Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΑ: ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΡΘΟ - ΛΟΓΙΣΜΟ

Η ίδρυση και η λειτουργία των Ασκληπιείων, όπου οι άνθρωποι έβρισκαν τη σωματική και την ψυχική τους ίαση, χάνεται στα βάθη της προϊστορίας μας. Σε αυτά τα οργανωμένα κέντρα, επετύγχαναν την αποτελεσματικότητα της θεραπευτικής αγωγής, χάρη στην ορθή διάγνωση, στα χειρουργικά μέσα, στην δίαιτα, στα φάρμακα, στα βότανα, στις μαλάξεις, στην καθαριότητα, στην υγιεινή, στην άσκηση, στην μουσική και στην εγκοίμηση.
Ο Ιπποκράτης, ο δέκατος έβδομος απόγονος του Ασκληπιού, παίρνοντας το νήμα της συνέχειας από τον πρόγονό του, εξέλιξε τις ιατρικές μεθόδους στα ήδη υπάρχοντα Ασκληπιεία, αλλά και σε άλλα που ο ίδιος δημιούργησε. Βάσισε την ιατρική μεθοδολογία στην παρατήρηση, στο αναλυτικό ιστορικό κάθε ασθενούς, στην έρευνα και στην εφαρμογή νέων μεθόδων και θεραπειών, εισάγοντας για πρώτη φορά τους κώδικες της ιατρικής δεοντολογίας, οι οποίοι πρέπει να διέπουν την συμπεριφορά των ιατρών.
Με βάση τα ανωτέρω, οι άξιοι συνεχιστές του έργου του θέσπισαν αργότερα τον ιατρικό όρκο, ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα και στον οποίον ορκίζονται όλοι οι νέοι ιατροί σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο.
Τον 2ο αιώνα 
ο Γαληνός, συνεχίζοντας το μεγάλο έργο του Ασκληπιού και του Ιπποκράτη, δεν δεχόταν ούτε αυτός την θεία προέλευση των νόσων ούτε και την ίασή τους μέσω σκοτεινών ή άλλων παρεμβάσεων. Και οι τρεις πρέσβευαν ότι οι άνθρωποι θεραπεύονται με την βοήθεια της φύσεως, από τους ανθρώπους, και την ιατρική επιστήμη. Ορμώμενος από τις ορθές ιατρικές δοξασίες του, κατασκεύαζε εργονομικά χειρουργικά εργαλεία για λεπτές χειρουργικές επεμβάσεις. Με τις ολοκληρωμένες έρευνές του στην ανατομία των νεύρων, των αρτηριών και των φλεβών, στους πυρετούς, στην νοσολογία, την επιδεσμολογία και στην σύνθεση των φαρμάκων, έθεσε την βάση της σύγχρονης ιατρικής.
Στην πόλη της Αρχαίας Τρίκκης, από την εποχή του Ομήρου λειτουργούσε το επιφανέστερο Ασκληπιείο, όπου οι ασθενείς ηρεμούσαν και εδέχοντο την ιατρική φροντίδα και με τις τεχνικές γνώσεις των ιατρών εύρισκαν ανακούφιση και θεραπεία.
Άλλα σπουδαία θεραπευτικά κέντρα ήσαν της Κω, της Επιδαύρου, του Κρότωνος, της Κυρήνης καθώς και άλλων περιοχών του Ελληνισμού.
Με την επικράτηση του Χριστιανισμού, η ιατρική όπως φυσικά και οι άλλες Ελληνικές επιστήμες, εξοβελίστηκαν στο πυρ το εξώτερον. Τα Ασκληπιεία γκρεμίστηκαν και στη θέση τους άρχισαν να κτίζονται με τα ίδια τα υλικά τους, χριστιανικές εκκλησίες.
Συνηθισμένοι οι ασθενείς, συνέχιζαν να πηγαίνουν στους χώρους όπου λειτουργούσαν άλλοτε τα Ασκληπιεία, αναζητώντας την ίαση.
Αντί όμως για ιατρούς, τους περίμεναν πλέον στην πόρτα της εκκλησίας, οι εκπρόσωποι του θεού για να τους διαβάσουν διάφορους αφορισμούς έναντι αμοιβής φυσικά.
Έτσι, αντί της ορθοπεδικής ανάταξης των καταγμάτων, εδίδετο το αγιασμένο λάδι για επάλειψη, συνοδευόμενο με την ανάλογη ευλογία:
«
Πατάξαισέ Κύριος εν απορία καίπυρετώκαί ρίγη καίερεθισμώκαίανεμοφθορίακαίτή ώχρα. πατάξαισέ Κύριος παραπληξία καίαορασίακαίεκστάσει διανοίας, πατάξαισέ Κύριος έν έλκει πονηρώ επί τά γόνατα καί επί τάςκνήμας ώστε μήδύνασθαιιαθήναισέ από ίχνους τών ποδών σου, και κολληφθήσονταιένσοίκαίπάσανμαλακίανκαίπάσανπληγήντήνμή γεγραμμένη… επάξει Κύριος επί σέ».
Τότε άρχισε ο σκοτεινός μεσαίωνας για την Δύση και η Βυζαντινοκρατία στην Ανατολή, δηλαδή η με κάθε μέσον
πάταξη της ελευθερίας της σκέψεως, του πολιτισμού, της επιστήμης και της προόδου.
Ο αγράμματος λαός όπως τον είχαν διά της βίας καταντήσει, μη έχοντας άλλη διέξοδο, συνέχιζε να επισκέπτεται τις εκκλησίες, που τις έχτιζαν μανιοδώς επάνω στις ίδιες θέσεις των αρχαίων ναών, για να μην αλλάξουν οι συνήθειες των πιστών και η ιερότητα του χώρου.
Αντί της φαρμακευτικής αγωγής στις λοιμώξεις, ο παπάς τους καθησύχαζε ότι ήταν επίσκεψη και θέλημα του Θεού η ασθένεια, διότι δεν τηρούσαν τις εντολές των επί της γης αντιπροσώπων του και συνέχιζε το τροπάριό του:
«
Άγιοι τρείς παίδες οίτήνκάμινονσβέσαντες, άγιοι επτά παίδες οίένΕφέσω, οίέκτών νεκρών αναστήσαντες, βοηθήσατε, άγιοι εννέα μάρτυρες, άγιοι δέκα μάρτυρες, άγιοι τεσσαράκοντα μάρτυρες, άγιοι τριάκοντα και τρεις μάρτυρες από Ρώμη, άγιοι τριακόσιοι δέκα καί οκτώ θεοφόροι πατέρες, άγιε Ιωάννη Θεολόγε, άγιε Πέτρε από Ρώμη, άγιε Παύλε από Δαμασκόν, Άγιε Ευθύμιε από Μάδητον, άγιε Νικόλαε, άγιε Βασίλειε, άγιε Επιφάνειε άγιε Ιωάννη Χρυσόστομε, άγιε Θύρσε ... Πάσαιαίουράνιαι δυνάμεις τών αγίων αγγέλων καί αρχαγγέλων, χερουβίμ καίτά εξαπτέρυγα σεραφείμ. Απελάσατε ταύτηντήνχαλεπήνασθένειαν από τήνδούλην του θεού Μαρίαν, πυρετόν, εσωπύρετον, ρίγους κραταιού, ρίγους βραχέος, ρίγους λυμαντικού (τρεις ρίγοι!!!) εξορκίζω υμάς τάς οβ' (72 όλες μετρημένες μία μία) ασθενείας έχει ό άνθρωπος, αναχωρείν από τήνδούλην τού θεού Μαρίαν».
Οι ψυχικές ασθένειες δε, ήταν η ειδικότητά τους διότι οι ασθενείς καταλαμβάνονταν από τους
δαίμονες - κακά πνεύματα και με τους κατάλληλους αναθεματισμούς, θα εξέρχονταν τα διαμόνια από τους πιστούς ασθενείς όταν τους διάβαζαν τα ιερά κείμενα:
«
Μή από βασκοσύνηςκαί πάσης άλλης συμφοράς επερχομένης, μήδαιμονικόν, μήονοσκελιακόν ή νεράιδων. Μήκεφαλόπονον ή οφθαλμόπονον ή στηθόπονον ή φρενόπονον ή χειρόπονο. Μή δυσουρίας ή τρισουρίας ή αρμόπονον ή τζίρματοςομαλικόν ή άυπνον ή πολύυπνον, εξορκίζω υμάς εί τί άνέστιν αδικών τόνδούλον τού θεού, αναχωρήσατε καίαπέλθατεείςτά άγρια όρη».
Και φυσικά οι αρρώστιες δεν πήγαιναν στα άγρια βουνά, αλλά τις περισσότερες φορές οι ασθενείς όδευαν σε τόπους χλοερούς και εις τας αγκάλας του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.
Έτσι αποδεκατίζονταν γενιές και γενιές, πίνοντας τα χρώματα των εικόνων ως ρόφημα και προσκυνώντας οστά, κομμάτια ξύλου και θαυματουργές εικόνες, άγιες ζώνες και τίμιες κάρες.
Επί χίλια εξακόσια και πλέον χρόνια ο χριστιανικός δογματισμός σε όλη την επικράτειά του, οδήγησε στην πυρά και στο ικρίωμα εκατομμύρια αθώους Εθνικούς, Έλληνες και Ελληνολάτρες, καθώς και τα άτομα με ελεύθερο και ερευνητικό πνεύμα.
Με τον φόβο και τον τρόμο της δευτέρας παρουσίας και κρίσεως, καθώς και της αιωνίου τιμωρίας, κατάφερε να ανακόψει την Αρχαία Ελληνική έρευνα, την μελέτη, την επιστημονική παράδοση και ιδίως την ελεύθερη φιλοσοφική σκέψη και αναζήτηση, με αποτέλεσμα να οδηγήσει τους λαούς στην αμάθεια, στην άγνοια, στις δεισιδαιμονίες, στις προλήψεις, στις προκαταλήψεις, στον σκοταδισμό και στον ραγιαδισμό. Δεν αναφέρομαι για την εξολόθρευση δεκάδων φυλών, λαών και πολιτισμών από τους ιεραποστόλους του Πάπα και τους άρπαγες Ευρωπαίους βασιλείς, σε πολλά μέρη του πλανήτη μας.
Κορυφαίοι επιστήμονες διαφόρων κλάδων των επιστημών συμφωνούν ότι, εάν δεν είχε μεσολαβήσει ο Μεσαίωνας, ο κάτοικος της Γης θα είχε πάει στην Σελήνη τουλάχιστον πριν από χίλια χρόνια.
Οι δυνάμεις όμως και οι εκφάνσεις της Μήτρας των πάντων Φύσεως, της Συμπαντικής Σοφίας, μιλούν σε αυτούς που μπορούν απελευθερωμένοι να συντονιστούν μαζί τους και, να ακούσουν τους μελωδικούς ψιθυρισμούς της:
«
Εμείς δεν φύγαμε ποτέ, είμαστε η δύναμη και η πνοή, σε κάθε έκφραση της ζωής, σε κάθε επιστημονική ανακάλυψη, σε κάθε μορφή τέχνης. Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι αθάνατος, διότι διέπεται από τους φυσικούς νόμους και εδράζεται σε συμπαντικές αρχές, και στον μοναδικό λογικό και φιλοσοφικό ορθολογισμό».
Ολβιόμοιρο γένος των Ελλήνων, έτσι έρχεται αυθόρμητα και πάντα επίκαιρο το σκόπιμα αγνοημένο ποίημα του Καβάφη, με μία μικρή παράφραση:
«
γιατί τα σπάγανε τ' αγάλματά των,
γιατί τους διώξανε απ' τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι΄ αυτό οι θεοί.
Ώ γη του απανταχού Ελληνισμού,
εσένα αγαπούν ακόμη,
εσένα οι ψυχές των ενθυμούνται ακόμη
»
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΑΡΑΣ  
http://diamantarasel.blogspot.com/

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

ΟΜΗΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΜΗΤΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Γιατί μελετούμε ακόμη και σήμερα τον Όμηρο 3.000 χρόνια μετά την συλλογή και καταγραφή τους από τον Πεισίστρατο και τον Ονομάκριτο;
Μιάμιση χιλιετία σκληρής προσπάθειας δεν κατάφερε να ξεπεράσει έναν ποιητή που έγραψε για γεγονότα που ανάγονται σε εποχές που οι άλλοι λαοί δεν υπήρχαν στο προσκήνιο της ιστορίας και όσοι υπήρχαν ζούσαν παράλληλα με την ζωή των τετραπόδων, που είχαν περισσότερη άξια από αυτούς τους ίδιους.
Η σύγχρονη ποίηση δεν προχώρησε πέρα από τα επιτεύγματα του ποιητή που έθεσε τα θεμέλια της ποίησης; Η τεχνική δεν προχώρησε πιο μακριά από τα επιτεύγματα της Ελληνικής Αρχαιότητας ώστε να μην χρειάζεται να διδαχθούμε τίποτε από αυτήν;
Τα ποιητικά έργα που οι Έλληνες δημιούργησαν έχουν περισσότερο ενδιαφέρον πέρα από αυτό της αρχαιομάθειας;
Σε αυτά τα καταλυτικά ερωτήματα βρίσκεται κανείς υποχρεωμένος να απαντήσει όταν μελετά τον μεγάλο Έλληνα ποιητή.
Ο Όμηρος συνέθεσε τα ποιήματα αυτά για μας. Είναι κείμενα που γράφτηκαν από έναν μεγάλο ποιητή και μιλούν για τον άνθρωπο στην ουσιώδη του σύσταση του, την προέλευση και τις ανώτερες αξίες του.
Δεν είμαστε οι πρώτοι που ασχολούμαστε με το έργο αυτό που διέσωσε ο χρόνος αλλά παρακινηθήκαμε από ένα όραμα ζωής
και από την αιδώ.
Αισθανθήκαμε πως δεν μπορούμε να παραμένουμε αδιάφοροι έχοντας στα χέρια μας αυτό το πολύτιμο έργο, παρασυρμένοι από τον σύγχρονο τρόπο ζωής που χαρακτηρίζεται από το γρήγορο και το εύκολο. Θελήσαμε να σταματήσουμε το εξοντωτικό καθημερινό τρέξιμο και να προσέξουμε αυτό που η τηλεόραση μας αποστερεί: Την φαντασία, τον ηρωϊκό τρόπο ζωής, τα ανώτερα συγκλονιστικά συναίσθημα, την υστεροφημία σαν το ανώτερο ιδανικό, 
που έπρεπε να είναι ο σκοπός όλων των Πανελλήνων.
Σήμερα είμαστε αποκομμένοι από την ποίηση.
Ο Αρχαίος Έλληνας ό,τι κι αν έκανε ήταν ποίηση και την ποίηση την θεωρούσε ιερή.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε να μελετήσουμε τον Όμηρο όπως δεν πρέπει να φοβόμαστε την αληθινή ποίηση και την αληθινή λογοτεχνία.
Με τον Όμηρο συνδεόμαστε με την κληρονομιά μας, την Αρχαία παράδοση που χάσαμε και είναι μια σπουδαία εμπειρία που μας κάνει υπερήφανους .
Συγκλονίζεται κανείς από την φρεσκάδα του κειμένου, ενός κειμένου που δεν το αγγίζει ο χρόνος, που είναι πολύτιμο για τον σύγχρονο κόσμο, γιατί μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις για τις συγκρούσεις, τα συναισθήματα, τα οράματα, την απώλεια, την επιθυμία, την εξουσία, τον ανταγωνισμό.
Η ποίηση του Ομήρου εκθέτει τα συναισθήματα αυτά με μια καθαρή αντικειμενικότητα, χωρίς υποκειμενισμούς και υπεκφυγές. Αναγκάζει τον αναγνώστη να έλθει σε επαφή και να εμπλακεί με ένα κείμενο που επέζησε δια μέσου των αιώνων, ένα κείμενο που είναι πολύτιμο, μια ανόθευτη αξία μέσα στον πολιτισμό.
Ο Όμηρος σχεδιάστηκε για να ακούγεται. Η ανάγνωσή του είναι μια πολύ προσωπική εμπειρία. Είναι ταυτόχρονα μια αισθητική απόλαυση και μια ανώτερη εκπαίδευση. Η μελέτη του κειμένου δημιουργεί μια σχέση με το Εγώ και την ίδια την ποίηση. Είναι μια μεταφορά δια μέσου των αιώνων στον ίδιο τον πυρήνα της ανθρώπινης ποίησης. Εκτός από την αισθητική του ωφέλεια είναι και μια εμπειρία ψυχολογικά επωφελής.
Ο Αμερικανός ψυχαναλυτής Τζόναθαν Σουέϊ βεβαιώνει πως η μελέτη της Ιλιάδος και της Οδύσσειας βοηθά αποφασιστικά τους σύγχρονους βετεράνους στρατιώτες που βρίσκουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα ανάλογα με αυτά των Αρχαίων Ελλήνων ηρώων.
Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, μέσα στα αθάνατα έπη του κρύβονται πανεπιστημιακές αλήθειες που θέλουν προσέγγιση από διάφορες ομάδες πανεπιστημόνων, για να μπορέσουν να τις αναλύσουν και να τις κατανοήσουν, πράγμα που δεν έγινε ποτέ.
Αλλά βλακωδώς αφεθήκαμε (και φταίμε όλοι μας ή το νοσηρό μυαλό των ανθελλήνων το είχε ρυθμίσει έτσι για να μην μπορέσουμε να προσεγγίσουμε και να κατανοήσουμε ποτέ τον ΟΜΗΡΟ), μόνο στην μονοδιάστατη, στείρα και επιφανειακή ερμηνεία των Φιλολόγων.
Με αποτέλεσμα αυτοί να έχουν σκοτώσει τον ΟΜΗΡΟ, ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΕΞΕΧΟΝΤΕΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΟΜΗΡΙΣΤΑΙ ΚΑΘΗΓΕΙΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΞΕΝΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ.
ΑΣ ΕΝΣΚΗΨΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΔΕΟΣ ΞΑΝΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΑ ΙΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΕΣΘΕΙΣΑ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝΤΑ ΧΡΟΝΟ.
Τυφλός δεν ήταν ο ΟΜΗΡΟΣ, αλλά αυτοί που μας μετέδωσαν την στραβωμάρα τους, για να μας είναι ξένος και ακατανόητος ...με τα ανίερα σχέδια τους...

ΕΛΕΥΘΕΡΕΥΣ – ΛΥΑΙΟΣ       
Iστορία - Φιλοσοφία

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Η ΣΙΓΗ

Τον βλάκα μπορείς να τον καταλάβεις από δυο ενδείξεις: μιλάει για πράγματα που είναι γι' αυτόν άχρηστα και εκφράζει γνώμη για κάτι που κανείς δεν τον ρώτησε. Πλάτων
Μια από τις ανώτερες ψυχικές αρετές οι οποίες πρέπει να κοσμούν τους νέους, αλλά και τους πάσης ηλικίας ανθρώπους είναι η ΣΙΩΠΗ ή ΣΙΓΗ.
Σιγήν επέβαλε στους μαθητές του ο μεγάλος φιλόσοφος και μύστης Πυθαγόρας, επί δύο έως τέσσερα χρόνια. Απαγορευόταν όχι μόνο η ομιλία, αλλά και η ερώτηση, με ποινή την αποβολή τους απ' τη Σχολή του.
Με τον τρόπο αυτόν όχι μόνο έλεγχε την ικανότητα των μαθητών του αλλά και τους ασκούσε στην ΑΥΤΟΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και στην ΑΥΤΟΕΠΙΒΟΛΗ, στην ΑΥΤΟΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ και στην ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, στην ΑΥΤΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ και στη ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΗ χρήση του νου και γενικά της δυναμικότητας του Εγώ τους.
Πραγματικά, από το βαθμό της αυτοαποκαλύψεως και αυτογνωσίας εξαρτάται η επιτυχία στη ζωή και απ' αυτήν η σχετική ευτυχία.
Ο Αρποκράτης, παιδί του Όσιρη και Ίσιδος, λατρευόταν ως θεός της σιγής. Η παροιμία "σιγή Αρποκράτειος", ήταν συνηθέστατη στους Έλληνες. Παριστανόταν σε αγάλματα, ο Αρποκράτης, σαν νέος καθισμένος πάνω σ' ένα άνθος λωτού και έχοντας το δείκτη του δεξιού χεριού του στο στόμα σε ένδειξη αυστηρής σιγής.
Συμβολικά ως "νεανίας", για να διδάξουν ότι οι νέοι πρέπει να βλέπουν και να ακούν πολλά, να μαθαίνουν, να στοχάζονται, αλλά και να αυτοεπιβάλλουν απόλυτη σιγή στον εαυτό τους και αυτοσυγκράτηση και αποχή από κάθε υπερβολή.
Οι ένδοξοι πρόγονοί μας, οι Aρχαίοι Έλληνες δίδασκαν τη σιγή ως την ύψιστη Αρετή.
Ο Όμηρος, ο μεγαλύτερος επικός όλων των εποχών και των εθνών, λέει παραστατικότατα, (σε μια απ' τις συγκρούσεις Αχαιών και Τρώων, ότι "ΤΡΩΕΣ ΜΕΝ ΓΛΑΓΓΗι Τ' ΕΝΟΠΗι Τ' ΙΣΑΝ ΟΡΝΙΘΕΣ, ΩΣ... (Ιλιάδ. Γ2) ...ΟΙ Δ' ΑΡ' ΙΣΑΝ ΣΙΓΗι ΜΕΝΕΑ ΠΝΕΙΟΝΤΕΣ ΑΧΑΙΟΙ, ΕΝ ΘΥΜΩι ΜΕΜΑΩΝΤΕΣ ΑΛΕΞΕΜΕΝ ΑΛΛΗΛΟΙΣΙΝ" (Ιλ. Γ8).
Δηλ. Οι μεν Τρώες με κραυγές και φωνές και θόρυβο επιτίθεντο· ενώ (οι έχοντες ανώτερο ήθος και γενικά πολιτισμό Αχαιοί) βάδιζαν στη φοβερή σύγκρουση με απόλυτη σιγή μέσα τους, στη ψυχή τους "ΜΕΝΕΑ ΠΝΕΟΝΤΕΣ" αλλά και με απόλυτη αυτοκυριαρχία βάδιζαν, οπλισμένοι με αδάμαστη και άκαμπτη αποφασιστικότητα να αγωνιστούν γενναία και να νικήσουν. 
Πολλά τα ρητά και οι γνώμες παλαιών και νέων περί σιγής. "ΛΑΛΗΣΑΣ ΜΕΝ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΜΕΤΕΝΟΗΣΕ, ΣΙΩΠΗΣΑΣ ΔΕ ΟΥΔΕΠΟΤΕ" δηλ. διδάσκει ο Σιμωνίδης ότι πολλές φορές μετάνιωσε που μίλησε· ποτέ όμως γιατί σιώπησε.
Και ο πατέρας της ιατρικής Ιπποκράτης: "ΣΙΓΗΝ ΟΥ ΜΟΝΟΝ ΑΔΙΨΟΝ (= δεν προκαλεί επιθυμία) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΥΠΟΝ (= χωρίς στενοχώριες) ΚΑΙ ΑΝΩΔΥΝΟΝ (= και χωρίς πικρίες και πόνους).
Και ο τραγικός ποιητής: "Ω ΠΑΙ, ΣΙΩΠΑ ΠΟΛΛΑ ΕΧΕΙ Η ΣΙΓΗ ΚΑΛΑ", απευθύνεται στους νέους αλλά και στις γυναίκες τις περισσότερο εκδηλωτικές με το: "Η ΣΙΓΗ ΚΟΣΜΟΝ (= στολίδι) ΤΑΙΣ ΓΥΝΑΙΞΙ ΦΕΡΕΙ". Το γνωστό: "ΚΡΕΙΤΤΟΝ ΣΙΓΑΝ Ή ΛΑΛΕΙΝ ΜΑΤΗΝ".
Η παροιμία: "Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει", τονίζει τις συμφορές απ' τη φλυαρία.
Η μεγάλη ενοραματική αγγλίδα `Αννυ Μπέζαντ (1843 - 1933, πρόεδρος της Θεοσοφικής Εταιρείας) έλεγε: "Οι μισές απ' τις δυστυχίες της ανθρωπότητας οφείλονται στα περιττά λόγια".
"Περιττά λόγια": αυτά που φέρνουν και στον λέγοντα και στον ακούοντα ηθικές και υλικές ζημίες και συμφορές και γενικότερα στους ανθρώπους και στην ανθρωπότητα.
Αυτά είναι όσα προέρχονται απ' τη φλυαρία, την ακριτομυθία, την κολακεία, τον αυτοέπαινο και την κακολογία, τη συκοφαντία, την κατάδοση, τη ψευδολογία, τη μυθομανία, τη βωμολοχία, τη ψευδομανία, την προπέτεια.
Η ακράτεια λόγων και η εκστόμιση περιττών λόγων, προδίνουν κατώτερο χαρακτήρα και παραβλάπτουν το ήθος και ενοχλούν και ζημιώνουν τους άλλους.
Αλλά και οι κατάσκοποι και οι καταδότες και οι προδότες και οι πάσης φύσεως εγκληματίες πετυχαίνουν στον εγκληματικό και κάποια φορά μακάβριο σκοπό τους (άνθρωποι κάτω απ' αυτούς κατακρεουργήθηκαν, πόλεις και χώρες ερειπώθηκαν, λαοί περιέπεσαν σε στυγνή δουλεία και απερίγραπτη αθλιότητα εξ' αιτίας τους), όλοι οι παραπάνω εκμεταλλεύθηκαν την έλλειψη σιωπής και απόλυτης σιγής σε ρητά και απόρρητα· στηρίχθηκαν στην ακριτομυθία των αφελών και την αθυροστομία των φλύαρων.
Αυτοί που δεν τηρούν σιγή όπου και όταν πρέπει, οι φλύαροι και οι ανίκανοι να μένουν εχέμυθοι, συμπράττουν στο έγκλημα.
Ότι δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει δεν είναι μόνο περιττό σ' αυτόν αλλά και επιζήμιο και για τους άλλους.
Απ' αυτή την αιτία, οι ειδικοί επιστήμονες, αρχιτεχνίτες, καλλιτέχνες κλπ. ό,τι γνωρίζουν, σε ειδικούς μόνο συναδέλφους τους το γνωστοποιούν και μάλιστα αφού πάντα φυλάξουν και κάποια μυστικά της ειδικότητάς τους για τον εαυτό τους.
Η Σιγή λοιπόν πρέπει να τηρείται και από πρόνοια και από σύνεση και από ανάγκη.
Η ύψιστη όμως αξία και σημασία της σιγής και η μεγαλειώδης της εκδήλωση, πρέπει να αναζητηθεί σε κάτι το βαθύτερο, το ουσιαστικότερο.
Με τη σιγή βυθίζεται ο νους σε στοχασμούς οι οποίοι αποτελούν τον ευγενέστερο τρόπο σκέψης.
Οι μεγάλες εμπνεύσεις και οι διαυγείς ενοραματισμοί πετυχαίνονται σε στιγμές απόλυτης σιγής.
Όταν ο καθείς γνωρίζει πότε και πώς και τι πρέπει να λέει, δεν σκανδαλίζει, δεν ενοχλεί, δεν προκαλεί παρανοήσεις, ζηλοτυπία, φθόνο, μίσος, εχθρότητες, διαπληκτισμούς, συμφορές.
Εκείνος που στους λόγους του συγκρατείται από τη "συνετή εχεμύθεια" διδάσκει και διδάσκεται, τιμά και τιμάται, διασώζει τη δική του και των άλλων την αξιοπρέπεια, ποτέ δεν μετανοεί.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

ΝΙΚΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΑΚΗΣ, ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο Νίκος Κακλαμανάκης μπορεί να σε κάνει να βουρκώσεις... 
Σε πείσμα των καιρών ο Νίκος μιλά για την Ελλάδα και τους Έλληνες με πραγματική αγάπη. Με την αγάπη που ένοιωσε κι εκείνος από όλους εμάς όταν πολλές φορές ύψωσε την Ελλάδα στα ουράνια και μας έκανε όλους υπερήφανους. 
Ο Νίκος τώρα, θα διασχίσει το Αιγαίο για να μεταφέρει μηνύματα δύναμης, συσπείρωσης, αλληλεγγύης. Θέλει να πει σε όλους τους Έλληνες ότι μπορούν να ονειρεύονται, να στοχεύουν, να προσπαθούν.
Έτσι θα πετύχουν τα πάντα. Στάμος olyvon 

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΤΑΝ Η ΨΥΧΗ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ

«Οι άνθρωποι συγχωρούν όλα τα ελαττώματα, όλους τους αθεϊσμούς, αλλά ουδέποτε συγχωρούν εκείνους που αποκαλύπτουν το προσωπείον αυτών» (Σωκράτης)
Δόγμα είναι ένα καθορισμένο πλαίσιο σκέψης, θρησκευτικού, πολιτικού ή επιστημονικού περιεχομένου, έξω από το οποίο κάθε αντίθετη άποψη χαρακτηρίζεται αίρεση και ανοησία. Έτσι ο δογματισμός επικράτησε σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής μας και πρέπει να πειθαρχούμε υποχρεωτικά σε αυτόν για να είμαστε αποδεκτοί από το σύστημα.
Η Ελληνική σκέψη μεγαλούργησε γιατί παρέμεινε αδογμάτιστη και αγωνίστηκε για την ελευθερία του πνεύματος. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που δεν εκτίμησε σωστά την νέα θρησκεία που εισέβαλε στην Ελλάδα.
Η επιστήμη έφτιαξε το δικό της δόγμα. Ερευνά μόνο τον υλικό κόσμο, αδιαφορώντας για τον πνευματικό. Εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια έρευνας της ψυχής και αποκάλυψης του υπερβατικού γιατί τα θεωρεί πλάνη. Έτσι άφησε το πεδίο της ψυχής ελεύθερο για την εκκλησία.
Η φύση όμως δεν έβαλε φραγμούς στο έργο της αναζήτησης της αλήθειας.  Φραγμούς έβαλαν τα δόγματα και το κατεστημένο. (Γερ. Καλογεράκη, «Η Υπέρτατη Μύηση»)
«Ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο», αυτό είναι ένα δόγμα. «Τα γράμματα τα πήραμε από τους Φοίνικες», αυτό είναι ένα δόγμα. Η κρατούσα θρησκεία είναι ένα δόγμα. «Μετεωρίτης εξαφάνισε τους δεινόσαυρους», αυτό είναι ένα δόγμα. «Είμαστε Ινδοευρωπαίοι (!!!...)», αυτό είναι… ένα δόγμα.  Όμως η θέση μας στο σύμπαν δεν είναι συμβατή με μεταφυσικά ούτε με υλιστικά δόγματα.
Απόσπασμα από ομιλία τού Alex Collier στο Συνέδριο για το Μετασχηματισμό της Γης, που έλαβε χώρα στις 7 με 10 Μαΐου 2010 στη Χαβάη.
Πρωτότυπος τίτλος: Alex Collier at the Earth Transformation Conference Hawaii January 7-10 2010 VideoTranslations

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Η ΝΕΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ε.ΜΠΕΞΗΣ α' (πλήρης)

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΠΡΩΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 ΣΤΙΣ 12:00 ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ, ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΔΥΟ ΩΡΩΝ.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΙΧΩΡ, ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΕΞΗΣ.
ΕΚΠΟΜΠΗ α' ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ, ΜΗΝΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ, http:/metafysiko.gr
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΠΟΔΙΝΗΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΑΝΕΞΗΓΗΤΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ,
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΟΜΒΕΛΛΗΣ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ.
Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΝΗΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. ΠΗΛΕΥΣ

ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ένα παράξενο μυστικό, ένα μοναδικό μνημείο, κρύβεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αντιγονιδών.
Πίσω από τις λαμαρίνες στην βορειοανατολική πλευρά της πλατείας υπάρχει ένας μοναδικός θησαυρός, που ήταν καλά κρυμμένος για αιώνες. Ο μοναδικής ομορφιάς Ναός της θεάς Αφροδίτης που είχε στηθεί στην πλατεία των Ιερών, δηλαδή στον χώρο που βρίσκετε σήμερα η πλατεία Αντιγονιδών. Ένα σπάνιο εύρημα του -6ου αι. που μεταφέρθηκε στην πόλη από την
Αίνεια, την πόλη που ίδρυσε ο Αινείας έξω από τη Μηχανιώνα.
Σε κάθε άλλη γωνιά του πλανήτη
η είδηση και μόνο ενός ενδεχόμενου τέτοιου πλούτου θα είχε κινητοποιήσει φορείς και πολίτες . Δυστυχώς το ασύλληπτης αξίας αυτό εύρημα απειλείτε να αποτελέσει θεμέλιο πολυκατοικίας, παρά την κινητοποίηση των πολιτών της περιοχής πέριξ της πλατείας.
Το μνημείο αποτελεί Εθνική κληρονομιά και ανήκει σε όλες τις επόμενες γενιές των Ελλήνων. Επίσης αποτελεί μοναδικό αξιοθέατο για την πόλη της Θεσσαλονίκης, στην οποία δεν αναδείχτηκαν άλλα Ελληνικά μνημεία. Σε μία εποχή που το κράτος μας διαδίδει τα περί βαριάς βιομηχανίας του τουρισμού, δεν φροντίζει στην ανάδειξη ενός από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της αρχαιότητας, που θα αποτελέσει πόλο έλξης τουριστών. Ένας θησαυρός ο οποίος μάλιστα βρίσκετε στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας.
Ο υστεροαρχαϊκός ναός, αφιερωμένος στη
Θεά Αφροδίτη, ήταν γνωστός από τα διάσπαρτα στην πόλη της Θεσσαλονίκης ιωνικά αρχιτεκτονικά μέλη του, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από την εκσκαφή των θεμελίων που έγινε το 1936 για την ανέγερση διώροφης οικοδομής στο οικόπεδο που βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Κρυστάλλη και Διοικητηρίου.
Η περιοχή που τώρα πια ονομάζεται Διοικητήριο ήταν γνωστή στους ρωμαϊκούς χρόνους της πόλης ως
περιοχή των ιερών, αφού εκεί ήταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι ναοί και ιερά..
Το 2000 με την ευκαιρία της κατεδάφισης της διώροφης οικοδομής σε οικόπεδο που βρίσκεται στην πλατεία Αντιγονιδών, πραγματοποιήθηκε ανασκαφή από την αρχαιολόγο Α.Τασιά, η οποία ξανάφερε στο φως την κρυμμένη πλούσια ιστορία της πόλης. Αποκαλύφθηκε τότε το ανατολικό τμήμα της κρηπίδας του συγκεκριμένου ναού, αγάλματα των ελληνορωμαϊκών χρόνων και πλήθος θραυσμάτων αρχιτεκτονικών μελών. Οι κίονες του ναού οι οποίοι φθάνουν τα 7 μέτρα σε ύψος, όπως και πολλά από τα ευρήματα, χάρη και στις προσπάθειες των αρχαιολόγων της ΣΤ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και των υπευθύνων του Αρχαιολογικού Μουσείου, εκτίθενται σήμερα σε αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Θεσσαλονίκης.
Όπως ανέφερε στη δημοσιογράφο Στελίνα Μαργαριτίδου ο αρχιτέκτονας αρχαιολόγος, αναπληρωτής καθηγητής στο ΑΠΘ, κ. Γιώργος Καραδέδος:
«
Πρόκειται για ένα εύρημα μοναδικό στο είδος του, μεγάλο μέρος του οποίου εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Το ύψος των κιόνων του φθάνει τα επτά μέτρα και όπως είναι φυσικό, δεν μπορούν υπό τις παρούσες συνθήκες μέσα σε μια αίθουσα μουσείου να εκτεθούν έτσι ώστε να αναδεικνύεται το ακριβές μέγεθός του. Γνωρίζουμε ότι ο υπόλοιπος ναός συνεχίζει δυτικά κάτω από το οδόστρωμα της οδού Διοικητηρίου και της πλατείας Αντιγονιδών. Η αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική αξία του ναού είναι μεγάλη και η εικόνα του μπορεί να βελτιωθεί, ειδικά εάν σκεφτεί κάποιος ότι τα μέχρι τώρα ευρήματα αποτελούν μόνο το ένα τρίτο αυτών που μπορεί να προκύψουν από την ανασκαφή»
Η αρχική απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, λίγο μετά την ανασκαφή του μνημείου, ήταν να απαλλοτριωθεί το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται και να προχωρήσει η ανάδειξη του ναού που χαρακτηρίστηκε σπάνιο μνημείο, με τεράστια ιστορική, αρχαιολογική και καλλιτεχνική αξία. Αργότερα η απόφαση αυτή αναθεωρήθηκε και αποφασίστηκε να διατηρηθεί στο υπόγειο της υπό ανέγερση πολυκατοικίας. Πριν από δύο χρόνια η τύχη του ναού συζητήθηκε και πάλι στο ΚΑΣ και δόθηκε θετική γνωμοδότηση για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου, το ζήτημα όμως έκτοτε «πάγωσε».
Το θέμα της απαλλοτρίωσης, μετά από ένσταση των ιδιοκτητών του οικοπέδου, επρόκειτο να συζητηθεί στις 13/4 σε συνεδρίαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων του Υπουργείου Πολιτισμού, η οποία όμως αναβλήθηκε ελλείψει απαρτίας για μετά τις γιορτές. Αν η απαλλοτρίωση απορριφθεί και η ένσταση γίνει δεκτή, ο ναός θα μπαζωθεί!
Eίναι στο χέρι μας να μην το αφήσουμε αυτό να συμβεί. Διαδώστε το παρόν άρθρο και ενημερώστε όσους δεν γνωρίζουν για το θέμα. 

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΟΤΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΦΕΤΧΙ ΜΠΟΥΛΕΝΤ»

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών αγώνων συναντούμε τον Ναύαρχο Βότση να υπηρετεί με το βαθμό του Υποπλοιάρχου. Αναλαμβάνει καθήκοντα κυβερνήτου στο τορπιλοβόλο 11, με το οποίο έμελε να συνδέσει το όνομά του για πάντα. Το τορπιλοβόλο 11 ήταν ένα πλοίο 27 ετών, με μόλις 37 μέτρα μήκος και ταχύτητα 13 κόμβων. Ακούγεται ασήμαντο αρκετά, κι όμως κατάφερε να γράψει λαμπρή ιστορία.
Μετά από σχετική διαταγή από το τότε Υπουργείο Ναυτικών προετοιμάστηκε για την επίθεση στο λιμένα της Θεσσαλονίκης. Και αφού όλα ήταν έτοιμα, η επίθεση αποφασίσθηκε για το βράδυ της 18 Οκτωβρίου του 1912.
Με σκεπασμένα τα φώτα το Τορπιλοβόλο 11 ξεκινά βάζοντας πλώρη για το Καραμπουρνού. Και όσο επλησίαζαν προς το λιμένα της Θεσσαλονίκης τόσο πιο ευδιάκριτος και απειλητικός στεκόταν ο προβολέας των Τούρκων ο οποίος ερευνούσε προς όλες τις διευθύνσεις. Μα δεν ήταν ο προβολέας ο μόνος κίνδυνος. Ο εχθρός είχε ρίξει και νάρκες αφήνοντας μόνο ένα στενό πέρασμα στο λιμάνι. Τίποτα όμως δεν ήταν αρκετό να σταματήσει την ορμή του Βότση.
Όταν στο βάθος φάνηκε η σκλαβωμένη Θεσσαλονίκη οι καρδιές του πληρώματος σκίρτησαν από εθνικό πόθο. Η μεγάλη στιγμή πλησίαζε. Το πλήρωμα του Τορπιλοβόλου 11 προσπαθούσε να ξεχωρίσει τη σιλουέτα του Φετίχ Μπουλέντ, που σημαίνει στα τούρκικα καλή τύχη, τύχη την οποία την άλλαξε μέσα σε λίγες στιγμές ο Ναύαρχος Βότσης.
Ήταν ώρα 11.20 όταν το Τορπιλοβόλο 11 βρέθηκε σε απόσταση 150 μέτρων από το εχθρικό θωρηκτό, ανεντόπιστο, κάτω από τα μάτια των Τούρκων. Η ώρα είχε φτάσει. Οι στιγμές αυτές που αποτελούν πολλοστημόριο του χρόνου, στην ιστορία περνούν στην αιωνιότητα. Μέσα σε αυτές τις στιγμές ακούγεται η διαταγή για βολή του Βότση προς τους τορπιλητές του.
Δύο τορπίλες βρήκαν το στόχο τους ενώ η τρίτη αστόχησε. Μα αυτές οι δύο ήταν αρκετές για να βυθίσουν το εχθρικό θωρηκτό Φετίχ Μπουλέντ, το οποίο με τις μεγάλου βεληνεκούς πυροβολαρχίες του είχε αναλάβει την προστασία της πόλης από ξηράς και θαλάσσης. Έτσι, ένα ακόμη θαλασσινό τρόπαιο στήθηκε εκείνη την ώρα στην ιστορία της Ελλάδος, μέσα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και κάτω από τα μάτια του εχθρού. Το γεγονός της βύθισης είχε σημαντική επίδραση στο ηθικό των αμυνομένων Τούρκων με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης την 26 Οκτωβρίου.
Η είδηση προκάλεσε ρίγη συγκινήσεως σε όλους τους Έλληνες, υπενθυμίζοντας τους ήρωες του 1821, όπου οι μπουρλοτιέρηδες αψηφώντας τον εχθρό και κοροιδεύοντας το θάνατο έδιναν ελπίδες λευτεριάς στον υπόδουλο λαό, ήταν αυτή του Βότση. Η ιστορία έχει γράψει τα ονόματα του κυβερνήτη και του πληρώματος του τορπιλοβόλου 11 με χρυσά γράμματα και δάφνες, στις σελίδες των αθανάτων. Ας ταξιδέψουμε για μια στιγμή με τη σκέψη μας σε εκείνη την εποχή και να νιώσουμε έστω και λίγο το μεγαλείο της ψυχής εκείνων. Η ανάμνηση αυτή αποτελεί χρέος ιερό για όλους μας.
Χρέος ιερό όμως αποτελεί και το καθήκον μας να διδαχτούμε από τις πράξεις τους. Ο ναύαρχος Βότσης και το πλήρωμά του είχαν στα χέρια τους ένα μικρό και ασήμαντο πλοίο. Τα έβαλαν όμως με ένα κράτος θηρίο, με ένα τεράστιο πλοίο, θωρηκτό, μέσα σε λιμένα απροσπέλαστο φαινομενικά. Ενωμένοι όμως δε φοβήθηκαν τίποτα. Τόλμησαν, πάλεψαν και νίκησαν. Πηγή.
Αντίδραση Οθωμανών
Το πώς αντέδρασαν οι οθωμανοί αξιωματούχοι στο άκουσμα των εκρήξεων αλλά και της είδησης της βύθισης του “Φετχί Μπουλέντ” το πληροφορούμαστε από τον Κενάν Μεσαρέ, γιο και υπασπιστή του αρχιστράτηγου Χασάν Ταχσίν, διοικητή του 8ου σώματος του οθωμανικού στρατού:
«Εκεί που συζητούσαμεν ήσυχα ήσυχα, παρουσία και του Φρουράρχου, η συνομιλία μας διεκόπη από  έναν εκκωφαντικό και τρομακτικό κρότο που εδόνησε όλη την πόλη. Το Διοικητήριο ετράνταξε... ήταν δε τέτοια η κατάπληξή μας και το ξάφνιασμα, που εμείναμε με το στόμα ανοικτό και την πνοή κρατημένη. Καμιά πυριτιδαποθήκη θα ανετινάχθη, σκέφθηκα προς στιγμήν, αλλά αντήχησε το κουδούνισμα του τηλεφώνου και έστριψα τα μάτια μου προς το γραφείο του βαλή. Εκείνος άρπαξε το ακουστικό και συγκρατήσας μία κραυγή, με μάτια κλειστά και κάτωχρος, ψιθύρισε: Ετορπιλίσθη το Φετχί Μπουλέντ... και λέγων αυτά έμεινε ακίνητος, κοιτάζοντας τώρα σχεδόν σαν τρελός το ακουστικό που κρατούσε ακόμη στα χέρια του...».
Περισσότερα ΕΔΩ

ΦΑΕΘΩΝ - Ο ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΩΤΑΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ

Πολλές αναφορές σε Αρχαία κείμενα παραπέμπουν σε τομείς που έχουν να κάνουν με υψηλή τεχνολογία. Στον χώρο μιας τεχνολογίας αν όχι πολύ υψηλότερης από την σημερινή, τουλάχιστον ισάξιά της. Έτσι βλέπουμε τον θρυλικό Άργο να κατασκευάζει από το ιερό ξύλο που του έδωσε η Αθηνά την Αργώ, το πλοίο των Αργοναυτών, το οποίο είχε την ιδιότητα να μιλά, αλλά και να πετά!!! Ακόμη βλέπουμε τον Υπερβόρειο Άβαρη να ίπταται πάνω σε ένα "βέλος" που του είχε χαρίσει ο Απόλλων, και να επισκέπτεται διάφορα σημεία της γης με σκοπό την ίαση ασθενών. Τον Τριπτόλεμο να διαδίδει την σπορά με το φλεγόμενο άρμα που επί τούτου είχε κατασκευάσει η θεά Δήμητρα και είχε δώσει στον Ελευσίνιο βασιλόπαιδα.
Άπειρες οι αναφορές σε παρόμοια γεγονότα πτητικών μηχανών υπάρχουν στην πλούσια Ελληνική Μυθολογία. Αναφορές που έχουν οδηγήσει, διόλου τυχαία βεβαίως, ερευνητές και συγγραφείς να κάνουν λόγο για έναν τεράστια εξελιγμένο πολιτισμό των προγόνων μας της απώτατης Αρχαιότητος, ο οποίος μετά την καταστροφή που υπέστη και με την πάροδο των χιλιετηρίδων πέρασε στην παράδοση σαν θρύλος. Το ίδιο και οι πρωταγωνιστές εκείνων των επιτευγμάτων- κατορθωμάτων, οι ήρωες.
Ο Φαέθων συγκαταλέγεται και αυτός ανάμεσα στο πλήθος των περιπτώσεων των πτητικών φαινομένων της προϊστορίας. Ο θρύλος τον θέλει γιο του Ήλιου, που πήρε το άρμα του πατέρα του με αποτέλεσμα να κατακαύσει την γη. Μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού της ο Δίας τον κατακεραύνωσε .
Αποσυμβολίζοντας τον θρύλο του, πολλοί ερευνητές τον κατατάσσουν στους αστροναύτες της εποχής των Θεών.
«
Φαέθων τον του πατρός άρμα ζεύξας, δια το μη δυνατός είναι κατά την του πατρός οδόν ελαύνων, τα επί της γης συνέκαυσε, και αυτός κεραυνωθείς διεφθάρει…» (Πλάτων, Τίμαιος, κεφ. Γ΄ εδαφ. 22, 6).
Ο Νόνος στα «Διονυσιακά» του περιγράφει το γεγονός ( τόμος Β΄ κεφ. 38, στιχ. 410-411), « Ζευς δε πατήρ κατεκρήμνισε ύψιστον αυτοκίλιστον, υπέρ ρόον Ηριδανόν».
Ενώ
ο Ιέρων γράφει ότι ο Φαέθων έκαψε σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον εχθρών, πολλές περιοχές της γης: « Ο επί Φαέθοντος εμπρησμός εν Αιθιοπία…».
Αλλά για τον εμπρησμό της Αφρικής από τον Φαέθοντα κάνει λόγο και
ο Οβίδιος.
Ο Νόνος ακόμη στα «Διονυσιακά» του αναφέρει πως ο Φαέθων είναι εκείνος που πέταξε από τον Βόρειο πόλο στον Νότιο και από τον Βόρειο πόλο στην Αμερική.
Επί λέξει λέει:
« …
Παλινόσταιω δε πορείη εις Νότον εκ Βορρεάο, λοιπόν πόλον εις πόλον έστη… Εκ δε Κυθήρων έτραπε άρμα εις χθόνα Κύπρου…»
«…
Φαέθων δε πόλον δινωτόν εάσας, εις Δύσιν έτραπε δίφρον…»
«…
Εις Πάφον ουρανόθεν συν Κλημένη Φαέθοντα, συν ενδυμίωνι Σελήνη…»
«…
Ζευς δε πατήρ, Φαέθοντα κατεστήριξεν Ολύμπω , Ηνίοχον επώνυμον…»
Ο Φαέθων λοιπόν κατά τον Νόνο φαίνεται να πετά από τον Βόρειο στον Νότιο πόλο, από τα Κύθηρα στην Κύπρο, και από το Βαλμπέκ του Λιβάνου προς την Πάφο της Κύπρου. Λόγω των μεγάλων του άθλων ο τότε κόσμος τον κατατάσσει στους ισόθεους άνδρες και συγκαταλέγεται στο Πάνθεο των Ολυμπίων Θεών ως Ηνίοχος του Διαστήματος.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Είναι ουράνια και παγκόσμια έννοια, δεν φθείρεται, δεν παρακμάζει,  δεν εκφυλίζεται, γιατί εκφράζει τη σοφία των  θεών, και αποτελείται από ένα  ευρύ σύνολο, γνώσεων, αξιών και  αρχών που  δόθηκε στους  Έλληνες, με σκοπό την μετάδοση τους σε όλη την γη ώστε αυτή να μεταμορφωθεί σε ουράνια κοινωνία.
Ο Ελληνισμός και σήμερα και  χθες και στο  διηνεκές ήταν, είναι και θα  είναι, ο  εκφραστής του  θείου, της ευσέβειας, της  επιείκειας, της  ειλικρίνειας, του  δικαίου, της ηθικής, της  αλήθειας και της αρετής. Είναι το κάλλος της  ζωής. Είναι  μόνος του όλες οι αρετές μαζί. Η πνευματική  έκφραση του ωραιότερου κόσμου, που φώτισε μέχρι σήμερα, μέσα στην άβυσσο του χρόνου ο φωτοδότης ήλιος.
Η φλόγα και το  πάθος του νου του κόσμου. Η μεγαλοφυΐα του  δημιουργού, η αγάπη για την πατρίδα και τις αιώνιες αρετές, που τον  ανεβάζουν στον  ουρανό και τα αστέρια. Αρετές μοναδικές που  χαρακτηρίζουν τον Έλληνα, όπως ο ηρωισμός, η ελευθερία, η φιλοπατρία, η δικαιοσύνη, η  αξιοπρέπεια, ο ανθρωπισμός, η υψηλοφροσύνη, η  μεγαλοψυχία και η προστασία των αδυνάτων και δυστυχισμένων.
Αυτές τις αρετές  προσπαθούν  2000 χρόνια να  ξεριζώσουν,  χωρίς να  μπορούν.
Ο Ελληνισμός ξέρει να τιμά όχι μόνο τους δικούς του θεούς αλλά και τους  θεούς των άλλων λαών ακόμη και των ηττημένων. Θεοποιεί τους ήρωες  του. Αποθεώνει τους πολεμιστές. Τιμάει τους  νεκρούς και μετουσιώνεται σε  υπεράνθρωπο, αφού ο  ιπποτισμός, η  υψηλοφροσύνη και  γενναιοφροσύνη  προς τους αιχμάλωτους  πολέμου ξεπερνά κάθε τι ανθρώπινο και ταυτίζεται με το  θείο σε μια  προσπάθεια να απαλύνει τη δυστυχία του ηττημένου.
Είναι τα Αιώνια Θεϊκά χαρίσματα που κρατούν τον Ελληνισμό πάντα  επίκαιρο σε όλες τις  εκφάνσεις της ιστορίας.
Ο Ελληνισμός είναι η αιώνια ιδέα του  πνεύματος, τα άγια των αγίων τα ακατάλυτα  ιδανικά της φωτεινής ιστορίας και της  ανθρώπινης  ζωής.
Όλες αυτές οι αρετές και αξίες  γέννησαν τις ατέλειωτες στρατιές των  Σαλαμινομάχων, Μαραθωνομάχων, των Μακεδόνων και άλλων  ένδοξων ηρώων, που φωτίζουν τον κόσμο με το όραμα της  υπερκόσμιας  μορφής του Έλληνα. Η ανδρεία στον Έλληνα μεταφράζεται σ' ένα αδιάκοπο αγώνα, μια ηρωική μάχη  ψυχής, που έχει σκοπό τη λάμψη και το μεγαλείο της  Ελλάδας. Το φως του Ελληνισμού είναι η μόνη  ελπίδα που απέμεινε, η μόνη πίστη και η μόνη σωτηρία της ανθρωπότητας που συγκλονίζεται, από την χυδαιότητα και τον υλικό μηδενισμό.
Οι  λαοί και τα  έθνη  ζουν με την ιστορία  τους.
Η Ελληνική ιστορία είναι ιστορία όλου του κόσμου. Οι αθάνατες στρατιές των ηρώων της σε όλες τις  εποχές και σ' όλες τις αιώνιες στιγμές, μετέβαλαν την Ελληνική ψυχή σε ολοκαύτωμα, οι  φλόγες του  οποίου καταυγάζουν το  ανέσπερο φως του Ελληνισμού, που φωτίζει το δρόμο της ιστορικής  μοίρας, που είναι και μοίρα όλου του  ανθρώπινου  γένους.
Άθελα μου, με  συνεπήρε το θεϊκό μεγαλείο των προγόνων μας. Η ψυχή μου μαγεύτηκε από την απόκοσμη μουσική των  παιάνων. Οι μυστηριακές  προσευχές όλων των αιώνιων μυστών,  ιεροφαντών της Ολύμπιας θρησκείας του Μεγάλου Δία, του αιωνίου  Όντος με οδήγησαν σε  υπερκόσμιες σκέψεις.
Οι άνθρωποι του σκότους και των ξένων θεών για 2000  χρόνια  προσπαθούν να αφανίσουν τα ίχνη των Αρχαίων Ελλήνων Θεών.  Όμως  απέτυχαν.
Μοίρα θεϊκή επιφύλαξε στην Ελλάδα το προνόμιο να προετοιμάσει τον κόσμο για τον  γυρισμό των Ολυμπίων, για να καταξιωθεί η ανθρώπινη ύπαρξη και να αποκτήσει και πάλι νόημα και αξία.
Του Στρατηγού και συγγραφέως κ. Γερ. Καλογεράκη, από το βιβλίο του «Η Άγνωστη Αρχαιολογία Των Ελλήνων», εκδόσεις Δίον.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

ΑΥΤΗ!!! ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΣ

Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε.
Χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.
Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς.
Βάσανα ξεφορτώνει και αναστεναγμούς.
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε.
Μπήκαμε μεσ’ στα όλα και περάσαμε.

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Ένα βίντεο που με πολύ έξυπνο και κατανοητό τρόπο παρουσιάζει την πραγματική εικόνα της Ελλάδος και όχι αυτήν που προσπαθούν να μας περάσουν… Πηγή

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

ΔΑΙΜΩΝ. ΠΩΣ Η ΙΕΡΟΤΕΡΗ ΛΕΞΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Η νοηματική μετάλλαξη της λέξης δαίμων θυμίζει κάτι από τα λάφυρα των νικητών. Θυμίζει τους αρχαίους αριστοκράτες που κατέληξαν στις γαλέρες των νικητών Ρωμαίων. Θυμίζει, θυμίζει… αναρίθμητες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν ότι ο νικητής ποτέ δε σέβεται «τα ιερά και τα όσια» των ηττημένων.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων (αρσ. και θηλ.) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρ. δαίω (: μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Αν και συνυπήρχε με τη λέξη Θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη.
Επίσης, στη λ. Δαίμονα απέδιδαν την έννοια του φύλακα αγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα». Απ' εδώ και η λέξη ευδαιμονία (: ευτυχία, προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος)
Όμως, στου χρόνου τα γυρίσματα καθιερώνεται η νέα θρησκεία: ο Χριστιανισμός. Η λέξη που δήλωνε τον αγνό θεό των Αρχαίων έπρεπε να αποκτήσει αρνητική σημασία και από συνώνυμο του Θεού γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου = 
 Φανταστικό Ον Βάσει Οργανωμένου Σχεδίου = κλικ στο Φ.Ο.Β.Ο.Σ. 
Ο καλός άγγελος γίνεται κακό δαιμόνιο. Οι δαίμονες, πλέον, είναι τα κακά πνεύματα,( … ουαί τοις ηττημένοις… ) ο άγγελος του κακού, ο έκπτωτος άγγελος που έχει ως αρχηγό του τον σατανά (< satana στα εβραϊκά: ο αντίπαλος). Έτσι, δημιουργήθηκαν οι λέξεις: δαιμόνιος, δαιμονισμένος, δαιμονόπληκτος, δαιμονιστής, δαιμονολατρία, πανδαιμόνιο κ. α. Μ΄ αυτή τη σημασία μεταφέρθηκε και στην Εσπερία (Ιταλ: demoniaco, demonomania, pandemonio. Γαλλ.: demon. Αγγλ.:daemon, daimon. Γερμ: Dämon)
Φαίνεται ότι η λέξη δε στέριωσε ούτε και στην Ελληνική πόλη Ευδαίμων, στην Ερυθρά θάλασσα, -1ο αιων. οι Ρωμαίοι θα την μετονομάσουν/μεταφράσουν σε “Arabia Felix”. Σήμερα, είναι το λιμάνι Aden (Υεμένη).
Οι τελευταίες «εστίες αντίστασης» καταγράφονται στη λέξη: ευδαιμονία, όπου ο δαίμων μεταφέρεται με την έννοια του θεού. Έτσι, για να θυμίζει ότι εκεί που τώρα φτύνουμε εμείς (π.χ. “φτου σου δαιμονισμένε”), κάποιοι είχαν εναποθέσει τη σωτηρία της ψυχής τους.
Τι τραβάνε και αυτές οι λέξεις
Παραπομπές
α)
Ηράκλειτος “ήθος ανθρώπω δαίμων” (: Δαίμων/θεός για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο χαρακτήρας του), β) Δημόκριτος (είναι υπόθεση της ψυχής η ευδαιμονία και η κακοδαιμονία), γ) Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια (η ευδαιμονία είναι κάποια ενέργεια με τους κανόνες της τέλειας αρετής), δ) Λυσίας, επιτάφιος, 78, «ο δαίμων ο την ημητέραν μοίραν ειληχώς απαραίτητος», ε) Ξενοφών, απομνημονεύματα, Α,1, «ως φαίη ο Σωκράτης το δαιμόνιον εαυτώ σημαίνειν»

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Του Ναυάρχου Αντωνίου Αντωνιάδη
Στα θέματα της θρησκείας το Ελληνικό Σύνταγμα, συγκρινόμενο με τα περισσότερα Ευρωπαϊκά αλλά και το Αμερικανικό, μοιάζει μεσαιωνικό κείμενο. Είναι το μοναδικό Σύνταγμα, το προοίμιο του οποίου αναφέρεται σε θρησκευτικά σύμβολα. Συνακόλουθα
είμαστε η μόνη χώρα του Δυτικού Κόσμου, που έχουμε συνυφάνει δημόσιες τελετές, εθνικές επετείους και πάσης φύσεως πολιτισμικές, πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις με θρησκευτικές επετείους και λειτουργίες.
Είμαστε από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές χώρες, που καθιερώσαμε τον πολιτικό γάμο, απαλείψαμε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, διδάσκουμε Θρησκευτικά στα σχολεία, θα καθιερώσουμε επί τέλους την αποτέφρωση των νεκρών και πολλά άλλα, τα οποία, συνδυαζόμενα με την τελευταία θέση που κατέχουμε στην Παιδεία, την Βιομηχανία, την Έρευνα, την Τεχνολογία και το κατά κεφαλήν εισόδημα,
μπορούν να σε βυθίσουν σε βαθειά μελαγχολία για την κατάντια μας. Υπάρχει όμως φως, έστω κι αν αυτό δεν είναι ακόμη πλήρως ορατό στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με την United Nations Human Development Report του 2005 οι χώρες Νορβηγία, Αυστραλία, Καναδάς, Σουηδία, Ελβετία, Βέλγιο, Ιαπωνία, Ολλανδία, Δανία και Ηνωμένο Βασίλειο συγκαταλέγονται ανάμεσα στις λιγότερο θρησκευόμενες κοινωνίες παγκοσμίως. Συγχρόνως είναι και οι υγιέστερες από πλευράς μορφώσεως, κατά κεφαλήν εισοδήματος, βρεφικής θνησιμότητας, κοινωνικής ανάπτυξης και προσδόκιμου ζωής. Αντίθετα τις πενήντα τελευταίες θέσεις της ίδιας αναφοράς και με βάση τα ίδια κριτήρια καταλαμβάνουν βαθύτατα θρησκευόμενα κράτη.
Αποτυπώνοντας νοερά τα αποτελέσματα αυτής της αναφοράς σε μία υδρόγειο, με λίγη φαντασία μπορεί κάποιος να οραματιστεί την χρονολογική μετατόπιση του σκοταδιστικού πέπλου δια μέσου των αιώνων. Με χαρά θα διαπιστώσει, ότι
η Γνώση, η Επιστήμη, η Διαφώτιση και ο Ορθολογισμός, σαν μετεωρολογικό μέτωπο καλοκαιρίας, αργά μεν αλλά σταθερά, κινούνται και εκτοπίζουν την άγνοια, τον αναλφαβητισμό, τις προκαταλήψεις και τον σκοταδισμό από τις διάφορες ηπείρους.
Αν όμως είναι Έλληνας, θα λυπηθεί. Θα λυπηθεί πολύ, γιατί θα διαπιστώσει, ότι στην χώρα του, στην οποία κάποτε υπήρχε μόνο λαμπρό φως, τώρα υπάρχει ένα αχνό γκρι πέπλο. Θα δει ακόμα την κάποτε πνευματικά πρωτοπόρο πατρίδα του, όχι μόνο να έχει χάσει αυτήν την πρωτοπορία, αλλά και να βρίσκεται κάτω από το μέσον της αναπτυξιακής λίστας, αφήνοντας ένα, κατά τα φαινόμενα, δύσκολα αναπληρούμενο κενό.
Το κεφάλαιο αυτό θα ήταν ατελές, αν δεν αναφερόταν και στον υπεύθυνο της έκπτωσης, που περιγράψαμε, του Ελληνικού Πνεύματος. Για μένα είναι υπεράνω πάσης αμφιβολίας, ότι η ευθύνη ανήκει εξ ολοκλήρου στο σχετικά σύγχρονο μόρφωμα της αποκαλούμενης ελληνοχριστιανικής ιδεολογίας. Ελληνισμός και Χριστιανισμός είναι τόσο αντίθετες και αντιφατικές ιδεολογίες, που απορεί κανείς με το θράσος της έστω και λεκτικής προσπάθειας, για να συνυφανθούν αυτές οι τόσο αντικρουόμενες –ιδεολογικά, πνευματικά και ιστορικά– έννοιες.
Πως είναι δυνατόν σήμερα ο μέσος Έλληνας να έχει αποδεχτεί με τέτοια ευπιστία και αδιαφορία την διαστρέβλωση της Ιστορίας, ώστε να φτάνει στο σημείο να απαρνείται την ίδια του την πνευματική καταγωγή και προέλευση;
Σε όλες τις θεοκρατούμενες κοινωνίες παγκοσμίως παρατηρείται αφ’ ενός μεγάλη διαφθορά κι αφ’ ετέρου υστέρηση παντού (Οικονομία, Υγεία, Παιδεία, ανάπτυξη κ.λπ.). Τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται και στην βυζαντινοκρατούμενη χώρα μας, η οποία πρωτεύει στην Ευρώπη στη θεοκρατία, αλλά και στη διαφθορά επίσης, ενώ παρουσιάζει τους χειρότερους δείκτες σε όλους τους τομείς.
Νομίζω, ότι δεν απαιτείται ιδιαίτερη ιστοριοδιφική ικανότητα, για να διακρίνει κάποιος, ότι
ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός διαφέρουν ριζικά και ως τρόπος σκέψης και ως τρόπος ζωής. Όλοι μας διδαχτήκαμε, έστω και αποστεωμένα, Αρχαία Ελληνική Ιστορία και έπρεπε να γνωρίζουμε, ότι οι πρόγονοί μας είχαν μίαν έμφυτη πνευματική ροπή στην Φιλοσοφία, τον Ορθολογισμό και τον Φιλελευθερισμό. Δεν δεχόντουσαν τίποτα «εξ αποκαλύψεως» και για τα πάντα αναζητούσαν την λογική εξήγηση. Στο διαμετρικά αντίθετο πνευματικό άκρο και ξεκινώντας από την αρχή, ότι ο ανθρώπινος νους δεν είναι σε θέση να συλλάβει όλη την αλήθεια, ο Χριστιανισμός εδράζεται στον άκαμπτο δογματισμό, δέχεται τα πάντα μοιρολατρικά, ως θεϊκή βούληση (θέλημα Κυρίου), απεχθάνεται την πνευματική διερεύνηση και κυριολεκτικά μισεί την Φιλοσοφία.
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο επίκαιρη αντιπροσωπευτική απόδειξη της νοοτροπίας αυτής από την ακόλουθη δήλωση του ίδιου του πρώην αρχιεπισκόπου στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (25.9.2000), όπου κατέκρινε ακόμα και το «σκέπτομαι, άρα υπάρχω» του Καρτέσιου. Θαυμάστε προοδευτική σκέψη και ιστορικό βάθος στην αιτιολόγηση των πολέμων:
«...Αυτό το ρήμα [εννοεί το σκέπτομαι, άρα υπάρχω] εφαρμόστηκε στην Ευρώπη και έκαμε την Ευρώπη να υποταχθεί στη λεγόμενη νοησιαρχία, να είναι δηλαδή το ανθρώπινο λογικό πάρα πάνω από ο,τι υπάρχει στον κόσμο. Από αυτό γεννήθηκε ο Ορθολογισμός και από τον Ορθολογισμό γεννήθηκε η απιστία στον Θεό, και αυτή η απιστία είναι εκείνη, που γέννησε τους πολέμους...»
Δημόσια αποκήρυξη του Ορθολογισμού τον 21ο αιώνα! Η πεμπτουσία του αρχαιοελληνικού διαλογισμού επικρίνεται δημόσια 2.500 χρόνια μετά. Εάν αυτά λέγονται με τόση άνεση σήμερα, σκεφτείτε τι λεγόταν και κυρίως τι γινόταν παλαιότερα. Σε τι σκοτάδι ζήσανε τόσες γενεές Ελλήνων, και όχι μόνο. Μετά από αυτή την τοποθέτηση του προκαθημένου της Εκκλησίας, ελπίζω να μην υπάρχει η παραμικρή ακόμα αμφιβολία για την πλήρη αντιδιαστολή του Ελληνικού Πνεύματος προς την χριστιανική ιδεολογία.
Όσον αφορά εξ άλλου στον τρόπο ζωής, εκεί, νομίζω, ότι υπάρχει το απύθμενο χάος. Και μόνο ο αποτροπιασμός και η απέχθεια του Χριστιανισμού προς την σεξουαλική πράξη σηματοδοτεί την αβυσσαλέα απόκλιση αυτής της θρησκείας από τον αρχαιοελληνικό τρόπο ζωής. Έναν τρόπο ζωής, με τον οποίο οι πρόγονοί μας συνδύαζαν αρμονικά την πνευματικότητα με την λατρεία όλων των ανθρώπινων αισθήσεων. Οι κληρικοί του Χριστιανισμού, σύμφωνα με τα προστάγματα της θρησκείας τους, απέχουν από την σεξουαλική ζωή, θεωρώντας την μόνον ως το «μέσον» για την τεκνοποίηση και αυτό «ευαγγελίζονται» στους πιστούς τους.

Οι κοσμικές χώρες –αυτές με υψηλότερα ποσοστά άθεων και αγνωστικιστών– συγκαταλέγονται μεταξύ των πλέον σταθερών, ελεύθερων, ειρηνικών, πλούσιων και υγιών κοινωνιών.
Στο τελείως αντίθετο άκρο οι πρόγονοί μας ήθελαν -όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και οι ιερείς και ακόμα και οι «θεοί» τους- να διακατέχονται από όλα τα ανθρώπινα πάθη. Τέλος δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την έμπρακτη εκδήλωση του χριστιανικού μίσους για τον Κλασικό Ελληνισμό, ενός μίσους, που εκφράστηκε απροκάλυπτα με την καταστροφή των αρχαιοελληνικών μνημείων και με το χτίσιμο των κακόγουστων εκκλησιών πάνω από τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα των αρχαίων ναών.
Όχι λοιπόν μόνο ασύμβατος και αντικρουόμενος, αλλά και ο πιο λυσσαλέος πολέμιος του Ελληνισμού τα τελευταία 2.000 χρόνια υπήρξε ο Χριστιανισμός. 
Παρ’ όλα αυτά σήμερα εξακολουθεί να διδάσκεται το σχετικά πρόσφατο ιστορικό μόρφωμα του αποκαλούμενου Ελληνοχριστιανισμού. Ένα ιδεολόγημα, το οποίο ξεκίνησε λίγο μετά το 1800, για να αποτελέσει την «επιστημονική» στήριξη της «Μεγάλης Ιδέας» του Νεώτερου Ελληνισμού. Πρόκειται για ένα ιδεολόγημα, με κυριότερο σύγχρονο εκφραστή του τον ιστορικό Κων. Παπαρρηγόπουλο, και το οποίο αποσκοπεί στην οικειοποίηση του βυζαντινισμού και την θεώρησή του ως δήθεν κοιτίδας της νεώτερης Ελλάδος. Ήταν άλλη μία έντεχνη προσπάθεια, η οποία εν πολλοίς δυστυχώς καρποφόρησε, να αποκοπεί η Νεώτερη Ελλάδα από τις ρίζες της.
Χίλιες φορές καλύτερα να αποδεχτείς ένα ιστορικό κενό, παρά να προσπαθείς να το καλύψεις με ανιστόρητες ανοησίες. Σε τελευταία ανάλυση, γιατί πρέπει να χρεωθεί η Ελλάδα μία κληρονομημένη Ρωμαϊκή και διαρκώς φθίνουσα Αυτοκρατορία, της οποίας το μεγαλύτερο επίτευγμα, μετά τις ίντριγκες, τις δολοπλοκίες και τις δολοφονίες, ήταν ο ευνουχισμός του ανθρώπινου πνεύματος;
Τα περί Ελλήνων αυτοκρατόρων είναι σαφώς μυθεύματα, αν αναγνωρίσουμε ότι από τους 89 αυτοκράτορες, που συνολικά βασίλεψαν, μόνο δύο έως τρεις μπορούν να θεωρηθούν ελληνικής καταγωγής.
Τον μοναδικό δε φιλέλληνα αυτοκράτορα η Εκκλησία τον ονόμασε Παραβάτη.
Έχοντας όμως η Εκκλησία εξασφαλίσει με αυτές τις θεωρίες τα ψευδοερείσματά της, πέρασε στον επόμενο και ακόμη πιο εξωφρενικό μύθο, αυτόν της... διατήρησης του Ελληνισμού κατά την διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας. Αυτοί, που υπήρξαν οι άμεσοι συνεργάτες και τοποτηρητές των Οθωμανών, αυτοί που επί 400 χρόνια πλούτιζαν εις βάρος των Ελλήνων και αυτοί που λυσσαλέα εναντιώθηκαν στην Επανάσταση του 1821,
έπεισαν τον αναλφάβητο νεοαπελευθερωμένο λαό ότι... διαφύλαξαν τον Ελληνισμό. Αβυσσαλέο θράσος!
Ανεξάρτητα όμως απ’ όλα αυτά, έχει τελείως διαφορετική βαρύτητα και σημασία η αντίθεση και απόκλιση του Ελληνισμού από τον Χριστιανισμό ή το Βυζάντιο και είναι τελείως διαφορετικής σκοπιμότητας η ανοχή της σύγχρονης Ελληνικής Πολιτείας στο θράσος και στην αναισχυντία του Κλήρου να διαβάζει, σήμερα, από το βήμα της εκκλησίας, αναθεματισμούς κατά του Ελληνισμού και μάλιστα παρουσία των σταυροκοπούμενων πολιτειακών Αρχών, κάθε αποκαλούμενη «Κυριακή της Ορθοδοξίας».
Άλλο θέμα οι φιλοσοφικές και ιστορικές διαφωνίες και τελείως άλλο η έλλειψη στοιχειώδους αγωγής και σεβασμού των εκπροσώπων μιας Ιουδαϊκής θρησκείας, η οποία στο κάτω κάτω καλά θα κάνει να συνειδητοποιήσει, ότι σε αυτή την χώρα λάθρα φιλοξενείται. Και από μεν τον Χριστιανισμό, ο οποίος επιβλήθηκε με βία και μοχθηρότητα, δεν έχω απαιτήσεις. Αυτή όμως η μικρόψυχη και ψηφοκινούμενη Ελληνική Πολιτεία κάπου θα πρέπει να ορθώσει το, έστω και ασήμαντο, ανάστημά της χάριν και μόνο της εθνικής αξιοπρέπειας.

Ναύαρχος Αντώνιος Αντωνιάδης Επίτιμος Αρχηγός Γ.Ε.Ν.
Απόσπασμα από το βιβλίο του «Κρεμώντας τη στολή», εκδ. «Κάκτος», Αθήνα, 2008.
Πηγή
http://www.ellinikoarxeio.com/
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου