγώ λέω τώρα, έλεγε τις ίδιες και ο Όμηρος. Μπορεί να μην καταλαβαίνουμε τις βαθύτερες έννοιες, όμως αν πλησιάσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή και αυτοσυγκέντρωση στις έννοιες τις βαθύτερες, μπορούμε να βρούμε την ουσία τους πάντα με τα λεξικά, πάντα με τα κείμενα, και πάντα με μια υπέρμετρη αγάπη, έναν έρωτα  σφοδρό, να βρούμε που είναι η αλήθεια. Γιατί αν δεν υπάρχει εξ αρχής αυτή εδώ η έφεση, δεν μπορούμε να εισχωρήσουμε στο θέμα των αρχών.
Όπως ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα στην ανατολή και δύει στην δύση, και είναι αεί νέος, είναι πάντοτε νέος, το ίδιο και εσύ θα κάνεις κάθε μέρα σαν νέος, αυτό που οφείλεις να κανείς και συνεχώς χωρίς διακοπή. Δεν υπάρχουν εδώ διακοπές. Εδώ ότι γίνετε, γίνετε χάριν σκοπού και ο σκοπός απαιτεί κόπον. Σ-κοπός. Σίγμα και κόπος. Και ξανά το σίγμα στην αρχή το σίγμα στο τέλος, ο σκοπός δεν σταματά ποτέ τη λειτουργία του. Αν διακοπεί, χάνεις τη σειρά.
Είναι όλα τόσο καλά δομημένα φιλοσοφικά που αν τα αντιληφτούμε μπορούμε να τα κάνουμε πράξη. Γιατί η Φιλοσοφία δεν είναι για να λέμε λόγια. Η έμπρακτη απόδειξη  ότι το θέμα των αρχών είναι το ισχυρότερο και το σπουδαιότερο το οποίο πρέπει να έχει μέσα του ο άνθρωπος ...αλλά πρέπει να γνωρίζει ποιες είναι οι αρχές. Αν δεν τις ξέρει τις αρχές και νομίζει ότι γνωρίζει, μας είπε ο Πλάτων, αυτός που νομίζει ότι γνωρίζει, δεν πρόκειται ποτέ να μάθει. Δεν θα ψάξει, δεν θα ερευνήσει και δεν πρόκειται να βρει. Θα μείνει μέσα στο σκοτάδι της διπλής του άγνοιας, λέει ο Πλάτων.
Η Αρετή είναι η πρώτη ιδιώτης η οποία διέπει ολόκληρη την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Ολόκληρη! Εδώ δεν υπάρχει κάτι άλλο που να προηγείται. Η Αρετή. Και η Αρετή με δεσπόζουσα έννοια την Δικαιοσύνη. Διότι οι άλλες τρεις οι οποίες είναι η  Φρόνηση, η Ανδρεία και η Σωφροσύνη, προϋπάρχουν σαφώς για να καταλήξουν στην Δικαιοσύνη. Όχι σε άλλη έννοια. Καμιά. Και όχι στην έννοια της αγάπης. Διότι η έννοια της αγάπης καταλήγει να είναι απολύτως παραπλανητική. Απολύτως. Αλλά δεν θα μπω σ΄ αυτό το θέμα γιατί είναι πολύ μεγάλο και πάρα πολύ σημαντικό. Και αυτό μας έχει δυστυχώς διαστρέψει από την δυνατότητα να είμαστε δίκαιοι. Εμείς είμαστε απολύτως άδικοι στις περισσότερες εκφράσεις μας.
Απομαγνητοφώνηση από ομιλία της κυρίας Αλτάνης, Συγγραφέα - Ερευνήτρια, ως προσκεκλημένη ομιλήτρια σε εκδήλωση με θέμα «Άγχος - Stress και Πρόνοια - Ειμαρμένη στην εποχή μας». Η συγγραφεύς ανέλυσε τον παράγοντα της ειμαρμένης στη ζωή του κάθε ανθρώπου και αναφέρθηκε εκτενώς στο σπήλαιο του Πλάτωνα.

"Άγχος - Stress και Πρόνοια - Ειμαρμένη στην εποχή μας", Ομιλήτρια: κα. Αλτάνη

Η συγγραφεύς ανέλυσε τον παράγοντα της ειμαρμένης στη ζωή του κάθε ανθρώπου 
και αναφέρθηκε εκτενώς στο σπήλαιο του Πλάτωνα.

Κοίτα καλά τον κάθε άνθρωπο και δες...

Κοίτα καλά τον κάθε άνθρωπο και δες
αν μέσα στην καρδιά του κρύβει μίσος.
Ακόμη κι όταν σου μιλάει με πρόσωπο γλυκό
μήπως μιλάει με λόγια απατηλά,
που βγαίνουν από μια ψυχή κατάμαυρη.
Ποίημα του Σόλωνα που τραγουδιόταν στα συμπόσια.
Πηγή: Διογένης ο Λαέρτιος

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

ΔΕΙΡΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ή ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ;

Άνοιξε καμιά μύτη για τον Πλάτωνα;
Δείραμε κανέναν να δεχθεί τις σκέψεις του Σωκράτη ή του Δημόκριτου;
Υποχρεώσαμε κανέναν λαό να δεχθεί την ιατρική όπως την καταθέσαμε, τα μαθηματικά, την πολεοδομία, το θέατρο;
Τους δείραμε να δεχθούν ότι υπάρχει κωμωδία και τραγωδία;
Μόνοι τους τα ρουφήξανε και αυτά είναι και σε ώρες απελπισίας.
Βλέπεις τον τεράστιο τον Γκαίτε, γράφοντας το Φάουστ, να σκίζει το χειρόγραφο. Καταραμένε,  του λέει του Σοφοκλή, δεν μπορώ να σε ξεπεράσω. Εκείνος ο Σαίξπηρ είναι ένας ύμνος στην Ελλάδα.
Και δεν ζητήσαμε τίποτα. Καμιά αντιπαροχή από κανέναν. Τα δώσαμε όλα. Τους τα χαρίσαμε όλα, λες και ήμασταν  φτιαγμένοι, το δικό μας να είναι δικό τους.
Όλοι οι άλλοι την κάποια γνώση που είχαν την κλειδώνανε. Θα σου δώσει ο Αιγύπτιος; Θα σου βγάλει ο Εβραίος από αυτά που ξέρει; Δε πα να χτυπιέσαι κάτω δυόμισι χιλιάδες χρόνια… δεν στο δίνουν. Για πάρτη τους το κρατάνε.
Και σήμερα, η πραγματική επιστήμη είναι κλειδωμένη. Πάνε 50 χρόνια μπροστά μας. Αν κάποιοι φίλοι διαβάσουν κάποια στιγμή την Εναλλακτική Λύση 3, εκείνο το εκπληκτικό βιβλίο, το οποίο τι σου λέει. Το φεγγάρι το πατήσαμε το ’51. Στον Άρη πήγαμε το ’55. Η πραγματική επιστήμη φεύγει μπροστά 50 χρόνια. Τι μαθαίνουμε από αυτά; Τίποτα δεν μαθαίνουμε. Διπλοκλειδωμένα όλα. Εχθροί απέναντι μας.
Κι όμως η δική μας η πρόταση τι ήταν; Κάνε τους ανθρώπους πολίτες όλου του πλανήτη.
Δεν μάθανε Ιατρική οι πέρσες; Δεν μάθανε οι τουρκμάνοι Μαθηματικά; Δεν μάθανε οι άραβες Γεωμετρία; Δεν μάθαν όλοι οι λαοί; Δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν την πανδαισία;
Ανδρέας Μαζαράκης 
(απομαγνητοφώνηση, απόσπασμα)

"ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ…"

Ακούμε καθημερινά:
«Να αποκατασταθούν οι αδικίες….»
-       Αποκαθιστούμε την τιμή, το δίκαιο. Όχι την αδικία. Την αδικία περιμένουμε να την καταργήσετε. Όχι να την αποκαταστήσετε…
 «Θα επιτύχουμε την βιωσιμότητα του χρέους»
-       Εμείς δεν θέλουμε ένα χρέος  που να ζει. Προτιμούμε να επιτύχετε  την θνησιμότητα του χρέους και όχι την βιωσιμότητα του!!!
«Εμείς, στο κόμμα μας, βελτιώνουμε τα λάθη μας»
-       Τα λάθη όταν βελτιώνονται γίνονται καλύτερα αλλά (εξακολουθούν να) είναι και πάλι  λάθη. Τα λάθη δεν χρειάζονται βελτίωση  αλλά διόρθωση ή εξάλειψη.
Ο Λόγος είναι εν αρχήν. Και ο λόγος είναι φως στη γη. Όταν λοιπόν εκφέρουμε τον λόγο, ο λόγος πειθαρχεί σε έναν νόμο και φέρνει το ανάλογο αποτέλεσμα.
Και βλέπουμε ότι το αποτέλεσμα είναι ανάλογον.
---------------
Ο πολιτικός/κυβερνήτης θα πρέπει πρώτα να επιβάλει στον εαυτό του την λιτότητα και μετά να απαιτήσει λιτότητα από τους άλλους. Διότι: «Κάθε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και άλλης  αρετής πανουργία είναι και όχι σοφία»
Πλάτωνος, “Μενέξενος”  347a
«Αν δεν συμβεί αυτό, ή να κυβερνήσουν στις πολιτείες οι φιλόσοφοι ή να ασχοληθούν με τη φιλοσοφία αυτοί που τώρα ονομάζουμε βασιλείς και δυνάστες, έτσι ώστε η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία να συμπέσουν στο ίδιο πρόσωπο, […] δεν θα έχουν τελειωμό οι συμφορές στις πολιτείες ούτε ακόμη και στο ανθρώπινο γένος, κι ούτε τούτο το πολίτευμα που περιγράψαμε στη θεωρία θα λάβει πραγματική υπόσταση και θα βγει στο φως του ήλιου».
Πλάτων, Πολιτεία 473c-d
Να γιατί ο Πλάτων έλεγε ότι πρέπει να κυβερνούν οι φιλόσοφοι. Διότι οι αφελείς είναι ανυποψίαστοι από την αλήθεια της ζωής, από την αλήθεια της γλώσσας, την αλήθεια της ιστορίας και της φιλοσοφίας.
Και… «Μια από τις τιμωρίες των αδιάφορων, είναι ότι καταλήγουν να τους κυβερνούν οι κατώτεροί τους».
Πολιτεία 347

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΤΙΜΩΝ Ο ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τίμων Εχεκρατίδου Κολυττεύς, ο επονομασθείς Μισάνθρωπος.
Έζησε την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, ήταν από καλή οικογένεια, αρκετά πλούσιος και πήρε φιλοσοφική μόρφωση, αλλά εύπιστος και καλόκαρδος, με αποτέλεσμα να τον περιτριγυρίσουν κόλακες και παράσιτοι, που παριστάνοντας τους φίλους του, κατάφεραν να του φάνε όλη την περιουσία. Σε έναν από αυτούς τον Φιλιάδη, χάρισε ένα μεγάλο χωράφι για να προικίσει την κόρη του, σε έναν άλλον τον Δημέα, τον ρήτορα, που κατηγορήθηκε για κατάχρηση και κινδύνευε να καταδικαστεί, ο Τίμων του έδωσε το τεράστιο ποσό των ένδεκα ταντάλων (σα να λέμε τριάντα χιλιάδες ευρώ), για να αποφύγει την καταδίκη. Και επειδή, σύμφωνα με τον πανάρχαιο κώδικα ανθρώπινης συμπεριφοράς, η αχαριστία είναι παιδί της ευεργεσίας, όλοι αυτοί οι κόλακες και παράσιτοι του γύρισαν την πλάτη, όταν δεν του απόμεινε τίποτα.
Ο Τίμων, πάμπτωχος πλέον, αποσύρθηκε σε ένα μικρό κτηματάκι που είχε στις πλαγιές του Υμηττού, κοντά στη σημερινή Ηλιούπολη και μετά βίας επιβίωνε, καλλιεργώντας το μόνος του. Η δυστυχία τον έκανε να τραβηχτεί στον εαυτό του και να μη θέλει να δει άνθρωπο στα μάτια του. Έπαψε να πηγαίνει στο Άστυ και στην Αγορά, έπαψε να συναναστρέφεται με ανθρώπους και όσους τον επισκέπτονταν στην καλύβα του, τους έδιωχνε πετροβολώντας τους. Φυσικά, μολονότι ήταν πολίτης με όλα τα δικαιώματα της ιδιότητάς του αυτής, σταμάτησε να προσέρχεται στην Εκκλησία του Δήμου και αρνήθηκε να αναλάβει οποιοδήποτε αξίωμα ή λειτούργημα, που ως πολίτης εδικαιούτο. Έτσι με τον καιρό ονομάστηκε από τους συμπολίτες του, Τίμων ο Μισάνθρωπος.
Έναν και μοναδικό άνθρωπο ανεχόταν, τον Απέναντο, μισάνθρωπο, όπως αυτός,  που τελικά συγκατοίκησε μαζί του. Δε θα μπορούσε να τους πει κανείς φίλους, αφού σπανίως αλλάζανε μια δυο κουβέντες. Απλώς ανεχόταν ο ένας τον άλλον και όταν κάποτε γιόρτασαν τις «επιτάφιες σπονδές», μετά το καθιερωμένο γεύμα, ο Απέναντος είπε στον Τίμωνα:
«Ωραίο δεν ήταν το γεύμα μας Τίμων;»
αυτός του απάντησε
«Πράγματι ήταν ωραίο και θα ήταν ωραιότερο αν δεν ήσουνα  κι εσύ στο τραπέζι»
Όταν ο Τίμων έμαθε πως οι Αθηναίοι είχαν εκλέξει τον Αλκιβιάδη μεταξύ των δέκα στρατηγών χάρηκε πολύ γιατί προέβλεπε πως η Αθήνα θα πάθαινε μεγάλες συμφορές από την εκλογή αυτή. Και δεν έπεσε έξω.
Μολονότι ο ίδιος αποστρεφόταν τους συμπολίτες του και απέφευγε κάθε συνάφεια μαζί τους, οι Αθηναίοι μιλούσαν συχνά για τις παραξενιές του και ο Αριστοφάνης τον σατίρισε στις κωμωδίες του «Όρνιθες» και «Λυσιστράτη».
Δεν πατούσε το πόδι του στην Αθήνα και φυσικά δε συμμετείχε στην Εκκλησία του Δήμου. Εντούτοις κάποια μέρα φάνηκε στην Πνύκα, την ώρα που συνεδρίαζε αυτό το ανώτατο όργανο της Δημοκρατίας. Έγινε μεγάλο σούσουρο, που το διαδέχτηκε η κατάπληξη, όταν ο Τίμων ζήτησε τον λόγο. Ανέβηκε πράγματι στο βήμα και εν μέσω νεκρικής σιγής είπε στους συγκεντρωμένους πολίτες:
«Άνδρες Αθηναίοι, όπως ξέρετε στο κτήμα που έχω στους πρόποδες του Υμηττού, υπάρχει μια συκιά, που χρησίμεψε ως τώρα σε πολλούς για να κρεμαστούν. Επειδή σκοπεύω να κτίσω μια καλύβα εκεί και θα κόψω αυτή τη συκιά θα ήθελα να ειδοποιήσω όσους έχουν σκοπό να αυτοκτονήσουν, να το κάνουν σύντομα, πριν κόψω το δέντρο».
Μετά από αυτόν τον σύντομο «λόγο» ο Τίμων κατέβηκε από το βήμα και έφυγε αμέσως από την Εκκλησία του Δήμου.
Κάποτε, αρκετά μεγάλος στην ηλικία, έπεσε από μιαν αχλαδιά και χτύπησε άσκημα. Δε θέλησε να φωνάξει γιατρό και το τραύμα κακοφόρμισε, έπαθε γάγγραινα και τελικά ο Τίμων πέθανε.
Τον έθαψαν στην παραλία του Σαρωνικού, στον δρόμο που οδηγεί από τον Πειραιά στο Σούνιο. Στον τάφο του, που ήταν φυσικά πάντοτε απεριποίητος, σκεπασμένος με αγκάθια και πέτρες, υπήρχε επίγραμμα, που υπαγόρευσε ο ίδιος πριν πεθάνει:
«Διαβάτη, αφού αφήκα μιαν άθλια ζωή, κοιμάμαι σ΄ αυτόν τον τάφο. Μη ζητήσεις να μάθεις το όνομά μου αλλά πήγαινε στον κόρακα (ες κόρακας)».
 Η ιστορία που διαβάσατε είναι παρμένη από τον Λουκιανό, που αφιέρωσε στον Τίμωνα το έργο «Τίμων ο Μισάνθρωπος», ενώ πολύ προσφυώς, σε ένα άλλο βιβλίο του, στην «Αληθή Ιστορία», τον έχει βάλει θυρωρό στις πύλες του Άδη! Τον Τίμωνα τον αναφέρει επίσης ο Πλούταρχος, ενώ ο Σαίξπηρ έχει γράψει το δράμα «Τίμων ο Αθηναίος».
Δημήτρης Γερμιώτης
http://www.sarantakos.com/arx/arx_timwn28.html

Η ΜΑΛΘΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΙΩΝ…

Ίσως να ανήκω στη τελευταία γενιά αγοριών όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια στην αλάνα, την βρομιά, την αντιπαλότητα και το βουνό. Δεν υπήρχε μέρα που να μην επιστρέφω στο σπίτι βρόμικος και με εκδορές σε όλο το σώμα μου.
Ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, ξεκινούσαμε από το πρωί τις δραστηριότητες και τελειώναμε αργά το βράδυ, ακούραστοι και ανεξάντλητοι από ενέργεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο, ποδήλατο, καλαθοσφαίριση, κρυφτό, κυνηγητό και κάναμε κάθε λογής παιδικές μπαγαποντιές και αταξίες.
Αρπάζαμε μούρα και δαμάσκηνα από τις αυλές, επισκευάζαμε μόνοι μας τα ποδήλατά μας, φτιάχναμε ξίφη από σανίδες και δόρατα από χοντρά κλαδιά και παλεύαμε μεταξύ μας. Στο σχολείο υπήρχε αντιπαλότητα και ανταγωνισμός, μπορεί να είχε και νταήδες, αλλά μαθαίναμε να τους αντιμετωπίζουμε.
Γενικά δεν ήμασταν τόσο ευαίσθητα παιδιά, ούτε παίρναμε βαριά ο,τι μας έκαναν, το ξεπερνούσαμε γρήγορα. Σήμερα θα μας χαρακτήριζαν αγροίκους και απολίτιστους. Όμως παρά τις σκανδαλιές και το θράσος που υπήρχε μεταξύ μας, διαπνεόμασταν από ένα σεβασμό και φρόνιμο ήθος, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Κολοκοτρώνη περί φρονίμου ελευθερίας, προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τα όργανα της τάξης και τους γονείς μας.Δεν θέλω να εξιδανικεύσω εκείνη την εποχή και τη γενιά μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα.
Τα σύγχρονα αγόρια διακρίνονται για την μαλθακότητα και την ηττοπάθειά τους. Γεννήματα υπερπροστατευτικών γονέων που έχουν αναθρέψει μία γενιά άβουλων ανθρώπων που δεν λερώθηκαν ποτέ, δεν χτύπησαν ποτέ, δεν τσακώθηκαν και γενικώς έπαψαν να ζουν πριν προλάβουν να γεράσουν.
Μία ολόκληρη γενιά γαλουχημένη μονάχα με τις θηλυκές αρετές, όπως η φροντίδα, η ευαισθησία και η λεπτότητα, ενώ απέβαλε και στιγμάτισε τις ανδρικές αρετές, το θάρρος, την ακεραιότητα, την σκληραγωγία και την τιμή. Όλα αυτά για να γίνουν πιο πολιτισμένα και ευγενικά τα παιδιά. Παραδόξως έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.
Τα παιδιά έγιναν πιο ακοινώνητα, αφού δεν επιτρέπεται η έντονη αλληλεπίδραση για να μην έλθουν σε ρήξη, για να μην λερωθούν γιατί πλέον «έχουμε εκσυγχρονιστεί» με συνέπεια να γεμίσουν το κενό και την απουσία των εξωτερικών δράσεων με βιντεοπαιχνίδια και κάθε λογής δώρα που κατέστησαν τα παιδιά αποβλακωμένα και κακομαθημένα.
Χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι στους γονείς, τους δασκάλους, την έννομη τάξη, τους μεγαλυτέρους, αφού μεγάλωσαν με την νοοτροπία ότι δεν είναι καλό να τα τιμωρείς όταν αυθαδιάζουν, οι δάσκαλοι δεν μπορούν και δεν τολμούν να τα πειθαρχήσουν γιατί οι γονείς δεν θέλουν να πληγωθούν και να καταπιεστούν τα καμάρια τους, ενώ οι ίδιοι οι γονείς δεν τα τιμωρούν γιατί προτιμούν τον διάλογο.
Σήμερα θεωρείται κατακριτέο να υποστηρίζεις ότι δεν είναι κακό να παίζει το παιδί με όπλα, να φτιάχνει ξίφος από κλαδί, να παίζει στην ύπαιθρο και να χτυπήσει, παρουσιάζεται ως λάθος να θεωρούμε ότι οφείλει να αντιδρά όταν προσβάλλεται και παρενοχλείται.
Είναι επίσης απαράδεκτο να το τιμωρήσεις και αναχρονιστικό να το μεγαλώσεις με πειθαρχία. Δεν θα ξεχάσω την τραγελαφική δήλωση του Καναδού πρωθυπουργού που είχε πει «αν εξοντώσεις τους αντιπάλους σου, αυτοί νικούν».
Σήμερα επιβραβεύονται τα θύματα, όχι οι αγωνιζόμενοι. Δεν χαίρουν σεβασμού οι θαρραλέοι που αντιμετώπισαν τους θύτες και τους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πρότυπο που επιλέξαμε να δώσουμε στα παιδιά μας: αποδέξου τον ρόλο του θύματος και θα κερδίσεις. Η ηττοπάθεια έχει ποτίσει τις δυτικές κοινωνίες και γαλουχούνται ολόκληρες γενιές άβουλων και μουδιασμένων ανθρώπων που έχουν ασπαστεί τον φεμινισμό και την κουλτούρα του θύματος.
Ο πυρήνας αυτού του προτύπου είναι η αφελής αντίληψη του προοδευτικού ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλός. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύσει καλός και ανιδιοτελής. Είναι κτητικός, άπληστος και ιδιοτελής. Ελάχιστοι θα θυσίαζαν το συμφέρον τους για να υπερασπιστούν το καλό και το δίκαιο. Γι’ αυτό όσοι το κάνουν θεωρούνται ξεχωριστοί και αξιέπαινοι και τους αποδίδουμε φόρο τιμής. Αν οι περισσότεροι άνθρωποι έπρατταν το ίδιο, δηλαδή έθεταν το δίκαιο πάνω από το συμφέρον τους, τότε δεν θα θεωρείτο κάτι ξεχωριστό και αξιέπαινο, αφού θα το έκαναν οι περισσότεροι. Όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι λοιπόν προτιμότερο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
Προσωπικά προτιμώ την συνολική άσκηση των αρετών, τόσο την συντροφικότητα, την συμπόνοια, την ευγένεια και την καλοσύνη, όσο την ανδροπρέπεια, το θάρρος, τη μαχιμότητα και την σκληραγωγία. Να αφήσουμε τα παιδιά να λερωθούν, να χτυπήσουν, να τσακωθούν και μετά να τα βρουν. Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία, δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αγαπιόμαστε συνέχεια, ούτε πρέπει να δημιουργήσουμε μία γενιά λοβοτομημένων και νεκροζώντανων ανθρώπων για να σταματήσουμε τις διαμάχες.
Aπό το The Mermaid Tavern
«Η ανατροφή ενός άνδρα είναι η μόρφωσις ενός άνδρα,
η ανατροφή μίας γυναίκας είναι η μόρφωσις μιας γενεάς»
(Σενέκας).

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΙΟΙ ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΕΣ

Γράφει ο Δημ. Γερμιώτης
Το 5ο βιβλίο (Τερψιχόρη) του Ηροδότου και ίσως μας διδάξει μερικά πράγματα.
Η Μίλητος, όπως θυμώμαστε από το σχολείο, ήταν η επιφανέστερη πόλη της Ιωνίας. Χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Μαιάνδρου από Ίωνες αποίκους, με αρχηγούς τους Νηλείδες, τους απόγονους δηλαδή του Νέστορα, του βασιλιά της Πύλου, έγινε πολύ γρήγορα, χάρη στη γεωγραφική της θέση και τα δυο ασφαλή λιμάνια της, το οικονομικό και πνευματικό κέντρο της Ιωνίας, υποσκελίζοντας την Έφεσο, την Πριήνη, τη Σάμο, τη Χίο, τη Φώκαια και τις λοιπές ιωνικές πόλεις. Τον 6ον αιώνα στα λιμάνια της Μιλήτου μπορούσες να συναντήσεις πλοία από όλες τις μεσογειακές πόλεις και ανθρώπους κάθε φυλής και γλώσσας. Εκεί έφταναν έμποροι από τα βάθη της Μικρασίας και από πιο μακριά κι από εκεί ξεκινούσαν πλοία για όλα τα λιμάνια της Μεσογείου και του Εύξεινου.
Στην Ιωνία δεν συγκεντρώθηκε μόνο μεγάλος πλούτος αλλά και πάμπολλες πληροφορίες και γνώσεις. Η κοινωνία των ιωνικών πόλεων ήταν η πιο ανοιχτή κοινωνία της εποχής της και το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη συσσώρευση πλούτου και γνώσεων έβαλε το σπόρο από τον οποίο άνθισε η Φιλοσοφία. Στη Μίλητο λοιπόν εμφανίστηκαν οι τρεις πρώτοι φιλόσοφοι, που επειδή ασχολήθηκαν κατά κύριο λόγο με τη φύση ονομάστηκαν από τον Αριστοτέλη φυσικοί ή  φυσιολόγοι: ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος και ο Αναξιμένης.
Από πολύ νωρίς όμως, η συσσώρευση τόσου πλούτου αλλά και η άνιση κατανομή του, προκάλεσε ταξικές αντιπαραθέσεις και ταραχές. Δημιουργήθηκαν τρία «κόμματα», τα δύο από τα οποία είχαν πολύ χαρακτηριστικά ονόματα: Η Πλούτις, που ήταν η παράταξη των πλουσίων και η Χειρομάχα η παράταξη των εργαζομένων, κυρίως στο λιμάνι, στα πλοία και στα εργαστήρια. Το τρίτο κόμμα, που το αποτελούσαν ακτήμονες αγρότες, ήταν οι Γέργιθες.
Στην αρχή την εξουσία την είχαν οι πλούσιοι αλλά καθώς ταξική πάλη έφτασε σε μεγάλη ένταση, οι εκπρόσωποι της Πλούτιδος, για μεγαλύτερη ασφάλεια, δε συνεδρίαζαν σε κάποιο κτίριο στη στεριά αλλά μέσα στα πλοία τους, στο ανοιχτό πέλαγος. Καθώς δε αυτό γινόταν πολύ συχνά, τελικά ονομάστηκαν αειναύται!
Κάποτε η Χειρομάχα συμμάχησε με τους Γέργιθες, πήρε την εξουσία και εξόρισε πολλούς επιφανείς πλουσίους, δημεύοντας τις περιουσίες τους.  Οι εξόριστοι όμως με τη βοήθεια Λυδών και Σπαρτιατών ξαναπήραν την εξουσία. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε βίαια και αιματηρά επεισόδια. Η βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση δεν έλεγε να περάσει. Τότε κάποιοι Μιλήσιοι σκέφτηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια ξένων «εμπειρογνωμόνων» και επειδή εκείνον τον καιρό η Πάρος ήταν μια ευημερούσα και καλά οργανωμένη πολιτεία, απευθύνθηκαν σ΄αυτήν.
Ήρθε πράγματι από την Πάρο μια πολυμελής ομάδα πολιτών, που για έναν και πάνω μήνα, δεν έκανε τίποτ΄ άλλο από το να τριγυρίζει στην πόλη και στην περιοχή της, κουβεντιάζοντας με τους κατοίκους και κρατώντας σημειώσεις. Στο τέλος συγκέντρωσαν τους Μιλήσιους στο θέατρο της πόλης και εκεί τους ανακοίνωσαν το πόρισμά τους. Όλον αυτόν τον καιρό καταγράψανε ποιοι από τους Μιλήσιους είχαν περιποιημένα τα χωράφια τους, ποιοι είχαν ταχτοποιημένο το σπίτι τους και ποιοι δούλευαν με όρεξη και αποδοτικά.
«Αυτούς να βάλετε να κυβερνάνε την πόλη σας» είπανε στους συγκεντρωμένους, ανακοινώνοντας τα ονόματα των νοικοκυραίων.
Αφού θέλουμε να λεγόμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, γιατί δεν τους μιμούμαστε κάπου κάπου. Γιατί δεν εκλέγουμε για να μας κυβερνάνε κάποιους νοικοκυραίους παρά προτιμούμε ανεπάγγελτους και ακαμάτηδες, που έχουν την πολιτική ως μόνο πόρο ζωής;

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΟΡΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Πολύς λόγος έγινε πάλι λόγω της ορκωμοσίας της νέας Βουλής και της νέας κυβέρνησης. Αρκετοί αρνούνται τον όρκο για λόγους ανεξιθρησκίας, ετεροδοξίας, αθεΐας κτλ. Άλλοι είναι υπέρ, για να μη θίγονται τα ελληνοχριστιανικά ήθη και παραδόσεις. Και πάνω απ΄ όλους η Ελληνική Εκκλησία θεωρεί κατηγορηματικά τον όρκο ως το πλέον απαραίτητο στοιχείο κάθε σωστής λειτουργίας όλων των θεσμών του κράτους. Να μην ξεχνάμε και τον όρκο στις διάφορες λειτουργίες της Δικαιοσύνης. Πώς η ορθόδοξη Εκκλησία (και όχι μόνον) ανατρέπει τη γραπτή εντολή του ίδιου του Χριστού, αλλά και των Αποστόλων; Πώς ορίζει οι άνθρωποι να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο, μέσα στο οποίο υπάρχει ξεκάθαρα και ρητά η απαγόρευση του όρκου; Τι επιδιώκει και ποιους σκοπούς της εξυπηρετεί;
Γεώργιος Αναγνωστόπουλος
(ΒΗΜΑ, 24/10/2009)
Ο εκκλησιαστικός μηχανισμός πάντα έκανε ό,τι εξυπηρετούσε το κράτος και έπαιρνε ο ίδιος ως αντάλλαγμα αυτά που επιθυμούσαν τα μέλη του.
Πλούτο και εξουσία!
«Πηγή της πίστεως δεν είναι τα Ευαγγέλια... αλλά η αποκαλυπτική αλήθεια... όπως καθορίστηκε και οριοθετήθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους» (μητροπολίτης Ναυπακτίας Ιερόθεος, ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/4/2006).
Άρα, οι χριστιανοί πρέπει να πιστεύουν αυτά που βόλευαν την εκκλησιαστική εξουσία κατά καιρούς και όχι αυτά που αναφέρουν τα ευαγγέλια... Μόνο που αγνοούν αυτή την αλήθεια τα μέλη του ποιμνίου και αναφέρουν κάθε τόσο, τι είπε ο Ιησούς, τι είπε ο Παύλος και τι είπε ο άλλος. Ξεχάστε τα όλα, ισχύουν αυτά που ήθελε κάθε φορά ο πατριάρχης και η εκάστοτε σύνοδος των επισκόπων και μέσα σ' αυτά είναι και οι όρκοι  - για το καλό μας, εννοείται!
Περισσότερα: http://sfrang.blogspot.gr/2009/10/blog-post_24.html

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΜΑΣ!

Ο καθένας από μας κουβαλάει μαζί του ένα κομμάτι ουρανού, ένα κομμάτι των θεών μας!
Πως αλλιώς; Αφού...
«Απόγονοι των θεών και παιδιά των θεών» ονομάζονται οι Έλληνες. (Πλάτωνας Τίμαιος 40β) και…
«Γεννήματα και θρέμματα θεών γεμάτοι αρετές» χαρακτηρίζονται οι Έλληνες. (Πλάτωνας Τίμαιος 24 d). Και…
«Είναι φυτά τ' ουρανού οι Έλληνες, και όχι της γης, γιατί στον ουρανό Βρίσκονται οι ρίζες τους. Τους ανέθρεψε η Αθηνά.» (Πλάτωνας Τίμαιος 23 d - e). Και ακόμη…
«Θεοί και άνθρωποι έχουν την ίδια καταγωγή». (Ησίοδος: Έργα και Ημέρες και Πίνδαρος Ωδή Νεμεονίκου).
Επίσης ο Πίνδαρος μας λέει: «Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων και μια φυλή θεών. Έχουν και οι δυο πνοή ζωής από την ίδια μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μας κρατάνε μοιρασμένους, και η μια είναι τίποτα, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη Ακρόπολη. Κι όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυΐα και δύναμη με τους Αθανάτους κι ας μη ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα.» ΠΙΝΔΑΡΟΣ (ΣΤ’ Ωδή Νεμεονίκου)
Ο καθένας από μας κουβαλάει μαζί του ένα κομμάτι, των θεών μας! …κάποιοι το ξέχασαν… το αγνοούν… το αρνούνται… και κάποιοι το θυμούνται…
Τα κομμάτια του πάζλ είναι μπροστά στα ματιά μας και η αιτία που δεν τα βλέπουμε είναι η άγνοια και η λήθη, αλλά και η αδιαφορία.
Φέρτε την Άνοιξη στις καρδιές σας με φιλοσοφική σκέψη.

ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ, Ω ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ !

ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ 
Για το πολιτιστικό μήνυμα που επέρασε στην δική μας ανθρωπότητα, από πάρα πολύ προγενέστερους πολιτισμούς και ευαγγελίζετο τον Πνευματικό κι Ανίκητο Ήλιο, το καθάριο Απολλώνιο Φώς που δεν γνωρίζει θλιβερούς δυϊσμούς και "επιστημονικές" επεξηγήσεις.
Για τις μεγάλες Συμπαντικές Αλήθειες, που τόσο πολύ είχε προσεγγίσει η διαπεραστική σκέψη των Ελλήνων προσωκρατικών. Για εκείνα που εδίδαξε ο μεγάλος Ακραγαντίνος Φιλόσοφος και Κοσμικός Μάγος Εμπεδοκλής, για εκείνα που εκπροσωπούσαν κάποια "μυθικά" πρόσωπα -όπως θέλουν σήμερα να μας λένε αυτοί που κατευθύνουν τα μυαλά μας- ωσάν τον ένθεο Υπερβόρειο Άβαρη, τον πεφωτισμένο Ορφέα, τον Τιτάνα  Προμηθέα και τον Μύστη-Μαχητή Ηρακλή.
Όποιος κατάλαβε τι εννούμε, κατάλαβε.
Δεν έχουμε από την πλευρά μας τίποτα περισσότερο να δώσουμε, γιατί "Τίποτα Δεν Πουλάμε".
Δεν έχουμε ωραία λόγια-κομπολόγια για να γαργαλήσουμε αποτελεσματικά τις φοβίες τού μαζικού ατόμου και για να του υποσχεθούμε "σωτηρίες" επίγειες, επουράνιες, εσωτερικές και δεν συμμαζεύεται.
Η Αρχαία Ψυχή είναι εδώ, όπως άλλωστε πάντοτε ήταν, κι απομένει στον καθένα μας προσωπικά ν' ανοίξει τα μάτια και να την αντικρύσει, ν' ανοίξει τα φράγματά του και να ενωθεί μαζί της.
Ένας απλός διαλογισμός σ' έναν οποιονδήποτε χώρο που φιλοξενεί αρχαίους ναούς, μπορεί να το αποδείξει καλύτερα από εκατομμύρια συντεταγμένες λέξεις κι εκατομμύρια σελίδες τυπωμένου χαρτιού.
Είναι τα γκρεμισμένα από χέρια βαρβάρων, μάρμαρα, η αιώνια κατοικία της και ο παντοτινός Ναός της.
Είναι όλες οι κορυφές των ελληνικών βουνών, που για πολλές χιλιάδες χρόνια εφιλοξενούσαν τους Ιερούς βωμούς των Ελλήνων, είναι τα δεκάδες Σπήλαια -Ιερά Άντρα, είναι τα δεκάδες ιερά ρυάκια που αυλακώνουν την επιφάνεια της ανθρωπογεννήτρας Μάνας Γης.
Αιώνιοι Ναοί που κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ του να βεβηλώσει. Διότι καμμία δύναμη δεν μπορεί να τα βάλει, χωρίς να συντριβεί παραδειγματικά, με την Απέραντη και Απαραβίαστη Φύση, με τους απαράβατους Συμπαντικούς Νόμους.
ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ, Ω ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ !
Στο εδώ και το Τώρα και τους Αιώνες που έρχονται...
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Διιπετές, τεύχος 1, Φθινόπωρο του «1991» (απόσπασμα)

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ

ΚΥΝΙΚΕΣ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ

Γνωστός επιφυλλιδογράφος, φιλόσοφος-θεολόγος και πανεπιστημιακός καθηγητής έγραψε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ότι, ένας μεγαλόσχημος Έλληνας «ποιμενάρχης» είπε λίγο πριν πεθάνει σε στενό συνεργάτη του, επίσης κληρικό: «Εγώ δεν είχα μυαλό για να σπουδάσω, δεν είχα γνωριμίες και χρήματα για επιχειρήσεις, μπήκα στην Εκκλησία και με τις ιστορίες του Χριστούλη, έζησα σαν πρίγκιπας. Κοίτα να βρεις κι εσύ το δρόμο σου...».
Διασημότερος από τους ειλικρινείς (κυνικούς) εκμεταλλευτές της μυθολογίας του Χριστού πρέπει να ήταν ο πάπας Λέων Χ (1513-1521). Η Barbara Walker αναφέρει στη «Woman's Encyclopedia of Myths and Secrets», σελ. 471, ότι είπε ο συγκεκριμένος πάπας: «Πόσο κέρδος δεν μας έχει φέρει ο μύθος του Χριστού;».
Ο αιδ. Taylor γράφει στο σύγγραμμά του «Διήγησις» (σελ. 35) για την ακριβή έκφραση και αντίληψη του πάπα Λέοντα: «Όλοι ξέρουμε πόσο ωφέλιμος ήταν αυτός ο μύθος του Χριστού για μας!».
Τέλος, η επίσημη «Καθολική Εγκυκλοπαίδεια» (The Catholic Encyclopedia) αναφέρει το απόφθεγμα του συγκεκριμένου πάπα ως εξής: «Πόσο δεν έχουμε ωφεληθεί εμείς και οι οικογένειές μας από το μύθο του Χριστού; Είναι φανερό αυτό σε όλες τις γενεές», με σκοπό να το διαψεύσει, χωρίς να παραθέτει κάποια στοιχεία!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΝΟΜΙΣΕ ΟΤΙ ΜΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΕΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΘΟ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ ΥΠΟΔΟΥΛΟΥ ΕΠΙ 20 ΑΙΩΝΕΣ

ΑΦΟΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ
Ο Γρηγόριος ο Ε΄ κηρύττει πόλεμο κατά του «κόμματος» των διαφωτιστών, όπως ο ίδιος το αποκαλεί, κατά δηλαδή της εθνικοαπελευθερωτικής πατριωτικής παράταξης! Έντρομος από την ευρύτατη διάδοση των Ορθών Λογικών ιδεών αρχίζει να απειλεί και να φοβερίζει: «Εις τοιούτους παραλογισμούς περιπίπτουσιν οι του κόμματος εκείνου…», γράφει και συνεχίζει: «Αυτοί οι πονηροί άνθρωποι και γόητες είναι προφανείς λυμεώνες, και ψυχικώς και σωματικώς γίνονται εις τους αφυλάκτους και νωθρούς επιζήμιοι είναι πεπαρρησιασμένοι παραβάται των θείων και ιερών κανόνων, και αποστολικών διατάξεων».
Για να πάρουν σειρά οι προειδοποιήσεις ότι θα ακολουθήσουν αφορισμοί:
«…και αν δεν προλάβωσι να σωφρονισθώσι και να αφεθώσιν από τας σαθράς και αντιθέους διδασκαλίας των, θέλει επέλθη κατ’ αυτών η οργή του Θεού, ως υιών απειθείας, και θέλουν πειραθή της αποτομωτάτης Εκκλησιαστικής παιδείας, θεατριζόμενοι και στηλιτευόμενοι πανταχού, και ως μέλη σεσηπότα αποκοπτόμενοι της ολομελείας των πιστών, ίνα μη η λύμη αυτών γίνηται διαδόσιμος εις τα λοιπά υγιαίνοντα μέλη του Χριστωνύμου πληρώματος. (…) Αυτούς προς το παρόν τους Εκκλησιαστικούς ελέγχους και περί της μιας, και περί της άλλης των καινοτομούντων φατρίας ποιούμεθα, άμα μεν περιμένοντες την επιστροφήν αυτών και μεταμέλειαν, άμα δε και δίδοντες νύξιν εις τους αληθείς του Γένους πεπαιδευμένους, και γνησίους της ευσεβείας λατρευτάς και θεράποντας, δια να διαλύωσι τας σατανικάς αυτών πλεκτάνας, ως αραχνιώδη υφάσματα».
Μετά, απευθύνεται στα «γνήσια και ευπειθή τέκνα της κοινής μητρός αγίας του Χριστού Εκκλησίας», κατονομάζοντας τους διορισμένους ανθρώπους του, που είχαν λόγο στα εκπαιδευτικά πράγματα της εποχής, και τους υπαγορεύει «πατρικώς» να αναλάβουν δράση για άμεση αναχαίτιση του διαφωτισμού και των επιστημονικών διδασκαλιών:
«…τας βεβήλους κενοφωνίας, και τας σαθράς αντιθέους διδασκαλίας των ειρημένων, να μισήτε, και να αποστρέφησθε, διακρίνοντες αυτούς, ως εκ του καρπού το δένδρον και το πυρ μακρόθεν εκ του καπνού. Ιός ασπίδος υπό τα χείλη αυτών είναι κεκρυμμένος, έτοιμος να διαφθείρη τους αστηρίκτους περί την ευσέβειαν, και την άλλην ευμάθειαν και κατά τον θείον Απόστολον: Βλέπετε και προσέχετε όσον το δυνατόν, ίνα μη συλλαγωγήσθε υπό της κενής απάτης αυτών, και τερατολογίας, και εκτραχηλίζεσθε κατά μικρόν από τα όργια της αληθούς παιδείας, ην και οι γνήσιοι του Θεού θεράποντες και πνευματέμφοροι Πατέρες μυηθέντες, διαλάμπουσιν ως αστέρες πολύφωτοι εις το νοητόν στερέωμα της Εκκλησίας επειδή η επαπειλουμένη εκ της ψευδοδισκαλίας ζημία, δεν είναι μόνον η της προγονικής διαλέκτου κατάργησις, αλλά και η περί την αμώμητον Πίστιν ψυχρότης, η λεληθότως προξενούμενη εκ της ακαταληψίας όλων επίσης των Εκκλησιαστικών συγγραμμάτων, και η διαφθορά των ηθών. Αναγκαιότατον είναι ένθα και ο τόπος και ο τρόπος ευχερής και αρμόδιος να διαιρεθώσι τα Γραμματικά σχολεία από τα των Επιστημονικών και Μαθηματικών, και να γίνωνται κεχωρισμένως εν μέρει αι παραδόσεις, δια να μη λαμβάνωσιν εκ του προχείρου αφορμήν οι νέοι, και φεύγοντες από τας τάξεις των Γραμματικών, προσκολλώνται εις τας άλλας».
Και σε ό,τι αφορά τη διάπλαση των ελληνοπαίδων, η εντολή του Πατριάρχη είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρη:
«…και απλώς άλατι πνευματικώ να είναι ηρτημέναι αι διδασκαλίαι των διδασκάλων, και αιχμαλωτίζουσαι παν νόημα εις την υποταγήν του Χριστού, κατά τον θείον Απόστολον, να αναδεικνύωσι τους μαθητιώντας, Χριστιανούς ελληνίζοντας τας φράσεις, και Έλληνας χριστιανίζοντας τα δόγματα, τα ήθη, και τους τρόπους. Ταύτα πατρικώς συμβουλεύομεν…».
Όπως ξεκάθαρη είναι η θέση του για το πώς πρέπει να αντιμετωπισθούν πάραυτα οι ελληνίζοντες διαφωτιστές:
«…αν δεν μεταπεισθώσι και δεν θελήσωσι να μεταβάλωσιν ήθη και φρονήματα, πρέπει να αποβληθώσιν εξάπαντος, ως προσκόμματα και πέτραι σκανδάλων, κατά την περί αυτών απόφασιν του Παναγίου Πνεύματος».
ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ!
Επειδή η διάδοση του διαφωτισμού, των επιστημών και της Ελληνικής Παιδείας είχαν ως αποτέλεσμα την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των υποδούλων, πολλοί ήταν εκείνοι που αποφάσιζαν να δώσουν στα παιδιά τους αρχαία ελληνικά ονόματα, αντί για χριστιανικά (δηλαδή, εβραϊκά και ρωμαϊκά). Αυτή η «μόδα» («καινοτομία» την αναφέρει η εγκύκλιος) ανησύχησε σφόδρα τον Πατριάρχη.
Για τους εξής λόγους:
 α) Ότι οι Ρωμιοί ήθελαν πλέον να έχουν ελληνικά ονόματα, σήμαινε ότι επιθυμούσαν διακαώς να είναι Έλληνες, ταυτότητα που για την Ορθοδοξία ήταν συνυφασμένη με την αρχαία αντίληψη περί του Θείου (αρχαία Ελληνική «θρησκεία»), άρα εχθρική και ανταγωνιστική ως προς την ίδια την υπόσταση της Εκκλησίας,
β) ως απότοκο του διαφωτισμού, η πατρώα και μητρώα ελληνική ονοματοθεσία, σήμαινε ότι το Κίνημα στεριωνόταν και στην επόμενη γενιά και, φυσικά, ότι,
γ) αφού οι ραγιάδες Ρωμιοί ξαναγίνονταν Έλληνες σίγουρα είχαν στο νου τους εθνική επανάσταση κατά των Οθωμανών και της Ρωμαίικης Εκκλησίας, στα βήματα και των άλλων εθνικών επαναστάσεων της εποχής (Γαλλική και Ισπανική) που δεν στράφηκαν μόνο κατά των κοσμικών τυράννων αλλά και κατά της θεοκρατίας.
Εξάλλου, ο ίδιος ο Αλή Πασάς, ο τύραννος της Ηπείρου, είχε υποψιαστεί ότι κάτι ετοίμαζαν οι υπόδουλοι Έλληνες, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι βάφτιζαν τα παιδιά τους με αρχαία ελληνικά ονόματα. Μάλιστα, ο ίδιος φέρεται να έχει πει: «Εσείς οι Ρωμιοί, μπρε, κάτι μεγάλο έχετε στο νου σας. Δεν βαφτίζετε πια τα παιδιά σας Γιάννη, Πέτρο, Κώστα, παρά Λεωνίδα, Θεμιστοκλή, Αριστείδη. Σίγουρα κάτι μαγειρεύετε».
Και πώς άραγε η Εκκλησία υποδέχτηκε τον πόθο για εθνική ελληνική ελευθερία της προεπαναστατικής γενιάς, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τους άφοβους ελληνίζοντες διαφωτιστές, και όπως την υποδέχθηκαν οι διψασμένοι για επανάσταση πρόγονοί μας;
Η Εκκλησία απαγόρευσε στους Έλληνες να δίνουν στα παιδιά τους ελληνικά ονόματα, για να αποδείξει ακόμα μια φορά τον… φιλελληνισμό της:
«Και η κατά καινοτομίαν παρά ταύτα εισαχθείσα των παλαιών Ελληνικών ονομάτων επιφώνησις εις τα βαπτιζόμενα βρέφη των πιστών, ως ηκούσαμεν, λαμβανομένη ως μια καταφρόνησις της Χριστιανικής ονοματοθεσίας, είναι διόλου απροσφυής και ανάρμοστος όθεν ανάγκη η Αρχιερωσύνη σας να διαδώσητε παραγγελίας εντόνους… (…), δια να λείψη τουντεύθεν και η κατάχρησις αυτή…».
Έτσι, αφού νόμισε ότι με πατριαρχικές εγκυκλίους, φοβέρες, ύβρεις, συκοφαντίες και αφορισμούς θα μπορούσε να αναχαιτίσει την επανελλήνιση που κήρυτταν παντού οι διαφωτιστές, τις θετικές επιστήμες, την Ελληνική Παιδεία και τον πόθο για ελευθερία ενός έθνους υπόδουλου επί 20 αιώνες, ο Γρηγόριος ο Ε', ο αντιβασιλέας του σουλτάνου και Οικουμενικός Πατριάρχης των Ρωμαίων της Ανατολής (Ρωμιών), πίστεψε ότι έθαψε την επανάσταση.
Και όταν δύο χρόνια μετά, οι εθνικές φωτιές του '21 θα ανάψουν από άκρη σε άκρη της πατρίδας, και ένα σύνθημα θα εμπνέει όλους, «ελευθερία ή θάνατος», αυτός, ο πιστός φίλος του σουλτάνου, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στην αγχόνη ως ανίκανος και άχρηστος πλέον για τον κατακτητή, παρά τους τρεις αφορισμούς που είχε εξαπολύσει κατά των επαναστατών! Ο διαφωτισμός είχε επιτελέσει πλέον το έργο του, οι κατάρες των παπάδων δεν φόβιζαν άλλο τους ραγιάδες που είχαν επιλέξει πια να ζήσουν και να πεθάνουν ως ελεύθεροι και ως Έλληνες.
Του Στέφανου Μυτιληναίου

«ΝΑΙ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ(!)

Στη συνέχεια της πατριαρχικής εγκυκλίου έκπληκτοι διαβάζουμε έναν ύμνο για την Ελληνική γλώσσα, όπως για παράδειγμα, «απειρέσιος είναι τω όντι ο πλους και αχανές το πέλαγος της Ελληνικής αυτής γλώσσης…». Όμως τα εγκώμια του Πατριάρχη δεν αποσκοπούν στη γνώση της Ελληνικής ως κώδικα κατανόησης της φιλοσοφίας και μετοχής στην Ελληνική Παιδεία. Αλλά, «…είναι αναγκαία η γνώσις της Ελληνικής γλώσσης, και κατά πόσους τρόπους εις τον βίον επωφελής, μάλιστα τον ορθόδοξον, είναι και τοις τυφλοίς αυτής δήλον, καν λέγωμεν ημείς, καν μη λέγωμεν, επειδή κατ’ αυτήν όντων συγγεγραμμένων όλων των θεοσόφων βιβλίων των πνευματεμφόρων Πατέρων και διδασκάλων της Εκκλησίας μας, και όλων των ιερών νόμων και κανόνων, δι’ αυτής μόνης εις την αληθή κατανόησιν εκείνων διαπορθμευόμεθα, και δι’ αυτής τα προς Θεόν όσια και τα προς ανθρώπους δίκαια διδασκόμεθα». Η Ελληνική στην υπηρεσία της θρησκείας και της Εκκλησίας, υπάλληλός της και… δούλη της. Ή αλλιώς, η γλώσσα των σοφών στη δούλεψη της θεοκρατίας! Ο σχολαστικισμός στο απροκάλυπτο… μεγαλείο του(!).
Η γραμματική «επωφελέστερη» των θετικών επιστημών!
Εκεί όμως που ο Πατριάρχης θα κηρύξει κάθετο ανάθεμα κατά των μαθηματικών και εν γένει των θετικών επιστημών, είναι όταν θα διακηρύξει, ότι:
«Και κατά σύγκρισιν δε και παράθεσιν ευρίσκεται επωφελεστέρα τω Γένει, και αναγκαιοτέρα η παράδοσις των Γραμματικών από την διδασκαλίαν των μαθηματικών και επιστημονικών».
Και αμέσως μετά, αφήνεται στο να ξετυλίξει το λίβελο του σκοταδισμού του:
«…επειδή εκείνη (η Γραμματική) συμβάλλει γενικώς εις όλα, ή τα περισσότερα επαγγέλματα, της δε, εις άλλα θεωρείται το χρήσιμον, διο και όσον απαιτεί η προκειμένη του Γένους κατάστασις πρέπει να παραδίδηται εις τα σχολεία, και όχι το έργον να γίνεται πάρεργον, και το πάρεργον (οι επιστήμες) έργον, και να λαμβάνη το χρήσιμον του αναγκαίου την προτίμησιν επειδή τις ωφέλεια προσκολλώμενοι οι νέοι εις τας παραδόσεις αυτάς, να μανθάνωσι αριθμούς, και αλγέβρας, και κύβους, και κυβοκύβους, και τρίγωνα, και τριγωνοτετράγωνα, και λογαρίθμους, και συμβολικούς λογισμούς, και τας προβαλλομένας ελλείψεις, και άτομα, και κενά, και δίνας, και δυνάμεις και έλξεις και βαρύτητας, και φωτός ιδιώματα, και βόρεια σέλα, και οπτικά τινα, και ακουστικά, και μυρία τοιαύτα, και άλλα τερατώδη, ώστε να μετρώσι την άμμον της θαλάσσης, και τας σταγόνας του υετού και να κινώσι την γην εάν αυτοίς δοθή πη στώσι κατά τον Αρχιμήδην, έπειτα εις τας ομιλίας των βάρβαροι, εις τας γραφάς των σόλοικοι, εις τας θρησκείας ανίδεοι, εις τα ήθη παράφοροι και διεφθαρμένοι, εις τα πολιτεύματα επιβλαβείς, και άσημοι πατριώται, και ανάξιοι της προγονικής κλήσεως;».
Ας αρχίσουμε από το τέλος. Τι θεωρούνται οι θετικοί επιστήμονες και όσοι διδάσκουν τις θετικές επιστήμες για την Ορθόδοξη Εκκλησία; Είναι, «…εις τας ομιλίας των βάρβαροι, εις τας γραφάς των σόλοικοι, εις τας θρησκείας ανίδεοι, εις τα ήθη παράφοροι και διεφθαρμένοι, εις τα πολιτεύματα επιβλαβείς, και άσημοι πατριώται, και ανάξιοι της προγονικής κλήσεως». Βάρβαροι, ανίδεοι, παράφοροι, διεφθαρμένοι, επιβλαβείς, άσημοι και ανάξιοι! Αυτή είναι η γνώμη του Γρηγόριου του Ε', και επίσημη θέση της Εκκλησίας σε όλη της την ιστορική διαδρομή, σε ό,τι αφορά τους επιστήμονες.
Γιατί; Το είπαμε ήδη, να το επαναλάβουμε: Διότι η επιστημονική έρευνα καταλύει τις «θεόπνευστες» ασυναρτησίες, τις μεταφυσικές ανοησίες, διαλύει τις δεισιδαιμονίες και απελευθερώνει τους ανθρώπους! Άνθρωποι που οδηγούνται από τον Ορθό Λόγο δεν δύνανται να διαβιούν ως δούλοι ξεσηκώνονται, επαναστατούν και ανατρέπουν τους τυράννους τους! Η Εκκλησία έχει μία αποστολή: να αναχαιτίσει την επανάσταση που πλησιάζει, και δίχως καν σουλτανική εντολή, αποφασίζει για μια ακόμη φορά να παίξει το ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκε εξ αρχής: του οπίου του λαού!
Οι διαφωτιστές είναι επικίνδυνοι, είναι επαναστάτες, διδάσκουν «άχρηστα» πράγματα (αυτά που σήμερα μας ταξιδεύουν στα άστρα και βρίσκουν θεραπείες σε ό,τι μας αποδεκατίζει) και αντί να ασχολούμαστε με την… Γραμματική, την τόσο ωφέλιμη για μανδαρίνους, θέλουμε να κατανοήσουμε τη βαρύτητα που είναι από μόνη της σκέτο… θαύμα!
Ωστόσο, το Πατριαρχείο είχε χάσει το παιχνίδι. «Κι όσο ο ελληνικός διαφωτισμός ανδρώνεται», επισημαίνει ο Φωτιάδης.
Το απελευθερωτικό πνεύμα των διαφωτιστών εναρμονιζόταν με την πολιτική και παιδευτική σκέψη του Πλάτωνα:
«Ο άνθρωπος είναι ήμερο ζώο, όπως λέμε, κι αν πάρει σωστή ανατροφή και τύχει να έχει έμφυτα χαρίσματα θα γίνει το πιο θείο και ευγενικό πλάσμα της γης. Αν όμως η ανατροφή του είναι μέτρια ή κακή, θα γίνει το πιο άγριο. (…) Ο άνθρωπος βέβαια κάθε άλλο παρά θείος μπορεί να γίνει αν δεν μάθει τους αριθμούς -τα μονά και τα ζυγά γενικά- αν δεν ξέρει να μετρά, αν δεν ξεχωρίζει τις ημέρες και τις νύχτες ή αν αγνοεί την περιστροφή του ήλιου, της σελήνης και των άλλων ουράνιων σωμάτων. Είναι πολύ ανόητο να πιστεύει κανείς ότι, οποιοσδήποτε θέλει να προοδεύσει στα ανώτερα στρώματα της γνώσης, μπορεί να αγνοεί κάποιο απ’ αυτά τα θέματα» .
Του Στέφανου Μυτιληναίου
http://sfrang.blogspot.gr/2011/03/blog-post_25.html

ΜΕΓΙΣΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ: «…ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΑΡΑΔΕΔΟΜΕΝΑΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ…»

Εκ πρώτης αναγνώσεως μοιάζει κωμικό το επιχείρημα ότι το μέγιστο αμάρτημα των διαφωτιστών ήταν ότι καλλιεργούσαν στη νεολαία της προεπαναστατικής περιόδου «…αδιαφορία εις τας παραδεδομένας νηστείας…», και μάλιστα τόσο μεγάλο που ο ίδιος ο Πατριάρχης εγκαταλείπει το μειλίχιο ύφος του για να αποκαλέσει τους πατριώτες, «εκ τινών διεφθαρμένων ανδραρίων, τα οποία καθώς τα ζιζάνια μεταξύ του καθαρού σίτου…».
Και όμως οι νηστείες, που τόσο πολέμησαν και περιόρισαν οι διαφωτιστές, είχαν (και έχουν) την εξουσιαστική τους αιτία ύπαρξης! Να τι παρατήρησε ο Άγγλος λοχαγός Γουίλιαμ Μάρτιν Λέικ (William Martin Leake), ο οποίος περιηγήθηκε στις ελληνικές χώρες μεταξύ του 1804 και 1810 ως πράκτορας της Μεγάλης Βρετανίας:
«Τα πανηγύρια των Ελλήνων, οι νηστείες και ο φόβος τους, είναι μεγάλα βάσανα για τον ταξιδιώτη. Στις γιορτές δεν δουλεύουν. Όταν κρατούν νηστεία, και μάλιστα σκληρή, σαράντα ολόκληρες μέρες, είναι εξαντλημένοι και ανίκανοι για κάθε σοβαρή προσπάθεια. Ο φόβος, τέλος, αποτελεί αναγκαία συνέπεια του τουρκικού ζυγού που ακολούθησε τη μακραίωνη εξουθενωτική τυραννία και τις δεισιδαιμονίες της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, κάτω απ’ αυτή την πικρή κρούστα, προβάλλει έντονα ο εθνικός χαρακτήρας ενός αρχαίου λαού».
Οι παρατηρήσεις του Άγγλου στρατιωτικού και κατασκόπου κατεξοχήν εύστοχες. Με τόσες αυστηρές νηστείες, οι πρόγονοί μας ήταν «εξαντλημένοι και ανίκανοι για κάθε σοβαρή προσπάθεια», πόσο μάλλον για επανάσταση. Γι’ αυτό και οι διαφωτιστές, που με τις διδαχές τους προετοίμαζαν τη νέα γενιά για τον μεγάλο εθνικό ξεσηκωμό, φρόντιζαν στην παύση, ή έστω στον περιορισμό των νηστειών, μήπως και οι υπόδουλοι καταφέρουν και σταθούν πρώτα στα πόδια τους, πριν καταφέρουν να σηκώσουν τα άρματα κατά των τυράννων τους. Και η Εκκλησία, που γνώριζε πολύ καλά γιατί είχε επιβάλλει όλες αυτές τις νηστείες, είχε κάθε λόγο να ανησυχεί, να απειλεί και να υβρίζει.
Η Επανάσταση θα ερχόταν δύο χρόνια μετά.
Του Στέφανου Μυτιληναίου
http://sfrang.blogspot.gr/2011/03/blog-post_25.html

ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ… "ΣΑΤΑΝΑΔΕΣ"

Τον σχολαστικισμό, τη στείρα γνώση και τη θεοκρατική εκπαίδευση που είχαν ως αποτέλεσμα την καθολική αμορφωσιά του έθνους, την κυριαρχία των δεισιδαιμονιών και τη διαιώνιση της οθωμανικής κατοχής, ήρθαν να ανατρέψουν οι μέτοχοι της Ελληνικής Παιδείας και θιασώτες του Ορθού Λόγου, οι διδάσκαλοι διαφωτιστές. Με μεγάλους κόπους και την υποστήριξη της ελληνικής αστικής τάξης (έμποροι, εφοπλιστές) οι φορείς της λογικής άρχισαν να ιδρύουν τα δικά τους σχολεία, απέναντι στα ιεροσκοταδιστήρια και να διαδίδουν τις θετικές επιστήμες και την Ελληνική φιλοσοφία, προετοιμάζοντας έτσι το έθνος για το μεγάλο απελευθερωτικό αγώνα!
Το Πατριαρχείο ταρακουνήθηκε! Αυτοί οι «δυτικοφερμένοι» που διέδιδαν τις νέες ιδέες αποτελούσαν απειλή τόσο για τους ίδιους και τη θεοκρατία τους, όσο και για τον θεόσταλτο βασιλέα και προστάτη τους, όπως αποκαλούσαν τον σουλτάνο.
Έτσι ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε', αρχίζει την ανένδοτη επίθεσή του κατά των πατριωτών διαφωτιστών με. πατρικές νουθεσίες, κινητοποιώντας τους εγκαθέτους του:
«…προαγόμεθα εις το να συμβουλεύσωμεν πατρικώς, όσα είναι ανάγκη και οι διδάσκαλοι και οι μαθηταί των σχολείων να εγκολποθώσι, και οι επιστάται των τοιούτων κοινών πραγμάτων να ενεργώσι με όλης της ακρίβειας και προσοχής των την έκτασιν. Επειδή δεν είναι δυνατόν να παρασιωπήσωμεν, ότι αντιπίπτοντα εις την ευχάριστον αυτήν ψυχικήν μας διάθεσιν μερικά συμβαίνοντα ανοικείως, διακόπτουσι την συνέχειαν των ελπίδων μας, τα οποία και εις τας εν τω αγιωνύμω Όρει του Άθωνος ησυχίους διατριβάς μας ηκούομεν, και ήδη μετά την επανάκλησιν μας, και τρίτην επί του αγιωτάτου Πατριαρχικού Αποστολικού και Οικουμενικού θρόνου ενίδρυσιν, προσέβαλον πολλαχόθεν εις τας ακοάς μας».
Ποια ήταν λοιπόν αυτά τα μαντάτα που προσέβαλον πολλαχόθεν την ακοή του Πατριάρχη και δεν τον άφησαν ούτε τον… διαλογισμό του στο Άγιο Όρος να χαρεί; Μα φυσικά τα νέα, ότι «μερικά προσκόμματα σατανικά (πάντοτε η επιστήμη, η λογική και οι διδάσκαλοί τους θα είναι «σατανικά» για το ορθόδοξο ιερατείο), παρεμποδίζοντα τας προόδους των νέων εις την επιτυχίαν της αληθούς παιδείας (δηλαδή των θρησκευτικών και σχολαστικών γραμματικών μαθημάτων), και εις την εκπλήρωσιν του τέλους αυτής, ήτοι των χριστιανικών έργων την κατόρθωσιν».
Με λίγα λόγια, η πατριαρχική εγκύκλιος λέει ότι κάποιοι «σατανάδες» παρεμποδίζουν τους μαθητές από την κατήχηση (αληθή παιδεία) που οδηγεί στην επίτευξη χριστιανικών έργων(!) Και εξηγεί:
«Επιπολάζει ενιαχού μια καταφρόνησις περί τα Γραμματικά μαθήματα, και διόλου παράβλεψις περί τας Λογικάς (εννοεί την τέχνη του λόγου ως ομιλία και όχι ως Ορθού Λόγου = Επιστήμη) και Ρητορικάς τέχνας, και περί αυτήν επί πάσι (τώρα μπαίνουμε στο «ζουμί») την διδασκαλίαν της υψηλοτάτης Θεολογίας, προερχόμενη εκ της ολοτελούς αφοσιώσεως μαθητών ομού και διδασκάλων εις μόνα τα Μαθηματικά και τας επιστήμας, και μία ψυχρότης περί τα της αμωμήτου ημών Πίστεως, και αδιαφορία εις τας παραδεδομένας νηστείας, προκύπτουσα εκ τινών διεφθαρμένων ανδραρίων, τα οποία καθώς τα ζιζάνια μεταξύ του καθαρού σίτου, ούτω και αυτά μεταξύ των πεπαιδευμένων του Γένους ανεφύησαν, πλανώμενα υφ’ αυτών, και πλανώντα τους αφελεστέρους και απεριφράκτους την διάνοιαν».
Θα σταθούμε εδώ, διότι οι βαρύτατες κατηγορίες και ύβρεις του Πατριάρχη εις βάρος των διαφωτιστών και των θετικών επιστημών απαιτούν τις εξηγήσεις τους.
Το μίσος κατά των θετικών επιστημών
Τα μαθηματικά και οι θετικές επιστήμες εν γένει, επειδή προάγουν την έρευνα και την αμφισβήτηση είχαν απαγορευτεί δια νόμου από τους ρωμαιοχριστιανούς ήδη από τον Δεκέμβριο του 370 από τους αυτοκράτορες Βάλη (Valens) και Βαλεντιανό, οι οποίοι είχαν διατάξει «…να σταματήσουν οι δραστηριότητες των αστρολόγων [mathematici]… δημόσιες ή ιδιωτικές, ημερήσιες ή νυχτερινές» . Ο κανόνας ΞΑ΄ της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου (+691) στη συμφωνία του θα επαναλάβει την καταδίκη των μαθηματικών και της αστρονομίας, που οι φωτοσβέστες τα συκοφαντούσαν ως μαγικές τέχνες: «…και εμποδίζει να μη γίνωνται οι Κληρικοί και Ιερείς μάγοι, ή επαοιδοί, ή μαθηματικοί, ή αστρολόγοι.».
Μάλιστα οι μαθηματικοί και οι αστρονόμοι (αστρολόγοι όπως λέγονταν τότε) είχαν γνωρίσει πολλές φορές διώξεις ανάλογες με εκείνες των υπολοίπων Ελλήνων επιστημόνων και φιλοσόφων που αντιστέκονταν στο ρωμαιοχριστιανικό σκότος. Ο ιστορικός Προκόπιος, στην «Απόκρυφη Ιστορία ή Ανέκδοτά» του, περιγράφει πώς ο Ιουστινιανός (527-565) δίωκε με μανία τους αστρονόμους , ανθρώπους εντελώς αθώους, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Προκόπιος:
«Αλλά και για τους αστρονόμους είχαν μεγάλο μίσος. Γι’ αυτό και ο αξιωματούχος που ήταν αρμόδιος για τους κλέφτες τους βασάνιζε χωρίς κανέναν άλλο λόγο και, αφού τους μαστίγωνε αλύπητα στη ράχη, τους έβαζε πάνω σε καμήλες και τους διαπόμπευε σ’ όλη την πόλη, γέρους ανθρώπους και γενικά αξιοσέβαστα πρόσωπα, κι ας μην είχε να τους προσάψει καμιά άλλη κατηγορία, παρά μόνο ότι ήθελαν να καλλιεργούν την επιστήμη των άστρων σ’ έναν τόπο σαν κι αυτόν».
Το ζητούμενο της Μεγάλης Εκκλησίας και της όποιας μοναρχίας με την οποία αγαστά συμπορευόταν, αδιάφορο αν ήταν η ομόδοξη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) ή η διάδοχος αυτής αλλόθρησκη Οθωμανική, ήταν οι υπήκοοι να παραμένουν πειθήνιοι και υπάκουοι. Και αυτό πετυχαίνεται μόνο με τη διάδοση της δεισιδαιμονίας, η οποία κατακυριεύει με παράλογους φόβους τους ανθρώπους και τους κρατά δούλους και ποίμνια στις βουλές των ελέω θεού κοσμικών αφεντάδων τους. Και όπως γράφει ο Ανώνυμος διαφωτιστής στην «Ελληνική Νομαρχία» (Βενετία 1806), «…οι ιερείς αγαπητοί μου, φυλάττοντες ένα σκοπόν, καθόλου διάφορον από τους λοιπούς συμπολίτας, πάντοτε επροσπάθησαν με το μέσον της θεότητος να καταδυναστεύσουν τους συμπολίτας των καθώς μέχρι της σήμερον με την αμάθειαν και κακομάθησιν επέτυχον του σκοπού των. Αυτοί, καλύπτοντες με τίτλον αγιότητος τα πλέον φανερά ψεύματα, εγέμισαν τους αδυνάτους νόας του λαού από μίαν τοσαύτην δεισιδαιμονίαν, ώστε οπού αντί να ονομάσουν ψεύμα το αδύνατον, το ονομάζουν άγιον» Αλλά μήπως και ο υπέροχος Πλούταρχος δεν είναι εκείνος που πριν 20 αιώνες μας προειδοποίησε ποιο εξουσιαστικό παιχνίδι εξυπηρετεί η δεισιδαιμονία:
«Άλλοι, τέλος, διηγούνται ότι κάποιος από τους φοβερούς και πανούργους εκείνους βασιλείς, καταλαβαίνοντας πως οι Αιγύπτιοι έχουν χαλαρό φρόνημα και είναι επιρρεπείς στις μεταβολές και τις επαναστάσεις κι ότι, πολυπληθείς καθώς είναι, είναι δύσκολο ν’ αντιμετωπιστούν και να κατασταλούν όταν ομογνωμούν και δρουν από κοινού, εγκατέσπειρε με τις διδαχές του δεισιδαιμονία, αιώνια αφορμή για ακατάπαυστη διχόνοια».
Για το ορθόδοξο ιερατείο λοιπόν, το πλήρως καθοδηγούμενο από τους τυράννους και κατακτητές του έθνους μας, τα μαθηματικά και η αστρονομία, που θα διέλυαν τις δεισιδαιμονίες και τις άλογες μεταφυσικές δοξασίες που είχε καλλιεργήσει στο λαό για να τον κρατά υποταγμένο, υποδουλωμένο και φοβισμένο, παρέμεναν (και παραμένουν) οι βασικοί του ιδεολογικοί αντίπαλοι, που υποχρεούται να αναχαιτίσει με αφορισμούς, αναθέματα και συκοφαντίες περί… μαγείας!
Του Στέφανου Μυτιληναίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου